มกราคม 2560

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
14
16
18
20
21
22
24
25
26
28
29
31
 
 
All Blog
เกวียนทมิฬ (หวายดง) ตอนที่ 20 สิ่งที่อยู่ในถุงผ้า




เกวียนทมิฬ (หวายดง) โดย ทักษภณ

บทที่ 20 สิ่งที่อยู่ในถุงผ้า

ทุกคนรีบวิ่งยังจุดที่มีคนส่งเสียงเรียกอย่างรวดเร็วเมื่อทุกคนไปถึง ตรงนั้นเป็นจุดที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับลำธาร ซึ่งมีก้อนหินขวางลำน้ำพอให้กระโดดข้ามได้ จุดที่ชาวเกวียนมุงในบัดนี้ เป็นลานหินค่อนข้างเรียบพื้นที่ไม่ใหญ่นัก

ถึงแม้จะเป็นเพลาใกล้จะพลบค่ำแต่ความมืดมาถึงอย่างรวดเร็ว เมื่อหวาย และคนอื่นๆ ไปถึง ก็พบว่ามี คนถูกเปลื้องผ้าถูกมัดมือ มัดเท้า รวมทั้งปากอย่างแน่นหนา ตามร่างกายมีร่างรอยได้รับบาดเจ็บ ถัดมาใกล้กันพบถุงผ้า ใส่คนไว้ด้านในเสียงร้องอู้อี้ ดิ้นขลุกขลิก

ถึงแม้ว่าแสงอาทิตย์จะอ่อนลงแล้วแต่แผ่นลานหินที่โดนแสงพระอาทิตย์แผดเผายังมีความร้อนสะสมอยู่ไม่น้อยผู้ที่เปลือยอยู่บนแผ่นหินคงไม่มีความสุขเท่าใดนัก

ดูจากอาการตอนนี้มันทุรนทุรายพอสมควรยิ่งสายตาของคนจำนวนมากที่จ้องมองมันอยู่ ทำให้มันพลิกตัวไปมาด้วยแรงอันมีเหลือเล็กน้อยของมัน เหมือนพยายามหลบ สายตาที่กำลังจ้องมองอยู่เพลานี้

“คนเปลือยก็มีคนในถุงผ้าก็มี ทำไมพวกนี้ถูกจับแก้ผ้า มัดมือมัดเท้าทำไมคนพวกนี้ถึงได้ถูกจับยัดใส่ถุงผ้า”

มุกถามด้วยความสงสัยตามประสาเด็ก

“ทุกคนก็อยากรู้เหมือนเอ็งนั่นแหละอีหนูเดี๋ยวหนูช่วยลุงสืบสวนนะ”

พร้าวตอบคำถามมุก พร้อมกับกวาดสายตาไปรอบๆหาที่มาของวัตถุที่เป็นคนว่าผู้ที่นำมาได้อย่างไร มาทางไหน มีวิธีการนำมาอย่างไรช่างเป็นเรื่องที่น่าสนใจจริงๆ ความจริงป่าบริเวณรอบๆ ลำธาร เป็นป่า สลับก้อนหินทำให้สภาพลำธาร มีลักษณะคล้ายกับแอ่ง และน้ำตกเป็นระยะ อีกทั้งน้ำก็ไม่ลึกเท่าใดนัก

พร้าวพยายามใช้สายตาสังเกตบริเวณรอบๆว่ามีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่แต่ทันใดนั้น

“เจอแล้ว”

เสียงหนึ่งดังขึ้นเรียกร้องความสนใจจากทุกคนให้มองตามห่างจากจุดที่พบถุงคนไปไม่กี่วา พบกองสิ่งของเสื้อผ้าที่ชาวเกวียนมาอาบน้ำทำกิจธุระส่วนตัว หลังจากที่กวาดสายตาไปพบโดยบังเอิญ

“เจอแล้ว ๆสิ่งที่เมียให้มา ฮ่า ฮ่า”

