มกราคม 2560
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
26 มกราคม 2560
 

ไฟรักบัลลังก์ฟาโรห์ (ชุดบัลลังก์ไอยคุปต์) ตอนที่ 1



ไฟรักบัลลังก์ฟาโรห์ (ชุดบัลลังก์ไอยคุปต์) ตอนที่ 1

เสียงเด็กหวีดร้องทำให้หญิงสาวสะดุ้งเฮือกจนต้องหันขวับไปตามเสียงที่ได้ยิน อังค์เนสเพ่งสายตาฝ่าแสงสลัวและม่านหมอกก่อนที่จะพาร่างเล็กๆ ของตนเองวิ่งไปที่ต้นเสียงนั่น เท้าของเธอชะงักทันทีที่ภาพตรงหน้าปรากฏชัด หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นแผ่นดินนองไปด้วยเลือดสีเข้ม หมู่บ้านที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวากลับมีแต่ซากปรักหักพัง เธอเห็นผู้คนร้องไห้ครำครวญ และเห็นแท่นตั้งศพที่มีทหารเฝ้าอยู่รอบๆ ท่ามกลางความโศกเศร้าของผู้คน

“เกิดสิ่งใดขึ้น” อังค์เนสเกือบหวีดร้องออกมา “นี่มันเรื่องเกิดอะไร”

“องค์ฟาโรห์สิ้นพระชนม์แล้ว”

หัวใจหญิงสาวกระตุกวูบและหันขวับไปทางต้นเสียงที่ได้ยินทันที แต่ภาพบุรุษหนุ่มผู้สวมอาภรณ์เปื้อนโลหิตผู้นั้นกลับมีสีหน้ามิบ่งบอกอารมณ์และไม่สะทกสะท้านกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แข้งขาทั้งสองข้างของหญิงสาวไร้แรงทรงตัวจนทรุดลง แต่มือใหญ่แข็งแกร่งกลับกระชับไหล่สองข้างเธอไว้มั่นและบีบแรงจนเธอรู้สึกเจ็บจนนิ่วหน้า

“ฟาโรห์เนเฟอร์คาเรสิ้นพระชนม์แล้ว ข้าจักเป็นฟาโรห์องค์ต่อไป!”

“เจ้าชายอูเซอร์คาเร”

“พระสนมเพคะ”

ไลน์ร่ารีบเข้ามาเขย่ากายที่เต็มไปด้วยเหงื่อของอังค์เนส หญิงสาวลืมตาโพล่งแล้วสะดุ้งเฮือกขึ้นมานั่งหอบหายใจแรง ไลน์ร่าจึงรีบรินน้ำดื่มส่งให้ แต่มือเล็กๆ ของอังค์เนสยังสั่นระริกจนไลน์ร่าต้องช่วยประคองจอกน้ำดื่มให้ก่อนจะหยิบผ้าขึ้นซับเหงื่อบนใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาว

“พระสนมฝันร้ายหรือเพคะ” ไลน์ร่า-นางกำนัลคนสนิทของอังค์เนสเอ่ยถามเหมือนปลอบประโลม

“ฝัน ข้าฝันไปใช่ไหม” อังค์เนสยังรู้สึกถึงภาพแจ่มชัดในความฝันจนไม่อาจสรุปได้ว่าตนเองฝันไปเท่านั้น “องค์ฟาโรห์ล่ะไลน์ร่า”

“องค์ฟาโรห์....ประทับค้างแรมกับนางสนมอีกคนในเพคะ” ไลน์ร่าเอ่ยตอบอย่างตะกุกตะกักเกรงผู้เป็นนายจะเสียใจ แต่กลับทำให้หญิงสาวระบายยิ้มบางๆ ออกมา

“ดีจริงที่เป็นเพียงฝันร้าย”

