นิยายที่กำลังอัพเดท>ดาราจักรรักลำนำใจ----------------------------------------------------------------------โลกส่วนตัวของคนช่างฝัน

Group Blog
 
 
มกราคม 2560
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
25 มกราคม 2560
 
All Blogs
 
หวานใจเจ้านายที่รัก : ความห่วงใยโดยไม่รู้สาเหตุ



ตอนนี้พระเอกของเราเริ่มก้าวเข้าไปในชีวิตของครอบครัวนางเอกแล้วนะคะ พระเอกแสนดี มีน้ำใจ น่ารักแบบนี้ เป็นเราก็อยากให้ก้าวเข้ามาชีวิตบ้างเนอะ ^^




บทที่ 3 ความห่วงใยโดยไม่รู้สาเหตุ

หลังกลับจากร้านอาหารแล้ว กรินทร์ก็ขับรถเข้ามาจอดไว้บริเวณด้านหน้าตู้คอนเทนเนอร์ซึ่งเป็นที่พักชั่วคราวของตัวเอง ทั่วทั้งบริเวณก่อสร้างปั๊มน้ำมันเงียบสงบ แม้อำเภอนี้จะเป็นอำเภอใหญ่ และเส้นทางนี้เป็นเส้นทางสายหลักผ่านไปยังแหล่งท่องเที่ยวสำคัญของตัวจังหวัด แต่เพราะเป็นเวลาค่อนข้างดึกสำหรับคนต่างจังหวัด ต่างจึงเข้าบ้านปิดประตูเงียบและไม่ออกมาข้างนอก

ชายหนุ่มหยุดยืนที่ข้างรถแล้วมองไปรอบสถานที่ก่อสร้างเพื่อสำรวจความเรียบร้อย ไฟจากที่พักชั่วคราวของคนงานทางด้านหลังยังเปิดสว่างจ้า แต่ไม่มีเสียงพูดคุยกันดังออกมา แสดงว่าคนงานคงจะเหนื่อยจนหลับพักผ่อนกันหมดแล้ว

พอกิ่งกาญกลับไปแล้ว เขาก็เริ่มต้นเอาเรื่องกับอติเทพที่ใช้คำพูดเสียดแทงใจกิ่งกาญ เขาบอกหมอนั่นว่าถ้าเลิกรักเธอแล้วและคิดจะจีบคนอื่นก็ให้คุยกันตรงๆ อย่าทำให้ใครต้องเจ็บปวดแบบนี้ เขาไม่อยากเป็นคนกลางในขณะที่ทั้งสองฝ่ายไม่ยอมปรับเข้าหากัน มันอึดอัดและน่าเบื่อในบางครั้ง ที่ผ่านมาเพราะเห็นเป็นเพื่อนรักด้วยกันทั้งสองคน จึงได้พยายามดึงเข้าหากันโดยหวังว่ามันจะดีขึ้น วันนี้ก็เห็นแล้วว่าอติเทพเล่นเอาเขาหงุดหงิดไปเลย แต่ข้ออ้างที่รายนั้นตอกกลับมาก็ทำเอาเขาอึ้งไปเหมือนกัน อติเทพต้องการจะทำให้กิ่งกาญรู้สึกเจ็บบ้าง และต้องการให้กิ่งกาญเป็นฝ่ายเริ่มต้นเอง เขาจะไม่เริ่มต้นก่อน

จริงๆ แล้ววันนี้ที่ทำให้เขาฉุนก็เริ่มมาจากเรื่องของแม่ค้าหน้าสวยนั่นคนเดียว ถึงเจ้าตัวจะไม่รู้เรื่อง แต่เขาก็ถือว่าเพราะความสงสารของอติเทพจนยกเรื่องของเธอมาพูด นึกถึงตรงนี้ทำให้ชายหนุ่มอดหันไปมองยังบ้านไม้ที่อยู่ติดกันไม่ได้ บริเวณบ้านสว่างจ้าขณะที่บนบ้านก็เปิดไฟผิดกับบ้านในแถบนั้น เขายืนนิ่งมองอยู่อย่างนั้นชั่วขณะ คิดถึงข้อเสนอของอติเทพแล้วก็ครุ่นคิด

