<<
กุมภาพันธ์ 2560
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728 
 
23 กุมภาพันธ์ 2560
 

กับดักรักสุภาพบุรุษมาเฟีย ตอนที่ 2



กับดักรักสุภาพบุรุษมาเฟีย ตอนที่ 2



ชายหนุ่มเงยหน้าจากการอ่านข่าวบนหน้าจอไอแพดเครื่องบางเฉียบของตนเอง เขามองไปยังลูกชายที่กำลังรับประทานอาหารอย่างเงียบๆ กับครอบครัวของน้องชายคนเล็ก

ครอบครัวของเขามีด้วยกันสามคน  ตัวเขาเองเป็นพี่คนโตที่ต้องรับผิดชอบดูแลครอบครัว ฟรานเชสโก้ น้องชายคนรองและราฟาเอลน้องชายคนเล็ก ทั้งสองคนต่างมีนิสัยที่แตกต่างกันแต่ที่เหมือนกันคือพวกเขาหลงรักหญิงสาวชาวไทย ราฟาเอล-น้องชายคนเล็กเลือกใช้ชีวิตกับครอบครัวที่แสนน่ารักที่เมืองไทย  ส่วนฟรานเชสโก้ดูแลกิจการของภรรยาอเมริกา

อันโตนิโอ  ซิวีลิอาโน่ ถอนหายใจระบายความเครียดในอก   อีกสองสัปดาห์อลองโซ-ลูกชายของเขาก็จะอายุสิบขวบ แต่หัวใจของคนเป็นพ่อก็ต้องปวดร้าวเมื่อลูกชายเขาไม่พูดไม่จามาเกือบสามปีแล้ว เพราะอุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้เขาสูญเสียภรรยาที่แต่งงานกันมาเจ็ดปี แม้อลองโซจะรอดชีวิตราวปาฏิหาริย์   ลูกชายเขาต้องอยู่ห้องไอซียูนานสามสัปดาห์แต่เมื่ออลองโซลืมตา จากเด็กชายที่ร่าเริงสดใสกลับเป็นคนเงียบงันเก็บตัวและที่สำคัญ  เขาไม่ยอมพูดจากับใครแม้กับคนเป็นพ่อ เขาพยายามรักษาทุกวิถีทางไม่ว่าจะเสียเงินทองเท่าไหร่ หมอที่ว่าดีๆ เขาพาลูกชายคนเดียวตระเวนไปหาเพื่อให้ได้ลูกชายคนเดิมกลับมาแต่ก็พบกับความผิดหวัง การรับรักษากับจิตแพทย์เป็นทางเลือกสุดท้ายและคำตอบที่ได้ก็ยิ่งทำให้เขาเจ็บปวด

“เขาได้รับการกระทบกระเทือนทางจิตใจเป็นอย่างมาก คงต้องให้เวลาเขาสักหน่อย มีผู้ป่วยหลายคนที่ดีขึ้นได้ด้วยตัวเอง”

ผ่านมาเกือบสามปีแล้ว แต่ลูกชายเขาก็ยังไม่เปิดปากพูดกับเขาหรือกับใครเลยสักคำ เขาไม่ได้ไปเรียนแบบเด็กปกติทั่วไป อาการของอลองโซทำให้เขาต้องจ้างครูมาสอนที่บ้าน และเมื่อเขาจำเป็นต้องเดินทางไปไหนหลายวันก็จะพาลูกชายไปด้วยเสมอ เช่นเดียวกับครั้งนี้ที่บิดาส่งเขามาตรวจดูงานความเรียบร้อยทั่วไปแทบเอเชียเขาจึงพาลูกชายมาด้วย

“พี่น่าจะหาพี่เลี้ยงให้อลองโซสักคนนะ พาไปไหนมาไหนแบบนี้พี่เองจะลำบาก” ราฟาเอลเอ่ยทัก

“หาพี่เลี้ยงไม่ยากหรอก  แต่ดูเหมือนจะไม่ถูกใจอลองโซเลยสักคน”  อันโตนิโอยิ้มเหนื่อยๆ “แล้วแต่ละคนที่เข้ามาก็ไม่ค่อยสนใจลูกชายพี่สักเท่าไหร่  ไม่อยากเป็นพี่เลี้ยงแต่อยากจะเป็นแม่เลี้ยงซะมากกว่า”

ราฟาเอลแหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง “มันก็จริงนี่พี่...พี่ชายผมหน้าตาดีแถมร่ำรวยอีกต่างหาก ใครจะอยากเป็นแค่พี่เลี้ยงเด็กกันเล่า”

“นั้นแหละปัญหา  อลองโซถึงหาพี่เลี้ยงดีๆ ไม่ได้สักคน”

“ผมว่าพี่หาแม่ใหม่ให้ลูกชายก็น่าจะดีนะ”  คราวนี้ราฟาเอลพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “การมีครอบครัวที่อบอุ่นอีกครั้งอาจทำให้เขาดีขึ้นก็ได้”

“พูดเหมือนผู้หญิงดีๆ จะสั่งซื้อทางอีเบย์ได้อย่างนั้น”  อันโตนิโอโคลงศีรษะไปมาแล้วยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา “ฉันต้องกลับแล้ว มีธุระต้องไปเจอคนๆ หนึ่ง”

“ฝากอลองโซไว้ที่นี่ก่อนก็ได้”  ราฟาเอลพยักหน้าไปทางเด็กชายวัยสิบขวบที่อยู่กับภรรยาของตนและลูกชายวัยขวบเศษ  “บ้านเรานี่มีแต่ลูกชายนะ เหมือนโดนสาปเลยแฮะ”

“ก็มีอีกสักคนซิ เผื่อจะได้ลูกสาว”  อันโตนิโอแตะไหล่น้องชายเบาๆ  “ชีวิตครอบครัวนายเพิ่งเริ่มต้น จะมีลูกกี่คนก็ไม่ยากหรอก”

“พี่ก็เหมือนกัน ชีวิตมันไม่ได้หยุดแค่นี้หรอก”

อันโตนิโอยิ้มเหนื่อยจนแทบจะกลายเป็นรอยยิ้มประจำตัวของเขา “ถ้าอย่างนั้นฉันฝากลูกชายไว้สักสองสามชั่วโมงแล้วกัน เสร็จธุระแล้วจะรีบกลับ”

“จะขับรถไปเองเหรอ”  ราฟาเอลถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่หรอก”  ชายหนุ่มยักไหล่ “ให้คนขับรถมารอแล้ว  จะนั่งทำงานในรถต่อ”

“โอเค” ราฟาเอลพยักหน้ารับ “ทำธุระตามสบาย ไม่ต้องเร่งรีบ เรื่องอลองโซเราช่วยดูแลให้”

“สองอาทิตย์นี้ลำบากนายกับครอบครัวที่ต้องช่วยดูแลลูกชายฉัน”

“เคยบ่นว่าลำบากเหรอ”  ราฟาเอลหัวเราะ “พี่ดูแลผมลำบากกว่าเยอะ”

“เรามันครอบครัวเดียวกันนี่”

“แต่ครอบครัวเรามันไม่ธรรมดา”

ชายหนุ่มสองคนหัวเราะออกมาแล้วพี่ชายคนโตก็เดินไปลูบศีรษะของลูกชายเบาๆ  อลองโซเงยหน้ามองผู้เป็นพ่อด้วยสายตาว่างเปล่า

“อยู่กับน้องก่อนนะลูก พ่อออกไปทำธุระเดี๋ยวจะกลับมารับ”

เด็กชายไม่เอ่ยตอบอะไรเช่นเคย  เขาพยักหน้ารับแล้วหันไปนั่งนิ่งกับหนังสือเล่มหนาของตนเอง อันโตนิโอชินแล้วกับการตอบสนองของลูกชายแบบนี้ อย่างน้อยเขาก็อยู่ในที่ที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย  หนุ่มใหญ่เดินออกมาจากบ้านของราฟาเอล รถเก๋งสีดำมันวาวจอดรออยู่หน้าบ้าน  คนขับรีบเปิดประตูรถให้อย่างรู้หน้าที่และขับออกไปโดยไม่ถามย้ำถึงจุดหมายปลายทาง

