ถึงหนูจะเตี้ย ล่ำ ดำ ถึก แถมด้วยเถื่อน แต่หนูก็มีความรักนะคะ หุหุ
 

ตอนที่ 3 # เริ่มต้นการรับน้องสุดโหด และการกลับมาของเงาะ

มาแว้ว มาอัพ blog แว้ว หายไปนานค่ะ เนื่องจากงานยุ่งมากมาย ทำยังต้องทำสงครามเย็นปนสงครามประสาทกะคนที่ทำงานอีก เหนื่อยกาย และเหนื่อยใจเหลือเกินแล้วค่ะ เฮ้อ คิดถึงวัยเรียนที่ซู๊ดเลย

ที่สำคัญ คือ พยายามอัพแล้ว เมื่อวันศุกร์ที่แล้ว แต่ดั๊น อีนิ้วป้อม ๆ เจ้ากรรมของหนูนี เกิดไปโดนปุ่มอะไรไม่รู้ ทำให้หน้าเว็บมันปิดเลย เสร็จเลย ที่พิมพ์ไว้เกือบจบตอน เกลี้ยงเลย เซ็ง....

บ่นกันพอหอมปากหอมคอ เรามาต่อเรื่องของเรากันดีกว่าค่ะ ในตอนนี้พระเอกก็จะยังไม่โผล่ออกมาให้เห็นกันจะจะหรอกนะคะ แต่อาจมีแว๊บ ๆ มาบ้าง ถ้าหนูนีขยันพิมพ์ แหะๆ แอบขี้เกียจ

เอาล่ะค่ะ มาเริ่มกันเลยเนาะ
****************************
หลังจากเรียนปรับพื้นฐานจบหลักสูตร 1 สัปดาห์ถ้วน ก็เปิดเทอมเลยค่ะ เพราะว่าเรียนก่อนเปิดเทอมสัปดาห์นึงพอดี เปิดเทอมวันแรก เป็นที่น่าตื่นตาสำหรับคนจากสถานศึกษามา 1 ปีถ้วน

สำหรับหนูนีเป็นอย่างมาก หนุ่มสาวใส่ชุดนักศึกษาเดินกันไปมาเยอะแยะ บรรยากาศรุ่นพี่เอ็นดูรุ่นน้องก็มีให้เห็นตลอดเส้นทางที่เดินผ่าน แต่การเอ็นดูของรุ่นพี่ มันเป็นการหวาดระแวง

สำหรับรุ่นน้องอย่างเรา ๆ มากมาย บ้างต้องวิ่งไปร้องเพลงไป บ้างต้องยืนเต้นอยู่กลางตึกที่มีคนเดินผ่านไปมาเยอะแยะ บ้างต้องใจกล้าหน้าด้านไปขอเบอร์สาว ๆ ต่างคณะ ขอไม่ได้ รุ่นพี่

ก็เล่นงานอีก จะหมอบ คลาน กลิ้ง วิ่ง วิดพื้น ก็ว่ากันไป หนูนีเองยังเคยต้องไปยืนด่าตู้ ATM เลยค่ะ แม่เจ้า ถ้าด่าแล้วมันเคือง กดตังค์ไม่ออกจะทำยังไง แต่ต้องทำตามหน้าที่ (ที่ไม่เต็มใจได้

รับเท่าไหร่) อ๊าย อาย แต่ต้องทำใจ มีคนเหมือนเราอีกเยอะแยะ การที่เราต้องทำไปทำตามคำสั่งของรุ่นพี่นั้น ก็เพราะว่าเราต้องไปขอลายเซ็นต์เค้าไงคะ ซึ่งเป็นธรรมเนียมปฏิบัติว่า ก่อนท่าน

รุ่นพี่ทั้งหลายจะให้ลายเซ็นต์กันได้เนี่ย ก็จะกิจกรรม (ประหลาด ๆ) ให้เราทำซะก่อน อาจจะดูโหด เหมือนการแกล้งรุ่นน้อง แต่นั่นก็เป็นวิธีการที่จะให้รุ่นน้องได้สัมผัส ได้รู้จักกับรุ่นพี่ทุก ๆ คน