อังค์เนสเสมองไปที่นอกหน้าต่าง แสงสว่างแห่งวันใหม่ฉายแสงสาดแสงทองทั่วแผ่นดินอียิปต์แล้ว  หญิงสาวลุกขึ้นเดินมาที่หน้าต่างแม่น้ำไนล์สะท้อนแสงอาทิตย์ราวกับสายน้ำสีทองเปล่งประกายหลากหลายชีวิตเริ่มต้นดำเนินวิถีของตนเอง เธอเองก็เช่นกันกว่าสองเดือนที่เลือกจะกลับเข้าเมืองหลวงแห่งอียิปต์อีกครั้ง แต่ไม่ใช่ในฐานะหมอหญิงแต่เป็นตำแหน่งพระสนมในเมื่อเลือกวิถีทางแห่งตนเองแล้วก็ต้องยอมรับโชคชะตาสุดแต่เทพเจ้าจะเมตตา  เธอไม่มีสิทธิ์จะต่อต้านหรือคัดค้านสิ่งที่ต้องเผชิญได้เลย

อังค์เนสหมุนตัวกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง เสื้อผ้าแสนงดงามถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี ดูเหมือนไลน์ร่าจะมีความสุขที่เห็นหญิงสาวสวมอาภรณ์วิจิตรตระการตาเช่นนี้ แต่มันทำให้อังค์เนส ถอนหายใจหนักๆ นี่ไม่ใช่รูปแบบชีวิตที่เธอต้องการเอาเสียเลย แต่เพราะความรักที่มีต่อองค์ฟาโรห์เนเฟอร์คาเรทำให้เธอยอมจำนนที่ต้องทำเช่นนี้ เธอรู้ดีว่าพระองค์เองก็เข้าใจความรู้สึกของเธอจึงมอบตำหนักส่วนตัวเธอพักโดยไม่ต้องไปอยู่ร่วมกับหญิงงามคนอื่นๆ ในฮาเร็มแถมยังมีอิสระที่จะทำอะไรได้หลายอย่างแต่ มันก็ไม่ใช่อิสระที่แท้จริง

ก็เธอเป็นหมอนี่นะ ทั้งชีวิตของเธอทุ่มเทกับการรักษาและยื้อชีวิตผู้คนจากความตาย ไม่ใช่มานั่งๆ นอนๆ หมดสิ้นเวลาไปวันๆ

“ไลน์ร่าเจ้าว่าอาภรณ์เหล่านี้เหมาะกับข้าหรือ” อังค์เนสเอ่ยถามพลางหยิบผ้าแพรผืนงามขึ้นมาเชยชม

“แน่นอนซิเพคะ” แววตาของไลน์ร่ามีประกายตื่นเต้น “พระสนมเป็นหญิงงามมีผิวพรรณที่ผุดผ่องแตกต่างจากหญิงอื่นนัก”

“เจ้าไม่คิดว่าข้าตัวขาวซีดเกินไปหรือ”

“ไม่เพคะ” ไลน์ร่าส่ายหน้าไปมาสนผมหยิกฟูสะบัดไปมา “ผิวกายของพระสนมมีสีเลือดฝาดดูงดงามยิ่ง”

อังค์เนสลอบถอนหายใจหนักๆ ในสายตาของไลน์ร่าไม่ว่าจะทำอะไรเธอก็ดูดีไปเสียทุกอย่าง แต่มันมิใช่ตัวตนของเธอเลย “เจ้าไปหยิบเสื้อผ้าชุดโปรดของข้ามาเถิด”

“ชุดโปรด” ไลน์ร่าทำตาโต “พระสนมจะไปหาเจ้าฮิคกิหรือเพคะ”

“ใช่...แต่เจ้าช่วยเรียกชื่อเพื่อนข้าดีๆ หน่อยได้หรือไม่”  อังค์เนสปรายตามองทำให้นางกำนัลต้องหลบตาวูบ

“แต่ว่า ถ้าองค์ฟาโรห์เสด็จมาหาละเพคะ”

“พระองค์ไม่เสด็จมาหรอก” อังค์เนสยิ้มที่มุมปาก “วันนี้เจ้าหญิงฟิลิเซียจากลิเบียจะเสด็จมาเชื่อมสัมพันธไมตรีกับอียิปต์แล้วเจ้าคิดว่าองค์ฟาโรห์จะมีเวลามาหาข้าหรือ” อังค์เนสยักไหล่ไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจนี่จะเรียกว่าสิ่งใดระหว่างความน้อยใจและหึงหวง

