หลังจากทำตามกติกาในเมล์ที่แจ้งมาแล้วเราก็รอๆ จนวันที่ 19 ประมาณบ่าย 2 (2PM ฮี่ๆ) ทางรายการโทรมาแล้วบอกรายละเอียดว่านัดเจอกันที่วู้ดดี้เวิล์ด  7 โมงเช้า วันที่ 20 กรกฎาคม เราก็ตอบไปค่ะๆ ได้ค่ะ ไม่มีปัญหาค่ะ  วางสายปุ๊บก็กรีดร้องด้วยความดีใจ *เต้นระบำปลายเท้ารอบห้อง*

                แต่ เอ๊ะ วันที่ 20 มันก็พรุ่งนี้สิตัวเธอ พอสำนึกได้ก็จัดกระเป๋าเข้ากรุงด้วยความเร็วแสง  ก่อนโทรศัพท์บอกเพื่อนเลิฟว่า ยูๆ เค้าขอนอนโต้ยยยยย! แต่นางตอบกลับมาว่า เมิงมาดึกๆได้มั้ย กูออกทัวร์(ชิบหอยละไง) พอตั้งสติได้ก็เอ่ยถามเสียงหวานว่า ตัวเองให้เค้าไปกี่โมง  อิเพื่อนตอบมา มึงมาถึง 4-5 ทุ่มดิ ถ้ามาก่อนมึงต้องนอนรอหน้าหอนะ อ้าวเห้ยย!  กะจะไปทำผม ลอกหน้าซะหน่อย ทำไมถึงทำกับสีได้  เลยต้องเลื่อนเวลาเดินทางเป็น 3 ทุ่ม มาถึงหน้ารามประมาณ 5 ทุ่ม แล้วนั่งรถเมล์ต่อไปคลองตันพร้อมสำภาระใบเท่าบ้านราวกับจะมาอยู่เป็นเดือน  ช่างเป็นโชคดีเสียนี่กระไรคุณเพื่อนสุดที่รักมาถึงหอก่อนหน้าซัก 15 นาที  ด้วยความที่ทางทีมงานกำชับนักหนาว่าเรื่องอัดรายการคราวนี้ต้องเก็บเป็นความลับ เลยบอกเพื่อนแค่ว่าจะไปทำภารกิจที่วู้ดดี้เวิล์ดรัชดาตอน 7 โมง  และเราเองก็เป็นเด็กเทพก็อาจจะงงกับเส้นทางเล็กน้อย เลยถามเพื่อนว่าจากหอเนี่ยไปรัชดามันกี่นาทีฟระ  นางบอกว่าประมาณ 30 นาทีถึง  หลังจากสอบถามเส้นทางเอาแค่ไม่หลงและไม่โดนแท็กซี่พาวนก็นอน 

                ตอนเช้าตื่นมา อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ 6.20 ออกมาเรียกแท็กซี่ ถ้ามัน 30 นาที ก็ต้องถึงเกือบ 7 โมง จะได้ไม่ต้องรอนาน เพราะมันคงเหรอๆหราน่าดู เพราะไม่รู้จักใครซักคน (เพิ่งเป็นแฟนคลับได้ไม่ถึงปี และไม่ถนัดชวนคุยก่อน แต่ถ้าชวนเค้าคุยนี่หยุดยากนะจุ๊ ><) ขึ้นรถปุ๊บก็เปิด GPRS ดูว่ามันไกลมั้ยกว่าจะถึง ใน GPRS แจ้งพิกัดการเดินทาง 8 นาที หือ 8 นาที ปรากฏว่าเดินทางจริง 5 นาที โอ้แม่เจ้า กะจะมาตรงเวลา ดันมาก่อนเกือบครึ่งชั่วโมง มีคนยืนอยู่ก่อนแล้วประปราย ก็เลยไปนั่งรอรวมๆกับแฟนคลับคนอื่น ก่อนจะโทรเม้งเพื่อน เฮ้ย ไหนบอก 30 นาทีฟระเมิง?  เพื่อนที่น่ารักตอบมาว่า อ่อ วันนั้นกูเมาสงสัยมันจะพาวน  เออ เอากับมันสิ พอ 7 โมงทีมงานวู้ดดี้ก็เรียกให้รวมตัวกัน ก่อนจะแยกว่าใครมาจากไหนซึ่งจะมีสีเป็นจุดสังเกต คนทางบ้านที่มาจากการส่งเมล์จะได้สีแดง ที่เหลือจะเป็นแฟนคลับจากบ้านต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น บ้าน Madam@Pantip, GANGKHUN ,2PM Always , We love Khun รวมแล้วกว่า 300 คน