ซึ่งหนูนีคิดว่าคงไม่มีธรรมเนียมปฏิบัติแบบนี้แล้ว ตั้งแต่มีข่าวนักศึกษาฆ่าตัวตาย เพราะรุ่นพี่ให้เต้นไก่ย่าง ทางมหาลัยก็ระงับกิจกรรมรับน้องทันที ซึ่งหนูนีเองเสียดายค่ะ แม้จะขัดใจใน

บางเรื่อง การกระทำบางอย่างอาจดูรุนแรงเกินไป แต่มันก็ทำให้รุ่นพี่ รุ่นน้องได้ใกล้ชิด สนิทกัน เพื่อน ๆ ก็สนิทกัน เพราะต้องกอดคอ หมอบ คลาน กลิ้ง อยู่ด้วยกันเป็นเดือน ๆ จนไม่รู้จักว่า

เฮ้ย มึงเป็นผู้หญิง เฮ้ย มึงเป็นผู้ชาย เพื่อนทุกคนเล่นหัวกันได้ไม่ถือสา เราจะรับน้องกันทุกเย็นหลังเลิกเรียนค่ะ พออาจารย์สอนคาบสุดท้ายเสร็จปุ๊บ เอาแล้ว รุ่นพี่ช็อปแดง ๆ จะทำตัวเป็น

รุ่นพี่ที่ดีเดินมารับเราถึงห้องเรียน ซึ่งเราก็ไม่อยากเล้ย หนูอยากกลับบ้านนนนนนนนน T_T หลังจากต้อนเหล่ารุ่นน้องลงไปถึงใต้ตึกแล้ว รุ่นพี่ใจดีเมื่อกี้ก็จะแปลงร่างค่ะ

"วิศวะ ปีหนึ่ง แถวตอนเรียงสี่ จั๊ดแถว" แว๊ก มาแล้ว ๆ เสียงมารสีแดง (เรียกตามสีเสื้อช็อปค่ะ)
"หนึ่ง สอง สาม สี่" ปึบ ปับ ปึบ ปับ จัดไม่เสร็จสักที
"เฮ้ย มึงตัวเตี้ย ไปอยู่ข้างหลังดิ เฮ้ย ตัวเตี้ย ๆ ข้างหลังปิดแถวด้วยดิ" เอ้า จัดแถวไป ก็โหวกเหวกกันไป ยัง ยังจัดไม่เสร็จเลย เสียงมารแดงมาอีกแล้ว
"หมอบลงไป๊ อะไร๊ จัดแถวแค่นี้ ใช้เวลานาน เสียงก็ดัง จัดแถวต้องใช้ปากด้วยหรอครับ" หึหึ ถึงจะเถื่อน แต่รุ่นพี่ไม่เคยมึงกูกะรุ่นน้องนะคะ
"ลุก !!!" รุ่นพี่สั่งอีก พึบ พั่บ พึบ พั่บ อ่ะ คราวนี้เริ่มทะมัดแมงมากกกว่าเก่าหน่อย เลยไม่ถูกสั่งทำโทษอีก
"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าครับ ให้เวลาสิบนาที......รับทราบ !!"
"ทราบ !!"
"แยกแถ๊ว !!" พอสิ้นคำสั่ง ก็วิ่งกระจายไปจากตรงนั้น รีบไปหยิบสัมภาระของใครของมัน แล้ววิ่งแจ้นไปห้องน้ำทันที ต้องเปลี่ยนให้ไวมาก ถึงมากที่สุด พวกผู้ชายสบายหน่อย เปลี่ยนกันใต้ตึกเลย
เพราะเปลี่ยนแค่เสื้อตัวเดียวก็อยู่แล้ว แต่พวกสาว ๆ นี่สิต้องใช้เวลากันหน่อย

