Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2559
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
11 พฤศจิกายน 2559
 
All Blogs
 
จะบอกเพื่อนอย่างไร



  เป็นเพื่อนที่มารู้จักกันในมหาลัยครับ เค้าเป็นผู้หญิงผมเป็นผู้ชาย เราเป็นเพื่อนกันจริงๆ ครับ เค้าหน้าตาดีมีผู้ชายมาจีบเยอะ ผมหน้าง่อยๆ แต่ไม่เคยคิดชอบเค้าเลยครับ เค้าบอกเค้าคุยกับผู้หญิงด้วยกันไม่รู้เรื่อง คุยกับผู้ชายแมนๆ เปิดใจดี (???)

เรื่องมันเกิดที่ผมจับได้ว่าเค้าชอบแต่งเรื่องมาเล่าให้ผมสงสาร ผมก็เห็นใจช่วยเหลือไปหลายรอบครับ (เรียกว่าโง่ซับซ้อน) จนสุดท้ายเค้าทำร้ายร่างกายตัวเองวันนั้นเค้าเลิกกับแฟนเค้าแล้วก็โทรมาขอความช่วยเหลือจากกผม ผมตกใจมากรีบขับรถไปรับพาเค้าไป รพ. ก็ทำแผลฉีดยา พามานอนด้วยเพราะกลัวเค้าจะทำร้ายตัวเอง รุ่งขึ้นก็พาเค้าไปหานักจิตวิทยา เพราะเค้าบอกอยากพบนักจิตวิทยา หลังจากนั้นนักจิตวิทยาก็ติดต่อประสานงานให้ได้เข้ารักษาครับ ผมก็เป็นคนพาเค้าไปหาจิตแพทย์ แล้วก็แจ้งครอบครัวเค้า

จนมันบานปลายครับ ยิ่งพอที่บ้านเค้าทราบ เค้าก็ว่าที่ผมทำให้ลูกสาวเค้าเสียคน (ท่าจะจริงครับ) เพื่อนผมกลายเป็นคนฟุ่มเฟือยไปทันตาครับ อยากไปนั่นอยากไปนี่ผมก็ต้องพาไป เค้าชอบขู่ว่าจะทำร้ายตัวเองอีกเวลาผมขัด แรกๆ ที่รู้ปัญหาของเค้าผมเห็นใจและสงสารเค้ามากๆ ครับ ก็พยายามเห็นใจ ไม่ตัดสินเค้า

ระยะหลังๆ ถึงขั้นซื้อของราคาเป็นหมื่นต่อวัน จนเค้าเงินหมด เค้าก็จะยืมผม ผมไม่เกี่ยงที่ให้ยืม ในอดีตก็ให้ยืมมาตลอด (ผมทำงานหาเงินเองน่ะครับ เลยให้ยืมได้ ถ้ายังขอเงินพ่อแม่อยู่ก็คงไม่) แต่ผมไม่เห็นด้วยกับการฟุ่มเฟือยที่เตือนแล้วไม่ฟัง บ่อยครั้งเค้ายืมเงินผมไปเสียค่าครูดูดวงเป็นพันๆ แล้วงมงายจมไปกับสิ่งที่หมอดูทักอะครับ จนถึงขั้นไม่ยอมไปเรียนเอาแต่ดูดวง สุดท้ายเค้าก็โดนไทร์ ผมคุยกับอาจารย์หลายท่านแล้ว แต่อาจารย์ก็เกินจะเยียวยาเค้าแล้วครับ จะทำไงก็ไม่ไป พอหลังๆ มารู้ว่าเค้าเอาเงินที่ยืมไปซื้อของที่มันเกินไปแล้วอย่างพวกจิวเวอร์รี่อะครับ ผมโมโหแล้วก็ว่าเค้า แต่ปรามยังไงก็ไม่ฟัง ที่บ้านมารับก็ไม่กลับ กลายเป็นผมต้องใช้ชีวิตอยู่กับเค้าที่ห้องตัวเองสามเดือนครับ ระหว่างนั้นผมก็โดนเพื่อนในสาขามองและพูดไม่ดีใส่ แต่ผมก็พูดแก้ตัวได้ไม่เต็มปาก คิดไปอีกทางว่าผมรู้อยู่แก่ใจว่าอะไรจริงไม่จริงไปเสียแทน

