อ่านแล้วรู้สึกมีความสุขตาม จขบ. เลยค่ะ :)

ยิ้มอย่างมีความสุขตามค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ดีใจด้วยอย่างยิ่งค่ะ

อรุณสวัสดิ์ครับเจ้าปี้

คุณแม่ช่างจดช่างบันทึกก่ดีไปอย่างครับ
ผมว่าด้วยความเป็นแม่
จะจดรายละเอียดได้นั๊กเลย

บันทึกในแบบพ่อ
จะเป็นบันทึกความรู้สึกมากกว่าครับ

จะเอ๋แม่พรุน ไปหาหมอมาเหมือนกันเหรอ แถมอัพบล็อคพร้อมๆ กันอีกด้วย อิอิ

เราไปหามาตั้งแต่วันจันทร์กะอังคารแระ แต่ขี้เกียจอัพ อิอิ

หมอเราวัดหน้าท้องตามแนวตั้งมาตั้งแต่ยี่สิบกว่าวีคอะ

สวัสดีจ้าหนูพรุน

เข้าอาทิตย์ที่ 29 แล้วเนอะ
ป่านนี้ดิ้นตุบตับบ่อยๆแล้วนะคะ
...
คิดถึงสาวน้อยพุงเริ่มโย้นะจ๊ะ

ตื่นเต้นไปกับแม่พรุนจัง

ถึงแม้จะผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาแล้ว
ก็ยังรู้สึกตื่นเต้นไปด้วยอยู่ดี

เหมือนกับว่า
พรุ่งนี้ต้องไปตรวจครรภ์เหมือนกันอย่างนั้นแหละ

ช่วงนี้แม่มะเขือเทศเหนื่อยมากกกกกกกกกก++++++
แต่เป็นความเหนื่อยที่มีความสุข
มีเหวี่ยงพ่อมะเขือเทศมาก เพราะทำอะไรไม่ทันใจเท่าไหร่

คือว่า
แม่มะเขือเทศคงจะไฮเปอร์ไปหน่อย
อยู่นิ่งๆไม่ได้ ต้องทำนั่นนี่ตลอด นอนน้อยแต่สู้ตาย

ส่วนพ่อมะเขือเทศ ทำงานหนัก
นิ่งเป็นหลับ สะกิดไม่ค่อยตื่น .. แม่มะเขือเทศเลยได้รับหน้าที่หลักในการดูแลลูกแต่เพียงผู้เดียว

อาการ baby blue เป็นอาการซึมเศร้า
แม่มะเขือเทศคงเป็น เพราะเครียดกับหลายๆเรื่อง
เครียดหลังคลอด เครียดจากการเจ็บปวด เครียดจากความเหนื่อย เครียดกับสิ่งใหม่ที่เกิดขึ้น

แต่แม่พรุนไม่ต้องกลัวหรอก
ไม่ได้เป็นกันทุกคน .. อย่าเก็บเอาเครื่องที่ยังมาไม่ถึงมาคิดมาก แล้วอาการนี้ก็จะไม่เป็น
(นั่น บอกเขาซะดิบดี ตัวเองยังไม่หายซึมเลย 555)

29w แล้วน๊าาาา
อีกไม่กี่สัปดาห์แล้ว .. ถ้าเป็นช่วงสัปดาห์นี้แม่มะเขือเทศจะเริ่มโก้งโค้งถูบ้านแล้ว
เห็นว่าจะช่วยให้คลอดง่าย ไม่รู้จริงหรือเปล่า
เพราะพี่เติมแกก็ออกมาไม่ยากเหมือนกัน (แถมไม่ดื้อด้วย ^^)

ดีใจ ๆ

มีความรู้สึกเหมือนพูดไม่ออก

ร่วมลุ้นไปด้วยทุกวัน

ปล.ไปเข้าคอร์สคุณพ่อคุณแม่มือใหม่เป็นงัยเอามาแปะมั่งเน้อ

ปล.2 วันนี้รู้สึกเจ็บคอ...คงเป็นเพราะเครียด(เรื่องเรียน)และนอนน้อย

^
^


สวัสดีค่ะพี่อ้อย

ดิ้นหลากหลายท่ามากค่ะช่วงนี้ บางทีก็เล่นไล่จับเค้าด้วยเวลาปูดตรงนั้นตรงนี้ 555

สุขสันต์วันหยุดสุดสัปดาห์ค่ะ หวังว่าวันอาทิตย์คงไม่เข้างานนะคะ^^

อรุณสวัสดิ์ครับเจ้าปี้


ฮํกเมาเปิ้นหับเปิ้นมาฮักเมา
วุ่นวายพอกันครับ 555


เน๊าะสมัยละอ่อน
มันก่ต้องมีป๊อบปี้เลิฟกั๋นพ่อง
เพื่อหื้อหัวใจ๋กระชุ่มกระชวย 5555

น้องพรุนจ๊ะ..ผิดคาดคะ
เสาร์-อาทิตย์นี้พี่ทำงานวันละ 12 ชั่วโมงเชียว คริ คริ
แต่เดี๋ยวรอหยุดติดกันสามวันปลายเดือนจ้า
....
หนูน้อยจอมซนตั้งกะอยุ่ในท้องแม่เนอะ

