Group Blog
 
 
กุมภาพันธ์ 2560
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728 
 
17 กุมภาพันธ์ 2560
 
All Blogs
 
พ่อของลูก





ธารารินเดินออกมาจากคลินิกเยียวยาผู้มีบุตรยากอย่างเลื่อนลอยแล้วนั่งแหมะลงอย่างหมดแรงที่ข้างประตูด้านนอก คำอธิบายและขอโทษของเจนก้องดังไปมาอยู่ในหัว

‘เป็นความผิดพลาดของเราเองค่ะเราดูตารางผิดปี ดิฉันพยายามติดต่อคุณแล้วแต่เบอร์ที่คุณให้ไว้ไม่สามารถติดต่อได้หลังจากที่ดิฉันโทรแจ้งวันนัดกับคุณขอโทษจริงๆ นะคะ ดิฉันเสียใจด้วย แต่วันนี้คุณคงต้องกลับไปก่อน’

‘กลับไป...ทั้งที่ฉันมาอยู่ตรงนี้แล้วน่ะเหรอคะ’

‘เกรงว่าจะใช่ค่ะแต่คุณสามารถกลับมาใหม่ได้ในอีก 1 ปีข้างหน้า’

‘หนึ่งปี...มันนานเกินไปค่ะฉันไม่มีเวลามากขนาดนั้น’

‘ทุกคนที่มาหาเราล้วนไม่มีเวลามากพอที่จะรอและต้องการสิ่งเดียวกับคุณทั้งนั้นค่ะดิฉันเสียใจ’

รอยยิ้มปลอบโยนของเจนไม่ได้ช่วยอะไรนี่เป็นเรื่องผิดพลาดที่ไม่ควรเกิดขึ้น แม้อยากโยนความผิดให้เจนแล้วเรียกร้องคิวในวันนี้เป็นการชดเชย แต่สำนึกผิดชอบชั่วดีเตือนว่ามันไม่ยุติธรรมต่อคนที่มาก่อนอีกทั้งยังรู้ดีว่าตัวเองก็มีส่วนผิดในเรื่องนี้ด้วย

หลังได้รับการติดต่อจากคลินิกเธอก็ปิดมือถือ เก็บกระเป๋าหนีคนที่เมืองไทยมาแผ่นดินอเมริกา เพราะเตรียมตัวสำหรับเรื่องนี้มานานแล้วจนตอนนี้เธอยังไม่ได้เปิดเครื่องเลยและจะเปิดไม่ได้จนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย

ความผิดหวังความอัดอั้นตันใจประดังประเดเข้ามาพร้อมกันจนเธออยากกรีดร้องอาละวาดให้สุดเสียงแต่ทำได้เพียงนิ่งอั้น ตลอดชีวิตที่ผ่านมาธารารินไม่เคยเหวี่ยงวีนใครเลยเธอจึงไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร ดังนั้นสิ่งเดียวที่เธอพอจะทำได้คือกล้ำกลืนยอมรับความผิดหวังเอาไว้เสียเอง

ฌอนเพิ่งมาถึงเพราะเหตุไฟไหม้ทำให้การจราจรติดขัดและต้องวนรถหาที่จอดอยู่พักหนึ่งพอเห็นหญิงสาวนั่งเหม่อลอย ไม่สนใจใครที่เดินผ่านไปผ่านมาแม้แต่น้อย ก็นึกแปลกใจ

“แธมทำไมมานั่งตรงนี้ครับ”

ธารารินรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงใครบางคนเรียกเธอจึงเงยหน้าขึ้นมองหาต้นเสียงอย่างไม่เต็มใจนัก เพราะไม่อยู่ในอารมณ์จะสนใจผู้คนรอบข้างแต่พอเห็นว่าเป็นฌอน เธอก็นิ่งงันไป จู่ๆความคิดบ้าบอคอแตกที่สุดเท่าที่เธอจะคิดได้ก็ผุดขึ้นมา

“ตอนนี้คุณควรอยู่ข้างในไม่ใช่เหรอ”ชายหนุ่มถามอีกเมื่อหญิงสาวเอาแต่จ้องหน้าเขา ไม่พูดไม่จา

เธอกะพริบตากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากเย็น เมื่อข่มความกระดากอายเพื่อเอ่ยกับเขาว่า “ฉันรอคุณค่ะเผื่อคุณอยากเปลี่ยนใจฉัน”

