ทำวันนี้ให้ดีที่สุด Be Positive!
Group Blog
 
All Blogs
 
Ep. 44-45



General & I
2017



ตอนที่ 44

แม่ทัพฉูไปหาทำเลหลุมฝังศพให้ผิงถิง บอกผิงถิงรักภูเขาและสายน้ำมีดอกไม้ ตลอดทั้ง 4 ฤดู ห่างไกลจากแหล่งชุมชน สถานที่ที่ไม่มีสัตว์ร้ายที่จะมารบกวนหลุมฝังศพของนาง ผิงถิงต้องเดินทางเร่ร่อนไปหลายที่ในชีวิตนี้ ข้าอยากให้นางอยู่อย่างสงบสู่สุขคติ แม่ทัพฉูหยุดที่ร้านขายรองเท้า นึกถึงผิงถิงที่อยากได้รองเท้าใหม่ แม่ทัพฉูเลยซื้อหลายๆ คู่ บอกคนขายว่าภรรยาข้าเดินทางไกลข้าอยากให้นางเดินทางอย่างสบาย (เดี๊ยนน้ำตาหยด ซึ้ง)



หยางเฟิ้งถามคุณสามีประมาณว่าข้าว่า(ด่า) แม่ทัพฉูมากไปมั้ย คุณสามีบอกข้าเข้าใจเจ้าเพราะผิงถิงต้องทนทุกข์ยากลำบากมามากและตายอย่างน่าอนาถ ในฐานะที่เจ้าเป็นเพื่อนรักเพื่อนสนิทของผิงถิง มีแต่เจ้าเท่าน้นที่จะลุกขึ้นมาต่อสู้เพื่อนาง แต่ในความเป็นผู้ชาย ข้าดูออกข้ารู้ว่าฉูเป๋ยเจียเสียใจอย่างสุดซึ้ง แม่ทัพฉูได้พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะระงับความเศร้าโศก เขาไม่พูดอะไรเพราะเขาต้องการให้หยางเฟิ้งให้อภัยเขา เพราะข้ารู้ว่าชีวิตที่เหลือต่อไปนี้ แม่ทัพฉูจะอยู่กับความเสียใจตลอดชีวิต

คนรับใช้เข้ามารายงานว่า ร้านขายเทียนได้นำเทียนมา 800 อัน พนักงานของร้านที่เอาเทียนมาส่งบอกว่าลูกค้า (แม่ทัพฉู) ให้ส่งเทียนมา และขอให้ข้าบอกข้อความกับแม่นางหยางเฟิ้งว่าได้โปรดจุดเทียนทั้งหมดหลังพระอาทิตย์ตกดินเพื่อให้สว่างส่องตลอดทางให้ผิงถิง  (ผิงถิงจะได้กลับมาบ้านได้  น้ำตาหยดอีกแล้ว โอ๊ย ซึ้ง )



........... เปิดเพลงไปด้วยนะคะเพื่อบรรยากาศ .... 
https://www.youtube.com/watch?v=r7rp54X5N-k&index=6&list=RDCVwCi73Ru5U

กลางคืนหยางเฟิ้งสั่งให้คนจุดเทียนทั้ง 800 ดวง และบอกสามีให้ตามฉูเป๋ยเจียมาส่งผิงถิงพรุ่งนี้ (หยางเฟิ้งให้อภัยแล้วว) "ยังไงแม่ทัพฉูก็เดินทางมาไกลถ้าไม่ได้ส่งผิงถิงก็น่าเสียดาย" คุณสามีรับปากข้าต้องพาเขามาร่วมพิธีส่งแม่นางไป๋แน่ หยางเฟิ้งบอกข้ากับผิงถิงรู้จักกันเพราะเรียนพิณด้วยกัน นี่ก็หลายปีแล้วที่ผิงถิงไม่มีโอกาสได้ยินข้าเล่นพิณเลย ข้าจะบรรเลงพิณเพื่อผิงถิง (น้ำตาหยดอีกแล้ว คืนนี้ฮาร์ดไทม์จริงๆ )

ด้านนอกแม่ทัพฉูนั่งฟังเสียงพิณที่หยางเฟิ้งเล่นให้ผิงถิง แล้วก็นึกถึงอดีตอันหวานชื่น (สาบานใต้แสงจันทร์ ขี่ม้าด้วยกัน จุ๊ฟผิงถิง ผิงถิงขออยู่กับตนที่บ้านสวนไผ่)



ตอนเช้าหยางเฟิ้งเดินถือป้ายวิญญาณผิงถิงออกมา พร้อมกับสามี หยางเฟิ้งตาปริ่มๆ (เหมือนกันค่ะ เราด้วย) ผิงถิงเดินทางเป็นพันลี้ข้าขอให้เจ้าโปรดจำทางและกลับมาบ้านให้ได้ เจ้าต้องไม่ลืมว่าเจ้ามีบ้าน (น้ำตาไหลมากอะ ซึ้ง)  ........

เซ่อยี่ถามหยางเฟิ้งว่าเราต้องรอแม่ทัพฉูมั้ย หยางเฟิ้งไม่จำเป็นต้องรอ เขาแค่เศร้าแป๊บเดียว (แหงะ หยางเฟิ้ง) เท่านั้นแหละ ผิงถิงมีข้าสำหรับเขาเพียงเทียนแค่ 800 อัน (เยี่ยมคร๊าฟฟหยางเฟิ้ง ชอบนางอะ)

แม่ทัพรู่เดินทางมาถึงบอกพวกเราเป็นหนี้บุญคุณแม่นางไป๋เป็นอย่างมาก ข้าคิดไม่ถึงว่าพวกเราจะไม่มีโอกาสได้ตอบแทนบุญคุณนาง นางก็จากไปซะแล้ว มอบธงต้าเหลียงให้...แม่ทัพเซ่อยี่ คลุมที่โลงให้ผิงถิง

ใครเห็นเชือกบ้าง??


