ตอนที่ 27 หึงกับหวง...1(yaoi)
[***นี่คือเรื่องที่แต่งขึ้นมาเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคลจริงหรือสถานที่จริงใดๆทั้งสิ้น และเป็นฟิคy ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย ขออภัยอย่างยิ่งหากมีการใช้คำไม่สุภาพในการแต่งฟิคนี้บ้างเพื่อให้เหมาะสมกับเนื้อเรื่อง ใครที่ไม่ชอบแนวนี้ก็จะได้ไม่ต้องอ่านคะ แต่ถ้าใครถูกใจ tsk.ขอบคุณมากมายที่ติดตามกันนะคะ เรื่องน่ารักฮาๆค่ะลองอ่านดูก่อนอาจจะชอบก็ได้นะ^^

(ขออภัยหากลงฟิคตอนต่อไปช้า... แต่จะอัพให้ตลอดแน่นอน รอหน่อยนะจ๊ะ)





“ขอบคุณมากครับๆ ผมก็ดีใจที่ทุกคนชอบผลงานของผมเหมือนกันครับ555 แต่เอ่อ

คือวันนี้ผมมีธุระสำคัญต้องไปต่อเดี๋ยวนี้แล้วอ่ะครับ ขอตัวก่อนนะครับทุกคนครับ”


ยังส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้ โบกมือ ส่งจูบตอบเล่นด้วยกับแฟนคลับ ทั้งที่เดินห่างออกมาได้

ระยะนึงแล้ว รักษาน้ำใจผู้คนที่ชื่นชอบเขาให้มากเข้าไว้ เพราะถ้าไม่มีคนสนับสนุน

ก็คงจะไม่มีเขาในวันนี้ และถึงเขาจะขึ้นชื่อเรื่องขาวีนกับทีมงาน หรือคนรู้จักมากเท่าไหร่

(เมื่อก่อนนะ เดี๋ยวนี้มีความรักผมอารมณ์ดีเลิกนิสัยไม่ดีไปเยอะแล้วครับ^^)

แต่เขาก็ไม่เคยทำตัวหยิ่งยะโสใส่แฟนๆของเขาแม้แต่ครั้งเดียว อาจเป็นเพราะเหตุนี้

ชื่อเสียงของเขาจึงยังคงดังต่อเนื่องยาวนานมาถึงทุกวันนี้ แถมแฟนคลับเขาก็เหนียวแน่นดี



แฟนคลับของเขาน่ารักเสมอ ยอมเปิดทางให้เขาแต่โดยดี เป็นปลื้มกับแฟนๆแล้วก็หันหน้ามา

ไม่ปลื้ม.....กับแฟนตัวเอง (นั่นคุณจะไปคุยกับพวกมันทำไมห๊ะ! ไปยิ้มให้มันทำม๊ายน้ำ!)

ไม่พอใจโว้ยยยยยยยย! ไม่สบอารมณ์ เห็นภาพคนที่รักพูดคุยส่งยิ้มให้ชายอื่น(หลายคนด้วย!)

ใครจะไปทนไหว~มันน่าจับมาตีก้นให้ลายนัก!.... แต่ขณะที่เจ้าดาราหนุ่มขี้งอนไม่พอ

ยังขี้หวง(เออ!แล้วทำไมเล่า/////*//) กำลังเร่งเดินเร็วรี่จะไปแสดงอิทธิฤทธิ์อยู่ดีๆ

เขาก็เห็นเจ้าพวกกลุ่มนักศึกษาชายหน้าใส ท่าทางมีอันจะกินสามสี่คนนั่น เดินส่ายหัว ...

เหมือนพากันผิดหวัง ทำหน้าเซ็งๆไปจากตรงที่คนน่ารักอยู่ก่อนเสียแล้ว....

.........อ้าววววว!?



“คุณคุยอะไรกับเจ้าเด็กพวกนั้นหา!?”

เอสก้าวฉับๆมายืนกอดอกต่อหน้าน้ำ ถามแบบไม่ค่อยพอใจ

“.............อยากรู้จริงๆเหรอ” ถามกลับยิ้มๆแบบนี้ราวกับอยากยั่วโมโหคนตรงหน้า

“ไม่ต้องมาย้อนถามผมเลยนะ! เรื่องเก่าคุณยังไม่เคลียร์นะ มาเรื่องนี้อีก หรือว่าคุณ

รู้จักเจ้าพวกนั้นรึไง!?” ต้องคาดคั้นเอาคำตอบให้ได้ ถึงพวกมันจะไปกันแล้วก็เถอะ

แต่เขาไม่ชอบใจเลย คนน่ารักของเขาไปพูดคุยแถมส่งยิ้มหวานให้เจ้าพวกนั้นทำไม!


“...หึ..........เด็กมันเข้ามาจีบอ่ะ” ทำท่ากอดอกบ้าง ซ้ำปรายหางตาหวานมองอมยิ้ม...

“ว่าไงนะ! แล้วทำไมคุณไม่ไล่ไปให้หมดตั้งแต่แรกเล่า! ไปคุยด้วยทำไม!?”

“เขามาถามว่าบ้านอยู่แถวไหน เล่นเฟสมั้ย..ขอเบอร์บ้างดิทำนองเนี้ย55โดนเด็กจีบอ่ะ55”

“เดี๋ยวเหอะน้ำ! คุณยังมีหน้ามาหัวเราะอีก” ควันจะออกจากหูอยู่แล้วเนี่ย...

“ไม่ให้ผมขำได้ไงเล่า.. ก็พอผมพูดยิ้มๆไปว่า.. เอ่อโทษทีน้อง พี่มีผัวแล้วว่ะ!อย่าพยายามเลย

ผัวพี่มันรวย!ไม่พอนะเสือกหล่อเว่อร์อีกต่างหาก! ต่อให้เอาหนังหน้าพวกน้องมารวมกัน

ยังเทียบกับรูจมูกข้างเดียวของมันไม่ได้เลย.......แค่นี้เอง! ไอ้เด็กเวรพวกนั้นก็หน้าเหวอ

หน้าเจือน ทำท่าเลิ่กลั่ก เหมือนพูดอะไรกันไม่ออกแล้วก็เดินหนีผมกันไปเป็นแถวๆอ่ะ!55

55 แม่งฮากระจาย! 55 5555555”


แรงได้อีก.....................เมียผมเองคร้าบบบบบบบบบ... นี่แหละชีวิตจริงของนายเอส!...

(ตกลงนี่กูถูกเขาชมหรืออะไรยังไงวะ?...สมควรดีใจใช่มั้ยที่เขาเห็นว่ารูจมูกกูหล่อมาก!?..?..?)


น้ำเห็นเจ้าหน้าหล่อดูอึ้งๆไป มองเขาที่หัวเราะงอหายอยู่ตาปริบๆ จึงเดินเข้าไปพูดใกล้ๆ

เพื่อให้ได้ยินกันเพียงสองคน...

“คุณก็รู้นี่ว่าผมเป็นยังไง... ผู้ชายที่ทำให้ผมรักได้... มีแค่คุณเท่านั้นเอส//////”



คราวนี้...........ท่าทางน้ำจะทำเขาเก็กไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว//////////

ในที่สุดเอสก็เผยยิ้มกว้างดีใจ อย่างที่น้ำอยากเห็นมาตลอดเย็นจนได้....

ทั้งคู่อมยิ้มหวานให้กันอย่างเขินๆ ก่อนจะค่อยๆช่วยกันเข็นรถใส่ของที่ซื้อไว้

ตรงไปยังลานจอดรถของห้าง...


“ตกลง.......หายงอนยังอ่ะ?” เข้ามานั่งในรถได้น้ำก็แกล้งถามคนหน้าหล่อเล่น

ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าอีกฝ่ายยิ้มกริ่มแบบนี้ คงหายงอนเขาแล้วแน่

“.............อืม.... ยังอ่ะ”

“เอ๊า...........” เกาหัวยิ้มๆ คาดเข็มขัดนิรภัยไปก็ขมวดคิ้วสวยมองคนขี้งอน ที่แกล้ง

ทำหน้าบึ้งให้เห็นอีกอย่างงงๆ เอสไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่อมยิ้ม...

แล้วทำแก้มตัวเองให้ป่องขึ้นมาข้างนึง เอียงแก้มข้างนั้นเข้าไปหา คนนั่งข้างที่เอาแต่

ขำท่าทางของเขา ชายหนุ่มไม่เห็นคนน่ารักจะทำตามอย่างที่เขาต้องการเสียที จึงยิ่งเบียดตัว

ดันแก้มให้ใกล้เข้าไปเรื่อยๆ... น้ำกลับส่ายหน้าหัวเราะ แกล้งเอี้ยวตัวเบนหน้า

หนีแก้มเอสที่ไล่ยื่นหาเขาไปมา จนคนหล่อร้องอื้ออย่างขัดใจ หนุ่มน่ารักจึงเลิกแกล้งได้

ประเดี๋ยวเขาจะงอนเอาอีก ...ต้องยอมหลับตาแล้วยื่นหน้าเข้าไป

หอมแก้มคนรักที่เอียงรอไว้แต่โดยดี...////////


.................................

....................

...........

*****************************


“แหมๆๆๆ! กลับมาหน้าบานกันเชียวนะครับพี่เอส! พี่น้ำ!”

นิกกี้เอ่ยแซวต้อนรับการกลับบ้านของพวกพี่ชายอย่างอารมณ์ดี

“แหมก็คงไม่บานเท่าหน้ามึงหรอก!”

