ทั้งที่ "เขา" ให้เวลาเรามาเท่ากัน แต่อะไรที่ทำให้เรามีเวลาที่แตกต่างกันได้มากเพียงนี้นะ
เคยรู้จักใครสักคน แล้วรู้สึกว่าจะได้อยู่ ได้พบ ได้เจอ กับเค้าไปจนวันตายไหม
เคยคิดไหม ว่าจะได้เห็นเค้าไปตลอดจนหมด "สองหมื่นหนึ่งพันเก้าร้อยวัน" ของเรา
ทั้งที่คิดว่า"เธอ" จะมีเวลาเท่ากันกับฉันแท้ๆ แต่ในความเป็นจริงแล้ว เวลาระหว่างเราช่างแตกต่างกันมากมาย
ถ้ารู้ว่าเธอจะไม่อยู่เร็วแบบนี้ จะทำให้ดีกว่านี้ จะทำให้ดีตั้งแต่แรกที่ได้เจอกัน
จะไม่แกล้งให้โมโห จะไม่แหย่ให้งอน จะฟังทุกคำพูดที่พูดออกมาอย่างตั้งใจ
จะไม่อิจฉา จะไม่น้อยใจ จะไม่ทำอะไรๆที่ไม่ดีกับเธอเลย
ยังจำได้ถึงครั้งสุดท้ายที่เราคุยกัน เธอยังคงเป็นเธอที่ห่วงใยกันอยู่เสมอ
ถามไถ่ถึงเรื่องราวต่างๆในชีวิตฉันช่วงที่เงียบไป และให้ข้อคิดอย่างเคย
เธอคงเป็นครูมาจากข้างในใช่ไหม เพราะฉันจำได้ว่า ตั้งแต่เราเจอกันครั้งแรก
เธอก็พร่ำสอน และพร่ำบ่นฉันมาอย่างเสมอต้นเสมอปลาย จนฉันยังคิดว่าเธอเป็นญาติผู้ใหญ่อีกคนของฉัน
เธอเป็นคนที่คอยห่วงใยคนอื่นๆเสมอ ไม่ว่าคนๆนั้นจะทำเรื่องไร้สาระสักแค่ไหน
แต่เธอดูไม่ค่อยจะห่วงใยตัวเองเท่าไรเลย เพราะอย่างนี้รึเปล่า ที่ทำให้เวลาของเธอหมดเร็ว
จำได้ไหมเธอบอกว่าฉันดื้อ ดื้อมาก แต่รู้ตัวไหม เธอดื้อกว่าฉันเสียอีกนะ
แล้วต่อไปนี้ฉันจะทำยังไงล่ะ
จะไปหาใครที่ฟังฉันบ่น ฟังฉันเล่าเรื่องต่างๆ แล้วก็บ่นฉันกลับ พร้อมกับให้มุมมองที่ต่างออกไปกับฉันอีก
เพราะถึงฉันจะมีคนอื่นให้บ่น ให้เล่า แต่เขาก็ไม่ได้มองในแง่มุมที่เหมือนกันกับเธอนี่นา
ฉันคิดถึงเธอจังเลยรู้ไหม
ทั้งที่รู้ว่า เวลามันย้อนมาไม่ได้แล้ว รู้ว่าต่อให้ภวนาแทบตายก็คงไม่ได้พบกับเธออีก
แต่ก็ยังอยากได้เจอเธออีกสักครั้ง อยากได้ยินเสียงบ่นจากปากเธออีกหน
อยากเห็นรอยยิ้มและดวงตาหยีๆของเธอ
ทั้งหมดนี้มันไม่มีอีกต่อไปแล้ว
ไม่เป็นไรนะ อย่ากังวลใจไปเลย หลับให้สบายนะ...เธอ
ถึงเธอจะไม่อยู่แล้ว แต่เธอก็ไม่ได้ไปไหน
เพราะฉันยังมีความทรงจำที่มีเธออยู่
ดังนั้น .....เธอ จึงไม่ได้หายไป
//For U ..... My best friend//
17/4/55 : 16 นาฬิกากว่า..กว่า