ตุลาคม 2559

 
 
 
 
 
 
1
2
3
4
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
แม่พูดประโยคยาวๆ ได้แล้ว


เวลาก็ผ่านมาประมาณ 3 เดือนแล้ว ตั้งแต่แม่เป็นโรคลิ่มเลือดสมอง ตอนนี้แม่เริ่มพูดได้แล้ว
พูดเป็นประโยคยาวๆ กินข้าว อยากกินอะไร อยากไปเข้าห้องน้ำ ไม่อยากไปหาหมอ
ถกเถียงกับพ่อนิดๆ หน่อยๆ เหมือนสมัยที่เค้ายังดีๆ อยู่ ก็ทะเลาะกับพ่อทุกวัน
แต่พ่อบอกว่าไม่ได้ทะเลาะ เค้าแหย่กันเล่น ตอนนี้แม่ก็กินเจด้วย ทำให้หาของให้กินลำบาก
เพราะซื้อมา 1 อย่าง ก็กินได้แค่ 3-4 คำ แล้วก็กินนมถั่วเหลือง จริงๆ น่ากังวลเรื่องสารอาหาร
เพราะยังไงก็คงสารอาหารไม่ครบเหมือนเอนชัวร์ น้ำหนักก็ลดลงเรื่อยๆ ก่อนป่วยโรคนี้
น้ำหนักประมาณ 55 กก ตอนนี้เหลือแค่ 43.9 กก หายไปเกือบ 20% พยายามหาอะไรให้กิน
พอกินอะไรได้ พ่อก็จะซื้อแต่สิ่งนั้นซ้ำๆ จนแม่เบื่อ ของที่กินได้เลยหายไปทีละอย่าง สองอย่าง
เช่น กินรังนกได้ ก็จะซื้อแต่รังนกให้กิน สามเดือนกินไปประมาณ 40 ขวดได้แล้วมั้ง
เราก็บอกว่ากินไข่แทนได้มั้ย พวกไข่ลวก ก็รังนกมันแพงมาก คงเอาเงินมาจ่ายไม่ไหว
ถ้าไม่มีใครมาเยี่ยมแล้วซื้อให้ ก็คงไม่ได้กินหรอก

ถัดจากเรื่องกินก็มาเรื่องถ่าย ตอนนี้เหมือนจะเป็นริดสีดวงอ่อนๆ ถ่ายแล้วระบบขมิบที่ก้นคงจะมีปัญหา
ทำให้มีของค้างในก้น เค้าก็เข้าๆ ออกๆ ห้องน้ำเป็นว่าเล่น เอามือล้วง ทำให้กังวลว่าจะติดเชื้อ
ทนได้ประมาณ 3 วัน ก็ถึงวันนัดหมอ เลยหาเรื่องท้องผูกนี้ด้วย หมอให้ยาถ่ายมากิน
ให้ยามาทา หลังจากกลับมาจากโรงพยาบาลก็ไม่ล้วงอีกเลย วันนี้แม่ก็มีนัดหมอ
ถ้าเค้ารู้ว่าจะต้องไปหาหมอวันไหน เค้าจะบอกว่าไม่ไป ไม่อยากไป เราบอกว่า ถ้าไม่ไป
จะรู้ได้ยังไงว่าข้างในเป็นอย่างไรบ้าง เค้าบอกว่า "ไม่ต้องการจะรู้" พูดชัดเจนมาก
จริงอยู่การที่เราไม่ไปหาหมอ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรบ้าง อาจจะสบายใจ แต่จะเป็นการสบายใจ
แค่เพียงช่วงสั้นๆ หลังจากนั้นจากเป็นอะไรที่ร้ายแรง แล้วอาการแย่ลง เราจะเสียโอกาสในการรักษา
หากมีโรคที่สามารถรักษาได้ แล้วปล่อยทิ้งไว้นาน มันก็จะสายเกินไป
แล้วยังเรื่องความเจ็บปวดทางร่างกายอีก ถ้าเราไม่ไปหาหมอเลย หากร่างกายผิดปกติ
เราจะทำอย่างไร แค่นอนตกหมอนก็ปวดมากแล้ว ยังไม่คิดไปถึงโรคที่สร้างความเจ็บปวด
ให้มากกว่านี้

มะเร็งที่ตับก็โตขึ้น 3 ซม ยาตัวเก่าก็กินไม่ได้แล้ว ดื้อยา ต้องเปลี่ยน เอาผลเลือดไปทดสอบ
พบว่าเข้ากับยาตัวใหม่ ซึ่งยาตัวใหม่นี้เป็นยานอกทะเบียน ต้องทำเรื่องก่อน รอประมาณ 20 วัน
เพราะว่าใช้บัตรทอง มันก็ต้องทำเรื่องยุ่งยากหน่อย หวังว่ากินยานี้แล้วแม่จะสบาย
ไม่เจ็บไม่ปวด ก้อนที่ตับไม่โตขึ้น หรือเล็กลง เราไม่ได้หวังว่าเค้าจะหาย เพราะมันเป็นเรื่องยาก

ตอนนี้แม่ก็อ่อนแอลงมากเลย เดินเองไม่ไหวแล้ว ไปแค่โรงพยาบาลกับห้าง ที่ๆ มีรถเข็น
ผมขึ้นมานิดหน่อย บางๆ เป็นไรอ่อนๆ

อยู่ด้วยกันอีกนิดนะหม่าม๊า



Create Date : 05 ตุลาคม 2559
Last Update : 5 ตุลาคม 2559 10:41:08 น.
Counter : 330 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

BlogGang Popular Award#12



ร่มแห่งความหวัง
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 12 คน [?]



หมูน้อยๆ