โดนพี่ชายแซวกลับมาทำเอาหัวเราะกันใหญ่ เป็นอันรู้กันว่าพ้นช่วงพายุอารมณ์ไปแล้ว

ทั้งหมดจึงเดินหน้าหารือเรื่องแผนกำจัดศัตรูต่อ...เรื่องเจ้าเทพพิชัย

คุยกันไป ป้อนขนมกินกันไปอย่างออกรสปนฮา ........ จนได้ข้อสรุปว่า


“ตกลง เราจะหาทางทำให้พ่อไอ้เทพพิชัยมันรู้ ว่าลูกบ้าๆของมันน่ะยังตามวอแวกับพี่น้ำ

ไม่เลิก! แม้จะขายบ้านทิ้งไปแล้วก็ตาม พ่อมันจะได้จัดการกับมันซะ! จัดการให้มัน

หายไปจากชีวิตของพวกเราซะที!!”

ทุกคนพยักหน้าเออออ เห็นพ้องต้องกันตามที่นิกกี้พูด

“แล้วเราจะเริ่มกันเมื่อไหร่? ...ยังไงดี?” คนหน้าหล่อถามความเห็น พลางลุกเดินไป

เปิดตู้เย็น รินน้ำส้มใส่แก้วยกมาให้ทุกคน...


คนน่ารักรับแก้วมาก็ใช้ความคิด... แล้วเหล่มองเจ้าน้องหน้าตี๋ที่นั่งข้างๆ...

ทำให้คนที่เหลือมองตาม ส่วนคนที่ถูกสายตาสามคู่รุมจ้องก็ชะงักอย่างระแวง...

นิกกี้ลดแก้วน้ำส้มที่กำลังจะยกดื่มลง ขมวดคิ้วถามทุกคนอย่างงงๆ

“มองอะไรกันอ่ะครับ?...||||||||||| ทำไมอ่ะ?...ผมกินไม่ได้เหรอ..”

“เปล่า..ที่มองเนี่ยพวกกูกำลังดูสภาพมึงอยู่!” คนพี่พูดเซ็งๆก่อนยกแก้วขึ้นดื่มบ้าง

“นี่เมื่อไหร่หมอถึงจะให้พี่นิกถอดเฝือกได้ล่ะครับ?” แบงค์เอียงคอยิ้ม ถามเสียงใส

“อ๋อ...อืม.....รู้สึกจะนัดสิ้นเดือนนี้แหละ..เห็นหมอว่าพี่แข็งแรงดี กระดูกก็ติดกันเร็วด้วย”

นิกกี้ตอบยิ้มตาหยีอย่างดีใจให้คนรัก เขาเบื่อไอ้สภาพฟักตัวแบบนี้เต็มทีแล้ว...


“ก็นั่นแหละ.. ไว้รอมึงลอกคราบก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกทีเหอะ ทำอะไรมันจะได้ถนัดหน่อย

ไม่งั้นกูก็ห่วงเรื่องมึงอยู่อย่างเนี้ย... ตอนนี้กูคงกลับบ้านไม่ได้สักพักแหละ มึงหายดีเมื่อไหร่

เราค่อยเริ่มแผนกำจัดไอ้สองพ่อลูกสารเลวนั่นให้หายไปจากชีวิตกูก็ได้!”

ทุกคนเห็นดีด้วยกับหนุ่มน่ารัก และน้ำไม่ลืมกำชับเรื่องสำคัญมากอีกเรื่อง

“จะให้เชี่ยเทพมันรู้ไม่ได้เด็ดขาด! ว่าผมเป็นแฟนกับคุณแล้ว! รู้มั้ยเอส!!”

เสียงหวานเอ่ยเน้นความจริงจังกับคนรัก ... เอสมองตาคู่สวยตรงหน้า ราวกับจะพูดว่า

จะไม่มีวันยอมให้ใครมาพรากเราจากกันเป็นแน่... คนหล่อสบสายตาหวาน

แล้วลูบแก้มนุ่มอย่างเบามือ ก่อนค่อยๆพยักหน้าอย่างเข้าใจ...



********************
********************

………

…………..


……………..ล้อรถหยุดหมุนและเครื่องยนต์ที่สั่นก็เริ่มดับสนิทลง หลังจาก

เคลื่อนตัวเข้ามาจอดภายในรั้วบ้านหลังสีเขียวอ่อน...


แสงไฟภายในบ้านถูกเปิดให้สว่างขึ้น เนื่องจากผู้อาศัยอยู่ที่นี่ได้กลับมาแล้ว...

“โทษทีนะ.. ต้องลำบากแบงค์ทุกเรื่องเลย แถมยังต้องมาขนของเข้าบ้านให้พี่อีกไม่รู้พี่น้ำ

จะขนซื้ออะไรมากันนักกันหนา เต็มไปหมด..เกรงใจพี่เอสเขาจะแย่ (เอสจ่ายตังค์)..”

หนุ่มตี๋นั่งมองคนรักร่างเล็กขนข้าวของที่หอบกลับมาเข้าบ้าน ก็บ่นอย่างเป็นห่วง

หนุ่มน้อยส่งยิ้มให้วางของลงบนโต๊ะกินข้าวเป็นกองพะเนิน...


“พูดอะไรอย่างนั้นล่ะครับพี่นิก พูดเหมือนแบงค์เป็นคนอื่นไปได้...ไม่เห็นจะเป็นไรเลย

เรื่องแค่นี้แบงค์สบายมาก ให้ทำยิ่งกว่านี้แบงค์ก็จะทำให้ ถ้าได้ทำให้พี่นิก///////”

ได้ฟังคนตัวเล็กพูด นิกกี้ก็อดหมั่นเขี้ยวไม่ได้

“......./////// หึ..อย่ามาทำพูดจาน่ารักแถวนี้นะ! เดี๋ยวปั๊ดจับปล้ำซะหรอก!”

“5555 แน่จริงก็เอาดิ แบงค์จะดูซิพี่นิกจะทำไง55///////” ขำเจ้าคนใส่เฝือกไม่เจียม

“............. มานี่มา (ยิ้ม)” พยักหน้าเรียก ตีมือที่ตักตัวเองพร้อมส่งสายตากรุ้มกริ่มไปหา

คนโดนเรียกก็ก้มหน้าอมยิ้ม แล้วเดินไปนั่งตักเอามือคล้องคอหนุ่มรุ่นพี่ไว้อย่างเขินๆ

“หึ....แหม~ทำเป็นมาท้าพี่!.......เต็มใจให้ทำอย่างนี้ก็เรียกว่าปล้ำไม่ได้น่ะสิ!”

เสียงใสหัวเราะทันที เข้ากอดซบหน้ากับบ่ากว้างที่ทำให้เขาแสนอุ่นใจ นั่งลั่นล้าตีขาเล่น

ไปมาบนตักคนรักหน้าตี๋อย่างมีความสุขเหลือเกิน


“พ่อกับแม่ (ของแบงค์) ว่าอะไรรึเปล่าที่แบงค์มาค้างบ้านพี่ ไม่กลับบ้านตัวเองแบบนี้..”

หนุ่มตี๋เอ่ยถามเสียงอ่อนโยนกับคนรักที่คลอเคลียปลายจมูกหอมแก้มเขาอยู่ไม่ห่าง


“โธ่~จะว่าอะไรกันครับ พ่อกับแม่..แม้แต่คุณย่ากับพี่เบนซ์ก็รู้ดี.... ว่าที่พี่นิกต้องเป็น

แบบนี้ก็เพราะแบงค์แท้ๆเลย... แม่ยังเป็นคนจัดกระเป๋าให้แบงค์ขนผ้ามาอยู่ดูแลพี่นิก

ที่นี่เองด้วยซ้ำ แล้วพ่อเขาก็บ่นอยู่นั่นแหละว่าเมื่อไหร่พี่นิกจะหายซะที สั่งแบงค์ให้ดู

พี่นิกดีๆเขาไม่มีเพื่อนเชียร์มวยก็เพราะแบงค์คนเดียว ดูดิน่าน้อยใจมั้ยล่ะครับลูกชายตัวเอง

ไม่เห็นห่วงอย่างนี้เลย บ่นหาแต่พี่นิกๆกันอยู่ได้!....ฮื้มมมมม~!!” หยิกแก้มสองข้างของ

เจ้าตาหยีเล่นอย่างหมั่นไส้ มาแย่งตำแหน่งลูกรักจากที่บ้านเขาไปได้ไงนะ


นิกกี้ยิ้มแก้มจะปริ... แน่ล่ะ เขาน่ะลูกเขยคนโปรดเชียวนา! เจ๋งมั้ยล่า!55555

ที่บ้านแบงค์ยอมรับเรื่องนี้(ที่เป็นเกย์)ได้มานานแล้ว... ตั้งแต่ก่อนที่จะมารู้จักกับเขา

เสียด้วยซ้ำ แบงค์จึงพาเขาไปแนะนำให้ที่บ้านรู้จักโดยไม่ปิดบัง เป็นเพราะการเข้าหา

ผู้ใหญ่และช่างเอาใจของเขา ทำให้คนที่บ้านนั้นรักเขาเหมือนลูกอีกคน

อิอิ....ติดกันเกรียว...... (แหมก็ใครเขาจะชอบทำตัวเป็นยักษ์เป็นมาร เหมือนพี่ชายผมกันล่ะ

ผมออกจะน่ารักขนาดนี้เนอะก๊ากกก5555)...... ดีใจมากที่ทางบ้านคนรักรุ่นน้องยอมรับ


แต่................. ก็ไม่รู้เหมือนกัน หากวันหนึ่งเรื่องรู้ถึงหูเพื่อนๆ...