                ซึ่งก่อนการลงชื่อนั้นทางทีมงานได้ยึดโทรศัพท์ กล้องถ่ายรูป กระเป๋าเอาไว้ โดยให้เหตุผลว่าทุกอย่างต้องเป็นความลับ จนถึงตอนนี้เราเองยังไม่รู้ว่าเรามาทำอะไร แล้วกำลังจะไปไหนต่อ (ให้ความรู้สึกเหมือนถูกลักพาตัว) ทางทีมงานนำขนมและน้ำมาเลี้ยงโดยให้เวลาทานประมาณเกือบชั่วโมงก่อนเรียกรวมตัว โดยระหว่างทานได้รู้จักกับน้องหญิง แฟนคลับพี่คุณ (แทบจะจุดพลุ รู้จักแฟนคลับด้วยกันละ 555) ทีมงานแจ้งรายละเอียดที่ไม่ชัดเจนกับเราโดยเริ่มแจกเนื้อเพลง เล่าสู่กันฟัง แล้วให้ทดลองเงียบ 5 นาที ก่อนบรีพเราว่าเวลาจริงต้องเงียบนานกว่านี้  ทีมงานพูดถึงเวที พูดถึงม่าน ซึ่งทำให้เดาว่าพี่คุณมาอัดรายการวู้ดดี้เกิดมาคุยวันนี้ แต่ทีมงานก็ยังไม่บอกเราว่าถ่ายทำกันที่ไหน (โถ เราจะบอกใครได้โทรศัพท์ก็ไม่มี เงินซักบาทก็ไม่มีติดตัว 555) พอขึ้นรถเวลาเกือบ 11 โมงซึ่งทางทีมงานบอกว่ารถมาสายเพราะจำผิดวัน เราอาจมีเวลาซ้อมที่เวทีน้อย เวทีเหรอ มีม่านเหรอ ถ่ายรายการวู้ดดี้ด้วย เราเลยเล่นเดากับน้องหญิงว่าทีมงานกำลังจะพาเราไปไหน เราทายว่าโรงละครอัคสรา คิงพาวเวอร์ น้องหญิงบอกว่าไม่แน่ใจอาจเป็นเอสพลานาด ปรากฏว่าอิชั้นเดาถูกคร้า *จุดพลุ* รถบัสพาพวกเรามาที่โรงละครอัคสรา เวลาเกือบเที่ยง ทีมงานบอกเราว่าพี่คุณจะมาประมาณบ่ายโมงโดย ให้เราตั้งแถวอยู่ข้างนอกรอเข้าไปซ้อม พอตอนซ้อมแฟนคลับเข้าไปได้แค่ 2 สี (สีแดงกับสีน้ำเงิน กะดูสีละประมาณ 50คน) ทางทีมงานก็ให้ออกมาเพราะทีมงานเกาหลีและพี่คุณมาถึงแล้ว เราก็ต้องรีบเดินออกไป พร้อมกับระวังไม่ให้เกิดเสียงดัง ซึ่งก่อนหน้านี้ทีมงานได้เก็บสิ่งของที่อาจทำให้เกิดเสียงได้ พวกกำไลข้อมือไว้ ส่วนคนที่ใส่รองเท้าส้นสูงบางคนก็ถอดเดินกันเลยทีเดียว *แฟนเกิร์ลผู้ทุ่มเท*