คิ้วหนาเลิกสูงมองหญิงสาวอย่างค้นคว้า ดวงตาสีนิลคู่งามที่ช้อนมองเขาดูสับสนกังวลใจก็คงเหมือนคนทั่วไปที่มักเกิดความสงสัยในวินาทีสุดท้ายว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำนั้นถูกต้องหรือไม่ สำหรับเขาเรื่องนี้ไม่มีผิดถูกขึ้นอยู่กับความพร้อมของเธอล้วนๆ แต่เขาอาจเสียใจไปตลอดชีวิต หากปล่อยให้เธอกระโดดข้ามขั้นจาก‘หญิงสาว’ ไปเป็น ‘แม่’ เลย โดยไม่ทันจะได้เป็น ‘ผู้หญิงที่มีความรัก’ สักครั้งในชีวิต

แต่การเปลี่ยนใจเธอไม่จำเป็นต้องรีบนักการทำเด็กหลอดแก้วต้องใช้เวลาเตรียมความพร้อมระยะหนึ่งไม่ใช่มาคลินิกวันนี้แล้วจะทำได้เลย ฌอนรู้ขั้นตอนพอสมควรเพราะพี่สะใภ้ของเขาเคยผ่านมันมาแล้ววันนี้เขาจึงไม่ได้พยายามห้ามปรามเธอตั้งแต่แรกแต่หวังจะสร้างความคุ้นเคยแล้วค่อยๆ เปลี่ยนใจเธอด้วยความรู้สึกที่มีต่อเขาแต่เมื่อหญิงสาวมาถามกันแบบนี้ เขาก็จะตรงไปตรงมากับเธอเช่นกัน

ฌอนยิ้มอย่างที่รู้ว่าใครเห็นก็ต้องประทับใจย่อตัวลงนั่งบนพื้นข้างเธอแล้วหันมาสบตากัน“รู้ใช่ไหมว่าการทำเด็กหลอดแก้วไม่ใช่วิธีเดียวที่จะทำให้คุณมีลูกได้”

ธารารินรู้สึกว่าแก้มร้อนมากแต่ยังฝืนประสานสายตากับเขา“อย่างเช่นอะไรบ้างคะ”

“มีความรักและแต่งงานเหมือนที่ผู้หญิงทั้งโลกก็ทำกัน”

“ฉันไม่มีเวลามากพอจะสร้างความสัมพันธ์ระยะยาวค่ะ”

“แต่คุณสมควรได้รับสิ่งนั้นนะ”

“ถ้าฉันปฏิเสธล่ะคะ”

“งั้นคุณก็ไม่เหลือทางเลือกให้ผมมากนัก”

“คุณจะเสนอทางเลือกที่เหลือกับฉันหรือจะปล่อยให้ฉันเข้าไปข้างในคะ”

ฌอนรู้สึกเหมือนถูกต้อนให้มาถึงทางเลือกสุดท้ายโดยไม่รู้ตัวเขาสบตาเธออย่างค้นคว้า หญิงสาวมองตอบโดยไม่หลบเลี่ยงเช่นกันแก้มสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดจับสีเลือดฝาดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีนิลมีแววหวาดหวั่นให้เห็นอยู่บ้างแต่ดูเหมือนเธอไม่คิดจะถอยกลับ

ลำคอเขาแห้งผากไม่ปฏิเสธหรอกว่าอยากนอนกับเธอตั้งแต่แวบแรกที่สบตาเลยด้วยซ้ำ แต่เงื่อนไขของหญิงสาวเป็นเรื่องละเอียดอ่อนแธมต้องการลูกแต่ไม่พร้อมสร้างความสัมพันธ์กับใครส่วนเขาต้องการสร้างความสัมพันธ์ก่อนและจะต้องการลูกก็ต่อเมื่อมั่นใจว่านี่เป็นความสัมพันธ์ระยะยาวเท่านั้นความต้องการของเขาและเธอสวนทางกันโดยสิ้นเชิง

“แธม...ผม...”