พวกเขาจะได้การยอมรับอย่างนี้อีกมั้ย... สำหรับตัวเขาเอง ก็คิดเอาไว้แล้วว่า.. ต่อไป

อะไรจะเกิดก็ช่างมัน.. เขาจะขอยืนยันว่าจะรักกับแบงค์ต่อไปไม่เปลี่ยนใจแน่นอน

รักครั้งนี้เขาจะดูแลมันให้ดีที่สุด...


ห่วง.............ก็แต่พี่ชายของเขานั่นแหละ...

พี่น้ำจะประคองความรักที่มีกับดาราดังอย่างพี่เอสไปได้...จนถึงเมื่อไหร่กัน...

บอกใครไม่ได้แบบนี้... พี่ของเขาจะเศร้าบ้างหรือเปล่านะ...



“ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ แบงค์จะไม่วิ่งหนีพี่นิกแบบนั้นอีก ต่อไปก็จะไม่ทำอีกแล้ว

แบงค์สัญญาครับ...” หนุ่มน้อยซบหัวลงกับซอกคอของหนุ่มรุ่นพี่อย่างอ้อนๆ...


นิกกี้รู้สึกตัวหลุดจากความคิดของตัวเองแล้วยิ้มเอ็นดูคนบนตักเขา

“ไม่เป็นไรหรอกแบงค์ เพราะถ้าไม่เกิดเรื่องก็ไม่รู้ป่านนี้พี่น้ำจะยอมรับพวกเรารึเปล่า”

“แต่แบงค์ว่ายอมนะ!..คิกคิก////// เพราะพี่เอสไงครับ พี่เอสทำให้พี่น้ำรักจนได้!

พี่น้ำเขาเข้าใจพวกเรามากขึ้นเพราะความรักนั่นแหละ...โรแมนติกจัง~พี่นิกว่ามั้ย”

“ยังไงพวกเขาก็โรแมนติกสู้พวกเราไม่ได้หรอกน่า~/////” พูดพลางส่งสายตาหวานเชื่อม

เข้าแตะจูบเบาๆกับริมฝีปากอิ่มได้รูปที่ยิ้มยั่ว แล้วค่อยๆเน้นหนักประกบบดเบียดริมฝีปาก

เข้าหาไม่หยุด ดูดคลึงลิ้นเล็กที่หยอกเย้ากับลิ้นของเขาไปมาอย่างเริ่มกระหายขึ้นเรื่อยๆ..


“อ๊ะ~ฮ้า~!!//////*//วันนี้ห้ามนะครับพี่นิก! ไม่ได้น้า~อย่าซี่พี่นิกกี้!!”

ก่อนรสจูบที่เร่าร้อนจะพาอารมณ์เตลิดไปไกล หนุ่มน้อยก็ร้องโวยดันตัวออกห่าง

ยันหน้าห้ามหนุ่มรุ่นพี่ล่วงเกินถึงขั้นที่มากกว่านี้... ผิดปกติวิสัย จนฝ่ายรุกที่พยายามจะ

ล้วงมือเข้าใต้เสื้อคนรักต้องแปลกใจ อีกฝ่ายมาห้ามเขาไว้ทำไมกัน ทุกทีมีแต่จะอ้อนให้ทำ

แต่คราวนี้ดูท่าทางจะห้ามเขาเอา ดูจริงจังเสียด้วย.....?...


“เดี๋ยวเหอะ! มานั่งยั่วพี่แล้วคิดจะชิ่งหนี พี่ไม่ยอมนะ!”

“โธ่~~////////พี่นิก ก็แบงค์ลืมไปอ่ะ......จนกว่าพี่นิกจะหายดี....พี่น้ำสั่งแบงค์ไว้

ตอนก่อนกลับว่าห้าม...นอนกับพี่นิกอีก///////” เหล่มองหน้าคนรักที่อึ้ง เหวอไปชั่วอึดใจ

ก่อนเล่าต่ออย่างอายๆว่า...โดนจับได้เมื่อตอนที่อยู่คุณพี่ชายหน้าหวานในห้องสองคน

เรื่องที่แอบอย่างว่าไปเมื่อวานนี้... เล่นเอานิกกี้ร้องโหยลั่นอย่างขัดใจ พี่น้ำบ้าที่สุด!


“แบงค์! พี่บอกแล้วไงว่าอย่าไปฟังพี่น้ำเขามาก~! โธ่แบงค์จ๋า~ พี่น้ำเขาจะมารู้ได้ไง

ว่าพวกเราทำหรือไม่ได้ทำอะไรกันอีกอ่ะ///// พี่ใกล้จะหายแล้วไม่เป็นไรหรอกนะ..นะ..”

น้องชายอย่างเขาไม่ยอมแพ้อำนาจมืดของพี่ชายหรอกน่า!.. อ้อนขอเสียงหวานอย่างนี้

ขี้คร้านคนรักตัวเล็กของเขาจะใจอ่อน ละลายเป็นขี้ผึ้งลนไฟยอมให้เขาเหมือนทุกที..หึหึ..


“ไม่ได้ครับ!//////*//” แบงค์หน้าร้อนผ่าว โดนมือข้างซุกซนของคนรักลูบไล้ตรงขาอ่อน

แต่ก็ยังต้องทนใจแข็งตีมือข้างนั้นเสีย ก่อนจะบอกเหตุผลที่ทำให้เขาต้องเชื่อฟังพี่ชายของ

อีกฝ่ายนักหนา.. “ แบงค์มีนัดกับพี่น้ำ!... พี่น้ำบอกว่าให้พาพี่นิกไปกินข้าวด้วยกันทุกเย็น!

....เขาจะตรวจดู////// ถ้าพวกเราไม่เชื่อฟังพี่น้ำจะตัดแบงค์ออกจากการเป็นน้องสะใภ้อ่ะ!!”


เล่นงี้เลยเรอะ!!!|||||||||||||||.....พี่บ้า!~~~~~~~โฮ~~~~~~~~~~~!!!

“ เฮ้ยแบงค์ พี่ไม่ทำให้เป็นรอยหรอก........น้า~~~”

“........แบงค์ชอบให้พี่นิกสัมผัสนะครับ แล้วก็ชอบสัมผัสพี่นิกด้วย...แต่ เวลาทำกันทีไร

มันก็เผลอมีรอยทุกทีอ่ะ....////////......ถ้าพี่นิกจะแค่ทำตรงนั้นอย่างเดียวให้มันเสร็จๆไป

..แบบนั้นแบงค์ไม่เอาด้วยหรอก....แบงค์ไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์นะ..”


“โธ่ไม่ใช่อย่างนั้นนะ!... แบงค์ไม่รักพี่เหรอครับ?”

“..........รักมากเลยครับ....” ขยับกอดอีกฝ่ายแน่นพลางกระซิบ..

“แล้วพี่นิกล่ะครับ...ไม่รักแบงค์แล้วเหรอ..” เสียงใสถามอ้อนๆข้างหูทำเอา

คนฟังงุนงงต้องรีบตอบออกไป “รักสิ!..พี่น่ะรักแบงค์ที่สุด...ทำไม..”

“ถ้ารัก....งั้นคืนนี้...(ทำมือเป็นเครื่องหมายกากบาทต่อหน้า) ..ห้ามอึ๊บครับ!!”


..................นิกกี้อ้าปากค้างผิดหวังสุดๆ...มันไม่ง่ายอย่างที่เขาคิดอีกต่อไปแล้ว!

ได้แต่นั่งคอตกเซ็งชีวิต มองคนตัวเล็กลุกไปจัดข้าวของที่ซื้อมา เข้าเก็บตามที่ในครัวให้....


หนุ่มน้อยแอบอมยิ้มขำ ชำเลืองมองหนุ่มตี๋นั่งหน้าบูด นึกไปถึงคนสอนไม้เด็ดที่ใช้

พิชิตความเอาแต่ใจด้วยความเอาแต่ใจยิ่งกว่ามาให้....

พี่น้ำสุดยอด5555 (สงสัยจะใช้มุกนี้กับพี่เอสบ่อย)


“แบงค์อ่ะ!ไม่น่าปล่อยให้โดนจับได้เลย อดหมดเลยเห็นม๊ะ!////*//”

บ่นงึมงำอย่างขัดใจไม่หาย.... แต่นึกๆดูก็น่าแปลกพี่ชายเขาไม่เห็นมาเล่นงานเขาเลย...?

ถามหนุ่มน้อยที่ง้วนจัดของเข้าครัวให้อยู่ก็หัวเราะซะงั้น...ยิ่งงงเข้าไปใหญ่...??


“พี่น้ำเขาไม่กล้าว่าอะไรพี่นิกหรอกครับ55 เพราะพี่เขาก็ผิดสัญญาเหมือนกันนี่นา555”

.....................................

......................

............

... ว่า............ ว่าไงนะ!!!?.... ที่แบงค์พูดนี่มันหมายความว่า!....

พี่น้ำกับพี่เอส............เขามีอะไรกันไปแล้วเรอะ!!!.....................

………. “...? พี่นิกครับ... เป็นอะไรไปครับ” เห็นหนุ่มตี๋นั่งนิ่งๆเหมือนตกใจมาก

แบงค์ก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย..พี่นิกน่าจะดีใจไม่ใช่หรือ ก็เห็นเชียร์ทั้งคู่มาตลอด...?