                ระหว่างนั้นเราก็รับประทานอาหารเที่ยงซึ่งทีมงานเตรียมไว้ให้  เราต้องทานด้วยความเงียบ มีทีมงานเดินถึงป้ายบอกตลอด ให้คุยกับเบาๆ เดินเบาๆ ระหว่างนั่งทานแม่พี่คุณก็เดินพูดคุยกับแฟนคลับอย่างใกล้ชิด *ชูป้ายไฟคุณแม่เย็นจิต* พอทานเสร็จแล้วเราก็เข้ามาตั้งแถวที่หน้าโรงละคร ระหว่างนี้ข้างในโรงละครการสัมภาษณ์ก็เริ่มขึ้น ทีมงานต่อสายลำโพงออกมาด้านนอกเพื่อให้เราได้ยินสิ่งที่พี่คุณกับพี่วู้ดดี้คุยกันตั้งแต่ก่อนอัดรายการ พูดคุยอะไรกันบ้างนั้นขอเก็บเป็นความทรงจำของ 300 คนในวันนั้น แต่บอกได้แค่ว่าบทสนทนาเหล่านั้นทำให้คนที่ได้ยินยิ่งรักผู้ชายคนนี้มากขึ้นกว่าเดิม >///< 

                แล้วก็ถึงเวลาของพวกเรา 300 คนในการทำเซอร์ไพรซ์สุดพิเศษให้แก่คนที่เรารัก เมื่อรายการพักเบรกเพื่อเตรียมการ โดยมีการบอกคิวต่างๆกับพวกเราว่า พี่คุณกับพี่วู้ดดี้จะโผล่ขึ้นมาจากเวทีไฮโดรลิกของโรงละคร ซึ่งระหว่างที่พวกเราทั้งหมดเดินเข้าไปนั่งในโรงละครตามแผนการที่เตรียมไว้นั้น จะมีเพียงผ่าม่านสีดำบางๆกั้นระหว่างเราและคนที่เรารัก  มีการจัดเตรียมคิวกับพี่มี่ทีมงานของพี่วู้ดดี้เกี่ยวกับสัญญาณให้พวกเราเริ่มร้องเพลงเล่าสู่กันฟัง เพลงที่ดูเหมือนจะกลายเป็นสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์ระหว่างพี่คุณกับเหล่าฮอทเทสไปซะแล้ว (ถ้าพี่เบิร์ดเก็บค่าลิขสิทธ์ฮอทเทสคงจนน่าดู)  และแล้วเวลาที่พวกเรารอคอยก็มาถึง ม่านสีดำที่กั้นเราถูกเปิดออก เวทีในส่วนที่พี่คุณและพี่วู้ดดี้ค่อยๆยกตัวขึ้นมา พี่มี่ส่งสัญญาณให้เราเริ่มร้องเพลง  เสียงเพลงที่สื่อความหมายจากหัวใจของฮอทเทสที่รักพี่คุณถูกสื่อออกมาจากหัวใจของพวกเรา  เพียงเพื่อต้องการส่งผ่านความรู้สึกห่วงใยไปถึงพี่คุณ ผู้ชายที่ในสายตาของเราเป็นมากกว่านักร้องพี่คุณเป็นไอดอล ไอดอลที่แปลว่าแบบอย่าง  แบบอย่างเห็นความพยายาม ผู้ชายที่มีดีมากกว่าหน้าตาที่หล่อเหลาราวกับรูปปั้น ผู้ชายที่จิตใจดีจนหลายคนตกหลุมรัก ขอให้เพลงนี้เป็นตัวแทนบอกพี่คุณว่า ถึงพี่คุณจะอยู่ห่างไกลแค่ไหน ขอให้รู้ไว้ว่าพวกเราฮอทเทสไทยยังอยากรับรู้ และร่วมแบ่งปันความรู้สึกต่างๆกับพี่คุณเสมอ และพร้อมที่จะล้ม พร้อมที่จะลุก พร้อมที่จะก้าวเดินไปด้วยกัน  ระหว่างที่ร้องเพลงนั้นสายตาของพี่คุณทำหน้าที่เหมือนกับเครื่องสแกนที่มองพวกเราทุกคนทีละคนทีละคน แสดงให้เห็นถึงความใส่ใจที่พี่คุณมีต่อคนที่รักพี่คุณ อยู่ๆน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมา พอนึกถึงว่าที่ผ่านมาพี่คุณต้องพบเจออะไรในที่ๆไม่คุ้นเคย ต้องอดทน ต้องพยายามแค่ไหนกว่าจะมาถึงจุดนี้  มันยิ่งทำให้รู้สึกว่าคิดไม่ผิดจริงๆที่เลือกรักและสนับสนุนผู้ชายคนนี้