มอหร่านมากแล้ววว... มอหร่านมาพร้อมกับทหารกลุ่มนึง ข้ามาเพื่อส่งพระชายาขอพระชายาไปสู่สุขคติ ....... (รักมอหร่าน ตอนนี้ทิชชูเต็มโต๊ะเค้าเลยอะ ใครไม่ได้เปิดเพลง เปิดเพลงนะคะ หาแนวร่วม)...



ตามทางมีประชาชนตามแนวชายแดนร่วมส่งขบวนผิงถิง ด้วยความโศกเศร้า...ส่วนแม่ทัพฉูขี่ม้าแอบมองอยู่ด้านบน...



ฉากพิธีศพผิงถิงทำดีอะ ... วงมโหรีของหยางเฟิ้ง จัดเต็ม...



พอคนกลับไปหมดแล้ว แม่ทัพฉูก็ออกมาที่หลุมศพผิงถิง ดื่มเหล้า รำพึงรำพัน ผิงถิงข้าเคยซื้อรองเท้าให้เจ้าแต่ข้าไม่มีโอกาสให้เจ้า วันนี้ข้าซื้อรองเท้ามาให้เจ้าเยอะเลย แต่ถึงข้าจะซื้อรองเท้ามาให้เจ้ามากแค่ไหน ก็ไม่สามารถนำเจ้ากลับมาหาข้าได้....... (มโนต่อ ภาพอดีต)

"เจ้ายังจำคำสัญญาต่อดวงจันทร์ของพวกเราได้มั้ย เราจะไม่มีวันทรยศซึ่งกันและกัน"
 (คือเฮียจะไม่มีเมียอีกชิมิ )



เผารองเท้าส่งไปให้คุณภรรยา


ฤกษ์ไม่ดีตั้งแต่เห็นหน้าเจ้าสาวก่อนเข้าพิธีแล้วเฮีย โบราณเขาถือ


เศร้าแค่ไหนติ่งก็ไม่ละเลยที่จะชมจุ๊กเฮียนะจ๊ะ


คร่อก!!!


มาที่ไป๋หลัน องค์หญิงได้รับรายงานข่าวเรื่องผิงถิงตาย (กำลังหัดเล่นพิณอยู่) องค์หญิงพูดประมาณว่าการที่ผิงถิงเข้ามาเกี่ยวข้องนั่นเป็นเรื่องผิดพลาดอย่างยิ่งยังไงก็ไ่ม่อาจให้ผิงถิงมีชีวิตอยู่ได้ในโลกนี้ องค์หญิงสั่งคนสนิทไปบอกให้พวกอำมาตย์กระจายข่าวการตายของผิงถิงออกไป........ถึงเวลาละที่เฮ่อเซียจะตื่นซะที ตัดความรุ้สึกที่มีต่อผิงถิง



เฮ่อเซียกับตงจั๋ว เดินเข้ามาให้ห้องผิงถิง เฮ่อเซียถามตงจั๋วว่าผิงถิงจะเกลียดเขามั้ย ตงจั๋วตอบผิงถิงไม่มีวันเกลียดนายน้อยหรอก...เฮ่อเซียบอกไม่มีใครเป็นข้าพวกเขาไม่รู้หรอกว่ามันยากแค่ไหน (ทำใจยาก)



ตงจั๋วถามเฮ่อเซียว่าต้องนำพิณของผิงถิงไปเก็บมั้ย เฮ่อเซียบอกข้าจะเก็บมันไว้กับข้า มันเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ที่ข้าจะรักษามันไว้ได้.......... ตั้งโต๊ะไหว้ให้เผากระดาษเงินกระดาษทองให้ผิงถิง



มาแล้วภาพในอดีต วันวานยังหวานอยู่...




เฮ่อเซีย...ตอนนี้ผิงถิงจากข้าไปจริงๆ แล้ว ไม่มีวันกลับข้าไม่ต้องทนอีกแล้ว ต่อแต่นี้ข้าจะลืมทุุกสิ่ง สิ่งที่ข้าต้องทำข้าต้องทำให้สำเร็จ จากนี้ไปไม่ว่าใครมาขวางทางข้าข้าจะฆ่าให้หมด ข้าสาบาน ปีหน้าในวันตายของพ่อแม่และผิงถิง ข้าจะเอาใต้หล้ามาไหว้พวกท่าน (รวมแคว้นทุกแค้วน).....โฉ๊ะะะะะะะ ตัดโต๊ะไหว้ขาดครึ่ง ข้าวของกระจุยกระจาย...