“ขอโทษค่ะฉันคงทำให้คุณลำบากใจมาก ฉันว่าฉันไปดีกว่า ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ ลาก่อน”

เธอรีบลุกขึ้นด้วยความกระดากอายและขายหน้าอย่างที่สุดหันหน้าเข้าหาคลินิก ตั้งใจว่าจะขอเข้าห้องน้ำสักพักใหญ่ๆเพื่อรอให้ฌอนจากไปก่อนค่อยออกมา ตอนนี้แทบไม่กล้ามองหน้าเขาแล้ว

ฌอนคิดว่าหญิงสาวจะเข้าไปพบผู้เชี่ยวชาญเพื่อดำเนินการเรื่องทำเด็กหลอดแก้วตามความตั้งใจเดิมและหลังจากนี้เธอคงไม่ให้โอกาสเขาอีกแน่ เพราะเธอได้มอบโอกาสให้เขาแล้วแต่เขากลับปฏิเสธมัน ชายหนุ่มไม่อาจพลาดโอกาสเดียวที่เขามีไม่อยากต้องมานั่งเสียใจและก่นด่าตัวเองไปจนตายหากวันนี้เขาปล่อยให้เธอหลุดมือไปโดยไม่มีวันได้รู้ว่า...แธมเป็นคนที่ใช่สำหรับเขาหรือไม่

ชายหนุ่มลุกขึ้นยึดข้อมือเรียวบางของธารารินไว้อย่างรวดเร็ว จนหญิงสาวเสียหลัก ถลาเข้ามาชนอกเขาอย่างจังและได้รับข้อเสนอสุดเร้าใจโดยไม่ทันตั้งตัว

“ทำไมต้องทำเด็กหลอดแก้วให้เจ็บตัวนอนกับผมไม่ง่ายกว่าเหรอ”

หญิงสาวกะพริบตาถี่รัวใจเต้นโครมๆ ผิวแก้มร้อนผ่าว ยอมรับว่าแอบคาดหวังสิ่งนี้ไว้ตั้งแต่เห็นฌอนปรากฏตัวอีกครั้งแต่พอเขาพูดออกมาตรงๆ กลับอายเกินกว่าจะตอบรับ

“ให้ตายผมไม่เคยเสนออะไรแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนเลยนะ ผมเชื่อในความสัมพันธ์ เชื่อมั่นในสถาบันครอบครัวแต่ผมปล่อยคุณไปแบบนี้ไม่ได้”

“งั้นก็อย่าปล่อย”ธารารินพูดออกมาในที่สุด แน่ละว่าเธอเขินมาก มากที่สุดในชีวิตแต่พอได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าท่าทางแสนลำบากใจเธอก็รู้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้เหมาะจะเป็นพ่อของลูกเธออย่างที่สุด

“ฟังนะแธมผมรู้ว่าผมพูดออกไปแล้ว แต่จะดีมากถ้าคุณจะให้โอกาสผมได้เปลี่ยนใจคุณอีกครั้ง”

คิ้วได้รูปเลิกสูงจ้องมองเขาอย่างสงสัย

“ผมอยากให้คุณรู้จักผมอยากสร้างความสัมพันธ์ก่อนที่เราจะ...”

ธารารินแตะริมฝีปากเขาไว้ไม่ให้พูดต่อ

“เกรงว่าฉันจะไม่มีเวลาให้คุณมากขนาดนั้นค่ะ”

ฌอนส่ายหน้า“ผมไปหาคุณที่เมืองไทยได้นะ ผมมีงานต้องทำ แต่ผมก็มีเวลาสำหรับใช้ชีวิตด้วย”

“คุณมีเวลาแต่ฉันไม่”

หญิงสาวรีบควักสมุดโน้ตกับปากกาในกระเป๋าออกมาจดเบอร์โทรศัพท์ที่โรงแรมให้เขา

“โทรหาฉันตอนห้าโมงนะคะถ้าคุณไม่โทร ฉันก็จะรู้เองว่าคุณเปลี่ยนใจ ฉันเข้าใจค่ะและจะไม่โกรธเคืองอะไรคุณเลย”

ชายหนุ่มรับเบอร์ติดต่อมาจากหญิงสาวอย่างงุนงง“เดี๋ยวแธม นี่หมายความว่ายังไง”

เธอถอยห่างจากเขาสองสามก้าว“ฉันมีอะไรต้องจัดการนิดหน่อย คุณยังมีเวลาตัดสินใจจนกว่าจะห้าโมงเย็นนะคะ”

แล้วเธอก็หันหลังให้เขาเดินจากไปดื้อๆ ฌอนวิ่งตามอย่างไม่ยอมแพ้

“แธมนี่เราจะไม่เดตกันเหรอ”

“ไม่ค่ะเราจะไม่ทำแบบนั้น” เธอยืนยันขณะมองตรงไปข้างหน้า ไม่ยอมประสานสายตากับเขาอีก