                พอสิ้นเสียงเพลงพี่คุณลุกขึ้นยืนแล้วปรบมือให้พวกเราพร้อมกับยกมือไหว้ เหมือนพี่คุณพยายามกลั้นน้ำตาระหว่างที่พูดกับพวกเราว่าหลอกกันใช่มั้ยเนี่ย พยายามหัวเราะกลบเกลื่อนสินะพี่เหม่งน้อย = ] แล้วก็มีการสัมภาษณ์ต่อเกี่ยวกับเรื่องความประทับใจของแฟนคลับที่มีต่อพี่คุณ โดยทางทีมงานเลือกมา 5 เรื่อง (ติดตามได้ในรายการนะเคอะ ฮี่ๆ) แต่ละเรื่องทั้งซาบซึ้งทั้งให้ความรู้สึกต่างๆมากมาย พี่คุณพูดคุยด้วยอย่างน่ารัก เป็นธรรมชาติ จนการถ่ายทำรายการสิ้นสุดลง พี่คุณลุกขึ้นไหว้พวกเราทุกคน แล้วพูดคุยอีกเล็กน้อยก่อนกลับเข้าไปหลังเวที  แต่กล้องของทางรายการก็ยังตามถ่ายอยู่ทำให้พวกเราเห็นพี่คุณได้จากมอนิเตอร์ ด้วยแรงยุของทีมงานเราเลยร้องเพลงเล่าสู่กันฟังอีกหลายรอบ แล้วอังกอร์ นิกคุณ นิกคุณ นิกคุณ นิกคุณ มีเหรอที่พี่คุณจะทนเสียงเรียกร้องได้ พี่คุณเดินกลับออกมาอีกครั้ง เพื่อพูดคุยกับพวกเรา ยิ่งมุกเองเขินเองไป จนพี่วู้ดดี้ออกมาพร้อมป็อกกี้ แฟนคลับตะโกนบอกพี่วู้ดดี้แบ่งพี่คุณกินบ้างแต่ห้ามป้อนนะ ทันใดนั้นพี่วู้ดดี้ก็ป้อนป็อกกี้พี่คุณ =[]= จุดนี้กรี๊ดกันสนั่นสิ แล้วพี่คุณก็พูดคุยกับพวกเราอีกเล็กน้อยก่อนที่ทีมงานจะส่งสัญญาณว่าพี่คุณต้องไปแล้วเพราะมีงานต่อ พวกเราส่งเสียงทั้งบอกรัก ทั้งแซว ทั้งแซะ สารพัดเพื่อเป็นการส่งพี่คุณ  เป็นอันจบภารกิจของพวกเรา Mission Completed  