มาที่ต้าเหลียงต่อ (นี่มีพิมพ์แคว้นผิดบ้างมั้ยนะ เริ่มงง 555) เป๋ยเจียเป่าขลุ่ยหน้าหลุมผิงถิง ท่ามกลางสายฝน ..หยางเฟิ้งมาถึงเข้าไปบอกแม่ทัพฉูว่าไม่ว่าท่านจะทำอะไรตอนนี้ผิงถิงก็จากไปแล้ว หากท่านป่วยไปดวงวิญญาณผิงถิงจะเป็นห่วง เป๋ยเจียบอกข้าเคยฝันว่าข้าจะล่าสัตว์ และทำงานในท้องทุ่ง ผิงถิงจะเขียนหนังสือ โคลงกลอนและอ่านหนังสือ เราจะมีลูกหลายๆ คน ยังมีอีกตั้งหลายอย่างที่เรายังไม่ได้ทำตามที่พวกเราพูดกันไว้ ...ไม่มีผิงถิง ความฝันทุกอย่างก็พังทลาย... (สงสารเฮียยย )

หยางเฟิ้งบอกข้าไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้นบ้างระหว่างท่านสองคน ดูเหมือนว่าท่านสองคนจะรักกันมาก.......เป๋ยเจียขอหยางเฟิ้ง ขออยู่กับผิงถิงอีกซักพักนี่เป็นสิ่งเดียวที่ข้าจะทำเพื่อผิงถิงได้ตอนนี้ หยางเฟิ้งบอกเป๋ยเจียว่าข้าจะไม่ให้อภัยท่านที่ท่านไม่สามารถปกป้องผิงถิงได้แต่ข้าเชื่อว่าทุกอย่างที่ท่านตอนนี้ท่านรักผิงถิงจริงๆ 



มาที่ต้าจิ้นบ้าง (มึน ) อำมาตย์เข้ามารายงานฮ่องเต้ว่าผิงถิงตายแล้ว อยู่กับหยางเฟ้ิงที่ต้าเหลียง ฉูเป๋ยเจียก็คงอยู่ที่ต้าเหลียงด้วยเช่นกัน



ฮ่องเต้ต้องยิงนก เพื่อเปิดพิธีการล่าสัตว์ แต่ดูแล้วไม่รอด....มีความมือสั่น



อำมาตย์คนสนิทสั่งคนตัดขนนก จะได้บินได้ช้า ฮ่องเต้เลยยิงได้.........(หลังจากโทษคันธนูว่าไม่ดีไปแล้ว)



ปี๊ด ปี๊ด อีกแล้ว เลือดพุ่ง (เค้าแคปได้ทั้งหัวยกเว้นปาก)



หัวหน้าหมอหลวง มาตรวจฮ่องเต้ด้วยตัวเอง บอกฮ่องเต้ท่านอยู่ได้อีก 2 ปี ต้องปฏิบัติตามที่ข้าบอกเรื่องรักษาสุขภาพ..ฮ่องเต้รำพึง ดีใจข้ายังมีเวลารอได้ตั้ง 2 ปี...



ฮ่องเต้บอกฮ่องเฮา อีกไม่กี่วันข้าจะออกตามหาน้องชายข้า ฉูเป๋ยเจีย (ไปเองวุ๊ย) ไม่ต้องห้ามข้า ข้ามีเจ้าคนเดียวที่อยู่ข้างกายข้า ข้ามี 3 สิ่งที่อยากจะให้เจ้าทำ
1. หากข้าตายระหว่างทาง จงนำศพข้ากลับมาที่ต้าจิ้น
2. หลังจากข้าตายให้ไปดูสนมจาง หากนางยังต้องการตาย ก็ให้ผ้าขาวนาง หลังจากนางตายแล้ว ให้ทำพิธีเต็มทีตามพิธีของพระสนมบอกนางว่าข้าอภัยให้นาง 
3. ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น หลังจากข้าตายแล้ว เจ้าต้องออกจากวัง สละตำแหน่งทุกอย่าง ข้ามีสมบัติเตรียมไว้ให้เจ้าส่วนหนึ่ง เจ้าสามารถใช้ได้ตลอดชีวิต

ฮ่องเต้ให้ห่อของ (น่าจะเป็นป้าย) กับทรวงเอ๋อบอกให้เปิดมันเมื่อเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินเท่านั้น...ทรวงเอ๋อรับปากจะทำตามคำสั่งของฮอ่งเต้ทุกอย่าง...




ตอนที่ 45

ฮ่องเต้ต้าจิ้นมาที่ตำหนักเฉินเป๋ยหวาง (บ้านแม่ทัพฉู) ฮ่องเต้ถามพ่อบ้านว่า มีของของผิงถิงอยู่ในบ้านนี้บ้างมั้ย (ในระหว่างนี้เพลงขึ้น ฮ่องเต้นึกถึงอดีตกับน้องชายที่พูดคุยกันเรื่องจะช่วยกันทำให้ต้าจิ้นรุ่งเรือง) พ่อบ้านออกมาบอกฮอ่งเต้ว่าไม่มีอะไร ยกเว้นมีแค่รูปของพระชายาที่เขาแอบเก็บซ่อนไว้ พ่อบ้านบอกรูปนี้องค์ชายรักมากและต้องการจะเก็บไว้ให้องค์ชายเมื่อองค์ชายกลับมา แต่รอมานานองค์ชายก็ไม่กลับมาซักที....ฮ่องเต้เริ่มสำนึก โอ๊ะ นี่ข้าทำผิดพลาดละ....   