ใช่...ครอบครัวของเขาธรรมดาเสียทีไหนกัน พ่อของเขาได้ฉายาว่าเป็นมาเฟียแห่งอิตาลี  อำนาจมืดที่มีในมือทำให้ผู้คนหวาดกลัวตระกูลของเขาพอๆ กับที่อยากเข้าใกล้เพราะกองเงินกองทองที่พ่อสร้างขึ้น ช่วงที่เขายังเด็กได้เห็นการทำงานทั้งดิบและเถื่อนของพ่อและลูกน้อง มันทำให้เขาแกร่งและกร้านต่อโลกใบนี้ จนต่อมาตระกูลของเขาได้พยายามทำธุรกิจอย่างขาวสะอาดแม้ว่ามันจะไม่อาจลบภาพชั่วร้ายในสายตาใครหลายคนได้ แต่กระนั้นครอบครัวของเขาก็เป็นที่เคารพนับถืออย่างมากเลยทีเดียว

ธุรกิจของตระกูลขยายไปหลายด้านแม้หลักๆ จะเป็นด้านการเงินการลงทุนที่มันพัฒนามาจากการกู้นอกระบบ ต่อมาก็อสังหาริมทรัพย์ทั้งบ้านที่อยู่อาศัยและโรงแรมหรูระดับห้าดาวตลอดจนมาถึงสื่อทั้งวิทยุโทรทัศน์และสิ่งพิมพ์ และกำลังดูเรื่องโซเซียลมีเดีย เพราะแบบนี้บิดาของเขาจึงเข้มงวดกับเขาและน้องๆ เพราะทุกคนถูกวางตัวเพื่อให้สืบทอดอาณาจักรของตระกูล เขาทำงานให้บิดาและเดินตามทางที่วางไว้ให้มันไม่ใช่แค่การศึกษางานเท่านั้น เขาต้องฝึกการต่อสู้ทั้งด้วยมือเปล่าและใช้อาวุธ หลายครั้งที่เขาออกทำงานเองและกลับมาพร้อมรอยช้ำบนใบหน้า แม้จะมีสมุนลูกน้องมากแค่ไหนแต่คนระดับ ‘หัวหน้า’ ต้องแสดงให้เห็นว่าตนเองแข็งแกร่งเพื่อให้เป็นที่ยำเกรง เรื่องเหล่านี้เขายอมทำได้แม้จะไม่เต็มใจจนกลายเป็นคนเย็นชาอย่างไม่รู้ตัว นั้นเพราะเขาไม่ใช่สายเลือดแท้ของตระกูลซิวีลิอาโน่   เรื่องนี้มีแต่เขากับริคาโด้ ซิวีลิอาโน่ ชายที่เขาเรียกว่าพ่อและเป็นผู้ที่เก็บเด็กข้างถนนอย่างเขามาชุบเลี้ยงให้เติบโตในฐานะ ‘ลูกชาย’  เรื่องนี้แม้แต่ราฟาเอลและฟรานเชสโก้ก็ยังไม่รู้!

รถยนต์แล่นออกมาได้ราวสี่สิบนาทีก็ถึงที่หมายซึ่งเป็นบ้านหลังย่อมอยู่ชานเมือง อันโตนิโอลงรถจากรถพร้อมถุงกระดาษใบสวยหลายใบ เขาเดินเข้าไปในบ้านที่มีต้นไม้ใหญ่ล้อมรอบจนเหมือนถูกโอบกอดด้วยสีเขียว ก้าวเดินอย่างรู้ทางแม้จะไม่ได้แวะมาเยี่ยมเยือนเจ้าของบ้านนานหลายปีแล้วก็ตาม

“ซาร่า ผมมาแล้วครับ” อันโตนิโอเรียกเจ้าของบ้านและเดาว่าคนที่ต้องการพบน่าจะอยู่หลังบ้านซึ่งจะมีมุมนั่งเล่นรับแดดอ่อนยามบ่าย

“สักครู่นะคะ”

