ชายชราในความทรงจำ


ขออนุญาตแนะนำบล็อกนี้กันสักนิดนะคะ เรื่องราวที่เขียนขึ้นวันนี้เป็นหัวข้อที่ทำร่วมกับอีกสองสาว คุณแจง Nikanda และคุณปอย นางสาวดุ่บดั่บ อยากบอกเพื่อนทั้งสองคนว่าคิดถึงมาก และหวังว่าจะได้ร่วมทำงานเขียนร่วมกันไปอีกนานๆ

เรื่องราวจากจินตนาการสีเทา ไม่ได้เกี่ยวข้องกับชีวิตจริง หรือตัวละครในชีวิตจริงใดๆ ทั้งสิ้น ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านค่ะ ^^





ชายชราในความทรงจำ

เขานั่งลงบนเก้าอี้สีขาวที่ติดกันเป็นแนวยาวหน้าห้องยา เก้าอี้ที่สามารถบรรจุคนได้ว่าครึ่งร้อย แต่วันนี้มีชายชราสวมหมวกสีขาวหม่นจนแทบจำสีเดิมไม่ได้นั่งอยู่ตามลำพังเพียงคนเดียว...วันนี้เป็นวันหยุดราชการ

“ตาเคยแพ้ยาอะไรหรือเปล่าคะ” ฉันสอบถามคำถามประจำเหมือนเช่นทุกครั้งที่จ่ายยาฆ่าเชื้อแบคทีเรียให้คนไข้

“แพ้ยาเหรอ...เป็นยังไง...ฉันไม่รู้จัก...ไม่รู้สิ...” เสียงพูดกระท่อนกระแท่นจนฉันต้องเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจมากกว่าปกติ ดวงตาเหม่อลอยมีแววสงสัยใคร่รู้เหมือนดวงตาเด็กเล็กๆ ดูไม่ค่อยสมกับวัยร่วมเจ็ดสิบเช่นเขา

“ก็กินแล้วคัน กินแล้วใจสั่น หายใจไม่ออก พวกนั้นน่ะค่ะ เคยไหมคะ” ชายคนเดิมส่งยิ้มไร้เดียงสากลับมาและไม่ตอบว่ากระไร ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร จึงทำได้เพียงเชื่อประวัติของโรงพยาบาลที่ถืออยู่ในมือระบุว่า “ไม่มีประวัติแพ้ยา”

หลังจากอธิบายยาเรียบร้อยแล้ว กระจกช่องจ่ายยาก็ถูกปิดลงตามปกติ แต่ชายชรากลับไม่เดินออกจากประตูตึกผู้ป่วยนอกเพื่อกลับบ้าน เขาเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้สีขาวหน้าห้องยา เปิดถุงยาออกดู และหยิบยาออกมาทีละซอง นั่งเพ่งอ่านอย่างตั้งใจนิ่งค้างอยู่นาน

ไม่ใช่หน้าที่ตามปกติที่ฉันจะอธิบายยาซ้ำหากผู้ป่วยไม่ได้ร้องขอ แต่วันนี้ตะกร้ายาว่างเปล่า บรรยากาศในโรงพยาบาลนิ่งสงัดเหมือนมีเพียงฉันและชายชราเพียงสองคน

ฉันเดินออกจากห้องยาแล้วฉันก็นั่งลงตรงข้ามผู้ชายคนนั้น

เขาเงยหน้าขึ้นมองฉัน ยิ้มน้อยๆ รอยยิ้มนั้นทำให้ฉันนึกถึงรอยยิ้มของชายชาวประมงบนโปสการ์ดที่ใครคนหนึ่งส่งมาให้พร้อมกับลายมือโย้หลังเขียนว่า
“ยิ้มให้กับชีวิตอย่างอ่อนโยนและเข้าใจ”

ฉันและเขานิ่งเงียบเหมือนจะรอคอยว่าใครจะเอ่ยคำออกมา

“ขอโทษนะคะตา มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า ให้อธิบายยาซ้ำอีกรอบไหมคะ” ฉันเองเป็นผู้ทำลายความเงียบลงก่อน

ดวงตาช่างสงสัยคู่นั้นมองกลับมา “คิดถึงยาย...คิดถึงเมียน่ะ...” เสียงเบาๆ เอ่ยขึ้นในที่สุด