ฮ่องเต้ออกราชโองการให้สร้างวัดให้ผิงถิงในต้าจิ้น เพื่อระลึกถึงการจากไป (อืมม คิดได้เร็วกว่านี้หน่อยจะดีมาก) ฮ่องเต้ประกาศว่าตัวเองจะออกไปท่องเที่ยวและดูความเป็นอยู่ของประชาชนซักเดือนหนึ่ง (แต่จริงๆ แล้วไปหาน้องชาย) ตอนข้าไม่อยู่ให้ท่านอำมาตย์ (หนวดคนดี)และฮ่องเฮาช่วยกันดูแลพระราชวัง....แม่นางดูมดูม ทรงคนเอาผ้าขาวยาว 3 เมตรไปให้สนมจาง สนมจางเลือกตายก็เลยแขวนคอ...(ก็ดูแลเมียดีเหมือนกันนะฮ่องเต้ต้าจิ้น)


กลับมาที่ไป๋หลันกันบ้าง จุ๋ยจวี้พยายามหนีจากพานลู่ (แต่คือไม่มีเสื้อผ้า?) มีแต่ผ้าคลุมร่างกายไว้ พานลู่ถามจุ๋ยจวี้ว่าจะไปไหน ใส่ชุดนี้ไปกลางค่ำกลางคืน พานลู่บอกจุ๋ยจวี้ประมาณว่าที่นี้คือรั่วหนานและยังอยู่ในเขตไป๋หลันแต่ติดกับชายแดนต้าเหลียง  ..... ข้าเป็นหัวหน้าผู้ดูแลหมู่บ้านนี้ตอนนี้แถวนี้ไม่ปลอดภัย ถ้ากลางดึกกลางดื่นผู้หญิงสวยๆ อย่างเจ้าออกไปเดินคนเดียว ไม่ต้องคิดเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น

จุ๋ยจวี้ถามพานลู่ว่าต้องการอะไร พานลู่เลยอุ้มจุ๋ยจวี้แล้วโยนบนเตียง (เค้ายังคิดถึงและเชียร์มอหร่านอะ ) พานลู่บอกชุดนางนี่น่าเกลียด เอาเอานี่ไปกิน (หมั่นโถ)นี่ข้าไม่ได้ขอร้องให้เจ้ากิน ข้าสั่งให้เจ้ากิน....พานลู่บอกข้ามีข้าวปลาอาหารของกินมากมายที่เจ้าจะกินและขโมยได้ เพื่อหนีไป แต่ถ้าเจ้าไม่กินเจ้าอยากตาย งั้นข้าก็ต้องสนุกกับเจ้าก่อน ..... ( ถ้าเป็นแม่ทัพฉูพูดเดี๊ยนจะไม่กินเด็ดขาด 555555555 ) .... จุ๋ยจวี้มองแบบอินโนเซนส์  (ถ้านึกไม่ออก รีวิดีโอดูนะคะ) พานลู่สงสัยทำไมเจ้าทำตัวเหมือนยังเวอร์จิ้นอยู่.... จุ๋ยจวี้ขอร้องพานลู่อย่าเข้ามาใกล้ข้านะ...พานลู่ถามจุ๋ยจวี้ นี่เจ้าอยู่กับฉูเป๋ยเจียมานานเท่าไหร่แล้ว เป็นไปได้ไงที่ฉูเป๋ยเจียจะไม่มีอะไรกับเจ้า ( อย่าว่าเฮียนะ เรื่องความเร็วไว้ใจเฮีย 555) ..นี่เจ้าเป็นใครกันแน่......จุ๋ยจวี้รีบตอบก็ข้านี่แหละไป๋ผิงถิง.......... พานลู่บอกถ้าเจ้าคิดหนีนะข้าจะตามล่าเจ้าเหมือนตามล่ากระต่ายเลย จับได้ก็จะถลกหนัง ....พานลู่รู้ละว่าจุ๋ยจวี้ไม่ใช่ไป๋ผิงถิง 


ทางด้านอาซ้อของพวกเรา ผิงถิงได้อาฮั่นช่วยไว้ตอนที่ออกไปเก็บสมุนไพรในป่า (กลับมาบ้านเดิมอีก) ฮูหยินของอาฮั่นบอกผิงถิงกำลังจะเป็นแม่คนต้องดูแลตัวเองดีดี อาฮั่นบอกว่าเห็นควันรอยออกมาจากบ้านร้างเลยไปดูเลยเจอผิงถิงสลบอยู่ นี่ท่านหลับไป 10 วันแล้ว ฮูหยินอาฮั่นบอกข้าให้หมอมาตรวจอาการท่านละ หมอบอกท่านต้องพักผ่อนเยอะๆ....ผิงถิงถามว่าเห็นจุ๋ยจวี้บ้างมั้ย..ทุกคนต่างบอกไม่เห็น ผิงถิงเลยคิดว่าจุ๋ยจวี้อาจจะไปพบกับหยางเฟิ้งแล้ว ผิงถิงเลยต้องการจะเดินทางโดยทันทีและตามหาจุ๋ยจวี้ด้วย  อาฮั่นถามว่าทำไมผิงถิงไม่เดินทางดีดี ทางเรียบๆ ผิงถิงบอกข้าต้องเดินทางตามเส้นทางป่าเขาเท่านั้น (คนรอจับอยู่เยอะ) อาฮั่นเลยบอกให้ผิงถิงเปลี่ยนใส่ชุดของฮูหยินแล้วบอกผิงถิงว่าข้าเป็นคนในหมู่บ้านชายแดน ข้าสามารถเข้าออกบริเวณชายแดนได้อย่างสะดวกท่านสามารถเดินทางได้สะดวก ผิงถิงตกลง ฮูหยินอวยพรให้ผิงถิงเดินทางปลอดภัยและดูแลตัวเองพร้อมเด็กในท้องให้ดี