ทีนี้ผมเริ่มออกห่างบ้าง แต่อดสงสารเค้าไม่ได้เพราะตอนนั้นคิดแค่เค้าเจออะไรมาเยอะจริงๆ สำหรับผู้หญิงคนหนึ่งในวัยนี้ วันนึงเค้าอยากไปเดินห้าง ผมก็พาไปทั้งที่ไม่ค่อยจะเต็มใจเสียแล้ว เค้าอยากได้เสื้อ น้ำหอม นั่นนี่ ผมก็แค่เดินด้วย แต่รอบนี้คุยกันมาแล้วว่าผมไม่ให้ยืมเงินแล้วนะ เอาเข้าจริงไม่เป็นงั้นครับ เค้าเจอร้านจิวเวอร์รี่ทีนี้กรีดร้องครับ กรีดร้องเลยครับ กลางห้าง ผมตกใจไปเลย เค้าลงนั่งที่พื้นแล้วบอกว่าให้ผมไปกดเงินเดี๋ยวนี้!!!! วันนั้นผมใส่ชุดนักศึกษาอยู่ด้วย ตะลึงไปเลยครับ เจ้าของร้านจิวฯ ก็วิ่งมาบอกทางว่าตู้เอทีเอ็มอยู่ไหนเสร็จ แต่ผมปฏิเสธ แล้วก็ไปนั่งรอเพื่อนที่รถครับ สักสิบนาทีเธอก็กลับมาขึ้นรถแล้วก็ไม่คุยอะไรกัน

ตั้งแต่ครั้งนั้นผมก็เริ่มปรึกษาเพื่อนคนอื่น ทุกคนก็แนะให้ผมออกมา หลายๆ เรื่องที่คุยกันมันไม่ตรงกันครับ จับได้ว่าเธอเป็นจอมโกหกไปเสียได้ แต่ผมก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ผมไม่ได้เอาความลับของเธอเล่าให้เพื่อนคนอื่นฟัง ผมกลับเริ่มรู้สึกแน่นอกไปหมดเพราะไม่รู้จะพึ่งใครดี แต่ก็ไม่ได้ถามความจริงจากปากเจ้าตัว ก็ยังเห็นเค้าเป็นเพื่อนครับและเห็นใจเค้า เค้าบอกไม่เหลือใครแล้ว เหลือผมคนเดียว ผมก็นะเห็นใจไปได้ซะงั้น ก็คอยหาข้าวหาน้ำมาให้กิน จนสุดท้ายติดต่อให้ครอบครัวเค้ามารับกลับบ้าน รอบนี้ใช้คำว่าลากกล้บไปได้ครับ

พักหลังๆ เค้าก็บอกว่าออกจากบ้านไม่ได้ เหงา ที่บ้านจับขังไว้ มัดขาไว้กับเตียง (มีรูปแนบมาให้ดู) บางวันก็บอกว่าวันนี้เอามีดกรีดข้อมือตัวเอง บางวันนอน รพ. โดนฉีดยานั่นนี่ สารพัดที่สรรหามาได้ จนผมบอกว่าเลิกทำแบบนี้ ผมรู้ทุกอย่างหมดแล้ว ก็เลยไม่ติดต่อกันพักนึง ช่วงที่เทียวพาเค้าไปหาจิตแพทย์มันเละเทะมากครับ การเรียนผมดิ่งเหวเลยทีเดียว แต่ก็ถีบตัวเองกลับมาได้แล้ว ผมจึงคิดตลกตัวเองที่ยังเอาตัวไม่รอดแต่ไปช่วยคนแกล้งจมน้ำ

