นิยายที่กำลังอัพเดท>ดาราจักรรักลำนำใจ----------------------------------------------------------------------โลกส่วนตัวของคนช่างฝัน

Group Blog
 
<<
กุมภาพันธ์ 2560
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728 
 
8 กุมภาพันธ์ 2560
 
All Blogs
 
หวานใจเจ้านายที่รัก : เลขาฯ ของนายกรินทร์ ใครอย่ามาชวนกินข้าวเที่ยง




บทที่ 8 เลขาฯ นายกรินทร์ ใครอย่ามาชวนกินข้าวเที่ยง !

ชายหนุ่มเลิกคิ้วราวกับจะล้อ ขณะที่รอคอยคำตอบจากเธอ

“ฉันตกลงจะทำงานกับคุณค่ะคุณช้าง คุณจะให้ฉันเริ่มงานวันไหนคะ”

เธอพูดเหมือนกับท่องมา มันทำให้กรินทร์ยิ้มกว้างขึ้นไปอีก ท่าทางเธอเหมือนกำลังยืนต่อหน้าเจ้านายผู้น่ากลัว หรือต่อหน้าอาจารย์ผู้เข้มงวดสักคน

“พรุ่งนี้เลยเป็นไง”

แววตาดาวลดาดูประหลาดใจแต่ก็ขับไล่มันหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าหากต่อรองหรือมีเงื่อนไขแม้เพียงนิดเดียวเขาจะปฏิเสธ

“ได้ค่ะ แล้วฉันต้องทำงานที่ไหนคะ” เธอถามพลางมองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะมองไปยังประตูที่ปิดกั้นห้องทำงานกับห้องนอนของเขา

“ที่นี่สิ”

เธอกลืนน้ำลายอย่างรวดเร็ว “แล้วต้องทำอะไรบ้างคะ ฉันจะได้เตรียมตัว”

นั่นสินะ เขาจะให้เธอทำอะไรบ้าง เขามีงานให้เธอทำ แต่มันอาจจะน้อยเกินไปเพราะงานในบริษัทก็มีคนทำอยู่แล้ว สิ่งที่เขานึกได้ในตอนนี้มันอาจดูไร้สาระ แต่มันก็จำเป็นน่ะนะ

“เริ่มต้นจากชงกาแฟให้อร่อยถูกใจผมก่อน”

“คะ”

เธอเบิกตาโตจนกรินทร์หลุดเสียงหัวเราะออกมา



วันแรกของการเริ่มต้นทำงาน ดาวลดาตื่นเต้นจนตื่นเช้ากว่าปกติเล็กน้อย เช่นเดียวกับแม่ของเธอ ขณะที่พ่อนั้นแสดงความสุขและพอใจออกมาทางสีหน้า หญิงสาวเข้าไปในสวนแต่เช้าเพื่อช่วยพ่อเก็บผลไม้รอส่งขายกับแม่ค้าที่จะนำไปขายในร้านค้าตามหมู่บ้าน ขณะที่อำไพเตรียมอาหารเช้าง่วนอยู่ในครัว หลังจากขนผลไม้ไปไว้ในเพิงเล็กในสวนแล้ว ดาวลดาก็ขอตัวกับพ่อไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงานโดยไม่ลืมเตือนอีกฝ่ายไม่ให้หักโหมจนเกินไป เธอรู้ดีว่าห้ามพ่อไม่ได้แม้จะฟื้นไข้ได้ไม่นานก็ตาม

เพราะกรินทร์บอกว่าวันแรกเป็นการศึกษางาน และที่ทำงานของเขาก็ไม่ได้หรูหราอะไรเขาจึงให้เธอแต่งตัวตามสบาย ดาวลดาจึงเลือกชุดทำงานเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนปักลายดอกไม้ดูอ่อนหวานกับกระโปรงผ้าเนื้อนิ่ม สวมรองเท้าสานแบบเรียบแต่ดูเก๋และรวบผมมัดเป็นหางม้า