เอาเข้าจริงๆ...นิกกี้ต้องยอมรับว่า เขาตกใจระคนรู้สึก........ใจหายมากอยู่เหมือนกัน..ที่


..พี่น้ำ................. พี่ชายที่น่ารักของเขา... พี่น้ำ....ของเขา มีอะไรกับผู้ชายไปแล้วจริงๆ...


พี่น้ำคงรักพี่เอสมาก...คง... รักเขามากสินะ


............ถึงได้ยอมมีอะไรด้วยแบบนี้.... .................. แต่!


ไม่บอกกันบ้างเลย! ไม่เห็นมาปรึกษาเขาสักคำ! ไปมีอะไรกับคนอื่นไม่บอกเขาได้ไง!!



...................... แล้วเขาจะโวยวายทำไมกันล่ะ.... มันก็ตัวของพี่...เขาไม่เกี่ยวด้วยเลย

ในเมื่อเขาก็รอให้วันนี้มาถึง...มาตลอด... รอให้พี่ได้รักกับคนดีๆที่คู่ควร...


แล้วนี่เขาจะคิด...........บ้าๆอย่างนี้อีกทำไม...


พอรู้ว่าพี่ชายที่เขาทั้งรักทั้งหวง กลายเป็นของผู้ชายคนอื่นไปแล้ว.... มันก็พาลให้ความรู้สึก

หวงพี่.........กลับมาครอบงำเขาไว้โดยอัตโนมัติ... ทั้งๆที่พยายามตัดใจยกให้พี่เอสแล้วแท้ๆ!


เพียงแต่ไอ้ความรู้สึกที่เป็นอยู่ตอนนี้นี่มัน..... เหมือนกับ..พ่อม้ายเมียทิ้ง ที่มัวแต่หลงระเริง

อยู่กับคุณเมียใหม่สาวสวย จนกว่าจะรู้ตัวอีกที ลูกสาวคนเดียวที่หวงยิ่งกว่าไข่ในหินก็แอบ

ลักลอบได้เสีย กับไอ้หนุ่มเมืองกรุงไปซะแล้ว!!|||||||| …(มันให้อารมณ์ประมาณนี้เลยเว้ย)

พาลช้ำใจแปลกๆโมโหตงิดๆ...ยังไงก็ไม่รู้!... -*-


ว่าแล้วก็คว้ามือถือมากดโทรหาพี่จอมดื้อของเขาเดี๋ยวนั้น!

ทันทีที่คนพี่รับสาย เจ้าน้องชายก็โวยวายเสียงดังใส่ จนหนุ่มน้อยที่จัดของอยู่เพลินๆ

ถึงกับสะดุ้งตกใจ หันมามองทางคนพาลโมโหอย่างเหวอๆ...

“ฮัลโหล!พี่น้ำ!! พี่นี่จริงๆเลยนะ! ทำไมถึงไวไฟแบบนี้ห๊ะ!! ไม่รอซักสองสามปีก่อน

แล้วค่อยนอนกับเขาไม่ได้เรอะไง! แอบทำอะไรกันไม่ยอมบอกผมเลย!...ฮึก...พี่น้ำบ้า!!”

...............................

..................

คนได้ฟังเสียงจากปลายสายสะดุ้งจนเหวอไปชั่วอึดใจ!

...ตกใจที่ถูกน้องจับได้ แต่เง็งเป็นที่สุด กับการโดนตัดพ้อต่อว่า เพราะไม่ยอมรายงาน

บอกข่าวเรื่องที่เขาเสียความบริสุทธิ์ให้แฟนตัวเองแล้ว..||||||||||||*||
(นี่กูต้องป่าวประกาศไปทั่วเมืองรึไง..)

“...............มึง........... จะร้องไห้หาสวรรค์วิมานอะไรวะไอ้เด็กบ้า!!?///////*//

กูแค่เสียตัวเฉยๆเฟ้ย! กูยังไม่ตาย! ไอ้ห่านี่ประสาทแดกแล้วมึง!”

“โอ๊ะ..โฮ---------------!!!||||||||||||||พี่น้ำบ้า!! ฮึกฮึ่ม~!คอยดู!ผมจะไม่พูดกับพี่ๆๆๆ!”

“เฮ้ยยย!?...เชี่ยยย! มาพาลอะไรใส่กูวะเนี่ยไอ้หมาตาตี่!”

“ทำมาห้ามไม่ให้ผมมีอะไรกับแบงค์นะ แต่ทีตัวเองจะมีอะไรกับพี่เอสยังไงก็ได้เรอะ!?”

“อึก//////*//…~~ฮึ่มมไอ้ตี่!มึงนี่มันจริงๆเลยนะ! ก็มึงมันไม่เต็ม!”

“ฮึก!พี่น้ามมมมมมมม!!-*-”

“เอ้ยไม่ใช่ๆ! กูหมายถึงร่างกายมึง มันยังไม่เต็มร้อย! ยังไม่หายสนิทเลยนะ...แล้ว

ถ้าเกิดวันไหนพวกมึงเสือกเล่นกายกรรมต่อตัวกันผิดท่าขึ้นมาล่ะ! แคลเซียมมึงหักอีก

38ท่อนไรเงี้ย! จากสิ้นเดือนกูกลัวว่ามันจะกลายเป็นสิ้นปีซะเปล่าๆ เฝือกมึงใกล้ได้

แกะแล้วก็อย่าหักโหมดิวะ! นี่กูหวังดีกับมึงล้วนๆเลยนะ แม่งช่วยรับรู้ถึงความรัก

ของพี่มึงหน่อยจะได้มั้ย!!?” ตะโกนแหกปากเถียงสู้มันเข้าไป...จะได้ลืมอาย...


นิกกี้ชะงักฟังเงียบได้เพียงครู่ ก่อนเริ่มโวยวายใหม่อีกรอบ... เรื่องของเขาไม่ใช่

ประเด็นเท่าไหร่ เรื่องพี่ชายเขาต่างหากที่ทำให้รู้สึกต้องแผลงฤทธิ์...จนเหมือนตัวเองจะ

กลับไปเป็นเด็กชายนิกกี้วัยสามขวบก็ไม่ปาน...


“โธ่ไอ้บ้า~~มึงไม่อายเบ๊มันรึไง(กูอายแทนมึงแล้วเนี่ยยยย//////) ไอ้เว่อร์เลิกร้องได้แล้วน่า!~

อ่ะเอาล่ะๆ นิกกี้~พี่น้ำขอโทษก็ได้~~..”

ภายในห้องนอน..หนุ่มน่ารักทิ้งตัวนั่งบนเตียงกว้างข้างคนหน้าหล่อที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ

ที่สุดฝ่ายพี่ก็ต้องยอมพูดเสียงอ่อนด้วยอย่างเหนื่อยใจ.. เอสเอื้อมมือมาหยิบสมุดคิวงาน

ที่น้ำถือค้างไว้ไปดู... ได้ยินน้ำพูดกับน้องแล้ว อดแอบขำเจ้าสองพี่น้องที่รักกัน

ปานจะกลืนไม่ได้ มือแกร่งข้างหนึ่งของดาราหนุ่มสอดเข้าไปกอดเอวแฟนหนุ่มจากด้านหลัง

พลางดึงรั้งให้ขยับเข้าหาแผงอกกว้างของตนเอง อีกฝ่ายจึงเอนพิง แล้วส่ายหัวทำตาเหลือกขึ้น

มองหน้าเขาเหมือนบอกเป็นนัยว่า กำลังหว่านล้อมปลายสายอย่างปวดหัว วันนี้มันช่างงอแง

เอาเรื่องไม่สิ้นสุดจนเขาประหลาดใจ ไม่รู้เจ้าน้องบ้ามันนึกอะไรถึงลุกขึ้นมาทำตัวติดพี่แบบนี้...


“ไม่รู้ล่ะ! ฮึก..ฮึก..ผมจะไปหาพี่เดี๋ยวนี้เลย! ผมจะไปนอนกับพี่ทุกวันเลย!

จะนอนขวางแม่งกลางเตียงเลยคอยดูดิ!!”

“เฮ้ยยยยย!!|||||||||||||” ไม่ใช่แค่เสียงคนน่ารักที่ร้องขึ้น แต่เจ้าหน้าหล่อข้างๆที่เอาหูแนบฟังด้วย

ก็ร้องเหวอเช่นกัน.. บ้าไปแล้วไอ้ตาตี่เอ๊ย!!


ยังไม่ทันที่นิกกี้จะได้ทำตัวไม่มีเหตุผลกับพี่ต่อ โทรศัพท์ที่ถืออยู่ก็ถูกแย่งไปจากมือ

“อ่ะฮะฮัลโหลพี่น้ำครับ! ผมเองครับ พี่ไม่ต้องห่วงนะครับ พี่นิกคลุ้มคลั่งนิดหน่อย

แต่เดี๋ยวผมจัดการเองครับ!...ครับ! ได้ครับไม่ลืมครับพรุ่งนี้เจอกันครับพี่ หวัดดีครับ!”

แบงค์คว้ามือถือไปรีบพูดและวางสายไปต่อหน้านิกกี้....

หนุ่มตี๋อ้าปากค้าง ก่อนจะค่อยๆทำหน้าง้ำเอาคางเกยขอบโต๊ะ...นั่งอารมณ์ไม่เสถียร

และน้ำตาคลอเบ้า... พอเหลือกตาขึ้นมองคนรักร่างเล็ก ก็โดนทำตาดุใส่


“ไม่ต้องมามองผมแบบนี้เลยครับ! ผมไม่มีวันพาพี่นิกไปหาพี่น้ำตอนนี้หรอก!