ใช่ว่าเขาไม่อยากช่วยดาวลดาเรื่องงาน แต่บางทีถ้าช่วยไปแล้วเกิดเธอมาสร้างปัญหาให้เขาในภายหลังมันคงไม่ดีแน่ ชายหนุ่มยักไหล่แล้วหมุนตัวเดินไปยังประตู พลันก็ได้ยินเสียงหวอของรถพยาบาลฉุกเฉินดังมาจากทิศทางของโรงพยาบาล

ตอนแรกกรินทร์ไม่ได้หยุดเท้า เขาตรงไปยังประตูแล้วจัดการล้วงกุญแจออกมาไข แต่แล้วเสียงหวอก็ใกล้เข้ามาก่อนจะเลี้ยวเข้าไปยังบ้านที่อยู่ติดกับปั๊ม ชายหนุ่มเลิกคิ้ว สิ่งที่อติเทพเล่าทำให้หยุดไขกุญแจแล้วมองไปยังบ้านหลังนั้น จังหวะที่รถพยาบาลฉุกเฉินจอดตรงหน้าบ้าน

กรินทร์ตัดสินใจเดินเร็วๆ จนเกือบเป็นวิ่งไปยังบ้านหลังนั้น ความรู้สึกห่วงใยเกิดขึ้นมาโดยไม่ทันได้คิดหาสาเหตุ

“ใครเป็นอะไรเหรอครับ”

พยาบาลในชุดเครื่องแบบกางเกงทะมัดทะแมงที่เพิ่งก้าวลงจากรถหันมามองเขาอย่างแปลกใจ

“มีคนป่วยหนักค่ะ” พยาบาลพูดจบก็มองไปยังบนบ้านก่อนจะรีบเดินไปตรงตีนบันได

กรินทร์เดินตามแล้วเงยหน้าขึ้น เขาเห็นดาวลดากับสตรีอีกคนพาร่างของชายร่างผอมก้าวลงบันไดอย่างช้าๆ และระมัดระวัง

ตอนแรกที่เห็นผู้ชายยืนอยู่ข้างล่างดาวลดาก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะเธอคิดว่าเป็นคนขับรถของโรงพยาบาล พอลงมาถึงพื้นจึงรู้ว่าเป็นเจ้าของปั๊มน้ำมัน เธอแปลกใจแต่ความห่วงใยอยู่ที่พ่อมากกว่าจึงไม่รู้ว่าเขาเดินตามมาอย่างเป็นห่วง พอประคองพ่อขึ้นไปนอนบนเตียงในรถพยาบาลฉุกเฉินแล้วเธอก็เตรียมจะก้าวไปนั่งหน้ารถข้างคนขับ แต่กรินทร์จับศอกเธอไว้พลางบอก

“เดี๋ยวผมตามไปที่โรงพยาบาลนะครับ”

ดาวลดางง แต่เธอไม่มีเวลาจะไต่ถามหรือคิดหาเหตุผลเมื่อคนขับรถปิดท้ายรถ เธอหันมาบอกกับมารดาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดี

“แม่อย่าลืมปิดประตูบ้านดีๆ นะจ๊ะ แล้วก็อย่าคิดมาก พ่อไม่เป็นอะไรหรอก”

“จ้ะลูก เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่จะตามไปนะ” อำไพจับมือลูกสาวบีบเบาๆ ด้วยสีหน้าเป็นกังวล

พอรถแล่นออกไปพ้นรั้วบ้านแล้วอำไพก็หันมาทางชายหนุ่มแปลกหน้าที่หันมารอพูดอะไรด้วย รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเจอที่ไหน กำลังจะเอ่ยปากถาม เขาก็แนะนำตัวเองเสร็จสรรพ