“กินข้าวเช้าก่อนนะลูก แม่เตรียมไว้ให้แล้ว อำไพเอ่ยจากในครัว ราวกับกลัวว่าเธอรีบไปเสียก่อน แต่พอเห็นดาวลดาในชุดทำงานก็ยิ้มแก้มปริแววตาฉายแววภาคภูมิใจ “ลูกแม่แต่งตัวแบบนี้แล้วสวยจัง”

หญิงสาวหัวเราะเขินระคนขำขณะเดินเข้าครัว “ดาวแต่งตัวธรรมดามากเลยนะจ๊ะแม่ พอดีหาชุดไม่ทันเพราะว่าคุณช้างให้เริ่มงานวันนี้เลย ตอนแรกนึกว่าจะเริ่มตอนต้นเดือนเสียอีก”

“ดีแล้วลูกที่เริ่มเร็ว อ้อ...อย่าลืมเอาฝรั่งไปฝากคุณช้างด้วยนะ พ่อเขาเอาใส่ถุงไว้ให้แล้ว”

“พ่อเอาใจเจ้านายของดาวตั้งแต่วันแรกเลยนะจ๊ะ”

“พ่อเขาบอกว่าวันที่คุณช้างมาบ้านเขาบอกว่าชอบฝรั่งบ้านเราจ้ะ”

“ใช่แล้วลูก” รังสรรค์พาร่างผอมเข้ามาสมทบบนเรือนเพื่อหานมถั่วเหลืองดื่ม “แล้วนี่ลูกจะเดินไปหรือเอารถเครื่องไป” เขาถาม

“ใกล้แค่นี้เดี๋ยวดาวเดินไปดีกว่าจ้ะพ่อ”



เมื่อเข้าไปในห้องทำงานขนาดเล็ก เจ้านายของดาวลดาซึ่งแต่งตัวเรียบร้อยแล้วกำลังยืนพิงขอบโต๊ะทำงานพูดโทรศัพท์อยู่ เขาชี้ให้เธอนั่งที่โซฟาใกล้กับผนัง หญิงสาวนั่งหันหน้ามาทางเขาโดยวางถุงฝรั่งไว้บนตัก ระหว่างนั้นก็ลอบสังเกตผู้เป็นเจ้านายโดยไม่ให้เขารู้

กรินทร์อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีอ่อนพับแขนตรงข้อศอกกับกางเกงสีเข้ม ท่าทางง่ายๆ สบายๆ แต่กลับมีพลังบางอย่างฉายออกมา ไม่ใช่รูปลักษณ์ทางกายเท่านั้นแต่หมายถึงความคิดอีกด้วย โดยเฉพาะประโยคที่เขาคุยเกี่ยวกับธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ คำชี้แนะอย่างมั่นอกมั่นใจระหว่างการโต้ตอบกับคนในสาย ทำให้เธอนึกชื่นชมเขาอยู่ภายในใจ

จนกระทั่งวางสายเขาจึงหันมา ดาวลดายืนขึ้นพร้อมกับเดินมายื่นถุงฝรั่งให้เขา “พ่อบอกว่าคุณชอบค่ะ ก็เลยฝากมาให้ ฉันเอาไว้ในตู้เย็นให้นะคะ”

ชายหนุ่มเอ่ยขอบคุณด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พลางมองตามเลขานุการคนใหม่ด้วยความรู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย ประโยคพูดคุยหรือจริงๆ ต้องเรียกว่าการวิเคราะห์ของอติเทพกลับมารบกวนอีกครั้ง

“จะให้ฉันเริ่มจากงานอะไรก่อนคะ” เธอถามหลังจากหันมาสบตาเขาแล้ว

“เริ่มจากชงกาแฟให้ผมเป็นอาหารเช้าก่อนดีกว่า”