“ถ้ารู้จักผมมากขึ้นคุณอาจเปลี่ยนใจก็ได้นะ”

“ฉันไม่มีเวลาสำหรับการเปลี่ยนใจค่ะถ้าคุณไม่โทรมา ฉันก็ต้องเดินหน้าเรื่องทำเด็กหลอดแก้วต่อไป ถ้าคุณไม่โอเคไม่ว่าวันนี้หรือพรุ่งนี้ นั่นคือสิ่งที่ฉันจะต้องทำอยู่ดีค่ะ”

“ผมอยากรู้จักคุณมากกว่านี้”เขาโพล่งขึ้นอย่างหมดความอดทน อะไรคือเหตุผลที่เธอต้องมีลูกโดยไม่มีพ่ออะไรคือเหตุผลที่เธอไม่สามารถรอนานกว่านี้ได้ ตอนนี้เขาไม่แค่อยากนอนกับเธอเท่านั้นแต่อยากรู้จักหญิงสาวด้วย และให้ตายความกระหายในอย่างหลังเริ่มจะมีมากกว่าอย่างแรกเสียแล้ว

ธารารินหยุดเดินและหมุนตัวกลับไปจ้องหน้าเขม็งริมฝีปากอิ่มขบกันแน่นอย่างใช้ความคิดครู่ต่อมาก็แย่งกระดาษโน้ตมาจากมือเขาและเอ่ยอย่างจริงจัง “เอางี้ดีกว่าค่ะคุณไม่พร้อมสำหรับเรื่องนี้ ฉันจะมองหาคนอื่นก็แล้วกัน”

ฌอนเลิกคิ้วสูงมองเธออย่างตกตะลึงเกิดมาไม่เคยพบเคยเห็นผู้หญิงคนไหนจะต้องการน้ำเชื้อของเขามากกว่าที่ต้องการร่างกายของเขา...อย่างที่ผู้หญิงคนนี้เป็นซ้ำร้ายเมื่อเขามีท่าทีจะสร้างปัญหา เธอก็บอกปัดง่ายดายเหมือนไม่ได้สนใจจริงๆว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นใคร เธอแค่ต้องการใครสักคน ใครก็ได้ที่พร้อมจะทำให้ความปรารถนาของเธอเป็นจริง

ชายหนุ่มเท้าสะเอวมองผู้หญิงรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นน่าทะนุถนอมคนนั้นเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยวไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับ เขาไม่เคยโมโหผู้หญิงคนไหนมากเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต

“นรกเอ๊ย!” ฌอนสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะพ่นลมหายใจเฮือกแล้วก้าวยาวๆไปดักหน้าหญิงสาวเอาไว้

ธารารินหยุดกึกมองเขาอย่างประเมินสถานการณ์ ใบหน้าที่เคยแต้มรอยยิ้มอบอุ่น ทรงเสน่ห์ และชวนให้ผู้คนอยากเข้าหาบัดนี้บึ้งตึงราวกับจะไล่คนให้หนีห่าง แล้วฌอนก็เอื้อมมือมาฉวยกระดาษโน้ตไปจากมือเธอ

“ผมจะโทรหาตอนห้าโมง”

แล้วเขาก็เดินหนีไปเลย

หญิงสาวยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะยกมือขึ้นกุมหน้าอกยังรู้สึกได้ชัดเจนถึงจังหวะการเต้นถี่รัวของหัวใจใต้ฝ่ามือ เธอหลับตาลงทั้งโล่งใจระคนหวาดหวั่น

ที่เล่นละครไปเมื่อกี้นึกว่าเขาจะไม่เอาด้วย เกือบต้องกลับบ้านมือเปล่าแล้วไหมล่ะ!

ธารารินไม่ได้มีธุระอะไรมากมายให้จัดการนอกจากเก็บข้าวของลงกระเป๋า เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางโทรศัพท์แจ้งสายการบินเพื่อเลื่อนวันเดินทางกลับไทยให้เร็วขึ้น จะเรียกว่าโชคยังเข้าข้างเธออยู่บ้างก็คงได้มีที่นั่งว่างสำหรับเธอในวันพรุ่งนี้ แม้ต้องจ่ายเพิ่มอีกหน่อยก็ไม่ใช่ปัญหา และสุดท้ายจองโรงแรมที่จะนัดพบกับฌอนในค่ำคืนนี้

เธอไม่แน่ใจนักว่าฌอนจะมาแต่เธอปรารถนาให้เขามา...