ไป๋หลันคร๊าฟฟฟ
อำมาตย์กุ่ย เตือนองค์หญิงว่าตอนนี้องค์หญิงรู้ตัวมั้ยว่าท่านเป็นแหล่งอำนาจให้เฮ่อเซีย..องค์หญิงบอกไม่หรอกท่านราชบุตรเขยกำลังทำเพื่อไป๋หลัน นี่ข้าก็ว่าจะมอบเงินและเสบียงเพิมให้เขาอีก อำมาตย์กุ่ยรีบบอกท่านน่าจะรู้ว่าตอนนี้เฮ่อเซียมีอำนาจมากมีทหารอยู่ในมือเยอะมาก แล้วถ้าองค์หญิงยังจะเป็นแหล่งเงินทองให้เขาอีกข้าเกรงว่า... องค์หญิงคิด.........ข้าคิดอย่างรอบคอบแล้วไป๋หลันควรจะให้ความไว้ใจและเชื่อใจราชบุตรเขยเฮ่อเซียมากกว่านี้ เฮ่อเซียเสี่ยงชีวิตออกสู้รบเพื่อไป๋หลันและถ้าพวกเรายังแสดงทีท่าว่าไม่ไว้ใจเฮ่อเซียอีก วันหนึ่งข้างหน้าเขาอาจจะไม่มีทางเลือก อำมาตย์กุ่ยเตือนองค์หญิงอย่าให้ความรักส่วนตัวมานำความรักประเทศชาติ ....


ต้าเหลียงจ้า
ผิงถิงเดินทางมาถึงบ้านหยางเฟิ้ง ทุกคนตกใจหมด นึกว่าผิงถิงเป็นผี หยางเฟิ้งดีใจที่เห็นผิงถิงและถามว่าเรื่องราวมันเป็นมายังไง ผิงถิงถามถึงจุ๋ยจวี้ตอนนี้จุ๋ยจวี้อยู่ไหนนางคงกำลังเป็นห่วงอาการป่วยของข้า หยางเฟิ้งถามผิงถิงใครเหรอจุ๋ยจวี้ ผิงถิงบอกเป็นไปไม่ได้จุ๋ยจวี้ควรจะเจอหยางเฟิ้งแล้ว...หรือจะเกิดอันตรายขึ้น สามีหยางเฟิ้งบอกพวกเราออกตามหาแม่นางไป๋ พบกองโครงกระดูกกับปิ่นหยกปักผมของแม่นางไป๋ ผิงถิงตกใจและเข้าใจว่าจุ๋ยจวี้ถูกฆ่าตายแล้ว ผิงถิงสลบป่วยอีก ผิงถิงฝันเห็นจุ๋ยจวี้ จุ๋ยจวี้บอกผิงถิงว่าให้หายเร็วๆ นะพี่สาว พี่สาวต้องหายป่วยเร็วๆ ต้องไม่เป็นไร

หยางเฟิ้งเป็นห่วงอาการป่วยของผิงถิง สามีปลอบใจว่าหมอมาดูแล้ว แล้วบอกว่าให้แม่นางไป๋นอนหลับพักมากๆ พรุ่งนี้ตื่นมาก็จะดีขึ้นมากๆ เอง หยางเฟิ้งบอกไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงอ่อนแออย่างผิงถิงและท้องด้วยจะสามารถเดินทางไกลมากด้วยตัวเองมาถึงที่นี่ สามีบอกก็แม่นางไป๋ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา นางคือคนที่คนทั้งโลกรู้จักว่านางคือ ไป๋ผิงถิง เป็นผู้หญิงที่ภรรยาข้าหยางเฟิ้งภูมิใจในตัวเพื่อนคนนี้มากที่สุด นางเข้มแข็งและนางต้องสามารถดูแลตัวเองและลูกของนางได้ สามีถามหยางเฟิ้งว่านี่เราต้องบอกเรื่องนี้ (ผิงถิงยังมีชีวิตอยู่) กับฉูเป๋ยเจียมั้ย ตอนนี้เขาก็ยังอยู่บริเวณหลุมฝังศพนะ หยางเฟิ้งบอกพวกเรารอให้ผิงถิงฟื้นก่อนแล้วพวกเราถามผิงถิง ให้ผิงถิงเป็นคนตัดสินใจ...

สามีหยางเฟิ้งพูดประมาณว่าคิดแล้วก็น่าเสียใจแทนฉูเป๋ยเจีย แต่แม่นางไป๋คงมีเหตุผลของนางที่จากแม่ทัพฉูมา (มันมีเรื่องราวอะดิ ถึงต้องจากกัน ) เพราะนางก็ยังดูแลลูกเขาในท้องอย่างดี สามีหยางเฟิ้งบอกหยางเฟิ้งว่านี่ในวังฮ่องเต้ต้าเหลียงของเราก็จัดงานเลี้ยงและฉลองที่แม่นางไป๋ตาย (เยี่ยม เนรคุณมาก)..หยางเฟิ้งเสียใจแทนผิงถิง นางเพิ่งจะช่วยต้าเหลียงและประชาชนต้าเหลียงจากสงครามกับต้าจิ้น นี่ฮ่องเต้ไม่สำนึกบุญคุณที่ผิงถิงช่วยเขาไว้เลย จากนี้ไปข้าจะอยู่กับผิงถิงตลอดไปเหมือนเมื่อก่อน ...สามีกับหยางเฟิ้งจึงตัดสินใจทิ้งทุกอย่าง (ทิ้งบ้าน คนใช้ ทรัพย์สมบัติ) เดินทางออกไปหาที่อยู่ใหม่ที่ปลอดภัยกว่านี้ (มีเพื่อนดีเป็นศรีแก่ตัวจริงๆ )