หึงหวง เป็นไปไม่ได้หรอก  เพราะไม่มีสตรีนางใดจะมีสิทธิ์รู้สึกเช่นนั้น

“เร็วซิไลน์ร่า หรือเจ้าจะให้ข้าออกไปทั้งชุดเยี่ยงนี้”

“เพคะ” ไลน์ร่ารีบลุกขึ้นทำตามคำสั่งของอังค์เนส แม้ว่าเธอจะพอใจที่เห็นพระสนมที่แสนดีของเธองดงามในชุดแบบสตรีชั้นสูงของชาวอียิปต์ ทว่ามันย่อมไม่เหมาะนักถ้าความงดงามนี้จะเปิดเผยต่อบุรุษอื่นที่ไม่ใช่องค์ฟาโรห์

ไม่นานนักอังค์เนสก็กลายร่างเป็นหนุ่มน้อยด้วยเสื้อผ้าที่ทอหยาบๆ สีน้ำตาลมอๆ แต่ใบหน้าหวานนั้นระบายด้วยรอยยิ้มที่แสนสุขใจ ผมยาวสลวยสีนิลดุจแพรไหมถูกรวบขึ้นและมีผ้าโพกศีรษะเก็บเส้นผมนุ่นไว้อย่างมิดชิด

“หม่อมฉันจะไปตามโมตูให้ไปเป็นเพื่อนนะเพคะ” ไลน์ร่ารู้ดีว่ามิอาจห้ามนิสัยซุกซนของนายของตนได้ ทำไมนะ ทำไมนายสาวผู้นี้ถึงไม่สงบเสงี่ยมเจียมตัวหมกมุ่นกับการแต่งกายบำรุงผิว วันๆ เอาแต่คิดจะออกไปซุกซนผิดกับนางสนมคนอื่นๆ จริงๆ

แต่ก็นั้นแหละ ถ้าอังค์เนสเป็นเหมือนสนมคนอื่นๆ เธอก็คงไม่รักและบูชานางถึงเพียงนี้หรอก.

อ่านนิยายของเพลงมีนา

"บ้านนักเขียน" ยินดีเป็นส่วนหนึ่งของนักเขียนและนักอ่านทุกท่าน หากถ้าหากนักเขียน นักอ่าน สำนักพิมพ์มีความประสงค์ที่จะโฆษณาประชาสัมพันธ์งานเขียน ข่าวคราวเกี่ยวกับหนังสือของตนเองหรือของผู้อื่น กรุณาส่งรีวิว ไฟล์ภาพ และรายละเอียดหนังสือหรือข่าวที่จะให้ประชาสัมพันธ์นั้นๆ มาที่ "บ้านนักเขียน" หรือที่ admin@bannakkhian.com  และอย่าลืมแวะเข้าไปเยี่ยมกันที่ "บ้านนักเขียน" กันบ้างนะครับ ใครต้องการเขียนเรื่องสั้น นิยาย บทกวี ฯลฯ ทาง "บ้านนักเขียน" ได้เปิดพื้นที่ให้นักเขียน นักอยากเขียนทุกท่านได้โชว์ผลงานผ่าน "บอร์ดนักเขียน" ไม่แน่หากผลงานของท่านเข้าตาบรรณาธิการสำนักพิมพ์ วงวรรณกรรมก็อาจจะมีนักเขียนดีผลงานเด่นเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนก็ได้ ขอบคุณครับ.




Create Date : 26 มกราคม 2560
Last Update : 26 มกราคม 2560 5:30:06 น. 0 comments
Counter : 200 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
 
Name
* blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Opinion
*ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet

แสงศรัทธา ณ ปลายฟ้า
 
Location :
มหาสารคาม Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เราจึงมีชีวิตเพียงเพื่อเขียนลำนำชีวิต
มีความคิดเพียงเพื่อเขียนความฝันใฝ่
มีความรักเพียงเพื่อเขียนตำนานหัวใจ
มีหยาดใสของน้ำตาเพื่อวันวาร
มีความเศร้าเพียงรู้ค่าอารมณ์เหงา
มีความเก่าเพียงรู้ค่าเวลาหวาน
มีแสงตะวันเพื่อรู้ค่ารัตติกาล
มีชีวิตยืนนานเพื่อรู้ค่าความเป็นคนฯ
[Add แสงศรัทธา ณ ปลายฟ้า's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com