หญิงสาวรู้สึกหวั่นวิตกอย่างมากกับเส้นทางที่เลือกทว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมาธารารินไม่เคยมีโอกาสเลือกอะไรให้กับตัวเองเลยคราวนี้เธอจึงตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะเลือกพ่อของลูกเอง ต่อให้ผลที่ตามมาจะเป็นเช่นไรเธอก็พร้อมยอมรับมัน ฉะนั้นต่อให้หวาดกลัวกับอนาคตเพียงใด ก็บอกตัวเองว่า ‘ไม่เปลี่ยนใจเด็ดขาด’

ธารารินกำลังเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋าเมื่อเสียงโทรศัพท์ภายในห้องกรีดร้องเธอเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ห้าโมงเย็น คงเป็นฌอน

เธอรับสายบอกชื่อโรงแรมและหมายเลขห้องแก่เขา ก่อนปิดท้ายว่า “เจอกันตอนสองทุ่มนะคะ”

“แล้วสามชั่วโมงก่อนหน้านั้นล่ะแค่กินอะไรกับผมซักมื้อ คุณก็จะไม่ทำใช่ไหม” ชายหนุ่มย้อนถาม น้ำเสียงฟังดูขุ่นเคือง

“ฉันมีหลายอย่างต้องทำค่ะแล้วเจอกัน”

ธารารินวางสายอย่างรวดเร็วรู้ว่าฌอนไม่พอใจจากน้ำเสียง แต่เธอไม่อยากให้เรื่องนี้ซับซ้อนกว่าที่มันควรเป็นดังนั้นเธอจะไม่เสี่ยงทำอะไรให้ตัวเองต้องเสียใจหรือเจ็บปวดในภายหลัง

ฌอนนึกเวทนาตัวเองอย่างไม่เคยเป็นหลุบตามองเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เขาสวมเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการออกไปข้างนอก กลอกตาและถอนใจเฮือกก่อนวางโทรศัพท์ไร้สายลงแล้วเดินกระแทกส้นไปที่ตู้เย็น หยิบเครื่องดื่มมารินใส่แก้วยกขึ้นชนกับอากาศ

“แด่การได้รับเลือกเป็น‘พ่อพันธุ์’ ครั้งแรกในชีวิต”แล้วก็นิ่วหน้า โคลงศีรษะอย่างไม่ชอบใจ “ให้ตาย ไม่ขอให้มีครั้งต่อไปจะดีกว่า!”

จากนั้นก็ซัดเหล้าลงคอรวดเดียวหมด

สถานที่นัดพบเป็นโรงแรมห้าดาวในเบเวอร์ลี่ฮิลส์ฌอนประชดหญิงสาวด้วยการสวมสูท ผูกหูกระต่ายเสียเต็มยศ เพื่อพาตัวเองมาบรรณาการเธอถึงห้องพักในโรงแรมระดับหรู

ชายหนุ่มแจ้งที่ล็อบบี้ว่ามีนัดห้องไหนดูเหมือนหญิงสาวจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว พนักงานเชิญเขาขึ้นลิฟต์ และมาส่งจนถึงหน้าห้องพร้อมบริการเคาะประตูให้ด้วย

ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกเขาก็ต้องตะลึงตาค้างไปกับสิ่งมหัศจรรย์เบื้องหน้าแธมอยู่ในชุดราตรีสีแดงเพลิงยาวแนบเนื้อคอคว้านลึกลงไปจนเห็นเนินอกอิ่มรำไรล่อสายตา ใบหน้างามได้รับการตบแต่งจนสวยเฉี่ยวโดยเฉพาะริมฝีปากอิ่มตึงสีเดียวกับชุดนั่นเล่นเอาเขาลำคอแห้งผากราวกับเดินหลงทางอยู่กลางทะเลทราย

ธารารินส่งทิปให้พนักงานแทนคนที่ยืนนิ่งงันอยู่ตรงหน้าเธออีกฝ่ายโค้งให้อย่างงามและรีบถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่

“คุณจะเข้ามามั้ยคะ?”

เสียงถามของเธอทำให้เขากะพริบตาหลุดจากภวังค์ ต้องแสร้งกระแอมให้ลำคอโล่งก่อนเผยยิ้มกรุ้มกริ่มเพื่อไม่ให้เสียเชิงหนุ่มเจ้าเสน่ห์

“คุณสวยมากครับ”

“ฉันพยายามไม่ให้คุณเปลี่ยนใจในวินาทีสุดท้ายค่ะ”

เธอรู้วิธียั่วผู้ชาย...