“ผมชื่อกรินทร์ครับ เรียกว่าช้างก็ได้ เป็นคนที่ซื้อที่ดินของคุณน้าที่กำลังสร้างปั๊มน้ำมัน คุณน้าอาจจำผมไม่ได้”

อำไพอุทานออกมาเมื่อจำได้ แต่แล้วก็ยังประหลาดใจอยู่ดีว่าทำไมอยู่ๆ เจ้าของปั๊มน้ำมันที่ยังหนุ่มแน่นและหน้าตาหล่อเหลาราวกับดาราคนนี้ ถึงได้โผล่เข้ามาในบ้านเธอในเวลานี้ ยังไม่ทันจะเอ่ยถามกรินทร์ก็อธิบายต่อ

“ผมเพิ่งรู้จักกับดาวลดาตอนที่เธอไปส่งผลไม้ พอดีผมเห็นรถวิ่งฉุกเฉินวิ่งเข้ามาก็เลยเป็นห่วงว่ามีอะไรร้ายแรงหรือเปล่า”

“พ่อยัยดาวป่วยหลายโรคจ้ะ แล้วก็เข้าโรงพยาบาลบ่อยมาก แล้วคืนนี้อยู่ๆ ก็ไข้ขึ้นหนัก เราไม่มีรถยนต์ด้วย ลูกสาวก็เลยเรียกรถพยาบาล” พูดแล้วอำไพก็มองไปยังทิศทางที่รถพยาบาลแล่นไป “นี่ถ้าไม่ห่วงบ้านน้าก็จะตามไปที่โรงพยาบาลเหมือนกัน”

ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะตามไปดูว่ามีอะไรให้ช่วยบ้าง ผมถือว่าเราบ้านใกล้เรือนเคียงกันต้องช่วยเหลือกัน คุณน้ามีอะไรจะฝากไปให้ดาวหรือเปล่า เธออาจจะรีบจนไม่ทันเอาอะไรไป”

อำไพทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกได้ ขณะเดียวกันก็ยิ้มออกมาอย่างขอบคุณในความมีน้ำใจของอีกฝ่าย แม้จะอดแปลกใจไม่ได้ว่าคนระดับเขาทำไมถึงเสียเวลาอันมีค่า มาช่วยเหลือคนที่ไม่มีฐานะระดับเดียวกันกับเขา

“งั้นน้าจะฝากของใช้ไปให้ยัยดาวดีกว่า ยัยดาวจะได้ไม่ต้องซื้อใหม่อีก เมื่อกี้ก็มัวแต่รีบ” กำลังจะเดินขึ้นบ้านก็นึกได้ จึงหันมาบอกอีกฝ่ายว่า “เอ่อ...คุณช้าง รอแป๊บนึงนะจ๊ะ”

จากนั้นอำไพก็รีบขึ้นบ้านไปเก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว เพราะเกรงใจคนที่รออยู่ข้างล่าง ไม่ถึงสิบนาทีก็ลงมาพร้อมกับกระเป๋าเป้ของดาวลดา

“แล้วผมจะช่วยดูแลดาวให้นะครับ อย่าลืมปิดประตูลงกลอนให้เรียบร้อย”

“ขอบคุณมากเลยจ้ะ”

อำไพมองตามเจ้าของปั๊มน้ำมันอย่างชื่นชมในความมีน้ำใจ ก่อนจะรีบขึ้นบ้านปิดประตูลงกลอน จากนั้นเข้าไปในห้องนอน ถึงอย่างนั้นก็นอนไม่หลับง่ายๆ เพราะห่วงทั้งสามีและลูกสาว รวมถึงครุ่นคิดเรื่องเจ้าของปั๊มน้ำมันที่เข้ามาช่วยเหลืออย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

