Group Blog
 
 
พฤษภาคม 2550
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
3 พฤษภาคม 2550
 
All Blogs
 

พ่อครับ ขอยืมตังค์หน่อย

เสร็จจากงานถึงบ้าน เกือบสามทุ่มเข้าไปแล้ว เขาเดินเข้าบ้าน ที่ดูเงียบเหงา เนื่องจากภรรยาเสียชีวิตไปเมื่อปีกลาย ทิ้งลูกชายคนเดียวไว้กับเขาให้หาเลี้ยงลูกตามลำพัง
ดีว่าเจ้าหนูน้อยพอจะช่วยตัวเองได้บ้าง อาหารก็กินอาหารปิ่นโตที่ผูกประจำหากินเองได้ ทำให้ไม่เป็นภาระมากมายนัก เข้ามาในบ้านเหงื่ออาบแก้ม ยังไม่ทันได้พัก
ผู้เป็นพ่อเห็นหน้าลูกชายวัยซน ที่รอรับหน้า เอ่ยปากทัก "พ่อครับ วันนี้ทำงานเหนื่อยมั้ยครับ"
"เหนื่อยสิลูก แล้ววันนี้ทำการบ้านเสร็จแล้วเหรอ" ผู้เป็นพ่อตอบเนือยๆ
พร้อมกับถามต่อด้วยความเคยชิน "เสร็จหมดแล้วครับ คือ ผมมีเรื่องบางอย่างอยากจะถามพ่อน่ะ พ่อว่างหรือยังครับ"
ลูกชายตัวน้อยถามต่อ
"เดี๋ยวพ่อจะไปอาบน้ำ หาข้าวกินข้าวซักหน่อยแล้วคงจะเข้านอน วันนี้เหนื่อยเหลือเกิน ว่าแต่จะถามอะไรพ่อเหรอ" ผู้เป็นพ่อถามด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า
"คือผมอยากรู้ว่าพ่อทำงานได้ค่าจ้างวันละเท่าไรครับ" ลูกชายถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ
หันมามองหน้าลูกชายพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แล้วผู้เป็นพ่อ ก็ตอบไปว่า "วันล่ะสี่ร้อย "
"งั้นผมขอยืมตังค์พ่อซักสองร้อยได้มั้ยครับ"ลูกชายตัวน้อย เอ่ยปากด้วยสายตาวิงวอน
"หาแกว่าไงนะ" ผู้เป็นพ่อขึ้นเสียงด้วยอารมณ์
ก่อนที่จะหันมาพูดกับลูกชายด้วยเสียงเข้มขึ้นกว่าเดิม
"นี่ฟังนะแกคิดว่าเงินทองหาได้ง่ายๆเหรอ กว่าพ่อจะได้เงินสี่ร้อยบาทต้องทำงานเหนื่อยตั้งแต่เช้ายันค่ำ
แต่พอกลับมาถึงบ้านเจอแก รอขอยืมเงินพ่อง่ายๆแบบนี้นี่นะแกลองไปคิดดูให้ดีสิว่า แกทำประโยชน์อะไรให้พ่อบ้าง พ่อถึงจะต้องให้เงินสองร้อยนี่ ให้แกยืม "
เด็กชายยืนนิ่งมองหน้าพ่อ ไม่มีเสียงหลุดออกจากปาก แต่น้ำตาไหลซึม ลงอาบร่องแก้มทั้งสองข้าง ก่อนที่จะหันหลังเดินกลับห้องตัวเองอย่างซึมเซา
หลังจากอาบน้ำเสร็จ แวะเข้าครัวหาข้าวปลากินเรียบร้อย เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ เดินไปที่ระเบียงความรู้สึกเคร่งเครียดที่ได้รับมาจากงานนอกบ้านเริ่มผ่อนคลาย
คิดไปถึงอดีตที่ผ่านและงานที่ทำมาทั้งวัน
แล้วก็ย้อนกลับคิดไปถึงลูกชายตัวน้อย ลูกเป็นเด็กดี ไม่เคยเกเร ไม่เคยเอ่ยปากขอเงินเพิ่ม นอกจากเงินค่าขนมที่เขาให้ประจำวันเท่านั้น
แต่วันนี้ทำไมถึงเอ่ยปากยืมเงิน
เมื่อสักครู่ เขาเหนื่อยเกินไปหรือเครียดเกินไปหรือป่าว ถึงได้ใช้อารมณ์กับลูกไปอย่างนั้น เมื่อได้คิด เขาดับบุหรี่ แล้วเดินไปที่ห้องลูกชาย
ไฟในห้องนอนดับแล้ว เมื่อเปิดประตูเข้าไป เอื้อมมือเปิดไฟในห้อง
หนูน้อยนอนตะแคงหน้า ตายังคงลืมจ้องมองมาที่ประตู แก้มที่แนบกับหมอน ชุ่มด้วยน้ำตา พร้อมเสียงสะอื้นเบาๆอยู่คนเดียว
เขาเดินไปนั่งที่ขอบเตียงมือลูบผมลูกชายเบาๆ
พร้อมกับเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเครือจุกคอ
"พ่อขอโทษนะลูก เมื่อกี้พ่อเหนื่อยมามากเลยใช้อารมณ์ กับลูกมากไปหน่อย
จริงๆตะกี้พ่อไม่ได้ถามลูกด้วยซ้ำว่า ลูกอยากยืมเงินพ่อไปทำไม ลูกอาจจะมีเหตุจำเป็นที่จะต้องใช้เงินก็ได้ เงินแม้ว่าจะหาได้ลำบาก ไม่ได้ได้มาง่ายๆ แต่ถ้าลูกมีเหตุผลเพียงพอ พ่ออาจจะให้ยืมก้อได้ เพราะว่า ลูกน่ะสำคัญสำหรับพ่อเหนือสิ่งอื่นใด และพ่อรักลูกจ้ะ"
"ว่าแต่ไหนลูกลองบอกพ่อสิว่า ลูกอยากยืมเงินสองร้อยไปทำอะไร" ผู้เป็นพ่อถามลูกชายที่มองหน้าพ่อนิ่ง
ด้วยน้ำเสียงปราณี เต็มเปี่ยมด้วยความรัก ลูกชายตัวน้อย ส่งเสียงสะอื้นจากลำคอ
"พ่อครับ ตั้งแต่แม่ตายผมเห็นพ่อต้องทำงานหนักเพื่อหาเงินทุกวันจนไม่ได้พักไม่ได้อยู่กับผมเลย เราแทบไม่มีเวลาได้อยู่ด้วยกัน ผมเลยค่อยๆ เก็บค่าขนมของผมไว้ตลอดมา จนถึงตอนนี้ผมเก็บได้สองร้อยบาทแล้ว แต่พอผมรู้จากพ่อว่าพ่อทำงานได้ ค่าจ้างวันล่ะสี่ร้อย
ผมจึงอยากยืมพ่อเพิ่มอีกสองร้อย ให้เป็นสี่ร้อยเพื่อจะได้ใช้เป็นค่าจ้างให้พ่อได้พัก ได้อยู่กับผมซักวันนึงครับ "