"วิศวะปีหนึ่ง แถวตอนเรียงสี่ จั๊ดแถว !!" เฮ้ย !! เสียงสวรรค์มาอีกแล้ว ไรวะ ตูยังไม่ได้เปลี่ยนกางเกง อีเพื่อนที่เปลี่ยนเสร็จแล้วก็เร่งยิก ๆ เพราะกลัวโดนทำโทษถ้าไปช้า แต่ถ้าไปก่อนก็โดนทำโทษอีก
หาว่าไม่รักเพื่อน ไม่รอเพื่อน แง่ง รุ่นพี่นี่ จะเอาไงกะตูฟระ ปั๊ดเหนี่ยวเลย หึหึ ได้แค่คิดค่ะ ณ เวลานั้น ต้องทำตามคำสั่งอย่างเดียว T_T

พอจัดแถวได้ที่แล้ว หลังจากหมอบ ๆ ลุก ๆ กันอยู่อีกพักนึง รุ่นพี่ส่วนหนึ่ง (รุ่นพี่ดุดุพวกนี้ จะเรียกว่าพี่ว๊ากค่ะ จะมีทั้งหมด 5 คน คอยข่มขู่ เอ๊ย คอยสอนเรื่องระเบียบแถว เพลงเชียร์ให้กับน้อง ๆ)

เดินไปกลางสนามฟุตบอลที่อยู่ห่างจากตัวตึกประมาณสองสามร้อยเมตรได้ พอพี่แกได้ที่เหมาะ ๆ แล้ว ก็แหกปากเรียกรุ่นน้องผู้มีกรรมอย่างเรา ๆ อีกแล้วค่ะ

"วิศวะปีหนึ่ง หน้ากระดานเรียงสาม จั๊ดแถ๊ว !!" เย้ย แถวหน้ากระดานนี่เกลียดที่สุดเลย เพราะมันจัดยากกว่าแถวตอน....แต่ด้วยคำสั่ง เหล่ารุ่นน้องก็วิ่ง ๆๆๆๆๆ ไปจัดแถวกลางสนามฟุตบอล ที่มีหญ้า
อยู่น้อยนิด ล้ม ลุก คลุก คลานทีนี่ ได้แผล แข้ง ขา แหกไปตาม ๆ กัน

"หมอบลงไป๊ !!" เอาอีกแล้ว หมอบอีกแล้ว กรู หน้าจิ้มดิน สิวเห่อกระจายหมดแล้ว เห็นใจความสวยความงามตูมั่งมั๊ยเนี่ย รุ่นพี่เนี่ย วุ๊ย เคือง แต่ก็ทำตามแต่โดยดี
"ช้า วิ่งมาแค่นี้ช้า คุณเป็นอนาคตวิศวกรครับ ต้องทำอะไรให้กระฉับกระเฉงว่องไวครับ และต้องถูกต้องด้วย ช้าแบบนี้คุณเป็นหัวหน้าคนไม่ได้ครับ" ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะ แต่ว่า.......................
มันเกี่ยวอะไรกะวิ่งช้าเนี่ย ฮ๊า!! อีเราก็ขาสั้น ๆ ตัวอ้วน ๆ จะให้วิ่งเร็วไปไหน๊ รุ่นพี่บ๊าาาาา

เราก็ลุก ๆ หมอบ ๆ วิ่งจัดแถวกันอยู่อย่างนั้นตั้งแต่หกโมงเย็นยันทุ่มกว่า ๆ นั่นแหละค่ะ แต่ว่า...อีตอนฝึกไปได้สักสิบยี่สิบนาทีเนี่ย เงาะ..จำเงาะได้มั๊ยคะ ถ้าจำไม่ได้ กลับไปอ่านตอนก่อนหน้านี้ได้เลยค่ะ

เงาะ เธอเป็นสาวร่างเล็ก ผอมแห้ง แรงน้อย น่าสงสาร และขี้โรค เธอเป็นสารพัดโรคที่เธอสามารถเป็นได้ เธอเป็นลมบ่อยมาก สิบนาทีเธอเป็นลม รุ่นพี่ผู้หญิงต้องมาคอยปฐมพยาบาลเธอตลอดเวลา