ต้าเหลียง
ฮ่องเต้ต้าจิ้นพบฉูเป๋ยเจียที่หลุมศพไป๋ผิงถิง ฮ่องเต้ถามน้องชายเจ้าตำหนิข้ากับสิ่งที่เกิดขึ้นใช่มั้ย  เป๋ยเจียบอกฮ่องเต้เราไปคุยกันที่อื่นเถอะ (ไล่วุ๊ยย ) ...ถามรูปทำเลดี คุยกันบนสะพานพาดผ่านหุบเขา เป๋ยเจียบอกฮ่องเต้เมื่อก่อนข้ากับผิงถิงตกลงไปตามหน้าผา ไม่มีใครคิดว่าเขาจะมีชีวิตอยู่และรอดมาได้ ถ้าเขารู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในวันนี้ ข้ากับผิงถิงควรจะจากไปอยู่กันเงียบๆ ก็จะไม่มีใครรู้.......



ฮ่องเต้บอกข้าได้แต่งตั้งไป๋ผิงถิงเป็นพระชายาของเจ้าและสร้างวัดให้นางด้วย เป๋ยเจียบอกมันไม่มีความหมายอะไรนางไม่อยู่แล้ว นางตายจากไปแล้ว... แต่งตั้งนางให้ตำแหน่งสูงส่งยิ่งจะทำให้นางโดดเดี่ยว เป๋ยเจียบอกฮ่องเต้ข้าต้องการจากไป และข้าก็ต้องไปจริงๆ ฮ่องเต้บอกเป๋ยเจียเจ้าคือน้องชายแท้ๆ สายเลือดเดียวกับข้า เจ้ามีเลือดของซือหม่าอยู่ ที่ข้าบอกเจ้าเพราะข้ากลัวว่าข้าอาจจะไม่มีโอกาสได้บอกเจ้าอีกตลอดกาล...(ดังนั้นคนที่รู้เรื่องนี้ทั้งหมด รวมทั้งแม่ของเจ้าต้องฆ่าตัวตายเพื่อเก็บความลับนี้เอาไว้) เป๋ยเจียถามฮ่องเต้ประมาณว่าตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ มีอะไรบ้างที่ข้าได้มาและมีอะไรบ้างที่ข้าต้องสูญเสียไปเพื่อช่วยให้ท่านอยู่บนบัลลังก์อย่างมั่นคง? (แทงใจฮ่องเต้ ฉึก ฉึก) ....ฮ่องเต้บอกเป๋ยเจียประมาณว่าแค่การได้เป็นฮ่องเต้ เจ้าลองคิดดูว่าหากเจ้าได้เป็นฮ่องเต้ เจ้าจะสามารถช่วยทุกคนที่เจ้ารักได้มั้ย จะช่วยทุกคนที่เจ้าต้องการช่วยได้มั้ย (มันทำไม่ได้ ตาฮ่องเต้บอก)...เป๋ยเจียบอกตลอดเวลาข้าเชื่อฟังคำสั่งฮ่องเต้ตลอดดั่งเป็นพี่ชายใหญ่ และนั่นที่ผ่านมาข้าได้ตอบแทนท่านที่ท่านช่วยเลี้ยงดูให้ข้าเติบโต.........ฮ่องเต้ถามเป๋ยเจีย ......2 ปีพอมั้ยสำหรับเจ้าทำใจ ข้าจะมีชีวิตอยู่รอเจ้า รอน้องชายข้า 2 ปี กลับมาหาและมารับบัลลังก์ข้า เป๋ยเจียคุกเขาแล้วบอกฮ่องเต้ว่าข้าจะไม่สามารถให้คำสัญญากับท่านได้.........

ฮ่องเต้ถาม เป๋ยเจียเจ้าจะกลับมาใช่มั้ย........เป๋ยเจียค่อยๆ พูด..ฮ่องเต้ท่านโปรดรักษาตัวดีดี........แล้วก็ตัดริบบิ้นปิดงาน ...(สะพานขาดฉับ)


