-:- [ N u s f i s H ] -:- Something I wanna wish

 
กุมภาพันธ์ 2550
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728 
 
18 กุมภาพันธ์ 2550
 

หลงทาง ... กับความเปล่าเปลี่ยว



My Favorite :

ค่ำมืดของวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2550 ผมกำลังหลงทาง...

เย็นวันนั้น ผมกำลังมีความสุข ในหลายๆอย่างที่ผ่านเข้ามา ภาพของความสุขเหล่านั้น ก็ยังคงติดอยู่ การสอบที่ราบรื่น การได้พูดคุยและสนุกสนานไปกับเพื่อนๆ ผมกำลังเฝ้าจดจ่อที่จะได้กลับบ้าน หลังจากที่เหนื่อยมาทั้งวัน

กรุงเทพก็ยังคงเป็นกรุงเทพที่แสนวุ่นวาย รถติดยาวตลอดทาง แต่นั้นก็ยังไม่ทำให้ผมหงุดหงิดใจได้เลยแม้แต่นิดเดียว ผมกำลังคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา กับวันหยุดข้างหน้า คิดถึงวันตรุษจีน อั่งเปา แต๊ะเอีย คิดว่าวันพรุ่งนี้จะดูหนังเรื่องอะไรดี

ไม่นานนัก รถวิ่งผ่านทางที่ผมไม่คุ้นเคย ผมไม่กังวลใจ เพราะรู้ว่า ผมต้องหาทางกลับบ้านได้แน่ จุดหมายมันไม่ไกลจากบ้านของผมสักนิด ผมยังคงมองภาพที่ไม่คุ้นเคยนั้นผ่านกระจก ท้าวคาง และคิดว่าจะกลับยังไงดี ภาพกรุงเทพตอนกลางคืนก็ยังคงสวยงาม ผมเข้าใจดีที่เขาเรียกว่า "แสงสี" นั้นเป็นยังไง ถ้าคุณได้ลองมองผ่านกระจกรถสักคันบนทางด่วนยาวสุดลูกหูลูกตา คุณก็คงเข้าใจเหมือนกัน

รถจอดสนิทที่ท่ารถ ผมจำได้ ผมเคยมาครั้งนึงแล้ว เพียงแต่ไม่เคยมาในยามฟ้ามืดแบบนี้เท่านั้น ผมยังคงไม่กังวล ตอนนั้นเป็นเวลาสองทุ่มแล้ว แต่ที่หมอชิต ก็ยังคงอึกทึกตลอดเวลา

แต่ทันทีที่ผมเดินไปยืนตรงฟุตบาท มองเหลียวไปมา ในขณะที่ผู้คนมากมายกำลังเดินไปยังจุดหมายของตนเอง ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ...ผมเริ่มรู้สึกกลัวและกังวล ขึ้นมาจริงๆ ...

เราจะหาทางกลับเจอไหมนะ ?
ทางนี้จะใช่ทางกลับบ้านรึเปล่า ?
แล้วถ้าผิดขึ้นมาจะทำยังไงต่อไป ?


หลายคนอาจจะคิดว่า ง่ายมาก ก็แค่ขึ้นแท็กซี่ หรือขึ้นรถเมล์สายที่รู้จัก แน่นอนผมก็คิดแบบนั้น มันง่ายจริงๆ ที่จะหาทางกลับบ้าน ซึ่งอยู่ไม่ห่างไกลจากที่นี่ ผมคิดแบบนั้นจริงๆ ตอนอยู่บนรถ แต่ทว่า ความรู้สึกที่ได้เจอจริงๆกลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิง ถนนมากมายหลายสายวิ่งคดเคี้ยวไปมา รถมากมายที่รีบเร่งไปข้างหน้า ผมไม่รู้ทิศทาง ผมกำลังสับสน

สุดท้ายผมเดินย้อนไปทางที่ผ่านมา มองหาอะไรที่คุ้นเคย ผมตัดสินใจเลือกที่จะเดิน หลายคนอาจจะคิดว่าผมประหลาด ที่เลือกจะเดิน ทั้งๆที่นั่งแท็กซี่ ทอดตัวอย่างสบาย รอไปถึงจุดหมายก็เพียงพอแล้ว แต่สำหรับผม คนที่หลงทางมาทั้งชีวิต ตั้งแต่เด็ก โดยที่ไม่มีรถกลับ เส้นทางบนถนนที่ทอดยาวแค่ไหน ผมก็ยังคงเดินมาได้เสมอ

ผมจึงเลือกที่เชื่อมั่นในสองขาของผม ก้าวเดินออกไป บนถนนที่ไม่คุ้นเคย และไม่รู้ว่าสิ้นสุดที่ไหน ไม่รู้แม้กระทั่งจุดหมาย ค่ำคืนนี้ยังคงสว่างสดใสกว่าทุกคืน

