เรียนภาษาอังกฤษมาตั้งแต่เล็กจนโต....โตจนเด๋วนี้น้องหมาเลียตูดไม่ถึงแล้ว

แต่ sugarose ก็ไม่เคยสนใจเรียนภาษาอังกฤษอย่างจริงจังเลยซักกะติ๊ดดดดดด

ชีวิตระหกระเหิน...จากเด็กบ้านน๊อกบ้านนอกได้มาใช้ชีวิตในเมืองใหญ่แห่งหนึ่งของภาคใต้

ไปสอบเข้า ม.4 โรงเรียนดังกะเค้า ก็ดันสอบไม่ติด

แต่โชคดีเทพเทวายังคุ้มครอง จึงบันดาลให้โรงเรียนรับเข้าเรียนง่ายๆ ได้ใช้ชีวิต ม.ปลายอย่างมีความสุข

พอขึ้น ม.ปลาย เกิดอยากจะ popular ในบรรดานักเรียนใหม่

สะเออะไปสมัครสอบชิงทุน AFS ตอนสัมภาษณ์ดันไปตอบคำถามโก๊ะๆ เข้า

ทำเอาฝรั่งถึงกับส่ายหน้า คงนึกในใจว่า
"แม่นี่จะไปเรียนอเมริกา แค่ภาษาไทยยังพูดเพี้ยนแล้วมันจะรอดรึฟร๊ะ - -*"

ก็สอบตกไปตามระเบียบ เก็บเอามาคิดว่าเราใช้ไม่ได้ตรงไหนวะ

เขียนก็ตามหลักไวยากรณ์(ผิดๆ) สอบก็ทำ(มั่ว)ทุกข้อ ตอนสัมภาษณ์ก็มั่นใจสุดๆ

ก็เลยพาลโกรธฝรั่ง(คนนั้น) และพาลโกรธไปถึงภาษาอังกฤษ

เรียนๆ ไปงั้นแหล่ะ ไม่เคยตั้งใจเหมือนคนอื่นเค้าหรอก แต่ก็สอบผ่านมาตลอด

และหลังจากนั้นก็ไม่เคยสอบชิงทุนอีกเลย  (แพ้ครั้งแรกก็ท้อซะแล้ว)

เป็นอันว่า ความฝันที่จะโกอินเตอร์ของ Sugarose ก็พับใส่กล่องลัง

ปิดเทปกาว แล้วยัดเก็บไว้ในซอกหลืบของหัวใจที่ลึกที่สุดไปแล้ว......

กาลเวลาผ่านไป Sugarose ได้ศึกษาต่อระดับปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงที่สุดในภาคใต้

ไปๆ มาๆ เรียนจนจะจบจากมหา'ลัยอยู่แล้ว

ไม่รู้ว่าผีห่าซาตานตนใดน๊อ มาดลจิตดลใจของ Sugarose ให้เกิดความหวาดวิตกในการทำงาน

(ไม่รู้ว่ากลัวที่จะใช้ชีวิตในวัยทำงาน หรือขี้เกียจทำงานกันแน่นะ)

มาบังคับข่มขืนจิตใจ...?   ให้เกิดความคิดว่า "อยากไปเรียนต่อเมืองนอก"

หลังจากที่คิดได้ตอนนั้นก็หาข้อมูลมาตลอด

มีโครงการมากมายที่สามารถไปได้ ณ ตอนนั้น

เช่น ออร์แพร์, เวิร์ค แอนด์ ทราเวล, เรียนภาษาช่วงซัมเมอร์

ค่าโครงการก็ไม่แพงจนคุณแม่สุดที่รักจะหาให้ไม่ได้ แค่ประมาณ 4-5 หมื่นบาทเอ๊งงงงง  จิ๊บๆ

แต่พอจะไปจริงๆ ท่านบอกว่า "อย่าไปเลยลูก แม่เป็นห่วง นู๋ไม่เคยไปไหนคนเดียวเลยนะ แล้วจะอยู่ได้ยังไง"

"รอให้เรียนจบก่อนแล้วกันนะ ค่อยไปก็ยังไม่สาย" และอีกหลากหลายมากมายเหตุผลของคุณแม่ที่เคารพ

ด้วยความเป็นลูกที่ดี(มาก) ก็เชื่อฟังทู๊กอย่าง เรียนจบก็หางานทำ

ชีวิตเงินเดือนช่างน่าเบื่ออย่างแท้จริง เงินได้มาไม่พอใช้ ต้องแบมือขอแม่อยู่ร่ำไป

จนตอนนี้ทนไม่ไหวแล้ว

Sugarose ไม่อยากให้ชีวิตจมอยู่แค่นี้ ไม่อยากเป็นแค่มนุษย์เงินเดือนที่ตื่นเช้าไปทำงาน

เย็นกลับบ้านนอน เสาร์-อาทิตย์ทำกิจกรรมกับเพื่อนฝูง

แล้วมันก็วนเวียนเป็นวิบากกรรมเช่นนั้นต่อไป

อยากเจออะไรใหม่ๆ บ้าง

อยากใช้ชีวิตให้มันสุดๆ ให้มันตื่นเต้นบ้าง

อยากมีประสบการณ์ชีวิตที่ครั้งนึงเราเคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว เมื่อนึกย้อนกลับไปแล้วทำให้เรามีรอยยิ้ม

ตอนนี้ Sugarose เลยความหากล่องลังเก่าๆ ในหัวใจตัวเองที่เคยโยนมันทิ้งไปเมื่อนานมาแล้ว

"โอ๊ะ....โอ อยู่ไหนล่ะเนี่ย"

"อ๊ะ...ไปซอกนั้นไง"

ก้มลงไปเก็บซิ

"โอ๊ย...มันเอื้อมไม่ถึงง่ะ มือสั้น "

หยิบไม้กวาดมาเขี่ยๆ พยายามหน่อยสิ

หมับ!! ได้มาแล้ว.... "กล่องเก๊าเก่าอ่ะ ยังจะเอาจริงๆ หรอเนี่ย" - -*

วันนี้ Sugarose ได้เอากล่องความฝันนั้นมาปัดฝุ่นใหม่อีกครั้ง

แล้ว Sugarose จะมีวิธีการอย่างไรต่อไป มาติดตามกันนะคะ