...................
แม่ทัพฉู-- ครั้งสุดท้ายที่ข้ามาที่นี้ ไทเหลียง เพื่อออกรบ เราตกลงจากสะพานด้วยกัน ทุกคนต่างคิดว่าเราตายแล้วแน่นอน แต่ทุกคนต้องประหลาดใจที่เรายังคงมีชีวิตอยู่ ถ้าข้ารู้ว่าจะมีวันนี้ (วันที่ผิงถิงต้องตาย) มันคงจะดีที่สุดที่่เราสองคนจะตายไปพร้อมกันในวันนั้น
ฮ่องเต้---ข้าเข้าใจแล้ว ข้าควรจะคิดเรื่องผิงถิงให้มากกว่านี้ เป็นความผิดพลาดของข้าที่ตำหนินาง ข้าได้แต่งตั้งนางให้เป็นชายาเจ้า ประกาศให้นางเป็นนางฟ้าแห่งเสียงพิณ นางจะได้รับการยกย่องจากผู้คนในต้าจิ้น ข้ามั่นใจว่านางต้องพอใจแน่ๆ 
แม่ทัพฉู-- ฮ่องเต้ คนก็ตายไปแล้ว สิ่งเหล่านั้นมันไม่มีประโยชน์อะไร สิ่งเหล่านี้จะยิ่งทำให้ผิงถิงรู้สึกโดดเดี่ยว
ฮ่องเต้--- ข้าเสียใจจริงๆ หากยังอยู่........
แม่ทัพฉู---ฮ่องเต้ ข้าต้องไปละ โปรดดูแลตัวเองดีดี
ฮ่องเต้--- เป๋ยเจีย เป๋ยเจีย เจ้าควรจะต้องได้รู้ ....เจ้าคือน้องชายแท้ๆ ของข้า...หวังตี้..(น้องฮ่องเต้) ได้โปรดกลับต้าจิ้นกับข้า
แม่ทัพฉู---ท่านพูดว่าอะไรนะ...
ฮ่องเต้--- ข้าเป็นคนขี้ขลาด........ข้าไม่กล้าบอกความลับนี้กับเจ้า ข้าเกรงว่าถ้าข้าไม่บอกเจ้าในวันนี้ เจ้าจะไม่มีวันรู้ไปตลอดชีวิต....เป๋ยเจีย...เจ้าควรจะได้รู้... เจ้าคือน้องชายแท้ๆ ของข้าเรามีเสด็จพ่อคนเดียวกันแต่คนละแม่ เจ้ามีเลือกของซือหม่าไหลเวียนอยู่ในร่าง....ในอดีตไทเฮาต้องการให้มั่นใจว่าจะไม่มีใครทำความลับร่ั่วไหล ทุกคนที่รู้ต้องสละชีวิต ฆ่าตัวตาย ...รวมทั้งแม่ของเจ้า เพื่อเก็บความลับนี้นางสัญญาว่าจะฆ่าตัวตาย หลังจากนั้น ไทเฮารับเจ้าเป็นลูกบุญธรรม..เจ้าควรจะรู้สึกได้ว่าสิ่งที่เจ้าได้รับนั่นดีกว่าเหล่าองค์ชายคนอื่นๆ ...ตอนอายุ 14 ปี เจ้านำทัพทหารออกรบชนะ เจ้าช่างเป็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่จริงๆ ..อย่างไรก็ตามถ้าเจ้าไม่ใช่สายเลือดซือหม่า จะเป็นไปได้อย่างไรที่เชื้อพระวงศ์ต้าจิ้นจะรับเจ้าเป็นลูก เลี้ยงดูเจ้าแบบลูกแท้ๆ? ทำไมทุกอย่างที่เจ้าต้องการเจ้าจะได้มันมาอย่างง่ายดาย ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร? ..เป๋ยเจีย ได้โปรดกลับวังไปกับข้า ข้าป่วยมานานและไม่มีเวลาเหลือมากนัก....ตระกูลซือหม่าของเราไม่ควรจะจบสิ้นสายเลือดเช่นนี้ ข้าต้องการมอบบัลลังก์ให้กับเจ้า
ฉูเป๋ยเจีย---บัลลังก์?
ฮ่องเต้--ทำไม เจ้าไม่เชื่อที่ข้าพูดเหรอ
ฉูเป๋ยเจีย---ฮ่องเต้ ...เวลานี้ ไม่สำคัญว่าข้าจะเชื่อหรือไม่...มันจะมีประโยชน์อะไร...ในอดีตคนต่างสู้รบเพื่อแย่งชิงบัลลังก์...ในท้ายที่สุดท่านสูญเสียคนที่ท่านรักที่สุด...ท่านรู้มั้ย...สิ่งที่ข้าต้องการขอท่านอย่างหนึ่งเป็นเพราะบัลลังก์ของท่าน หลายปีมานี้ ท่านได้อะไรจากบัลลังก์ทีท่านได้นั่งบ้าง แล้วอะไรบ้างที่ท่านสูญเสียไปจากการรักษาบัลลังก์ไว้
ฮ่องเต้---ข้ารู้ตั้งแต่วันที่ข้าสวมชุดรัชทายาท ข้ามีประเทศชาติ ต้องรับผิดชอบ ไม่มีอะไรที่ข้าสูญเสีย...ตอนนี้ข้าออกคำสั่งให้เจ้ากลับต้าจิ้นกับข้า
ฉูเป๋ยเจีย---โปรดอภัยข้าไม่อาจทำตามคำสั่งท่านได้
ฮ่องเต้---เป๋ยเจีย... บัลลังก์เป็นความรับผิดชอบของตระกูลซือหม่า ความปลอดภัยของประเทศชาติประชาชนอยู่ในมือเรา....นั่นคือสิ่งที่เจ้าต้องการอยู่เสมอไม่ใช่เหรอ..เมื่อเจ้าได้นั่งบนบัลลังก์....เจ้าจะได้อำนาจเต็มที่ที่จะดูแลบริหารจัดการประเทศให้ไปในทิศทางที่เจ้าต้องการ
ฉูเป๋ยเจีย-- ฮ่องเต้...ท่านคือผู้มีบุญคุณต่อข้า ถ้าท่านไม่ดูแลข้ามาอย่างดี เช่นนั้นคงไม่มีเฉินเป๋ยหวังอย่างเช่นทุกวันนี้...ในอดีตที่เรามีเวลาอยู่ด้วยกัน ข้าระลึกไว้ตลอดเวลาว่าท่านคือพี่ชายของข้า สิ่งใดที่พี่ชายข้าต้องการข้าต้องทำให้..ข้าไม่เคยสงสัยหรือระแวงใดๆ กับคำสั่งของท่านเลยแม้แต่น้อย...แต่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ข้าเห็นด้วยสายตาตนเองว่าท่านเปลี่ยนไป...ท่านเหมือนหลอกใช้ข้า ข้าเห็นท่านเป็นเช่นนั้นในขณะนี้
ฮอ่งเต้---ข้ารู้ เจ้าคงเหนื่อยมาก...และเจ้าต้องการแค่มีชีวิตอยู่อย่างสงบ..ข้าสัญญากับเจ้า...ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่..ข้าจะทำงานเพื่อต้าจิ้น...แต่หากวันใดข้าจากไปแล้ว..เจ้าต้องกลับมาและรับผิดชอบต้าจิ้นต่อไป...สิบทอดบัลลังก์ของตระกูลซือหม่า..เป๋ยเจีย...ข้าให้เวลาเจ้า 2 ปี ..พอมั้ย? ข้าจะทำงานหนักอีก 2 ปี รอเจ้ากลับมา
ฉูเป๋ยเจีย---ข้าไม่อาจให้สัญญาท่านได้ ข้าหวังว่าท่านจะรักษามันไว้ได้ต่อไปด้วยตัวท่านเอง...นำความสุขมาสู่ประเทศของเรา
ฮ่องเต้---เจ้าจะกลับมาใช่มั้ย?  (ยังพยายามเน้อะ )
ฉูเป๋ยเจีย---ธรรมชาติช่างสวยงาม กว้างใหญ่ สายลมช่างดีงาม...โปรดรักษาตัว