ฌอนลงความเห็นเมื่อหญิงสาวเผยยิ้มเชิญชวนหลอกล่อเขาหารู้ไม่ว่าธารารินสั่งให้ตัวเองสวมบทนางร้ายจอมยั่วยวนในค่ำคืนนี้นี่ไม่ใช่ตัวเธอเลยสักนิด!

“ถ้าผมจะเปลี่ยนใจผมไม่มาอยู่ตรงนี้กับคุณแน่”

ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้องหญิงสาวปิดประตูลงและกดล็อก

เขากวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างนึกทึ่งแสงสว่างนวลตาที่นำพาบรรยากาศให้โรแมนติกดั่งค่ำคืนแรกของการฮันนีมูนเป็นแสงจากโคมไฟเพียงไม่กี่ดวงและแสงระยับไหวจากเชิงเทียนบนโต๊ะริมกระจกที่มองออกไปเห็นสีสันละลานตายามราตรีของเบเวอร์ลี่ฮิลส์กรุ่นกลิ่นเทียนหอมอบอวลทั่วห้อง ให้ความรู้สึกหวานละมุนรัญจวนใจถ้าเพียงแต่เขาจะไม่นึกถึงเงื่อนไขของเธอเสียก่อน

“คุณลงทุนไปไม่น้อยเลยนะแธม”

เขาเหน็บแนมเธอจนได้!

ธารารินยิ้มหวานรินไวน์ชั้นเลิศที่ถูกเตรียมไว้บนโต๊ะใส่แก้วแล้วส่งให้ฌอนก่อน

“ฉันอยากให้คุณประทับใจค่ะ”

“ทำไมจะไม่ล่ะแค่ตัวคุณ ผมก็ไม่ปฏิเสธแล้ว”

“ดื่มค่ะ”เธอชนแก้วกับเขาและช้อนดวงตาสีนิลขึ้นส่งยิ้มยั่ว

แม้จะดื่มย้อมใจก่อนเขามาถึงกระนั้นความกระดากอายยังร่ำๆ จะโผล่มาขัดจังหวะ โชคดีที่แต่งหน้าอย่างหนาไม่เช่นนั้นเขาคงมองเห็นสีระเรื่อที่จับพวงแก้มของเธอแล้ว

ชายหนุ่มหัวเราะหึในลำคอบอกไม่ถูกว่าถูกใจหรือโมโหเธอมากกว่า

“คุณคงไม่คิดจะมอมตัวเองหรอกใช่ไหม?”

ใจกระตุกวูบรอยยิ้มเลือนหายจากใบหน้างามชั่ววินาทีแล้วเธอก็เสจิบไวน์และมองออกไปยังแสงสีด้านนอกเพื่อไม่ต้องสบตาเขาและถูกขุดค้นความรู้สึกจากภายใน

“ไม่หรอกค่ะถ้าทำแบบนั้นฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าคุณจะไม่เปลี่ยนใจทีหลัง”

“งั้นผมควรต้องแน่ใจก่อนสิว่าคุณไม่เปลี่ยนใจ”

เธอหันกลับมาสบสายตาคมกล้าของเขาอย่างไม่เข้าใจแล้วพลันรู้สึกว่าแข้งขาไร้เรี่ยวแรงจะยืนหยัด ฌอนวางแก้วลงบนโต๊ะเอื้อมมือออกมารั้งตัวเธอเข้าไปโอบไว้หลวมๆ พร้อมโน้มใบหน้าลงมาใกล้

“จูบผม”

ใจเต้นระรัวเหมือนถูกกระตุกซ้ำแล้วซ้ำเล่าดวงตาเบิกกว้างก่อนกะพริบถี่ ตื่นตระหนก

จูบยังไงเล่าเธอไม่เคยนี่...

“ทำไมอย่าบอกผมนะว่าเราจะไม่จูบกัน งั้นผมคงหมดอารมณ์แน่”

หญิงสาวจิกเล็บกับต้นแขนแกร่งภายใต้เนื้อผ้าเป็นปฏิกิริยาเหนี่ยวรั้งโดยอัตโนมัติเมื่อเขาปล่อยมือจากเอวเธอและทำท่าจะผละไป

“เดี๋ยวค่ะฉันจะทำ”

เขาหยุดก้มลงสบตาหญิงสาวอย่างท้าทาย “งั้นก็เอาสิ เริ่มเลย”

ก็แค่ปากประกบปากเขาคงช่วยเธอเองหลังจากนั้น...