ฉันนั่งรอคอยคำพูด สบตาเขาเป็นระยะ

“ยายเค้า...เคยไม่สบาย...ตอนอยู่ป่า...ไม่มียากิน...ออกมาไม่ทัน...” คำพูดกระท่อนกระแท่นหมดลงเพียงเท่านั้น เหมือนเสียงฝนตกปรอยระทบหลังคาที่จู่ๆ ก็เงียบหายไป

ความเงียบปกคลุมเราทั้งสองคน และตึกผู้ป่วยนอก

ชายชราแกะยาฆ่าเชื้อออกจากซอง ถือไว้ด้วยมืออันสั่นเทาสักพักก่อนจะกลืนลงคอไปโดยไม่มีน้ำตาม และหันมายิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน

ฉันยิ้มตอบไม่ได้แนะนำอะไร ไม่ได้มีกระทั่งคำปลอบใจ มองดูชายคนชราเดินออกจากประตูตึกไปอย่างช้าๆ

ชิวิตเล็กๆ บนดาวเคราะห์สีน้ำเงินล้วนดำเนินต่อไป...ทุกคนย่อมมีชีวิตส่วนตัวเป็นของตัวเอง











Create Date : 27 ตุลาคม 2557
Last Update : 27 ตุลาคม 2557 11:24:44 น. 7 comments
Counter : 783 Pageviews.

 
มาทักทายคนแรกค่ะอ้อน


โดย: นางสาวดุ่บดั่บ วันที่: 27 ตุลาคม 2557 เวลา:14:17:20 น.  

 
อัพแล้วเช่นกันค่ะอ้อน ล้อชื่อบลอคอ้อนด้วยค่ะ


โดย: นางสาวดุ่บดั่บ วันที่: 27 ตุลาคม 2557 เวลา:14:44:09 น.  

 
เศร้าจัง T__T


โดย: Life & Learn วันที่: 27 ตุลาคม 2557 เวลา:21:34:09 น.  

 
สวัสดีจ้ะ อ้อน..
ดีใจที่ได้กลับมาอีกครั้ง
ทุกชีวิตต้องดำเนินต่อไป

ปล.เพิ่งสังเกตุ ..
ว่า"หัวข้อ" อ้อนกับปอยคล้ายกัน
แอบนัดกันไว้ป่ะเนี่ย?? 55+


โดย: nikanda วันที่: 28 ตุลาคม 2557 เวลา:3:32:11 น.  

 
อันนี้อ่านแล้วรู้สึกตื้นตันนะ ดีกว่าอันที่ส่งประกวดอีก
ชอบตอนที่ชายชราบอกว่า "นึกถึงยาย" เพราะเป็นคำพูดที่ไม่คาดคิด และ สะท้อนอะไรหลายๆ อย่างของสังคม

โดยรวมแล้วชอบๆนะ


โดย: Solar Cell IP: 122.154.30.31 วันที่: 28 ตุลาคม 2557 เวลา:14:12:47 น.  

 
สวัสดีครับน้องอ้อน



ดีใจที่สามสาวกลับมาเขียนบล็อกอีกครั้งนะครับ





โดย: กะว่าก๋า วันที่: 1 พฤศจิกายน 2557 เวลา:6:34:39 น.  

 
หวังว่าจะกลับมาเยี่ยมเยือนกันเรื่อยๆน้าาา
แล้วจะชวนกันเขียนเยอะๆอีกหรือเปล่า
หมายความว่ากลุ่มใหญ่ๆน่ะ

ขอบคุณที่ไปเยี่ยมครับ



โดย: nulaw.m (คนบ้า(น)ป่า ) วันที่: 1 พฤศจิกายน 2557 เวลา:20:19:15 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Pribtaa
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]




:::ในพริบตา:::


สงวนลิขสิทธิ์งานเขียนในบล็อกนี้ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537


อ่านบล็อกเก่าได้ที่นี่ค่ะ

คนแปลกหน้า
ชายชราในความทรงจำ
อย่าร้องไห้ง่ายๆ ในวันฝนตก
ตะกร้าที่ว่างเปล่า
กลับมาหาตัวเอง-แครอท ไข่ กาแฟ
หลงลืม
ช่วงเวลาที่หายไป กับหัวใจ 3 ดวง
เพชรจี้ : เจ้าแมวน้อย
โชคดีเป็นของแมว
ฉันเปิดหน้าต่างด้านทิศตะวันออกเป็นครั้งแรก

New Comments
Group Blog
 
 
ตุลาคม 2557
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
27 ตุลาคม 2557
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Pribtaa's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.