ไอ้อึ่งร้องตะโกนหลายครั้ง ด้วยความดีใจดึงความสนใจจากผู้คนบริเวณนั้น ได้ทันทีทำให้คนที่นอนอยู่กับพื้นแสดงอาการทุรนทุรายมากขึ้น แต่ก็ไม่มีผู้ใดสนใจ

“อะไรวะสิ่งที่เมียให้มา ข้าใคร่รู้นัก”

เขียดถาม สายตาของมันเริ่มมองค้นหาสิ่งที่น่าสงสัยอีกครั้ง

“มึงอย่ารู้เลย ไร้ประโยชน์ความอยากรู้ของเอ็ง ยังปรากฏร่องรอยอยู่ที่หน้าอยู่เลยรอให้รอยเดิมหายไปก่อนค่อยอยากรู้ดีไหม”

ลวกช่วยย้ำเตือนความทรงจำมันทำให้เขียดชะงักไปชั่วครู่ แต่ก็เป็นเพียงแค่ เพียงแค่ครึ่งลมหายใจเท่านั้นจากนั้นความอยากรู้ของมันก็พุ่งขึ้นมากอีก

“เออน่า จะต่อยตี ตบข้าก็ไม่ว่า ถ้าข้าไม่รู้ข้าอาจจะตายก็ได้บอกข้าเถอะข้าไหว้ละ ข้าคาใจ มาหลายลมหายใจเข้าออกจนจะกระทั่งหายใจจะไม่ออกแล้ว”

เขียดพูดจบยกมือไหว้อย่างน่าสงสาร ในความพยายามของมัน

“ช่วยมันหน่อยเหอะวะ สงสัยอยากรู้จริงๆจะได้จบๆ ไปช่วยงานพี่หวายทางโน้น”

ลวกมองเห็นเพื่อนอาการโรคสงสัยกำเริบจนน่าสงสารจึงหันไปพูดกับไอ้อึ่งเชิงขอร้อง

“เป็นห่อยาสูบนะไม่มีอะไรหรอก”

อึ่งเอาห่อสิ่งของยื่นให้ดู ทำหน้านิ่งเฉยออกอาการรำคาญเต็มทน

“ห่อยาสูบ มันสำคัญตรงไหนวะข้าสงสัยยิ่งนักแค่ห่อยามึงเหมือนจะเป็นจะตาย ข้าว่าต้องเป็นสิ่งอื่นที่สำคัญกว่านี้”

เขียดไม่เชื่อ ทำหน้าสงสัยกว่าเดิมดูเหมือนเหตุการณ์จะเริ่มตึงเครียดอีกครา

“พอแล้วเก็บไว้ก่อนค่อยสงสัยทีหลังไปช่วยกันดูคนกับถุงผ้าดีกว่า”

ลวกพูดพร้อมกับดันแผ่นหลังดึงมือของคนทั้งสองให้นึกถึงที่จะต้องทำโดยเร่งด่วนในเพลานี้

เมื่อแหวกกลุ่มคนเข้ามาดูใกล้ๆก็พบว่า คนเหล่านั้นบางผู้คนเหมือนกับผู้ที่มันเคยรู้จักจึงได้เพ่งพิจารณา พบว่าผู้ที่อยู่ตรงหน้ามีบางสิ่งที่ทำให้ลวกจำได้ไม่เคยลืมเลือน

“เฮ้ย ไอ้หลอนักเลงใหญ่ลูกเศรษฐีแดงนี่หว่า ทำไมมาถูกจับแก้ผ้าปล่อยทิ้งไว้แถวนี้วะใครช่างกล้าทำได้ พวกที่ทำไม่กลัวตายรึไงวะ ปกติเจ้าหน้าที่บ้านเมืองยังไม่ยุ่งกับพวกมัน”

ลวกอุทานเสียงดัง ด้วยอาการไม่เชื่อสายตาตนเอง

“มึงรู้ได้อย่างไรว่าเป็นไอ้หลอ ยังไม่เห็นหน้าชัดเจนก็รู้แล้ว”