ธารารินปลอบตัวเองก่อนเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย เพราะแม้จะสวมรองเท้าส้นสูงสีเดียวกับชุดแต่เขายังสูงกว่าเธออยู่ดี บังคับสายตาให้จ้องมองเพียงแค่ริมฝีปากหยักลึกของเขาเพื่อไม่ให้ตัวเองปอดแหกและวิ่งหนีชายหนุ่มไปเสียเองเมื่อรู้ว่าไม่พลาดเป้าแน่ก็หลับตาปี๋

ฌอนหลับตาลงเมื่อริมฝีปากสีแดงเย้ายวนอ่อนนุ่ม สัมผัสกับเรียวปากเขา ต้องบังคับตัวเองอย่างหนักไม่ให้เป็นฝ่ายเริ่มเขาอยากรู้ เธอเก่งแค่ไหน

หญิงสาวลืมตาและถอยออกมาเมื่อเขานิ่งเฉยทำให้ชายหนุ่มพลอยลืมตาไปด้วย

“หยุดทำไม?”

“งั้นคุณเฉยทำไม?”

ดวงตาคู่งามเผยแววตื่นตระหนกสีหน้าแลยุ่งยากใจ ไม่ดูยั่วยวน จัดเจน เช่นตอนที่เปิดประตูต้อนรับเขาอีกแล้ว

“ผมอยากเห็นความมั่นใจของคุณไม่เอาน่าแธม ก็แค่จูบ”

แค่จูบบ้าบออะไรเธอไม่เคยทำ จะรู้ไหมว่าเขาต้องทำกันยังไง!

ธารารินได้แต่ร้องตะโกนจากภายในน้ำตาคลอ บทบาทที่พยายามสวมพังทลายลงอย่างสิ้นหวัง

“ฉันต้องบอกคุณอีกครั้งใช่ไหมว่าฉันไม่มีแฟนไม่เคยมี แล้วตอนนี้ฉันต้องทำยังไง ต้องขอร้องอ้อนวอนคุณด้วยรึเปล่า?”

ฌอนมึนงงอยู่ชั่วขณะเขาจำได้ เธอบอกว่าไม่มีแฟน แต่เขาไม่คิดว่านั่นจะหมายความรวมถึงว่าเธอไม่เคยมีแฟนและไม่เคย...

นรกเถอะ! แธมยังเวอร์จิ้น!

“นี่คุณไม่เคยแม้กระทั่ง...”ชายหนุ่มคราง คำว่า ‘จูบ’ ถูกกลืนหายลงไปในลำคอของเขา

“คุณจะเปลี่ยนใจใช่ไหม?”เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาวิงวอนโดยไม่รู้ตัว

“เดี๋ยวนะแธมขอผมทำความเข้าใจก่อน คุณอยากมีลูก อยากสร้างความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ให้ตัวเองแต่คุณไม่เคยแม้กระทั่งจะหาความสุขให้ตัวเองเลยน่ะเหรอ”

“ฉันบอกคุณแล้วว่าชีวิตฉันไม่ง่ายอย่าถามเลยค่ะ ถ้าคุณจะเปลี่ยนใจตอนนี้ ฉันก็เข้าใจ”

รอยยิ้มแสนเศร้าของเธอทำให้เขาอยากจะบ้าตายผู้หญิงแบบไหนกันที่อยากมีลูก แต่ไม่รู้จักแม้กระทั่งการใช้ชีวิตเขาไม่ได้พูดถึงเพียงเรื่องเซ็กซ์ แต่รวมถึงการมีความรัก สุขสมหวัง หรือแม้แต่เสียใจกับมันนั่นคือชีวิตที่เขาหมายถึง

ฌอนถอนหายใจเฮือกหนึ่งพลางโคลงศีรษะมองเธออย่างตำหนิ “รู้ไหมว่าคุณทำให้ผมโมโหมากแค่ไหน”

ธารารินพยักหน้ารับจ๋อยๆ“ฉันรู้ค่ะ ฉันขอโทษ”

“ถ้าคุณเป็นเด็กตัวเล็กๆผมคงจับมาตีก้น แต่นี่คุณโตแล้ว บอกหน่อยได้ไหมว่าคุณอายุเท่าไหร่แน่”

“ยี่สิบหกค่ะ”

ชายหนุ่มพยักหน้า“ยี่สิบหก ผมไม่ลงโทษผู้หญิงอายุยี่สิบหกด้วยการตีก้น”

“นี่คุณพยายามทำให้ฉันหัวเราะอยู่เหรอคะ”บอกตรงๆ มันได้ผลอยู่บ้าง แต่เธอหดหู่เกินกว่าจะหัวเราะออก...