ชายหนุ่มชะงักเท้าไปครู่หนึ่ง เสียงหวานใสที่ส่งเสียงตอบกลับทำให้เขาขมวดคิ้วเพราะเขามั่นใจว่าเขามาถูกที่แต่เสียงตอบรับกลับไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคย ไม่กี่นาทีต่อมาร่างหญิงสาวในชุดเสื้อสีเชิ้ตแขนยาวสีเข้มกับกระโปรงสีเดียวกันยาวคลุมเข่าและมีผ้ากั้นเปื้อนแบบครึ่งตัวสวมทับอยู่ เธอโผล่หน้ามาจากด้านหลัง ใบหน้าของเธอมีผ้าปิดจมูกคาดทับปิดครึ่งใบหน้า ผมสีดำถูกมวยขึ้นมีหยากไยติดบนเส้นผม เขางุนงงกับสิ่งที่เห็นแต่อีกฝ่ายทำเหมือนเรื่องปกติหรือจะเป็นคนรับใช้?

“มาหาคุณซาร่าหรือคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเป็นภาษาอังกฤษ

“ใช่ครับ”  เขาตอบแล้วสำรวจผู้หญิงตรงหน้าอีกครั้ง “ผมโทรนัดเธอไว้แล้ว”

“อ้อ...คุณนั้นเอง” หญิงสาวพยักหน้ารับแล้วผายมือเชิญให้ไปนั่งที่โต๊ะเหล็กดัดสีขาวใต้ต้นไม้ใหญ่ “โปรดรอนั่งรอตรงนี้ก่อนค่ะ  คุณซาร่าแต่งตัวอยู่ค่ะอีกสักครู่ก็จะ....”

ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะเอ่ยจบ ร่างหญิงอวบอ้วนวัยห้าสิบแปดปีก็เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใส เธออ้าแขนออกกว้างเพื่อรอให้ชายหนุ่มสวมกอดอย่างแนบแน่น.


อ่านนิยายของเพลงมีนา

“บ้านนักเขียน” ยินดีเป็นส่วนหนึ่งของนักเขียนและนักอ่านทุกท่าน หากถ้าหากนักเขียน นักอ่าน สำนักพิมพ์มีความประสงค์ที่จะโฆษณาประชาสัมพันธ์งานเขียน ข่าวคราวเกี่ยวกับหนังสือของตนเองหรือของผู้อื่น กรุณาส่งรีวิว ไฟล์ภาพ และรายละเอียดหนังสือหรือข่าวที่จะให้ประชาสัมพันธ์นั้นๆ มาที่ “บ้านนักเขียน” หรือที่ admin@bannakkhian.com และอย่าลืมแวะเข้าไปเยี่ยมกันที่ “บ้านนักเขียน” กันบ้างนะครับ ใครต้องการเขียนเรื่องสั้น นิยาย บทกวี ฯลฯ ทาง “บ้านนักเขียน” ได้เปิดพื้นที่ให้นักเขียน นักอยากเขียนทุกท่านได้โชว์ผลงานผ่าน “บอร์ดนักเขียน” ไม่แน่หากผลงานของท่านเข้าตาบรรณาธิการสำนักพิมพ์ วงวรรณกรรมก็อาจจะมีนักเขียนดีผลงานเด่นเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนก็ได้ ขอบคุณครับ.




Create Date : 23 กุมภาพันธ์ 2560
Last Update : 23 กุมภาพันธ์ 2560 11:03:21 น. 0 comments
Counter : 287 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
 
Name
* blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Opinion
*ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet

แสงศรัทธา ณ ปลายฟ้า
 
Location :
มหาสารคาม Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เราจึงมีชีวิตเพียงเพื่อเขียนลำนำชีวิต
มีความคิดเพียงเพื่อเขียนความฝันใฝ่
มีความรักเพียงเพื่อเขียนตำนานหัวใจ
มีหยาดใสของน้ำตาเพื่อวันวาร
มีความเศร้าเพียงรู้ค่าอารมณ์เหงา
มีความเก่าเพียงรู้ค่าเวลาหวาน
มีแสงตะวันเพื่อรู้ค่ารัตติกาล
มีชีวิตยืนนานเพื่อรู้ค่าความเป็นคนฯ
[Add แสงศรัทธา ณ ปลายฟ้า's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com