ฉูเป๋ยเจีย---ข้าติดค้างเจ้ามากมายเหลือเกิน ข้าจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับความทรงจำดีดีของเราสองคน......... (ตัดสะพาน)
..........................

เป๋ยเจียกลับมาที่หลุมฝังศพผิงถิง (เฮ้อ อยากให้เจอใครซักคนจากบ้านหยางเฟิ้ง แต่ก็ไม่มีใครมาเลย) เป๋ยเจียสาบานข้าจะมีชีวิตอยู่และคิดถึงเจ้าเสมือนหนึ่งว่าเจ้ามีชีวิตอยู่และอยู่กับข้าตลอดเวลา (สงสารหนักมาก) ...ผิงถิงเจ้าเปรียบเสมือนดั่งสายน้ำอันเชี่ยวกราด (เขียนอย่างนี้มั้ย 5555 ไม่แม่นซักภาษา) เจ้าควรไหลไปยังที่ที่สงบ ข้าฉูเป๋ยเจียเกิดมาเย็นชาดั่งหินผา ใช้ชีวิตลำบากมาตลอด ผิงถิงเจ้ามอบความอบอุ่นให้ข้าเจ้าช่วยข้าแต่ข้าละ ข้าทำให้เจ้าต้องเจ็บปวด ข้าไม่คู่ควรรักเจ้าแต่วันนี้ข้าได้ตัดทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว ข้าตัดแม้กระทั่งสายเลือดที่ผูกพัน (กับฮ่องเต้พี่ชาย) ข้าเป็นอิสระ......... ข้าไม่ใช่เป๋ยเจียคนเดิมอีกแล้ว ต่อจากนี้ไปข้าจะทำทุกอย่างที่เจ้า ผิงถิงขอให้ข้าทำและสิ่งที่ผิงถิงให้ข้าทำข้ายินดีจะทำขอแค่มีเจ้าอยู่ข้างกายข้า ข้าจะเป็นฉูเป๋ยเจียของเจ้าคนเดียวผิงถิง...แม่ทัพฉู รำพึงก่อน เจ้ายังจำได้มั้ยผิงถิงประเพณีโบราณของต้าจิ้นที่ผู้ชายจะปกป้องผู้หญิงที่เขารัก 3 คืน ระหว่าง 3 คืนนั้นที่ข้ายืนเพื่อเจ้า (ในซีรี่ย์ยืนหน้าคุก 555) ข้าก็สาบานไว้แล้วว่าข้าผิงถิงยังมีชีวิตอยู่ (ไม่ถูกประหาร) เราจะจับมือกันและอยู่ด้วยกันตลอดไป และหากผิงถิงตาย (โดนประหาร) ข้าจะอยู่กับความทรงจำกับเจ้าตลอดชีวิตข้า..

สงสารเฮียจัง...


มาที่บ้านหยางเฟิ้ง หยางเฟิ้งอุ้มลูกชายมาให้ผิงถิงดู หยางเฟิ้งบอกผิงถิงว่าเจ้าคือแม่ทูลหัวของลูกข้า ถ้าไม่มีเจ้าผิงถิง พวกข้าคงไม่มีวันนี้... (คุุณสามีตายในสนามรบ ตอนรบกับแม่ทัพฉู)



Create Date : 01 กุมภาพันธ์ 2560
Last Update : 3 กุมภาพันธ์ 2560 16:57:40 น. 3 comments
Counter : 858 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 
ขอบคุณนะค้า เห็นน้ำตาของท่านแม่ทัพแล้วอยากไปซับน้ำตาให้จังเลย


โดย: ยัยหมูตัวน้อย วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:10:34:30 น.  

 
สงสารเน้อะ เฮียพยายามแล้วจริงๆ


โดย: wansugar วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:18:10:55 น.  

 
ใช่ค่ะ เฮียพยายามสุด ๆ แล้ว


โดย: ยัยหมูตัวน้อย วันที่: 3 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:9:27:50 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

wansugar
Location :
Germany United Kingdom

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 50 คน [?]




ชื่อหวานจ้า สวัสดีทุกคน ฟอล์โลแฟนเพจ Wansugar-Love Chinese Novels & Series เพื่อติดตามข่าวสารการอัพเดทรีวิว ได้นะคะ
Friends' blogs
[Add wansugar's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.