แผลหายเจ็บไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
เพราะวันแรกที่คลอด ก็เดินไปเข้าห้องน้ำซะแล้ว
มารู้สึกวูบตอนออกจากห้องน้ำนั่นแหละ ลืมไปว่าพึ่งเสียเลือดไปซะเยอะ

3 วันในรพ. ก็ต้องเดินไปให้นมลูกแล้ว เจ็บแผลนะแต่อยากเจอลูกมากกว่า
พอกลับถึงบ้านก็เดินเป็นลิงเลย จัดบ้าน ล้างขวดนม ทำโน่นนี่นั่น มาวันนี้ก็เลยไม่ทันได้สังเกตว่าหายเจ็บแผลไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ตอนนี้แม่มะเขือเทศก็รู้สึกงงๆกับการเปลี่ยนแปลงของชีวิต
มันอ่อนไหวมากเลยแม่พรุน บางทีก็รู้สึกไม่มีความสุข ท้อแท้กับชีวิต
ก็พยายามมองหน้าลูกบ่อยๆ เฮียแกเติมพลังให้ได้เยอะ

เรื่องเหวี่ยง เหวี่ยงเยอะจริง
บางทีก็เบื่อหน้า คิดไปนู่นว่าฉั้นอุ้มเขามา ฉันคลอดเขามา เขาเป็นสมบัติของฉั้น .. หวงลูกขึ้นมาซะงั้น

ทำยังไงดีน้อแม่พรุน
ไม่รู้ฮอร์โมนตัวไหนมันทำให้เรารู้สึกแบบนี้
อยากกำจัดมันออกจากร่างกายจริงๆ .. ชักจะเพี้ยนเกินพิกัดไปทุกทีละนะ

บล๊อกน่ารักจังเลยค่ะ อ่านแล้วยิ้มตาม อยากมีเป็นของตัวเองบ้าง

อรุณสวัสดิ์ครับเจ้าปี้

อ่านเม้นท์แม่ะเขือเทศฯ
แล้วเข้าใจเลยครับ


บางช่วงมาดามก่เป๋นเน้อ
อารมณ์ขึ้นๆลงๆ 555

แต่ดีหน้อย
สักกำก่หายครับ


เป๋นช่วงตี้ต้องปรับอารมณ์นั๊กเลย

แม่พรุน เค๊ารู้แล้วเค๊าเป็นอะไร

เค๊าเป็นโรคขาดพ่อมะเขือเทศไม่ได้

อยู่คนเดียวมันเหงา
พ่อมะเขือเทศต้องทำงานหนักขึ้น
เจอกันน้อยลง แม่มะเขือเทศขาดความรัก

อรุณสวัสดิ์ครับเจ้าปี้

แม่พรุนก็.....

แม่มะเขือเทศไม่ชินกับการมีลูกจริงๆนะ
พอจะกอดกับพ่อมะเขือเทศ ก็ เจ็บนม นมคัด นมเลอะ

กำลังนอนๆกอดกัน ลูกร้อง แอ๊ะ! ก็ต้องเด้งมาดูลูกแระ

วันเวลาผ่านไปเร็วมากค่ะ
นี่ก็ 2 สัปดาห์แล้ว เลี้ยงลูกกันไปอย่างงงๆ
เฮียแกก็เลี้ยงง่ายเหลือเกิน กิน-นอน เป็นเวลา
จะร้องงอแงนิดนึง ก่อนอึ! เฮียแกยังเบ่งอึไม่ค่อยเป็น 5 5 5

นอนกลางวันมากกว่าค่ะ
แต่เมื่อคืนแม่มะเขือเทศเพลียๆ เหมือนจะไม่สบาย
ลูกก็กินนมตอนตี 2 แล้วตื่นอีกที 6 โมง (พ่อมะเขือเทศบอกนะ แม่หลับ 5555)

แพลนเรื่องเที่ยวแพร่
น่าจะหลังสอบตุลา ไม่ก็ปีใหม่นู่นเลยล่ะ
กลัวคุณยายแกยึดหลานไม่ยอมให้เอากลับน่ะสิ ช่วงนี้โทรมาทุกวันจริงๆนะแม่พรุน เห่อสุดๆ
วันนี้ก็ให้ยายคนเล็กโทรมา แกวางแผนกดดันหลายสเตปมาก

แม่มะเขือเทศก็เลยอธิบายไปว่า
เราไม่ใช่ไม่อยากไป แต่เรามีภารกิจ
อีกอย่างหนึ่ง พ่อเขาก็รักลูกเขานะ เราก็แต่งงานเป็นครอบครัวกันแล้ว จะแยกพ่อแม่ลูก ก็คงไม่ได้

แกก็เข้าใจ ..
แต่ไม่รู้คุณยายแกจะวางแผนไหนอีก .. หลงหลานจริงๆ

อรุณสวัสดิ์ครับเจ้าปี้