ไม่อยากจะเชื่อเลยพี่น้ำเขามีแฟนแล้วนะ ปล่อยเขาอยู่ด้วยกันสองคนไปสิครับ!

พี่นิกก็สนับสนุนพี่เอสมาตลอดแท้ๆ!? ร้องหาพี่แบบนี้...ไม่เท่เลย!”

“ก็!...พี่!...ก็~~~~” ...เขาคงดูงี่เง้าบ้าบอ ปัญญาอ่อนมากในสายตาคนรัก||||||||||

แต่นั่นมันพี่ชายเขาน้า~~~~~!!! โธ่พี่น้ำ...ของเขา! ก็เขารัก เขาหวงของเขานี่!!
(ลูกสาวกูหนีตามผู้ชายไปแล้วววววววววววววววววววโฮ~~~~~~~)

ช่วยไม่ได้หากคนอื่นจะไม่เข้าใจความรู้สึกของเขา......... เพราะตั้งแต่เตี่ยกับแม่ตายไป

พี่ชายเขาก็เปลี่ยนไปด้วย... เมื่อก่อนพี่น้ำของเขาน่ารักไร้เดียงสา เหมือนดอกไม้เล็กๆ

น่าทนุถนอมอย่างกับอะไรดี...(แต่ทุกวันนี้เหมือนเอเลี่ยนกลายพันธุ์ที่จะมายึดโลก...)

เขารักพี่มาก...

ขนาดคิดว่าถ้ายกให้พี่เอสคงจะไม่เป็นอะไรแล้วแท้ๆ.. ตอนนี้ยังอยากนอนร้องไห้จริงๆ...

ให้เวลาเขาทำใจหน่อยดิ...||||||||||||


“แบงค์ไม่อยากจะเชื่อเลย รู้งี้ไม่บอกให้รู้ซะก็ดี!”

หนุ่มน้อยกอดอกใช้ความคิด เขารู้หรอกน่าว่าพี่นิกรักพี่ชายมาก.........

แต่ไม่คิดว่าจะหวงขนาดนี้... สองคนนี้ถ้าไม่ใช่พี่น้องกันแท้ๆคงทำเขาหวั่นใจเป็นแน่

ขนาดเข้าใจว่าเป็นความรักแบบพี่น้อง.... ก็อดหึงไม่ได้เหมือนกันนะ///////*//

ต้องจัดการให้พี่นิกเลิกง้องแง้งเสียที...ด้วยอะไรดี...?...........


สักพักพวงแก้มนิ่มเริ่มซับสีเลือด ใบหน้าจิ้มลิ้มเม้มปากชั่งใจ ความร้อนสูบฉีด

ให้นึกอายซ่านสั่นไหว.... กับวิธีที่เขาคิดได้...


“แบงค์~~พี่~~~”

เสียงหนุ่มตี๋หยุดชะงักค้าง เพราะนิ้วเรียวของคนตัวเล็กยื่นมาแตะที่ปากเขา...

เป็นสัญลักษณ์ที่บอกให้รู้ว่า หยุดพูดเถอะ...

“แบงค์จัดของเสร็จแล้วครับ....รู้สึก...เหนียวตัวยังไงไม่รู้...ชักอยากจะไป

อาบน้ำแล้วสิครับ........พี่นิก/////// จะว่ายังไง....?”

“.......หา...จะจ๋า! จ๋า!?//////” กระพริบตาปริบๆ มองใบหน้าจิ้มลิ้มที่เคลื่อนมาใกล้..

“เลิกยุ่งกับพี่น้ำซะทีเถอะน่า....ไปอาบน้ำกับแบงค์ดีกว่ามั้ยครับ?.....(ยิ้ม)”


เล่นเอาคนฟังกลืนน้ำลายเอื้อก..ลงคอ... ใจเต้นตึกตัก มองคนตรงหน้าเข้ามา

นั่งคร่อมขาบนตัก กอดคอเขาพูดเสียงอ้อนอีกครั้ง.. “เหมือนเมื่อวาน... ดีมั้ยครับ

..แต่วันนี้แค่อาบ....เท่านั้นนะครับ.../////// แบงค์ไม่ใส่ผ้าให้หรอกนะ..”

“จริงดิ!?” นิกกี้ค่อยยิ้มออก ตื่นเต้นตาโต (ก็ยังดีฟระ! ไม่สิ ดีจังโว้ย~! )

“แล้วทีนี้........พี่นิกยังจะไปหาพี่น้ำ...หรือว่าอยากจะไปอาบน้ำกับแบงค์ดีครับ..?..”

หนุ่มน้อยอมยิ้มเขิน ช้อนตามองหนุ่มรุ่นพี่ที่กลับมาให้ความสนใจเขาแล้ว...


“แบงค์//////....” นิกกี้ยิ้มหวานให้... คนรักตัวเล็กของเขาเดี๋ยวนี้ยั่วเก่งเป็นบ้า!

“คิดนานจัง! งั้นแบงค์ไปอาบคนเดียว!” แกล้งลุกหุนหันขึ้นจากตัว จนอีกฝ่ายต้อง

รีบฉุดมือไว้ “อาบด้วย!อย่าทิ้งพี่นะ อาบน้ำให้พี่ด้วยซี่~~!///////”

แบงค์หัวเราะ พี่นิกตอนนี้ทำท่าเหมือนเด็กมากกว่าตอนโทรหาพี่น้ำซะอีก..(คิกคิก)

..................................................

......................

.........

*****************************************






ฝ่ายพี่ชายหลังวางสายเรื่องน้อง ก็คุยเรื่องงานกับพี่โอบผู้จัดการส่วนตัวของเอส

ต่อด้วยรับสายบอกราตรีสวัสดิ์จาก กร... ซึ่งคนที่ตอบราตรีสวัสดิ์กลับไป

กลายเป็นเอสแทน.... ทำเจ้าดาราหน้าใสรุ่นน้องโวยวายใหญ่ ที่รุ่นพี่ชอบแย่งโทรศัพท์

ของคุณผู้ช่วยหน้าหวานขวัญใจเขา มาคุยเสียเองตลอด.... เอสโดนบอกสวัสดี

เสียงกระแทก(แบบประชดประชัน) แล้วตัดสายใส่ด้วยความหงุดหงิดไม่น้อย....

แต่เจ้าดาราหน้าหล่อกลับขำก๊ากอย่างชอบใจที่สุด..


“ 55ชอบแกล้งเจ้ากรมันเรื่อยเลยนะคุณเนี่ย..หึ สนุกนักเรอะไงเอส”

หนุ่มน่ารักกึ่งนั่งกึ่งนอน พิงหลังกับหมอนใบใหญ่หนานุ่มตรงหัวเตียง ปากคุยไปแต่

ตาคู่สวยกลับมองดูหนังสือที่เปิดอ่านอยู่ในมือไปเรื่อยๆ...

คนหน้าหล่ออมยิ้มวางมือถือไว้บนหัวเตียง ล้วงหยิบตุ๊กตาไอ้หื่นบนตักของน้ำไปวางไว้

ข้างโทรศัพท์ด้วย แล้วแทรกตัวเองเข้าไปนอนหนุนบนตักนุ่มๆนั้นแทน


“อ่านอะไรน่ะน้ำ?” เงยหน้ายิ้มให้คนน่ารักที่ก้มมองเขายิ้มหวานเช่นกัน

“....อ๋อ ก็นิตยสารที่คุณไปถ่ายงานเมื่อเร็วๆนี้ แล้วพี่โอบซื้อมาให้ดูไง”

“หือ..555 คุณอ่านหนังสือแบบนี้ด้วยเหรอน้ำ เหมือนผู้หญิงเลยน้า...”

“ไม่ต้องมาล้อผมหรอก....ผมไม่ได้ดูรูปคุณก็แล้วกัน”

“นั่นแน่! อย่ามาเขินผมเลยน่า.หึ..คุณจะดูอะไรด้าย~ในนั้นไม่มีอะไรน่าดูเท่าผมแล้ว”

“เห๊อะ!เชื่อเลยคนอะไร หลงตัวเองชะมัดอ่ะ!” หมั่นไส้...ก้มหน้าเอาจมูกลงไปขยี้กับ

ปลายจมูกของเจ้าคนหลงตัวเองที่หัวเราะคิกคักชอบใจเล่น//////


“ผมกำลังหาประกาศรับสมัครงานอยู่ต่างหากเล่า เคยเห็นผ่านๆตอนที่พี่โอบ

เปิดหารูปคุณให้ผมดู.. ผมจำได้ว่าเคยเห็นไอ้เล่มนี้มันมีอยู่นา....”

คนน่ารักพูดมือก็ยังเปิดหาไปเรื่อยๆ.... แต่เล่นเอาคนที่นอนยิ้มหวานบนตักเขา

ถึงกับสะดุ้งตาโต ตกใจกระเด้งตัวลุกพรวดพราดขึ้นมาระล่ำระลักถามเสียงหลง

“น้ำ! นี่คุณกำลังหางานเหรอ!? ทะทะทำไมอ่ะ!!?”


คนถูกถามกระพริบตาสองสามที มองอีกฝ่ายที่หน้าเสีย.... ก่อนจะถอนใจแล้วบอก

“เฮ้อ~ ก็........... ผม ... ไม่อยากมานั่งๆนอนๆ เกาะคุณกินอยู่อย่างนี้นี่!”

“บ้าน่า!! นี่คุณพูดอะไรของคุณน่ะน้ำ คิดบ้าๆ!”

