space
space
space
 
มีนาคม 2560
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
space
space
13 มีนาคม 2560
space
space
space

พ่อ! หนูรักพ่อนะ


>หนูจะรักษาพ่อเองนะ
>แกดูแลตัวแกเองให้ได้ก่อนเถอะ ที่แกจะมาดูแลชั้น
>................(น้ำตาเอ่อ)
>(หัวเราะ) แกต้องทำให้ชั้นหายให้ได้นะ 

 บางคนเกิดมามีพร้อมทุกอย่าง ครอบครัว ฐานะ ความรัก แต่ไม่ใช่ทุกคน เราจำความตอนเด็กได้เล็กน้อยมาก หรือ เพราะไม่อยากจำเลยพยายามลืมๆไป ตอนเรียนผู้ปกครองของเราคือ ย่าของเราที่เราเรียกว่าแม่มาตลอด โดยเราจำหน้าแม่แทบไม่ได้และไม่มีข่าวจากท่านเลย ส่วนพ่อเราก็อ้างแต่เรื่องงานไม่เคยใส่ใจว่าเราเรียนเป็นอย่างไร สอบได้เกรดเท่าไหร่ซ้ำร้ายยังไม่รู้ว่าเราอายุเท่าไหร่ เรียนชั้นไหน เวลาใครถามก้อจะบอกว่าไม่รู้ หรือ มันเลิกเรียนแล้วมั้ง

 เราคุยกะพ่อน้อยมาก ไม่เคยขอเงิน ไม่เคยขอให้ไปงานโรงเรียน หรือให้ไปฐานะผู้ปกครองมีแต่ ย่า เท่านั้นที่ได้สิทธิ์นี้ เพื่อนย่าทุกคนชมว่าเราเรียนเก่งสอบอะไรก้อได้ ไม่เคยเรียนโรงเรียนเอกชน สอบได้โรงเรียนรัฐบาลตลอด ตั้งแต่ประถมจนจบมหาวิทยาลัย ย่าดีใจมากที่สุดตอนที่เราบอกย่าว่าเราสอบได้ทุนของสถาบันทางการแพทย์ตอนมัธยมปลาย ซึ่งหมายความว่าเราต้องเป็นหมอโดยปริยาย ทั้งที่ตอนเด็กย่าให้เราเรียนทั้งดนตรี และ ศิลปะ และเราก้อได้รางวัลมาให้ย่าชื่นใจทุกครั้งที่ประกวด

 ย่าเคยถามตอนมัธยมว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร เราตอบไม่ได้เพราะไม่แน่ใจ อยากเรียนศิลปแต่เราก้อมาทางสายวิทย์ พอได้ทุนเราจึงมุ่งมั่นในทางการแพทย์ แต่เหตุผลหลักคือเราไม่อยากใช้เงินย่ามากเกินไปเพราะทุนที่สอบได้เราต้องไปอยู่และกินนอนที่สถาบัน

 เราจบมาพร้อมเป็นแพทย์ฝึกหัด ผ่านมาหลายปีที่เราไม่สังเกตุว่าคนรอบข้างเราร่วงโรยลงไปมากอาจเป็นเพราะงานที่มีมากและความตั้งใจของเรา มารู้ตอนย่าไม่สบายหนัก และก้อไม่ยอมบอกเราทั้งที่มีหลานเป็นหมอแต่กลับบอกไม่อยากรบกวน ทั้งที่เราก้อรักษาคนอื่นตั้งมากมายแต่กับย่าตัวเองกลับไม่เคยใส่ใจ อาจเพราะย่าแข็งแรงและไม่เคยป่วยหนักมาก่อน เราเสียย่าไปจากนั้นอีก 1 ปี

 เรากลับมาอยู่ที่บ้านหลังเก่าที่ย่าเคยอยู่และอยู่ห้องที่ย่าและเราเคยนอนด้วยกันตั้งแต่เด็กจนโต ซึ่งหลังจากทำงานเราก้อไม่ค่อยกลับมาบ้านเพราะเรามีคอนโดใกล้โรงพยาบาล พอกลับมาเราก้อได้รู้สึกถึงบรรยากาศของความรักที่ย่ามีต่อเราทำให้เราน้ำตาไหลทุกครั้ง