                ไม่มีคำไหนมาอธิบายความรู้สึกที่พวกเรา 300 คนที่ได้เข้าร่วมประสบการณ์สุดพิเศษนี้ได้รับได้  มันยิ่งกว่าความประทับใจ ฟินยิ่งกว่าฟิน มีความสุขจนไม่รู้จะพูดอะไร เป็นครั้งแรกที่ได้นั่งจ้องหน้าพี่คุณชั่วโมงกว่า ไม่นับรวมคอนเสิร์ตถึงจะเกือบ 3 ชั่วโมงแต่ก็ไม่ได้เห็นหน้าชัดๆนานๆ ความรู้สึกแตกต่างออกไปมาก  อยากขอบคุณพี่วู้ดดี้และทีมงานที่จัดกิจกรรมดีๆแบบนี้ให้กับเรา ทีมงานดูแลแฟนคลับอย่างพวกเราดีมากๆ  มันเปลี่ยนทัศนคติที่เคยมีต่อพี่วู้ดดี้ไปอย่างสิ้นเชิง เพราะก่อนหน้านี้ยอมรับว่ามีอคติหน่อยๆกับพี่วู้ดดี้ แต่หลังจากผ่านช่วงเวลาที่น่าประทับใจนี้มาแล้วกลับรู้สึกดีกับพี่เค้าขึ้นมา ไม่ใช่เพราะพี่วู้ดดี้ทำให้ได้เจอพี่คุณ แต่เป็นเพราะพี่วู้ดดี้ไม่ดูถูกความรักที่แฟนคลับมีต่อศิลปิน ไม่มองว่าความรักเหล่านั้นเป็นสิ่งไร้ค่า แต่เป็นความรักที่มีพลังทำให้เราทำสิ่งที่ไม่คิดว่าจะทำได้ ขอบคุณจากใจจริงๆคะ

                เนื่องจากพวกเราที่ร่วมประสบการณ์พิเศษครั้งนี้ถูกยึดเครื่องมือสื่อสาร กล้องไว้ทุกคน สิ่งเดียวที่หลงเหลือและจะคงอยู่กับเราไปตลอดมีเพียงความทรงจำ และริชแบนสีแดง สัญลักษณ์ของการเข้าร่วมกิจกรรมเท่านั้น

          หลังจากวันที่พวกเรามีความสุขไม่กี่วันก็ต้องทราบข่าวของพี่คุณที่เกิดอุบัติเหตุขึ้น ตั้งแต่ได้มาเป็นฮอทเทสของ 2PM (เมนพี่คุณ) รู้สึกว่ามีเรื่องราวมากมายที่ทำให้เรายิ่งรักกัน ผูกพันกันมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งเรื่องราวที่น่าประทับใจ และเรื่องราวที่เรียกส่า ดราม่า สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นกับแฟนคลับ 2PM ตั้งแต่เดบิวท์ ไม่แปลกใจเลยที่ฮอทเทสดูรักกันและเข้มแข็งเสมอ ไม่ว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรก็ตาม        คืนที่ไร้แสงไฟ วันที่ใจมัวหม่น ขอเพียงใครสักคนห่วงใยกัน

                ดราม่าที่พวกเราเกลียดเกิดขึ้นแล้วจบลงไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง กับสมาชิกในวงทุกคน แต่ดูเหมือนว่าพี่คุณจะเป็นสมาชิกคนนึงที่โดนกระแสดราม่าน้อยที่สุดคนนึง เพราะด้วยภาพลักษณ์ การวางตัว ต่างๆแอนตี้หาช่องทำร้ายยาก จนเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2555 เวลาตี 2 ของประเทศเกาหลี รถพี่คุณเกิดอุบัติเหตุเฉี่ยวชนกับรถมอเตอร์ไซด์ คู่กรณีบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ที่เป็นประเด็นขึ้นมาเพราะตรวจพบปริมาณแอลกอฮอล์ 0.056 % ซึ่งเกินกว่ากฎหมายกำหนด ตามกฎหมายพี่คุณจะถูกยึดใบขับขี่ 100 วัน  นั่นคือจุดเริ่มต้นของดราม่าอีกครั้ง