“อ้าว! คุณยังไม่กินข้าวเช้า เอ่อ...หมายถึงว่าคุณไม่กินอาหารเช้าเหรอคะ”

พอถามไปแล้วดาวลดาก็รู้สึกตัวว่าอาจทำเกินหน้าที่เลขานุการ ทั้งๆ ที่จะว่าไปแล้วเธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขอบเขตหน้าที่ของเธอต้องทำอะไรแค่ไหน

“ส่วนใหญ่จะกิน แต่ถ้าวันไหนงานยุ่งแต่เช้าจนติดพัน หรือลืม ก็จะกินแค่กาแฟ”

“งั้นฉันจะชงกาแฟให้ค่ะ คุณชอบแบบไหนคะ”

“กาแฟดำ กาแฟช้อนครึ่งไม่ใส่น้ำตาล”

“ได้ค่ะ”

ท่าทางกระตือรือร้นของเธอทำให้กรินทร์อมยิ้มอย่างเอ็นดู ชายหนุ่มเดินอ้อมโต๊ะมาทรุดนั่งที่เก้าอี้ เปิดโน้ตบุ้กเพื่อเช็คอีเมล ระหว่างรอเขามองแผ่นหลังดาวลดา เธอหยิบจับแก้วจานรองและกระปุกกาแฟ ผมที่มัดเป็นหางม้าเปิดลำคอระหง น่าสัมผัส...

กรินทร์ก้มหน้าลงแล้วส่ายหน้าพลางตำหนิตัวเอง เขาไม่ควรคิดแบบนั้นกับเลขานุการ มันดูไม่เข้าท่า และเมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เธอก็เดินมายังโต๊ะเขาพร้อมกับแก้วกาแฟส่งกลิ่นหอมกรุ่นในมือ เขาผายมือให้เธอนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเขา

“ก่อนอื่นผมอยากทำความตกลงกับคุณก่อน” กรินทร์เอ่ยหลังจากยกกาแฟขึ้นจิบอึกแรก “ผมอยากให้คุณแทนตัวเองว่าดาว” จากนั้นก็เว้นจังหวะแล้วถามย้ำอีกที “ได้ไหม”

“ได้ค่ะ” คนรับคำดูจะค่อนข้างงงเล็กน้อย เพราะไม่เข้าใจว่าคำแทนตัวสำคัญกับเรื่องงานยังไง

“แล้วก็เรียกผมว่าช้าง”

คราวนี้แววตาดาวลดาเต้นระริก หญิงสาวทำหน้าคล้ายจะขำแต่ก็ยังมีความเกรงใจขณะโต้ตอบ “เรียกว่าคุณช้างได้ไหมคะ ถ้าเรียกช้างเฉยๆ ฉัน...เอ่อ...ดาวคงเป็นเลขานุการที่ไม่มีสัมมาคารวะ”

กรินทร์หัวเราะ “นั่นสินะ” จากนั้นเขาก็หยิบแฟ้มจากด้านข้างแล้วยื่นให้เธอ “นี่เป็นแฟ้มข้อมูลอสังหาริมทรัพย์ที่อยู่ในระหว่างการเสนอซื้อเสนอขาย นี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ส่วนทั้งหมดอยู่ในโน้ตบุ้ก ผมจะให้คุณปริ้นออกมาใส่แฟ้มแล้วค่อยๆ ศึกษาดู แล้วก็นี่...” เขาหยิบแฟ้มต่อมา

“เป็นรายละเอียดสัญญาก่อสร้างปั๊มน้ำมันแห่งนี้ ผมอยากให้คุณอ่านแล้วดูว่าสัญญาแต่ละงวดจะครบกำหนดตอนไหนแล้วช่วยเตือนผมแต่เนิ่นๆ จะได้เร่งรัดผู้รับเหมา” เขาบอกในสิ่งที่ค่อนข้างจำได้ขึ้นใจอยู่แล้ว เพียงแต่อยากให้เธอเรียนรู้งาน