“.. บ้าที่ไหนคิดดูสิ!.... บ้าน คุณก็ซื้อให้! งาน คุณก็อุปโลกน์ให้ผมทำขึ้นมาเองนะ!

จะกินจะใช้ ทุกอย่างมันก็เงินคุณทั้งนั้นเลย! ผมมันไม่มีอะไรซักอย่าง! เหมือนมั้ยเล่า!?”

“หา?.... อะไร!? เหมือนอะไร!?”

“เหมือน... แมงดามั้ยเล่า!”

“ห๊า!?”


เอสต้องร้องเสียงหลงมากกว่าเดิม คำตอบเหนือความคาดหมาย ทำเอาชายหนุ่มเหวอ

ไปไม่น้อย... ก่อนจะหัวเราะน้ำตาแทบเล็ดกับความคิดน่ารักๆของแฟนเขา

“ฮะฮะ น้ำ!ฮะฮะฮ่าฮ่าฮ่า!!!!////////” เอสยังขำไม่ยอมหยุด จึงโดนน้ำไล่เอาหนังสือตีใหญ่

“หัวเราะอะไรเอส!/////*//นี่คุณเข้าใจที่ผมพูดมั้ยเนี่ย! ไม่ใช่แมงดาทะเลนะ!เคยดูใน

หนังป่ะไอ้ที่ผู้ชายเลวๆชอบเกาะผู้หญิงกินไปวันๆน่ะ! ผมไม่อยากเป็นแบบนั้นนี่~!”

“55ผมเข้าใจๆ555.... ว่าแต่คุณไปเอาความคิดนี้มาจากไหน...หึ..”

“....................ไม่เห็นต้องเอามาจากที่ไหนนี่ ผมก็คิดเอาเองได้น่า..”

น้ำก้มหน้าพูดอุบอิบไม่เต็มเสียงนัก ...เขาไม่สบายใจตั้งแต่รู้ความจริงแล้ว

เขาไม่อยากเอาเปรียบเอสแบบนี้....


“คุณฟังผมนะน้ำ”

ดาราหนุ่มจับมือคนน่ารักทั้งสองข้างไว้ มองสบตาแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง

“ผมไม่ใช่ผู้หญิง... แล้วผมก็เต็มใจให้เกาะสุดๆเลยด้วย!”

น้ำไม่รู้จะพูดอะไรเอสเล่นเต็มใจขนาดนี้...“มันไม่ดีหรอก...” ถอนใจแล้วดึงมือออก

แต่คนหน้าหล่อก็ยังตามจับมือเขากลับมากุมไว้ ทำตาอ้อนแล้วเอ่ยถามเสียงอ่อย..

“คุณรังเกียจเงินของผมเหรอ”

“ทำไมคิดอย่างนั้นเล่า..”

“ผมยังไม่เป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวคุณอีกเหรอ... ให้ผมดูแลคุณไม่ได้เหรอ..น้ำ”

“เอส..............////////” ยอมรับว่าคำขอของชายหนุ่มรูปหล่อตรงหน้า ทำเอาเขินแทบแย่...

......อย่างกับขอแต่งงาน....


“... เป็นผู้ช่วยผมมันไม่ดีตรงไหน” คราวนี้เข้ามารวบเอวบาง เอาตัวคนน่ารักของเขามา

กอดไว้ในอ้อมแขน เหมือนบอกว่าจะไม่ยอมปล่อยให้หนีไปจากเขาได้แน่....

“ก็ตรงนี้แหละ...//////*//ชอบมาแต๊ะอั๋งผมเรื่อย!” น้ำบ่นงึมงำ ก้มหน้าแก้มแดงนิดๆ

เจ้าของอ้อมกอดอุ่นใช้จมูกซุกซอกคออีกฝ่ายให้รู้สึกจั๊กจี้จนหัวเราะ แล้วรีบห่อไหล่

บิดตัวหนีเขา แต่ร่างบางก็ยังโดนรวบกอดไว้ไม่ยอมปล่อย แถมยังถูกดันให้เอนนอน

แผ่ลงไปบนเตียงอีก “555โธ่55ก็ผมอยากกลับไปอยู่ที่บ้าน~ แล้วก็อยากไปหางานทำ

เองนี่นา~~อย่าซี่~เอส..~~////////555”


ริมฝีปากบางน่ารักที่ส่งเสียงหัวเราะหวานใสออกมา ถูกประกบปิดด้วยอีกริมฝีปากและ

โดนไล่หยอกเย้าด้วยปลายลิ้นร้อนของอีกฝ่าย เกิดเป็นรสจูบที่ดูดดื่มชุ่มชื้นและแสนหวาน...


“ผมไม่อนุญาตทั้งนั้น..” เสียงนุ่มเอ่ยหนักแน่นใกล้กับปากบาง ลมหายใจร้อนทั้งสอง

เป่ารินรดกัน คนรับฟังความเม้มปากเล็กน้อย มองจ้องเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลอ่อน...

มันไม่ดุดันเหมือนอยากบังคับใจเขา แต่ราวกับมันกำลังแสดงความรัก สื่อความเสน่หา

ให้เขาได้รับรู้.. “ผมทั้งรักทั้งหวงคุณจะบ้าตายอยู่แล้ว... รู้ตัวบ้างมั้ยเนี่ย...หือ...”

คนน่ารักเขินหลบตาแต่ไม่ตอบอะไร...อมยิ้มเงียบไปสักพักก็ลองใหม่ “แต่ผม..”


“เฮ้อ~พอเถอะๆน้ำอย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้กันเลยไว้เสร็จเรื่องนายเทพพิชัยก่อนเถอะ เพราะ

ถึงยังไงตอนนี้คุณก็กลับไปบ้านไม่ได้อยู่ดี แล้วผมก็ไม่ยอมปล่อยให้คุณออกไปทำงาน

ไกลหูไกลตาผมด้วย!” สรุปเองให้เสร็จสรรพ น้ำได้แต่ทำปากยื่นขมวดคิ้วใส่ แต่ก็โดน

คนรักปล้ำจูบเข้าให้อย่างหมั่นเขี้ยว...ดื้อจริงนะเดี๋ยวปั๊ดไม่ให้นอนซะ!////////*//


กำลังนัวเนียร่างบางได้ที่ เสียงหวานดันร้องห้ามเขากะทันหันเสียก่อน …ใครจะสน!

“ เฮ้ยยยย///////*//หยุดนะ! ไอ้บ้าเอสพอแล้วววว!!” สองมือนุ่มพยามยามดันตัวคนหน้าหล่อ

ให้ลุกออกห่าง แต่กลับยิ่งโดนพัวพันหนุบหนับเหมือนอยู่กับปลาหมึกยักษ์ใต้ทะเลลึก

ช่วยไม่ได้เมื่ออีกฝ่ายเครื่องติดขนาดนี้ สงสัยเขาต้องใช้ไม้แข็งซะแล้ว!

ผลัก!!!

“โอ๊ยยยยยยย! เจ็บนะ!น้ำอ่ะ!||||||||||”

.........เจ้าหน้าหล่อลงมากองข้างเตียง ด้วยลูกถีบสุดแรงของคุณภรรเมีย....
(ใครว่ามีอะไรกันแล้วครั้งต่อไปจะง่ายวะ! โกหก! หลอกลวง!โฮ!||||||||||||)

เอสคร่ำครวญบ่นน้ำว่าใจร้าย~~~…… แต่หนุ่มน่ารักกลับทำตาดุใส่


“ไม่ต้องมาว่าผมเลย! พูดไม่รู้จักฟัง! ตื้ออยู่ได้ คนเขายังเจ็บตรงนั้นอยู่เลย

จะมาทำซ้ำเดี๊ยะ! เปลี่ยนข้างกันบ้างเอามั้ยล่ะ!!? ”

“หงะ!อะอะโอเคจ้ะที่รักจ๋า! ช่วงนี้งดก่อนดีกว่าเนอะ รอให้คุณพร้อมน่าจะดีที่สุด!

ผมตามใจคุณทุกอย่างเลย!!555||||||||||”


เป็นอันว่าฝ่ายรับชนะขาดลอย!...


ประนีประนอมกันได้ เจ้าคู่รักก็หันมานอนกอดกัน ยิ้มหวานราตรีสวัสดิ์บอกฝันดี...

แต่.......ยังมีกระซิบหยอดความหวานเรียกคะแนน ให้แฟนหน้าแดงก่อนนอน


“รู้มั้ย...ผมไม่นึกกลัวที่คุณบอกจะฆ่าผมให้ตาย ถ้าผมทิ้งคุณรึนอกใจเลยซักนิด..หึ”

คนหล่อกระชับอ้อมกอดที่ร่างบางให้แน่นขึ้น พูดเสร็จก็หัวเราะนิดๆเพราะสายตา

คู่หวานที่นอนมองหน้าเขาอย่างหมั่นไส้…

“ฮื้มม เก่งเหลือเกินนะ ไปนอนที่พื้นอีกรอบม๊ะ”

“โธ่~ฟังให้จบก่อนสิคร้าบบ... (คิกคิก)”

“อ่ะ พูดมา ให้ดีๆนะ..” ใช้สายตาขู่ไว้ก่อน จะมาไม้ไหนอีกล่ะไอ้ดาราหื่น..