                กระแสวิพากษ์วิจารณ์ในโลกไซเบอร์รุนแรงจนน่าตกใจ ในที่นี้ไม่ขอกล่าวถึง เพราะมันบั้นทอนจิตใจฮอทเทสอย่างเรามาก  เราไม่เคยบอกว่าพี่คุณดื่มแล้วขับไม่ผิด ไม่เคยโทษว่าเป็นความผิดของรถมอเตอร์ไซด์คู่กรณี แต่แค่พวกเราให้กำลังใจคนที่เรารัก เราผิดมากเหรอ? กลายเป็นติ่งดิ้นไปเลยงั้นสิ? พี่คุณผิดจริงที่ดื่มแล้วขับรถ นั่นเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ โทษของพี่คุณก็ได้เป็นไปตามกฎหมาย พี่คุณไม่ได้หนี พี่คุณเป็นคนโทรเรียกรถพยาบาล และพี่คุณไม่ได้ถูกจับเพราะพี่คุณเป็นคนโทรศัพท์เรียกตำรวจมาที่เกิดเหตุเอง แล้วรับผิดชอบคู่กรณีทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ ในใบบันทึกการสอบสวนพี่คุณเขียนลงไปแค่คำว่า “ขอโทษครับ” แต่ดูเหมือนคนรอซ้ำเติมก็ไม่ใส่ใจ ไม่สนใจว่าความจริงคืออะไร ขอแค่ได้ต่อว่า ได้ด่าทอ เอาเป็นว่าถ้าสบายใจก็ทำเถอะ พวกเราฮอทเทสไม่เคยแก้ตัวแทนพี่คุณ ไม่เคยปกป้องในทางที่ผิด ผิดก็ว่าไปตามผิด ให้กฎหมายเป็นตัวตัดสิน  เจ็บปวดกับคอมเม้นในเว็บไซด์พันทิป เว็บไซด์ที่ล็อกอินต้องใช้บัตรประชาชนในการสมัคร แต่ละความเห็นช่างดูบั้นทอนความรู้สึกจนไม่คิดจะอ่านต่อ ผิดกับเว็บดราม่าแอดดิก ที่แต่ละความเห็นดูจะใช้เหตุผลกว่ามาก ด่าว่าแต่พอประมาณตามเรื่องที่เกิด ไม่เอาเรื่องอื่นมาเป็นประเด็นเพิ่มเติม เราไม่ได้ห้ามว่าด่าไม่ได้ วิจารณ์ไม่ได้ แต่ขอร้องอย่ากระแนะกระแหนแฟนคลับที่ให้กำลังใจพี่คุณเลย ขอร้องเถอะ เราแค่ทำหน้าที่ฮอทเทสที่จะอยู่ข้างๆพี่คุณและคอยให้กำลังใจเท่านั้น อย่าดูถูกความรักของพวกเราอีกเลย

                สิ่งที่ฮอทเทสทำได้ตอนนี้คือรอให้ตำรวจทางเกาหลีสรุปสำนวนคดี ระหว่างนี้พวกเราแค่ต้องการยืนอยู่ข้างๆพี่คุณ ทำให้คนที่เรารักกลับมาเข้มแข็งอีกครั้งเท่านั้น  เราคงต้องเจ็บไปพร้อมๆกันอีกนาน แค่นี้ทนได้ใช่มั้ย? เป็นฮอทเทสต้องอดทน = ]

อยากร้องเพลงนี้ให้พี่คุณฟังอีกครั้ง

อยากให้รู้ว่าเราจะล้มกับ “คุณ” ลุกกับ” คุณ”

และจะเดินไปพร้อมกับ “คุณ”

           วันที่เสียน้ำตา วันที่ฟ้าเปลี่ยนผัน เธอก็ยังมีฉันอยู่ทั้งคน

คืนที่ไร้แสงไฟ วันที่ใจมัวหม่น ขอเพียงใครสักคนห่วงใยกัน

เพราะฝนที่ตกทางโน้น หนาวถึงคนทางนี้ ยังอยากได้ยินทุกเรื่องราว

เธอลำบากอะไรไหม เธอสู้ไหวหรือเปล่า อย่าลืมเล่าสู่กันฟัง

เธอยังขาดอะไรไหม เธอสู้ไหวหรือเปล่า อย่าลืมเล่าสู้กันฟัง

เธอยังมีฉันอยู่ทั้งคน