 แต่อีกเหตุผลที่เราไม่อยากกลับมาเพราะพ่อเราเอง เนื่องจากพ่อมักจะเห็นเราเป็นเด็กตลอดและไม่เคยเชื่อถือในตัวเราเลย ไม่ว่าจะตอนเด็กหรือปัจจุบัน เช่นตอนเด็กทีประกวดภาพเขียนแล้วเราได้รางวัล เวลาย่าไปบอกเพื่อให้พ่อชมเราพ่อก้อจะบอก "ภาพไม่เห็นจะสวยเลย กรรมการให้รางวัลได้งัย" หรือตอนที่เราสอบได้ทุนเรียนหมอ พ่อก้อจะบอก "มันจะเรียนไหวเรอะ คนเค้าเก่งๆทั้งนั้น" เป็นเพราะแบบนี้มั้ง เราจึงไม่อยากกลับมาบ้านเพราะไม่อยากฟังพ่อกระแนะกระแหน เราต้องทนฟังทั้งที่พ่อไม่เคยมีส่วนร่วมในการเรียนหรือความสำเร็จของเราเลย
 พอเสียย่าไปเราก้อรู้สึกว่าพ่อแก่ไปมาก และสุขภาพก้อไม่ค่อยสู้ดีมากเห็นเดินขาลากตลอดเราจึงอยากกลับมาอยู่บ้าน เผื่อมีอะไรเราจะได้ช่วยพ่อได้ทัน แต่เวลาที่เราบอกอะไรพ่อมักจะไม่เชื่อและบอกว่า "เออ แกไม่ต้องมาห่วงชั้นหรอก ดูแลตัวแกเองให้ดีเถอะ ผอมยังกะไม้เสียบผี" พ่อมักมีคำที่ทำให้เราอารมณ์เสียตลอด แต่เราก้อต้องทนอยู่เพราะเราเสียย่าไปแล้วและไม่อยากเสียพ่อไปอีก

  วันนั้นเป็นวันที่เราหยุดพักร้อน เราเลยตื่นแต่เช้าและกะว่าจะจัดห้องย่าให้เรียบร้อยเรารื้อของย่าเพื่อมาจัดให้เป็นระเบียบ แล้วน้ำตาเราก้อไหลในความเดียงสาของเรา มีรูปย่ากะเราในช่วงอายุต่างๆ ตั้งแต่อนุบาลจนจบมหาวิทยาลัยแต่ละภาพเหมือนคนถ่ายจะหลบมุมเพื่อถ่ายภาพเหล่านั้น มีทั้งภาพเรารับรางวัลต่างๆ ภาพเรารับปริญญายืนถ่ายรูปกับย่าและภาพกับเพื่อนๆ เมื่อเรารื้อในตู้ลิ้นชักส่วนตัวของย่าเราก็พบสำเนาการโอนเงินมากมายในชื่อของพ่อเรา เราร้องไห้อยู่นานมากจนบ่ายเราถึงลงไปข้างล่างก้อต้องน้ำตาซึมอีกเพราะมีอาหารที่เราชอบวางอยู่พร้อมข้าวครอบในฝาชีเรียบร้อย

 เราไม่เคยพูดกับพ่อเรื่องที่เรารู้เลยแต่เรามักจะเข้าไปทำดีกะพ่อ เช่นยกน้ำเย็นให้พ่อ เปิดโทรทัศน์ให้ เปิดแอร์ให้ หรืออะไรก้อได้ที่เราคิดว่าจะทำให้พ่อได้เพื่อลบล้างความผิดของเราที่เข้าใจพ่อผิดมาตลอด จนบางครั้งพ่อก้อจะบ่นว่า "แกทำเหมือนชั้นเป็นเด็ก ชั้นเป็นพ่อแกนะทำเองได้" แต่เราไม่เคยเถียงพ่อเลยและจะยิ้มรับตลอด จนพ่อคงสงสัยว่าเราคงจะเพี้ยนๆไปบางครั้งก้อจะถามว่า "แกเป็นอะไรหรือป่าว ไม่สบายหรือเป็นหมอเสียเปล่าไม่ดูแลตัวเองเลย"

 วันนี้เรารีบกลับบ้านเพราะใจไม่ดีเมื่อเช้าตอนออกจากบ้านเห็นรถพ่อยังจอดอยู่ แต่ไม่กล้าไปถามว่าวันนี้ไม่ไปทำงานเหรอกลัวโดนพ่อเอ็ดอีก มาถึงบ้านไฟในบ้านยังไม่เปิดสักดวงรถพ่อยังไม่ขยับเลย เราจอดรถหน้าบ้านแล้วรีบไขกุญแจเข้าไปในบ้านเปิดไฟ เห็นพ่อนอนอยู่หน้าห้องน้ำสีหน้าอิดโรยแต่แววตาดีใจเมื่อเห็นหน้าเรา แล้วเราก้อรีบเข้าไปประคองพ่อ.




Create Date : 13 มีนาคม 2560
Last Update : 13 มีนาคม 2560 21:54:47 น. 0 comments
Counter : 147 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
space

สมาชิกหมายเลข 3731593
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]






space
space
[Add สมาชิกหมายเลข 3731593's blog to your web]
space
space
space
space
space