“ผมไม่ยอมตายง่ายๆหร๊อก...55 ถ้าผมจะตายเพราะคุณ ก็เพราะคุณไม่รักผมแล้วเท่านั้นแหละ

ผมถึงจะ..ขาด..ใจ...ตาย...///////” ทำเสียงอ้อน...ออเซาะ...ฉอเลาะ ระริกระรี้อธิบายไม่ถูกแต่

น่าหมั่นไส้เป็นที่สุด... คนฟังโดนนอนกอดอยู่แท้ๆ ยังบิดตัวด้วยความเขินอาย

ม้วนต้วนจนจะกลายเป็นเลขแปดอยู่แล้ว


“.........../////////ไอ้บ้า~! ตอนท้องนี่...แม่คุณคงชอบดูลิเกมากใช่ม๊ะ!555”

“โหยยยยยยย~ น้ำ! คุณอ่ะ!ไม่โรแมนติกบ้างเลยนะ!ตอนท้องแม่ผมอยู่สเปนโน่น”


น้อยใจกำลังจะโวยต่อ คนน่ารักของเขาก็เขยิบเข้ามาจุ๊บปากให้หนึ่งที

“แต่ชอบนะ...เมื่อกี้อ่ะ////// งั้นผมจะไม่ทำให้คุณขาดใจตายก็แล้วกัน..(ยิ้มหวาน)”

เอสยิ้มเหวอ////// แล้วเข้าฟัดหอมแก้มนุ่มของหนุ่มน่ารักอย่างหมั่นเขี้ยวไม่หาย

ทั้งคู่หัวเราะกระชับอ้อมกอดเข้าหากัน

ก่อนจะหลับตานอน ภายใต้ไออุ่นของคนที่ตนรัก...

…………………………

………………….

…………


+++++++++++++++++++++++++++++++++++



และแล้ววันเวลาก็ดำเนิน... จนมาถึงวันที่ นิกกี้ ได้รับการปลดปล่อย...

หรือ..ได้ผ่าเฝือกออกจนได้!

ณ โรงพยาบาล...


วี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~~~~~~~~~~~~~

เสียงแสนเสียวฟันอันน่าขนลุกดังขึ้น พร้อมจังหวะที่ฟันเลื่อยซี่เล็กๆหมุนเร็วจี๋

ไปตามแรงเร่งจากกระแสไฟฟ้า...

เลื่อยไฟฟ้าสำหรับผ่าเฝือก จ่อเข้าใกล้เฝือกที่แขนของหนุ่มตี๋มากขึ้นเรื่อยๆ

ทำเอาเสียวไส้และเกร็งตัวไม่ใช่เล่น เขาเลือกใช้สายตาหันไปโฟกัสใบหน้าจิ้มลิ้ม

ของแฟนหนุ่ม ที่ส่งยิ้มเป็นกำลังใจ จับมืออีกข้างของเขาไว้ไม่ห่างแทน...

...........................

...................

.......


ขาทั้งสองข้างก้าวกระโดดเหยียบลงตามขั้นบันไดของ รพ. อย่างดีใจ

รู้สึกเหมือนได้รับอิสระ ไร้พันธนาการจากเฝือกแข็งๆอย่างที่เคย


“พี่นิกครับ! ระวังหน่อยเพิ่งจะหายเองนะ เบาๆสิครับถ้าแข้งขาหักไปอีกจะทำไง”

หนุ่มน้อยร่างเล็ก เร่งฝีเท้าเดินตามมาร้องเตือนให้หนุ่มรุ่นพี่ระมัดระวัง

การเดินเหินเสียหน่อย วันนี้เขาพาคนรักมารพ. กันตามลำพัง

เพราะพี่ชายหน้าหวานของคุณแฟนเขาติดงาน...

“วู้~~~!!55 เบาสบายดีจังแหะ โล่งเลย555 จริงสิเรารีบไปกันเถอะแบงค์

ป่านนี้ไอ้พวกนั้นมันรอแย่แล้ว เดี๋ยวแม่งโทรมาด่า ”


ใช่แล้ว...........ถอดเฝือกทั้งที หายดีมันก็ต้องฉลองกันหน่อย!

พวกเพื่อนๆรอพวกเขาอยู่ที่ร้านสุกี้จ้าวอร่อยใกล้กับมหาวิทยาลัย...

...........................
..........................


“เฮ้ยๆเดี๋ยวๆๆ แบงค์จอดก่อน!จอดๆ!! ขอพี่ลงไปซื้อไอติมโบราณตรงนั้นก่อน

อยากกินอ่ะ แบงค์เอามั้ย รสอะไรดี?”

หนุ่มน้อยขับรถเลี้ยวเข้าจอดชิดริมฟุตบาท ยิ้มขำกับท่าทางที่คึกคักเป็นพิเศษ

ของคนรัก พี่นิกคงดีใจที่ได้ถอดเฝือกมาก “เอาสิครับ เผื่อแบงค์ด้วยแล้วกันอะไรก็ได้”


นิกกี้ยิ้มยักคิ้วรับรู้ให้อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเปิดประตูรถก้าวลงไป..

ทันทีที่ประตูรถปิดลง มือถือของเจ้าหนุ่มตี๋ที่หล่นอยู่บนเบาะรถก็ดังขึ้น

ตรื้ดดดดดดดดดดดด ตรื้ดดดดดดดดดดดด

“อ้าวววว....” แบงค์ส่ายหัวยิ้มพลางชะเง้อดูเจ้าของเครื่องที่กำลังลั่นล้า

เลือกไอติมอยู่หน้าร้าน มัวแต่ห่วงกิน ทำโทรศัพท์ร่วงก็ไม่รู้ตัว...หึ...

สงสัยท่าทางจะเป็นพี่น้ำ ไม่ก็พวกเพื่อนๆของพี่นิกโทรมาตาม....


แต่..... เมื่อได้เห็นเบอร์ที่โชว์ขึ้นหน้าจอมือถือ ก็อดแปลกใจไม่ได้

เบอร์ที่ไม่รู้จัก........... ใครโทรมากันนะ...

ถึงจะเป็นแฟนกัน แต่ของส่วนตัวเขาก็ยังเกรงใจไม่อยากยุ่งด้วย....

แล้วอย่างนี้เขาจะรับแทนดีมั้ย... เรื่องโทรศัพท์นี่

พี่นิกเองก็เคยบอกให้เขารับแทนให้บ่อยไป......... คงไม่น่าจะเป็นอะไร

หากเป็นคนไม่รู้จัก เดี๋ยวพี่นิกมาค่อยส่งต่อให้ก็แล้วกัน...


“ฮัลโหล นิกกี้ค่ะ... นี่บุ๋มนะ..”

ติ๊ด!!!....



เผลอ..........พลั้งมือกดตัดสายทิ้งไปแล้วด้วยความตกใจ!

หนุ่มน้อยนั่งถือโทรศัพท์ชะงักค้างอยู่ในรถ.........หัวใจของเขาราวกับหล่นหายไป

ตกอยู่ที่ตาตุ่ม ....บุ๋ม!........ นี่มันพี่แก้มบุ๋ม!! แฟนเก่าพี่นิกโทรมา!!!|||||||||||||


กดเรียกเบอร์ที่โทรเข้ามาเมื่อกี้ขึ้นดูซ้ำ............เขาคิดอะไรไม่ออก..

ทำไมพี่แก้มบุ๋มต้องโทรมา.....โทรมาทำไม! จะมายุ่งกับพี่นิกของเขาทำไมอีก!?

............โดยไม่รู้ตัว... นิ้วมือของหนุ่มน้อยก็กดไปที่เมนูเลือกลบเบอร์โทรเข้า

และบันทึกการโทรทิ้งไปเสีย.. ลบแล้วจึงค่อยรู้สึกตัวว่าเขาทำลงไปแล้ว..


ไม่อยากให้พี่นิกได้เห็นเบอร์ของผู้หญิงคนนี้เลย..


กำลังคิดว้าวุ่นใจไม่ตก พลันก็ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อมือถือของหนุ่มรุ่นพี่ในมือเขา

สั่นดังแจ้งเตือนมีข้อความเข้าขึ้นมาอีก...


[นิกกี้ค่ะ บุ๋มขอโทษ ขอร้อง ช่วยรับสายบุ๋มหน่อยนะค่ะ]


อ่านข้อความอ้อนวอนนี้แล้ว... หนุ่มร่างเล็กเหมือนรับรู้ได้ถึงความนัยของมัน..

ผู้หญิงคนนี้..........เธอกำลังจะกลับมา...

กลับมาหาคนรักของเขา!



ก่อนหน้านี้ไม่ว่าใครต่างก็รู้กันดีว่า นิกกี้รักแก้มบุ๋มมากแค่ไหน.......

น้ำตาของหนุ่มน้อยเหมือนจะเอ่อออกมา อย่างช่วยไม่ได้...

เมื่อความกลัวแล่นริ้วเข้าสู่หัวใจ...


หากพี่นิกรู้.... รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะกลับมาหา...แล้วพี่นิกจะทำยังไง...


คงไม่กลับไปใช่มั้ย!?...........ก็มีเขาอยู่แล้วทั้งคน.... คงไม่...


ทิ้งเขากลับไปหาผู้หญิงคนนั้นใช่มั้ย......


คนคิดฟุ้งซ่านต้องสะดุด รีบกลั้นน้ำตาเมื่อเห็นหนุ่มหน้าตี๋ทำท่าจะเดินกลับมาที่รถ

ยกถุงไอติมชูขึ้นให้เขาเห็น ยิ้มร่ามาแต่ไกล...