“ได้ค่ะ”

พอเห็นหญิงสาวลุกขึ้นกรินทร์ก็นึกขึ้นได้ในทันทีว่าเขาพลาดอะไรไป ชายหนุ่มนึกตำหนิความสะเพร่าของตัวเองที่ไม่ได้จัดการเรื่องโต๊ะทำงานของเธอให้เป็นเรื่องเป็นราว

“คุณนั่งที่โซฟาไปก่อนก็ได้ วันนี้ผมจะสั่งโต๊ะทำงานให้”

“ได้ค่ะคุณช้าง”

“ได้ค่ะ” กรินทร์พูดล้อเลียนเธอแล้วยิ้มกว้าง “พูดง่ายว่าง่ายแบบนี้น่าจะเลี้ยงง่ายด้วยนะ”

ดาวลดาหน้าแดงก่ำ รีบถือแฟ้มหมุนตัวไปนั่งที่โซฟาแต่คราวนี้หันข้างให้เขา ยังไม่ทันเริ่มงานก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เธอนิ่วหน้าเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของปลัดก้อง เขาขอเบอร์โทรศัพท์มือถือเธอไว้ตอนมาเยี่ยมพ่อครั้งล่าสุด โดยอ้างว่าจะได้แจ้งเรื่องงาน แต่ตอนนี้มันไม่สำคัญแล้วเพราะเธอบอกเขาแล้วว่าเธอจะไม่ไปสมัครงานที่อำเภอ เนื่องจากเธอตกลงทำงานกับกรินทร์

“สวัสดีค่ะปลัด”

ประโยครับโทรศัพท์ของดาวลดาแม้จะค่อนข้างแผ่วเบาราวกับเกรงใจเขา แต่ก็ทำให้กรินทร์ชะงักแล้วนิ่งขึงตั้งใจฟังโดยไม่รู้ตัว

“ใช่ค่ะ...ดาวมาทำงานวันแรก...ที่บ้านพักในปั๊มน้ำมันของเขาค่ะ...ตอนเที่ยงเหรอคะ ดาวจะกลับไปกินข้าวที่บ้านกับพ่อค่ะเพราะใกล้แค่นี้เอง...แต่ว่าคุณต้องรีบกลับไปทำงานตอนเที่ยงนี่คะ...ก็ได้ค่ะ...สวัสดีค่ะ”

เมื่อดาวลดาวางสายเธอก็ได้ยินเสียงเปรยราบเรียบมาจากเจ้านายที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน

“คราวหลังบอกปลัดก้องด้วยนะว่าเอาเวลางานไปทำงานหลวงให้คุ้มค่าดีกว่าโทรมาหาผู้หญิง”

“ปลัดแค่โทรมาถามเรื่องงานค่ะ” หญิงสาวเอ่ยแก้ตัวให้คนที่โทรมาด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

“แต่ก็โทรมาในเวลางาน” เขาพูดพลางยกนาฬิกาข้อมือดู แล้วเงยหน้าปรายตามองเธอด้วยสายตาเฉียบคม ทว่าอีกฝ่ายกลับคิดว่าเขากำลังตำหนิตัวเองด้วย

“ดาวขอโทษค่ะที่รับโทรศัพท์ในเวลางาน”

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วระบายออก รู้ตัวว่ากำลังหงุดหงิดโดยไม่รู้สาเหตุ “ช่างเถอะ ศึกษางานที่ผมให้ไปก็แล้วกัน ผมจะออกไปทำธุระข้างนอก” เขาลุกขึ้น “ผมจะเข้ามาก่อนเที่ยง อย่าเพิ่งไปไหนล่ะ”

คนฟังไม่รู้เหตุผลของการให้เธออยู่รออย่างแน่ชัด แต่คนพูดรู้ดีทีเดียวล่ะว่าทำไมถึงต้องให้อยู่รอ เรื่องอะไรจะปล่อยให้ปลัดก้องมาฉกเลขานุการของเขาไปกินข้าวหรือไปไหนมาไหนตอนเที่ยงตั้งแต่วันแรกของการทำงาน!