เมื่อกรินทร์มาถึงโรงพยาบาลประจำอำเภอก็เป็นเวลาใกล้ห้าทุ่มแล้ว เขาสอบถามเจ้าหน้าที่ว่าคนป่วยที่รถพยาบาลเพิ่งส่งเข้ามาอยู่ตึกไหน ทำให้เขารู้ว่าพ่อของดาวลดาชื่อรังสรรค์ จากนั้นเขาก็ตรงไปยังห้องผู้ป่วยในชายซึ่งเป็นตึกชั้นเดียวที่อยู่ด้านหลัง เขาหยุดตรงประตูห้อง มองเข้าไปเห็นหญิงสาวกำลังนั่งเช็ดตัวให้ผู้เป็นพ่ออยู่ตรงเตียงชิดผนังด้านใน

ชายหนุ่มกวาดตามองห้องคนป่วยประมาณสิบสองเตียงซึ่งเวลานี้มีคนป่วยประมาณห้าคน ญาติคนป่วยบางคนกำลังนั่งหลับฟุบข้างเตียง ขณะที่บางคนปูเสื่อนอนที่พื้นข้างเตียง อยู่ๆ ความห่วงใยก็ผุดขึ้นมาเมื่อคิดว่าไม่นานดาวลดาก็คงเป็นอย่างญาติคนป่วยเหล่านั้น ชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปหาพยาบาลในห้องที่อยู่ติดกันทันที ไม่ถึงสิบนาทีสิ่งที่เขาต้องการก็ได้รับการตอบรับ

“นายรังสรรค์”

เสียงพยาบาลหน้าตาจิ้มลิ้มพูดขึ้นพลางเดินตรงไปที่เตียง “เดี๋ยวพยาบาลจะย้ายไปที่ห้องพิเศษนะจ๊ะ”

ดาวลดาหันมาอย่างงุนงง แล้วเธอก็ต้องประหลาดใจมากกว่าเดิมเมื่อเห็นกรินทร์เดินตามพยาบาลมาพร้อมกับกระเป๋าเป้ของเธอในมือ เขายิ้มให้เธอโดยยังไม่ยอมยื่นกระเป๋าให้ หญิงสาวหันไปมองพยาบาลกับบุรุษพยาบาลที่เตรียมรถเข็นมาใกล้เตียงของพ่อเธอ ขณะที่รังสรรค์ก็มองชายหนุ่มอย่างสงสัย

“ผมจัดการเรื่องห้องพิเศษเองแหละ” กรินทร์ก้มลงบอกเธอ

“แต่ว่า...” ดาวลดาจะบอกว่าเธอไม่ต้องประหยัดเงิน แต่อีกฝ่ายรีบตัดบท

“อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย พาพ่อคุณไปห้องพิเศษก่อนแล้วค่อยคุยกัน”

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยและพยาบาลออกจากห้องพิเศษไปแล้ว กรินทร์ก็แนะนำตัวเองกับรังสรรค์อย่างสั้นๆ เพราะไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของเขา จากนั้นบอกให้เขานอนพัก แม้คนป่วยทำท่าเหมือนอยากจะซักอะไรมากกว่านั้น แต่เพราะพิษไข้กับอาการป่วยทำให้หลับตาลง กรินทร์หันมาเพยิดหน้ากับดาวลดาเป็นเชิงบอกว่าไปคุยกันข้างนอก แต่เมื่อเธอส่ายหน้าและชี้มือไปยังบิดาเขาก็เข้าใจ ทั้งสองจึงนั่งที่โซฟาชิดผนัง

“ผมอยากให้คุณมีที่ให้งีบดีๆ บ้าง ขืนไปนั่งฟุบข้างเตียงในห้องนั้นคุณอาจจะป่วยเป็นคนต่อไป” ชายหนุ่มพูดเบาๆ

เหตุผลของเขาทำเอาดาวลดาอึ้งไปชั่วขณะ มองตาเขาอย่างค้นคว้าและไม่เข้าใจ ก่อนจะพูดออกมาได้ในที่สุด

“แต่ว่าฉันไม่มีเงินมากนะคะ อีกอย่างพยาบาลก็บอกว่าพ่อต้องอยู่ใกล้พยาบาลมากที่สุด มีอะไรจะได้เรียกได้ง่าย”