เมื่อเดินไปสักพัก ผมเห็นยอดตึกรูปร่างที่คุ้นเคย ไกลออกไป ผมคิดว่ามาถูกทาง และเลือกที่จะเดินต่อไปด้วยใจที่ผองโตในความหวัง รถยังคงวิ่งด้วยความเร็วผ่านตัวผมไป อาจเป็นพันๆคัน ผมไม่รู้สึกตัว

ที่ข้างทาง ผมเห็นลุงคนนึงกำลังลากรถเข็นที่ว่างเปล่าอย่างช้าๆและสบายใจ เขาคงขายของหมดแล้ว และกำลังกลับบ้านอย่างเป็นสุข

ผมเห็นผู้หญิงกลางคนคนนึง กำลังนั่งอยู่ที่ป้ายรถเมล์คนเดียว ท่าทางเศร้าสร้อย และเหม่อลอย เขาคงกำลังเฝ้ารอรถเมล์ที่นานๆจะมาที มารับเขากลับสู่บ้าน เหมือนๆกับผม

ผมเห็นคนที่สวนกับผม หัวเราะยิ้มอย่างมีความสุข เขาคงเพิ่งเลิกงาน และกำลังนัดกับเพื่อนเพื่อสังสรรค์ที่ไหนสักแห่ง

ผมเห็นหญิงชราคนนึง นั่งหลับอยู่ข้างทาง เตรียมจองที่สำหรับขายของในวันพรุ่งนี้ เขาคงเหนื่อยกับวันนี้ที่ผ่านพ้นไปอีกวันสำหรับเขา และเผลอหลับไป

ผมเห็นชายคนนึงอีกฝากถนน กำลังเดินไปในทิศทางเดียวกับผม อย่างรีบเร่งและร้อนรน เขาคงลืมงานไว้ที่ออฟฟิศ และรีบเร่งกลับไปเอา

ผมเห็นเวที จัดงานอะไรสักอย่างที่ข้างทาง คนดูมากมาย กำลังยิ้มและจดจ่อกับการแสดงนั้น เก้าอี้ยังคงว่างอยู่หลายตัว รอคอยใครมานั่งและทำให้งานครึกครื้นกว่านี้

ถนนเปล่าเปลี่ยวและทอดยาวลึกเข้าไป และดูเหมือนจะไม่สิ้นสุดลงง่ายๆ ผมจำได้ว่าที่นี้คือสวนจตุจักร อีกด้านคือสวนรถไฟ ความร่มรื่นของมัน กลายเป็นความวังเวง เงียบเชียบ อ้างว้าง ดูน่ากลัว ผิดกับตอนกลางวันลิบลับ ที่ผู้คนมากมายมานั่งคุย เดิน วิ่ง สนามเทนนิสยังคงเปิดไฟอยู่ ทว่าไม่มีใครสักคนมาเล่น

ในที่สุด ถนนเล็กๆนี้ก็มาบรรจบกับถนนใหญ่ หลุดพ้นจากความเงียบ เสียงอึกทึกของรถนับไม่ถ้วนถาโถมเข้ามา ความรู้สึกโล่งใจเล็กๆก็ปรากฏขึ้น ผมจำตรงนี้ได้ดี และในที่สุดผมก็รู้ทางกลับบ้านจากตรงนั้นได้

แต่ที่ผมแปลกใจไม่ใช่ความรู้สึกยินดีที่ผมจะได้กลับบ้าน ผมได้เจอสิ่งต่างๆ ผู้คนหลายหลายรูปแบบที่มักจะวนเวียนรอบๆตัว แต่ทว่าไม่เคยสังเกต ได้เห็นในมุมมองที่ต่างออกไป ได้เห็นความคิดและความรู้สึกของพวกเขา ความโดดเดี่ยว ความเหงา ความวุ่นวาย ...

ผมดีใจ ที่ในที่สุดผมก็เข้าใจว่าทำไมที่ผ่านมา ผมถึงเดินอ้อมไกลลิบเพื่อกลับบ้าน







 

Create Date : 18 กุมภาพันธ์ 2550
3 comments
Last Update : 18 กุมภาพันธ์ 2550 4:02:30 น.
Counter : 2685 Pageviews.

 
 
 
 
รูปภาพประกอบสวยดีคับ
ดีใจด้วยนะคับที่นายหาทางออกให้กับปัญหาด้วยตัวเองจนสำเร็จ ท้อได้แต่อย่าถอย ใช้ได้เสมอนะคับ
แวะมาทักทาย และส่งมิตรภาพดีๆ ให้คับ
ขอให้ตัวและหัวใจเข้มแข็งตลอดไปนะคับ
take care
 
 

โดย: หัวใจขนนก (F_lifetruth ) วันที่: 18 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:4:56:27 น.  

 
 
 
สม แรดนัก สวรรค์ลงทัณฑ์

555+

 
 

โดย: tonoton IP: 203.113.35.6 วันที่: 18 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:19:56:08 น.  

 
 
 
อรุณสวัสดิ์ครับ
 
 

โดย: คนขับช้า วันที่: 16 พฤษภาคม 2554 เวลา:5:49:07 น.  

Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

nusfish
 
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add nusfish's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com