กรินทร์ขับรถออกจากปั๊มน้ำมันด้วยความไม่เข้าใจตัวเอง พอมาคิดทบทวนดูแล้วเขาก็ไม่เห็นเหตุผลอะไรที่เข้าท่าพอที่จะมารองรับการกระทำและคำพูดของตัวเองภายหลังจากเห็นดาวลดารับโทรศัพท์จากปลัดก้อง การที่เขารับเธอเข้าทำงานก็เพื่อต้องการช่วยเหลือเธอกับครอบครัว เขาจึงไม่ได้คาดหวังเรื่องงานแบบเข้มข้น อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในวันแรกนี้หรอก และไม่ควรจะหงุดหงิดกับการที่เธอรับโทรศัพท์ในเรื่องส่วนตัวแค่เวลาไม่กี่นาที

ชายหนุ่มกำพวงมาลัยเข้าแล้วคลายออกก่อนจะเลี้ยวรถเข้าไปยังร้านขายเฟอร์นิเจอร์ในตัวอำเภอ แต่ถึงยังไงก็ตาม เขาก็ไม่มีทางทำตัวเป็นเจ้านายที่ดีด้วยการปล่อยให้ดาวลดาไปกินข้าวเที่ยงกับปลัดก้องในวันนี้ เพราะมันเป็นการประกาศความสัมพันธ์อันพิเศษมากเกินไป ถ้าเริ่มแวะเวียนมารับมาส่งไปกินข้าวตั้งแต่วันแรกวันต่อไปก็ต้องมีมาเรื่อยๆ



กรินทร์กลับเข้ามาอีกครั้งในตอนสิบเอ็ดโมงกว่า โดยมีพนักงานจากร้านเฟอร์นิเจอร์สองคนยกโต๊ะทำงานกับเก้าอี้เข้าไปในห้องทำงานด้วย ชายหนุ่มให้จัดโต๊ะสำหรับดาวลดาไว้ใกล้กับประตูโดยหันหน้าเข้าหาด้านข้างเขา

“มันอาจจะแคบไปหน่อย เพราะผมไม่คิดว่าจะมีคนมาทำงานด้วยในตอนแรก” เขาออกตัวกับเธอหลังจากพนักงานกลับไปแล้ว “แต่ถ้าสำนักงานของปั๊มเสร็จเมื่อไหร่คุณจะได้นั่งสบายกว่านี้”

“ขอบคุณนะคะคุณช้าง สำหรับทุกอย่าง ทั้งงาน ทั้งโต๊ะทำงานด้วย”

ชายหนุ่มตาพร่าไปชั่วขณะกับรอยยิ้มและแววตาสำนึกในบุญคุณของเธอ เมื่อเรียกสติกลับมาได้เขาจึงเอ่ยชวนเธอในทันที “ใกล้เที่ยงแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ”

ดาวลดาขยับตัวอย่างอึดอัด “แต่ปลัดก้องบอกว่าจะเข้ามารับดาวไปกินข้าวเที่ยงฉลองที่ได้งานค่ะ”

กรินทร์ชะงักเท้าที่กำลังจะเดินไปยังประตูห้องนอนของตัวเอง ริมฝีปากกระตุกขึ้นอย่างผู้มีอำนาจเหนือกว่าคนที่ถูกกล่าวถึง

“บอกเขาว่าเอาไว้ฉลองช่วงเวลาอื่นดีกว่า” พูดแล้วก็รอดูว่าดาวลดาจะทำยังไง

“ถ้าอย่างนั้นดาวจะโทรบอกปลัดว่าเอาไว้ตอนเย็นค่ะ”