“ผมบอกพยาบาลแล้วว่าให้ช่วยดูแลพ่อคุณให้ดี ผมอาจจะต้องติดสินบนเขานิดหน่อย”

เขาไม่ได้บอกเธอว่าพยาบาลที่คุยกับเขารับคำอย่างกระตือรือร้น ขณะที่แววตาก็มองเขาอย่างชื่นชมโดยไม่ต้องแปลความหมาย เช่นเดียวกับพยาบาลอีกสองคนที่นั่งดูเอกสารอยู่ตรงโต๊ะกลางห้อง เห็นทีว่าตอนออกไปซื้ออาหารให้ดาวลดาเขาต้องซื้อมาฝากพยาบาลห้องนั้นด้วย เขาตั้งใจไว้แล้วว่าเขาจะทำแบบนั้น

“ทำไมคุณถึงมาช่วยฉันกับพ่อคะ” ดาวลดาถามถึงสิ่งที่สงสัยออกไปโดยไม่คิดจะเก็บไว้

“เพราะเราเป็นเพื่อนบ้านกันยังไงล่ะ” บอกด้วยรอยยิ้มจนหญิงสาวชะงักกับใบหน้าหล่อเหลาที่กระจ่างใสกว่าเดิมหลายเท่า

“แต่เรายังไม่รู้จักกันดีเท่าไหร่เลย” เธอพูดแผ่วเบาเหมือนรำพึงกับตัวเองมากกว่าพลางหลบสายตาเขาไปยังคนบนเตียง

“การช่วยเหลือกันไม่จำเป็นต้องรู้จักกันดีไม่ใช่เหรอ”

“ก็ใช่ค่ะ แต่ว่า...” หญิงสาวไม่รู้จะบอกเขาอย่างไรดี

“หยุดคิดหาเหตุผลแล้วก็ดูแลพ่อคุณดีกว่า...ดาวลดา”

น้ำเสียงที่เขาเรียกชื่อเธอในตอนท้ายอย่างอ่อนโยน หยุดคำถามและความสงสัยของเธอไว้แค่นั้น “ขอบคุณมากค่ะ ถ้าอย่างนั้น...ฉันขอตัวไปเช็ดตัวให้พ่อก่อนนะคะ”

เขาพยักหน้าแล้วลุกขึ้นพร้อมกับบอก “คุณอยากได้อะไรอีกไหม ผมจะซื้อเข้ามาให้”

ดาวลดาส่ายหน้าหวือ แค่นี้เธอก็เกรงใจเขามากพออยู่แล้ว แม้จะไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรหรือเปล่า แต่เธอก็ไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณเขามากไปกว่านี้

แต่ความเกรงใจของดาวลดาก็ไม่สามารถหยุดเขาได้ ครึ่งชั่วโมงต่อมากรินทร์ก็เปิดประตูเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับของกิน ทั้งนม ขนมปังกรอบ น้ำเต้าหู้ร้อนๆ ที่ขายหน้าร้านสะดวกซื้อ

“คุณซื้ออะไรมาเยอะแยะคะนี่”

“บำรุงคนเฝ้าคนป่วยไง” เขาตอบราวกับสนิทสนมเธอมานานแล้ว และเพื่อต้องการเบนความสนใจเธอไม่ให้กังวลเรื่องของที่เขาซื้อมาให้ กรินทร์จึงถามถึงอาการของรังสรรค์ “พ่อคุณเป็นไงบ้าง”

“ไข้ลดลงบ้างนิดหน่อยค่ะ ฉันต้องเช็ดบ่อยๆ”

“ดีแล้ว” เขาพูดพลางมองเธอด้วยสายตาคล้ายกับไม่อยากจะกลับออกไปง่ายๆ แต่สุดท้ายก็เอ่ยลา “ผมกลับก่อนนะ อ้อ...จริงสิ เบอร์โทรคุณอะไร” เขาถามดื้อๆ