เขาส่ายหน้าแววตาจริงจัง ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นลึกลับ เอื้อมมือไปรั้งต้นแขนกลมกลึงเข้ามาใกล้กอดเอวบอบบางไว้หลวมๆ และโน้มใบหน้าลงต่ำพร้อมเสียงกระซิบแผ่ว“ผมจะสาธิตวิธีลงโทษสาวสวยแต่อ่อนหัดอย่างคุณให้หายโมโห”

นัยส์ตาสีนิลเต็มไปด้วยความฉงนฉงายเขาชี้ที่ริมฝีปากตัวเอง

“มองตรงนี้”

เธอมองตามและรู้สึกว่ามันเคลื่อนใกล้เข้ามาทุกทีจนวินาทีสุดท้ายถึงรู้ว่าเขาจะทำอะไร ไม่มีเวลาพอให้ทำอย่างอื่นนอกจากหลับตาลงพร้อมเสียงหัวใจเต้นถี่รัว

ฌอนไม่เคยจูบใครอย่างอ่อนหวานเช่นนี้มาก่อนแธมเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาอยากทะนุถนอม และค่อยๆสอนให้เธอเรียนรู้การหาความสุขจากชีวิต ความอ่อนหวานจับจิตค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นรุ่มร้อนโหยหา

ธารารินเคยแต่สงสัยว่าทำไมผู้หญิงในหนังในละครถึงมีท่าทางเคลิบเคลิ้มไปกับจุมพิตของผู้ชายไม่รังเกียจน้ำลายในปากของอีกฝ่ายบ้างหรือ วันนี้ฌอนทำให้เธอหายข้องใจและสอนให้รู้ว่าจูบเป็นเรื่องที่สวยงามและอันตรายในเวลาเดียว

“รู้ไหมทำไมผมถึงโมโห” เขากระซิบถามเสียงแผ่วชิดเรียวปากอิ่มเมื่อถอนริมฝีปากออกมาในที่สุด

หญิงสาวยังคงมึนงงหรืออาจจะมึนเมาเพราะจูบแรกในชีวิต ได้แต่ปรือตาขึ้นมองเขาอย่างไม่รู้เหนือรู้ใต้ ถ้าไม่ได้ชายหนุ่มโอบประคองไว้ก็คงจะทรุดลงกองกับพื้นเพราะเข่าอ่อนไปหมดแล้ว

“เพราะผมต้องหักห้ามใจอย่างหนักไม่ให้ใจร้อนกับคุณไงล่ะ”

ธารารินกะพริบตาพยายามทำความเข้าใจกับเสียงแผ่วนุ่มที่เหมือนจะเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก ขมวดคิ้ว“งั้น...คุณก็ยังไม่เปลี่ยนใจใช่ไหมคะ?”

“ให้ตายเถอะแธมไม่มีทาง!”

+++++++++++++++++++++++++++

เพิ่งเห็นว่าการอัพในรูปแบบใหม่เว้นวรรคจะแปลกๆ ไม่ตรงกับต้นฉบับ เวลาอ่านอาจทำให้สับสนเล็กน้อยนะคะ แต่เค้าไม่มีเวลามานั่งเคาะใหม่ อีกทั้งอัพแบบใหม่มันไม่ต้องทำอะไรเลย ก๊อปมาวาง เสร็จละ ง๊ายง่าย อิอิ เลยขออัพแบบนี้ต่อละกันเนาะ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและแวะพูดคุยค่ะ ^______^




Create Date : 17 กุมภาพันธ์ 2560
Last Update : 17 กุมภาพันธ์ 2560 9:10:09 น. 1 comments
Counter : 364 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 
รอตอนต่อไป ^__^


โดย: sakeena IP: 14.207.3.232 วันที่: 17 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:11:42:28 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ระตา
Location :
นครปฐม Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 17 คน [?]




รู้สึกอยู่เสมอว่าการได้มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้คือความมหัศจรรย์...และการอ่านออกเขียนได้คือรางวัลของชีวิต...
Friends' blogs
[Add ระตา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.