คำตอบของเธอทำให้เขารู้สึกเป็นผู้ชนะ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดหงุดหงิดเหมือนก้อนกรวดกระเด็นมาอยู่ในรองเท้าไม่ได้ เพราะนั่นหมายถึงว่าปลัดก้องจะมาฉลองกับดาวลดาที่บ้านโดยไม่ต้องห่วงเรื่องเวลาอีกต่อไป น้ำเสียงที่พูดออกมาก่อนเดินเข้าห้องนอนจึงราบเรียบติดจะเฉยชาเช่นเดียวกับใบหน้า

“ตามใจคุณสิ เรื่องส่วนตัวผมไม่มีสิทธิ์ยุ่งอยู่แล้ว แต่ถ้าในเวลางานคุณเป็นสิทธิ์ของผม”






Create Date : 08 กุมภาพันธ์ 2560
Last Update : 8 กุมภาพันธ์ 2560 19:48:04 น. 0 comments
Counter : 365 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
รัณณา
Location :
ศรีสะเกษ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 37 คน [?]




เมื่อสาวป่าไม้เป็นนักเขียน

ชื่อเล่น นาง ค่ะ

รัณณา มาจากคำอ่าน รัน = run หรือ ran แปลว่าวิ่ง นา ก็คือท้องนา ^ ^

รัณณา ก็เลยมีความหมายแบบกวนๆ ว่า วิ่งไปบนท้องนา รัณณา เป็นนามปากกาของนักเขียนที่ทุกอณูของจิตวิญญาณและความรู้สึกมีความเป็น นักอนุรักษ์พงไพร เป็นผู้ที่มุ่งหวังเก็บเกี่ยวความสุขจากความคงอยู่ของธรรมชาติ และหวังการก่อเกิดงานเขียนที่กลั่นกรองจากประสบการณ์และจินตนาการที่ผุดพราวขึ้นทุกย่างก้าวที่เยื้องกราย...


โลกของรัณณา พระเอกหรือนางเอกส่วนใหญ่แล้วเป็นคนหล่อ สวย ดี น่ารัก มีเหตุผล(บ้าง) นั่นเพราะว่าคนเขียนอยากให้โลกนี้มีแต่คนดีๆ ถึงแม้ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่เพราะว่าคนเขียนมีความสุขกับความคิดฝันโดยไม่ได้หวังจะทำร้ายใคร เนื่องจากความเป็นจริงที่พบเจอก็เหนื่อยล้ามากพออยู่แล้ว ส่วนตัวร้ายก็สร้างมาเพื่อความบันเทิงหรืออาจให้ข้อคิดเล็กน้อยบ้างตามแต่ช่วงนั้นจะพบเจอกับอะไรที่กระแทกใจ

หวังว่านิยายของรัณณาคงสร้างความสุขให้คนที่คิดเหมือนกันบ้างนะคะ

ติดตามสาวป่าไม้ใจรักเขียนได้ที่เฟสบุ้ค
รัณณา ริมธาร
ยินดีต้อนรับสู่บ้าน รัณณา

ผลงานในรูปแบบ e-book

นิยายที่ได้แรงบันดาลใจมาจากชีวิตการทำงานบนดอยแห่งหนึ่งในภาคเหนือ

แรงบันดาลใจจากการไปเที่ยวบาหลีก่อให้เกิดให้นิยายเรื่อง ณ ดารันหัวใจฉันมีเพียงเธอ

เลือดรักชาติจากคนงานบนดอยคนหนึ่งเป็นที่มาของนิยายใต้แสงเมคา



Code Calendar
จากใจนักเขียน
งานเขียนในเวบนี้ เป็นลิขสิทธิ์ของผู้เขียน ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมาย ห้ามคัดลอก ดัดแปลง เผยแพร่ โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร มิฉะนั้นอาจมีความผิด ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537

ฟังเพลงเพราะๆ

New Comments
Friends' blogs
[Add รัณณา's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.