“คุณจะเอาเบอร์ฉันไปทำไมคะ”

เขาแค่เลิกคิ้วยิ้มๆ โดยไม่ยอมตอบ ดาวลดาจึงรู้สึกตัวว่าเป็นคำถามที่ไม่เข้าท่าเพราะเขาช่วยเธอขนาดนี้ยังจะทำหวงเบอร์โทรศัพท์มือถือ ราวกับตัวเองเป็นบุคคลสำคัญนัก เธอจึงบอกเขาไปทันที กรินทร์กดบันทึกแล้วหย่อนโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก่อนจะลากลับไป ปล่อยให้คนที่อยู่โรงพยาบาลเริ่มว้าวุ่นใจกับการก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอ แล้วการที่เขาขอเบอร์โทรศัพท์ไปยิ่งสร้างความหวังครั้งใหม่ให้ว่าเขาจะโทรมา...





Create Date : 25 มกราคม 2560
Last Update : 25 มกราคม 2560 21:55:54 น. 0 comments
Counter : 205 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
รัณณา
Location :
ศรีสะเกษ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 37 คน [?]




เมื่อสาวป่าไม้เป็นนักเขียน

ชื่อเล่น นาง ค่ะ

รัณณา มาจากคำอ่าน รัน = run หรือ ran แปลว่าวิ่ง นา ก็คือท้องนา ^ ^

รัณณา ก็เลยมีความหมายแบบกวนๆ ว่า วิ่งไปบนท้องนา รัณณา เป็นนามปากกาของนักเขียนที่ทุกอณูของจิตวิญญาณและความรู้สึกมีความเป็น นักอนุรักษ์พงไพร เป็นผู้ที่มุ่งหวังเก็บเกี่ยวความสุขจากความคงอยู่ของธรรมชาติ และหวังการก่อเกิดงานเขียนที่กลั่นกรองจากประสบการณ์และจินตนาการที่ผุดพราวขึ้นทุกย่างก้าวที่เยื้องกราย...


โลกของรัณณา พระเอกหรือนางเอกส่วนใหญ่แล้วเป็นคนหล่อ สวย ดี น่ารัก มีเหตุผล(บ้าง) นั่นเพราะว่าคนเขียนอยากให้โลกนี้มีแต่คนดีๆ ถึงแม้ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่เพราะว่าคนเขียนมีความสุขกับความคิดฝันโดยไม่ได้หวังจะทำร้ายใคร เนื่องจากความเป็นจริงที่พบเจอก็เหนื่อยล้ามากพออยู่แล้ว ส่วนตัวร้ายก็สร้างมาเพื่อความบันเทิงหรืออาจให้ข้อคิดเล็กน้อยบ้างตามแต่ช่วงนั้นจะพบเจอกับอะไรที่กระแทกใจ

หวังว่านิยายของรัณณาคงสร้างความสุขให้คนที่คิดเหมือนกันบ้างนะคะ

ติดตามสาวป่าไม้ใจรักเขียนได้ที่เฟสบุ้ค
รัณณา ริมธาร
ยินดีต้อนรับสู่บ้าน รัณณา

ผลงานในรูปแบบ e-book

นิยายที่ได้แรงบันดาลใจมาจากชีวิตการทำงานบนดอยแห่งหนึ่งในภาคเหนือ

แรงบันดาลใจจากการไปเที่ยวบาหลีก่อให้เกิดให้นิยายเรื่อง ณ ดารันหัวใจฉันมีเพียงเธอ

เลือดรักชาติจากคนงานบนดอยคนหนึ่งเป็นที่มาของนิยายใต้แสงเมคา



Code Calendar
จากใจนักเขียน
งานเขียนในเวบนี้ เป็นลิขสิทธิ์ของผู้เขียน ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมาย ห้ามคัดลอก ดัดแปลง เผยแพร่ โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร มิฉะนั้นอาจมีความผิด ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537

ฟังเพลงเพราะๆ

New Comments
Friends' blogs
[Add รัณณา's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.