ผมเคยพาเธอไปกินข้าวที่บ้านน่ะครับ (ไปกันทั้งกลุ่มเพื่อนๆ) แล้วทีนี้พอผมห่างๆ ไป เค้าบุกไปบ้านผมครับ จนแม่ต้องโทรมาเล่าว่าแม่ทนไม่ไหวแล้ว เธอเริ่มขอยืมเงิน แรกๆ แม่ก็ให้ แต่ขอยืมไม่หยุดซะที แม่ก็ไม่อยากบอกผมนะ ทีแรกแม่กับพ่อไม่พอใจที่ผมทำอะไรไม่ปรึกษาท่าน ให้ใครก็ไม่รู้มาอยู่ แม่บอกว่าเธอมาบ้านผมเหมิอนเป็นบ้านตัวเอง มานั่งดูทีวีกินข้าวที่บ้าน บอกแม่ว่าสนิทกับผมมาก แถมบอกที่บ้านผมว่าคุยกับผมว่าจะขอมาอยู่เดือนนึงระหว่างหางานแถวนี้เพราะที่บ้านโดนฟ้องล้มละลาย ไม่ได้เรียนแล้ว (ผมเคยเล่าให้แม่ฟังเรื่องขอให้เพื่อนผู้หญิงมานอนที่หอน่ะครับ) แม่ก็สงสารเลยกลายเป็นเลยตามเลย คืนนั้นผมติดต่อที่บ้านเค้าทันที ตอนนั้นหัวร้อนมาก โกรธและโมโหมากๆ บ้านเค้าก็ไม่พอใจบอกว่าผมปั้นเรื่อง เพราะลูกสาวเค้าไปเรียนต่อที่อเมริกาหลายเดือนแล้ว ผมนี่ขับรถพาเค้าไปส่งบ้านเค้าเลย เค้าอาละวาทตั้งแต่ที่บ้านผมยันบ้านเค้า แล้วผมก็กลับเลย ไม่อยากจะรับรู้อะไรต่อ

ผมกลับมาเล่าทุกอย่างให้แม่กับพ่อฟัง คราวหลังแม่ก็ยังโทรมาคุยว่านานๆ ครั้ง เค้ายังไปนั่งอยู่หน้าบ้านเป็นวัน แม่สงสารแต่ก็ไม่ได้ให้เข้ามา ผมจึงติดต่อไปบอกให้ที่บ้านเค้าดูแลลูกสาวให้ดีๆ เพราะผมก็ยังเป็นห่วงที่เพื่อนอาการหนักขึ้น ก็ตามท้องเรื่องผมเป็นเด็กไปแนะนำให้ผู้ใหญ่ท่านดูแลลูกหลานตัวเองก็โดนบอกบุญตะเพิดใส่ กลับเข้าลูปเดิม ไม่เข็ด ผมสงสาร เลยบอกเพื่อนว่า ผมให้อภัยนะ บอกเค้าว่ามีไรก็คุยก็ปรึกษาได้เหมือนเดิม แต่อย่าโกหกผม ก็ดีมาได้ 2 อาทิตย์ จากนั้นกลับสู่วังวนเดิม ทีนี้มาทุบประตูห้องผมถึงหอ ผมก็ไม่เข้าใจยามปล่อยมาได้ไง พอเข้ามาในห้องได้ บอกใผ้ผมกอดเค้า (คือผมตกใจนะ ตั้งแต่เกิดมาก็เคยกอดผู้หญิงคือแม่กับยาย) ผมก็ไม่กอดสิแถมเริ่มรู้สึกแขยงเพื่อนขึ้นมาเสียได้ เค้าก็พูดแต่อย่าทิ้งเค้าๆๆ แล้วก็กลับไปเองได้นะครั้งนี้ ผมเริ่มจะวิกลจริตไปแล้วครับ ช่วงนี้ได้ยินเสียงห้องอื่นเคาะประตูก็จะสะดุ้ง หรือหลับๆ ฝันว่ามีคนมาทุบประตูโครมๆ สะดุ้งตื่น เป็นมาสักพัก จนนอนหลับไปค่อยสนิทเสียได้

ผมอยากถามว่าผมควรทำไงครับ ผมก็จะเป็นบ้าไปกับเพื่อนคนนี้เสียแล้ว เรื่องราวมันดำเนินมาตั้งแต่ต้นปีครับ นี่ก็จะสิ้นปีแล้ว กลายเป็นปีที่ชีวิตแย่มาก ผมกลัวว่าถ้าผมเด็ดขาดไปกลัวเค้าจะไปทำอะไรที่ส่งผลต่อชีวิตเค้าอะครับ ง่ายๆ คือผมกลัวเค้าคิดสั้น ผมไม่รู้จะปรึกษาใครดีแล้วครับ หรือผมควรพบนักจิตวิทยาเสียบ้าง ผมจะทำไงต่อถ้าเธอบุกมาอีก ตอนนี้ผมกลัวเธอคนนี้ไปเสียแล้วครับ มันสยองมากครับสำหรับผม





Create Date : 11 พฤศจิกายน 2559
Last Update : 11 พฤศจิกายน 2559 0:29:22 น. 0 comments
Counter : 190 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

สมาชิกหมายเลข 2533784
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




Friends' blogs
[Add สมาชิกหมายเลข 2533784's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.