จะว่าเขาขี้ขลาด หรือเห็นแก่ตัว ร้ายกาจยังไงก็ได้ แต่เขาไม่อยากให้พี่นิกได้คุยกับ

แฟนเก่าอีก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ไม่พ้นหวนกลับมายุ่งกับคนของเขาเป็นแน่

จัดการรีบลบข้อความนั้นทิ้งไปเสีย และปิดเครื่องมือถือของแฟนหนุ่มอย่างรวดเร็ว


“อ่ะ...ของแบงค์พี่เอารสกาแฟมาให้..กินเลยดิอร่อยนะจะบอกให้55(ยิ้มกว้าง)”

นิกกี้กลับเข้ามานั่งในรถ ยื่นไอติมโบราณให้เจ้าคนขับที่ทำท่าทางแปลกๆ..

“ขะขอบคุณครับ...” แบงค์พยายามฝืนยิ้มเจือนๆ รีบเอาไอติมมากัดกินกลบเกลื่อน

อาการไม่ปกติของตัวเอง... รสชาติของมันอร่อยหรือไม่ เขาไม่รับรู้รสแล้วตอนนี้

เพราะในใจได้แต่พะว้าพะวนอยู่กับอีกเรื่องที่ถือว่า คอขาดบาดตายสำหรับเขาสุดๆ!


“...หึ...ไมทำหน้างั้นอ่ะ ไม่อร่อยเหรอแบงค์?” หนุ่มหน้าตี๋เห็นคนกินทำหน้าแหยๆ

อดถามไม่ได้ หรือเขาเลือกรสมาให้ไม่ถูกใจกันนะ

“ปะ ปะเปล่าครับ! ....เอ่อ...แหะ...อร่อยมาก||||||||||||||”


“หือ...?...อ้าวโทรศัพท์หล่นอยู่นี่เอง...อ้าวเฮ้ย.....ทำไมมันดับวะ?”

กำลังจะลองกดเปิดเครื่องอีกครั้ง แต่มือเล็กของคนรักกลับผวาเข้ามาดึงมือถือ

แย่งไปจากมือเขาหน้าตาเฉย “แบ็ตมันหมดครับ!พี่นิก!”

“หา?... แบ็ตหมดเหรอ (เกาหัวงงๆ) ได้ไง...เพิ่งชาร์ตตอนก่อนออกจากบ้านเอง”

“เอ่อ......ไม่รู้สิมันร้องดังแบ็ตอ่อน แบงค์เลยปิดเครื่องให้อ่ะครับ..... ถ้าไง...

เอาเก็บไว้ที่แบงค์นะ พี่นิกอ่ะขี้ลืม! เดี๋ยวพอเรากลับบ้านแล้ว แบงค์จะเอาไป

ชาร์ตให้พี่นิกเองนะครับ!” ใจเต้นตึกตัก...เขาจำต้องโกหกออกไปเสียแล้ว..


นิกกี้ได้แต่กินไอติม แล้วยิ้มรับอย่างไม่รู้เรื่องราว ถึงสาเหตุแท้จริงที่ทำให้

แบงค์ต้องเก็บมือถือของเขาไว้...

“แหมๆ...น่ารักขึ้นทุกวันนะเราอ่ะ!//////// เดี๋ยวกลับบ้านเมื่อไหร่ ชาร์ตมือถือ

ให้พี่แล้ว มาชาร์ตหัวใจให้พี่ด้วยได้ป่ะ(คิกคิก)” หยอกเอินด้วยมุกเสี่ยวเล่นๆ

หยิกแก้มใสคนร่างเล็กไปหนึ่งที ก่อนหัวเราะชอบใจ

คนโดนหยิกแก้มก็หัวเราะไปด้วย... แต่ไม่เต็มเสียงนัก เพราะนึกรู้สึกผิดอยู่ในใจ


แบงค์ขอโทษ.............

แบงค์รักพี่นิกนะครับ... พี่นิก......


.................................

................

*********************


“เป็นไงวะไอ้หมา................โว๊ะไรวะ! ออกจากโรงบาลไปนั่งแดกสุกี้แล้ว

สัดนิกแม่งมึงไม่ต้องมาบรรยายให้กูฟัง กูก็อยากกิน.............แล้วนี่โทรศัพท์มึงเป็นไร

ทำไมกูโทรไปไม่ติด มึงปิดเครื่องทำยานอะไร!?......อ๋อแบ็ตหมด..เลยเอาของไอ้เบ๊

โทรมางั้นดิ....เออ เออ...............หา...หึ....อื้อไม่รู้ดิ....งาน...ต้องทำต่อ.....

เออก็ใกล้จะเสร็จแล้ว...อื้มๆ.....งั้นเจอกันที่คอนโด”


คนน่ารักอมยิ้มวางสายจากเจ้าน้องตัวดี แล้วก็ต้องหันมาสะดุ้งตกใจ

เจอคนหน้าหล่อยืนรอยิ้มแฉ่งอยู่ด้านหลังเขาเสียใกล้

“ทำไรอ่ะ....แอบฟังผมคุยโทรศัพท์เหรอ”

“ไม่ได้แอบซะหน่อย...ยืนโต้งๆมาฟังตั้งนานแล้ว..”

ดาราหนุ่มยักไหล่หัวเราะเล็กน้อย มองหน้าอีกฝ่ายที่มองเขานิ่ง...

“...ถ่ายเสร็จแล้ว....พี่ผึ้งชวนไปกินข้าว...ไปมั้ยครับ” ยิ้มกว้าง...

“...อืมมมมม...” ขอคิดหน่อย...นึกถึงที่น้องชายชวนไปร่วมวงด้วยก็รู้สึก

อยากไปหาน้องมากกว่า...

“พี่แกจะเลี้ยงสุกี้น่ะ..”

“ไป!//////” ของฟรีชนะเลิศ...

“555555”

น้ำวิ่งเร็วรี่ตรงไปคล้องแขนผู้กำกับชายร่างท้วมที่ขยี้ผมนุ่มของเขาเล่นแล้ว

หัวเราะทักตอบ ทั้งคู่เดินไปด้วยกันอย่างอารมณ์ดี เอสยิ้มเอ็นดูน้ำที่เหมือนเด็กๆ

แต่ก็ต้องหุบยิ้มลงทันทีเมื่อเห็นเจ้า กร เดินตามก้นแฟนเขาต้อยๆไปด้วย....แม่งงงง..

......................................

...........................

..............


(มีต่ออีกหน่อยนะคะรีบอ่านเร๊ว!55)



Create Date : 09 ธันวาคม 2554
Last Update : 1 ตุลาคม 2555 17:08:06 น.
Counter : Pageviews.

3 comments
  
5555เปิดฉากมาก็จะฮาไปไหนเนี่ย!!!!
คนน่ารักของเราก็ช่างกล้าตอบเด็กๆไปแบบนั้น
เป็นใครก็หงายเงิบไปไม่เป็นกันอ่ะดิ...
คนหล่อของเราก็ก็ทั้งขรี้หึงทั้งขรี้หวง(เริ่มเหม็นแล้วขรี้เยอะเกิน)
แต่ก็แพ้ใจให้กะคนน่ารักจนได้เล่นอ้อนซะขนาดนั้นนี่..
ส่วนนิกกี้ของเราก็แหม!!!!เยอะ!!!!ไปมั๊ยเน์ี่ย
อะไรจะรักจะหวงพี่ชายได้โล่ห์เว่อร์ซ้าาาาา
เห็นใจน้องแบงค์ขึ้นมาทันทีถ้าไม่ใช่พี่น้องกันเนี่ย
มีเคลียร์กันยาว...
เค้าบอกมารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนแต่แพ้
มารยาผู้ฉิงอ่ะมากกว่าเยอะน้ากร๊ากก
ว่าจะเมนท์รวบยอดแต่คิดอีกทีเมนท์แยกดีกว่า
เพราะงวดนี้น้องวิของเราสนองนี๊ดสาวกเต็มที่
ยาวได้ใจแถมฮาจริงไรจริง(จริงจริ๊ง)
อยากบอกว่าชอบมากยาวกว่านี้ได้มั๊ย???
ไปต่อตอนหน้านะฟิ๊วววววว
โดย: พี่นิดจร้า^^ IP: 58.9.106.190 วันที่: 14 ธันวาคม 2554 เวลา:9:44:36 น.
  
รุ้สึกอิ่ม สุข สมใจ ยังไงม่ะรุ้
รอตอนต่อไปนะครับ อยากรุ้ว่าแบงค์และนิกกี้จะเป็นอย่างไร

คุณคงไม่รู้ว่าผมตาบอดเพราะเป็นต้อหิน คุณคงไม่รู้ว่าเรื่องของคุณทำให้ผมเห็นภาพ แต่ละฉาก แต่ละตอน สร้างมโนภาพให้ผมอย่างชัดเจน ขอบคุณคุณวิมากมายนะครับที่ทำให้นวนิยายเป็นโลก ๆ หนึ่งที่ผมสามารถจับต้องสัมผัสได้ ขอบคุณเหลือเกิน
โดย: อาณาจักรแห่งเรา วันที่: 21 มีนาคม 2555 เวลา:15:10:18 น.
  
ว้าย...มาเมนท์ผิดตอน เดี๋ยวไปแปะใหม่ตอนที่ 36
โดย: อาณาจักรแห่งเรา วันที่: 21 มีนาคม 2555 เวลา:15:11:44 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)
BlogGang Popular Award#10



tsk.love
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 14 คน [?]



โสด ไม่มีใครเอา...
เหงา ไม่มีใครแคร์...
อยากเจอคนที่เป็นมิตรแท้...
ขอแค่ใคร ...ซักคน...(หรือหลายคนก็ยิ่งดี)555
ธันวาคม 2554

 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
24
25
26
27
28
29
30
31
 
All Blog