เราได้รับเมล์นี้มาจากเพื่อน แต่ไม่รู้ว่า ใครเป็นคนเขียนขึ้นมา เลยไม่ได้ลงเครดิตให้
หลังจากอ่านจบ รู้สึกสะท้อนใจขึ้นมา หลายครั้งที่เราลืมนึกถึงความรู้สึกของใครบางคนที่เรารักไป
เราอ่านแล้วรู้สึกคิดถึงพ่อ ขึ้นมาจับใจ หลายครั้งที่พ่อมักถามเสมอ เมื่อมีเทศกาล หรือวันหยุดต่างๆ
"วันหยุดนี้กลับบ้านไหมลูก"
ทุกครั้งที่เราบอกว่า "กลับค่ะพ่อ" เราจะรู้สึกได้เลยว่า น้ำเสียงของพ่อ มีความดีใจ แทรกมาให้เรารับรู้ได้ทุกครั้ง แต่บางครั้งเราก็ยุ่ง หรือบางทีรู้สึกว่า เพิ่งกลับไปเมื่อไม่นาน พ่อก็จะตอบกลับมาเสมอว่า " ไม่เป็นไรลูก ว่างแล้วค่อยกลับก็ได้"
มีคนไม่กี่คนในชีวิตของเรา ที่ดีใจทุกครั้งที่เห็นหน้าเรา ยิ้มอย่างมีความสุขเวลาเราอยู่ใกล้ๆ เป็นห่วงทุกครั้งเวลาที่เราทุกข์ใจและทุกข์ไปกับเราด้วย แต่ในยามที่เรามีความสุข บางทีเรากลับ หลงลืมคนสำคัญคนนี้ไป แล้วคนสำคัญของเราก็ไม่เคยโกรธเราเลยสักครั้ง
ในวันนี้...คนสำคัญในชีวิตฉัน หายไปหนึ่งคน จากกันโดยที่ไม่ได้ลา มีอยู่สิ่งหนึ่ง ที่อยู่ในใจเสมอ และไม่เคยพูดให้พ่อได้ยินเลย
แต่วันนี้ฉันพูดคำนี้ ทั้งน้ำตา
" รักพ่อค่ะ ภูมิใจที่สุด ที่ได้เกิดมาเป็นลูกพ่อ"




 

Create Date : 03 พฤษภาคม 2550
3 comments
Last Update : 3 พฤษภาคม 2550 22:12:23 น.
Counter : 727 Pageviews.

 

ยังไงก็ ....สู้สู้นะค่ะ....

 

โดย: MYOMYO 3 พฤษภาคม 2550 21:38:17 น.  

 


อ่านแล้วคิดถึงพ่อมากๆ ผมเองยังคิดว่ายังดูแลท่านไม่ดีเลยจนถึงลมหายใจสุดท้ายของท่าน...คิดถึงพ่อ มากๆ

 

โดย: ฟ้าสดใส ทะเลสีคราม 3 พฤษภาคม 2550 21:53:43 น.  

 

อ่านกี่เที่ยว กี่เที่ยวก็ยัง ซึม ...

 

โดย: Yoawarat 3 พฤษภาคม 2550 22:05:20 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 


แม่นกแอ่น
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง รักธรรมชาติและสัตว์ป่า และฝันอยากมีร้านเบเกอรี่เล็กๆเป็นของตัวเอง

Friends' blogs
[Add แม่นกแอ่น's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.