เขียดถามด้วยความสงสัย อีกครั้ง

“มึงก็ดูหน้าอกและตัวมันสิชัดเจนขนาดนี้จะไม่ใช่ไอ้หลอได้เยี่ยงไร”

เขียดพยายามมองดู แต่ก็ยังไม่เข้าใจตามประสาคนเข้าใจอะไรยาก

“หน้าอกก็เหี่ยว ๆ คล้ำๆ ไม่มีสิ่งใดน่าสนใจบอกข้าดีกว่าข้าไม่เข้าใจ”

“เออข้าบอกก็ได้ รอยสักไงเข้าใจหรือยัง นอกจากหน้าอกแล้ว ที่ตำแหน่งอื่นก็ยังมีรอยสักคล้ายๆ กัน”

ไอ้ลวกเฉลยให้ฟังแต่ไอ้เขียดยังคงสั่นหัวไม่เข้าใจ

“บอกข้าดีกว่าปกติหน้าอกผู้ชายข้าไม่ชอบมอง ข้าชอบมองแต่หน้าออกแม่หญิงมากว่า ก็เลยมองไม่ออกว่าหน้าอกคนที่นอนอยู่ตรงหน้าเพลานี้ต่างจากผู้อื่นเยี่ยงไร รอยสักใครก็สักได้”

การที่ไอ้เขียดเข้าใจอะไรได้ยากสร้างความรำคาญให้กับพร้าวยิ่งนักจึงได้เคาะหัวมันไปหนึ่งที

“ก็ลายสักที่หน้าอกของมันไม่เหมือนผู้ใดมันสักเป็นรูปผู้หญิงที่มันรัก มันเคยเที่ยวเดินคุยไปทั่วว่าแก้วอยู่ที่ใจมันตลอดเพลา

เพราะรอยสักที่หน้าอกของมันเป็นรูปของแก้ว แต่ข้าว่ามันไม่เหมือน ไม่รู้มันให้ใครสักก็ไม่รู้ไม่เหมือนสักนิด”

พร้าวพยายามอธิบายยืดยาวให้มันเข้าใจ

“ข้าก็สงสัยเหมือนกันนักเลงใหญ่ ทำไมถึงได้หมดสภาพเช่นนี้ ตอนอยู่ที่เมืองโคราชมันเคยพาพรรคพวกไล่กระทืบข้าหลายครั้งเป็นโอกาสของข้าแล้ว ขอกระทืบคืนสักหน่อยเถอะวะ”

ไอ้เขียวพูดจบทำท่าจะยกเท้ากระทืบแต่ก็โดนหวายห้ามไว้

“พอเหอะ พวกมัน แค่สองสามคนเพลานี้ห่างจากเมืองโคราชก็ไกล แถมอาการเหมือนจะร่อแร่ ขนาดนี้ยังจะไปกระทืบมันอีกรึคนล้มอย่าข้าม ช่วยกันแก้ผ้าก่อนดีกว่า”

หวายกล่าวขึ้นมาเนื่องจากเห็นว่าเสียการมานานพอสมควรแล้ว

“มันแก้ผ้าอยู่แล้วจะไปแก้ผ้าอะไรอีกตอนนี้มันก็อุบาทว์พอแล้ว”

น้ำใสกล่าวขึ้นมาบ้าง

“ที่ว่าแก้ว่าแก้ผ้าหมายถึงแก้ผ้าปิดปากและที่แขน ขา ต่างหาก”

พูดจบหวายเข้าไปแก้ผ้าที่ผูกปากไอ้หลอเป็นคนแรกจากนั้น ก็ช่วยกันแก้ถุงผ้า เอาคนที่นอนขดอยู่ในนั้นออกมาซึ่งก็สร้างความตกใจให้กว่าทุกคนมากกว่าเดิม

“แก้ว”




Create Date : 15 มกราคม 2560
Last Update : 12 พฤษภาคม 2560 23:33:41 น.
Counter : 468 Pageviews.

0 comments
(โหวต blog นี้) 
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

thampitak 33
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]



New Comments