รุ่นพี่ผู้ชายที่ถึก บึกบึน ก็ต้องมาอุ้มเธอไปไว้ในที่ปลอดภัยทุก ๆ สิบนาที เธอเป็นลม -- ปฐมพยาบาล -- นั่งพักแป๊บนึง -- กลับมาฝึกต่อ -- เป็นลม -- ปฐมพยาบาล -- นั่งพักแป๊บนึง -- กลับมาฝึกต่อ

วนลูปอยู่อย่างตลอดการฝึกระเบียบแถว ไอ้เราก็เห็นใจค่ะ นึกสงสาร ร่างกายไม่แข็งแรง แต่ก็ยังร่วมกิจกรรม เพราะไม่อยากให้รุ่นพี่กระแนะกระแหนว่ากินแรงเพื่อน เราซะอีก ทำไมถึงถึกปานกระบือ

อย่างนี้ก็ไม่รู้ วิ่งอยู่ได้เป็นชั่วโมง ๆ ไม่เป็นลมกะเขาซะที อยากเป็นลม อยากนั่งพักและไม่ต้องกลับไปฝึกอีก อิอิ แต่ความอ่อนแอของเงาะ เมื่อเราได้รู้ทีหลัง เราอยากบีบคอเธอนัก เพราะอะไร ไว้บอกทีหลัง

บอกตอนนี้มันจะไม่สนุกเอา..................................พอฝึกระเบียบเสร็จ เราก็ต้องไปนั่งหัดร้องเพลงเชียร์ต่อ ทั้งเพลงคณะ เพลงมหาวิทยาลัย ต้องร้องให้ได้ จำเนื้อให้หมด ทำนองต้องเป๊ะ แหม ทำอย่างกะ

จะเอาไปประกวดสยามกลการ ยันม่า คูโบต้า จะให้เป๊ะอะไรนักหนา เพี้ยนไปมั่งก็ช่างเถอะ เอาเป็นว่าตอนนี้พอแค่นี้ก่อนเนอะ เยอะไปขี้เกียจพิมพ์ เอ๊ย กลัวจะขี้เกียจอ่าน อิอิ
-----------------------------------------------------------------------------------




 

Create Date : 27 มีนาคม 2551    
Last Update : 28 มีนาคม 2551 8:25:21 น.
Counter : 231 Pageviews.  

ตอนที่ 2 # มาเรียนปรับพื้นฐานกันเถอะ

หลังจากวันปฐมนิเทศน์ผ่านไป น้องใหม่วิศวะทั้งหมดก็ต้องเข้าเรียนคอร์สปรับพื้นฐานทางวิศวกรรม เนื่องจากหลาย ๆ คนมีพื้นฐานที่แตกต่างกัน อย่างที่บอกว่า

หนูนีเองจบพาณิชย์ เพื่อนบางคนอาจจบสายช่างมา บางคนก็วิทย์ คณิต ตรงสาย เพราะงั้น พื้นฐานความรู้จะไม่เท่ากัน มันก็ต้องมีการปรับกันหน่อย

ระหว่างที่เรียนปรับพื้นฐาน 1 สัปดาห์ เหล่าน้องใหม่ก็จะมีรุ่นพี่สันทนาการมาคอยเทคแคร์ ดูแล เล่นด้วย น่ารักมากมาย (หารู้ไม่ เขาทำให้เราตายใจ)

เวลาเรียนก็ไม่มีเรื่องอะไรเล่ามากมายค่ะ แค่หนูนีเป็นที่จับตาเล็กน้อย เนื่องจากโง่ แป่ว แบบว่าพื้นฐานการคำนวณน้อยนิด อาจารย์เลยจับจ้องเป็นพิเศษ

อยู่มาวันหนึ่ง (1 ใน 7 วันของเรียนปรับพื้นนี่ล่ะค่ะ จำไม่ได้ว่าวันไหน) รุ่นพี่ก็เรียกแถว

"วิศวะ ปี 1 แถวตอนเรียงสี่ จั๊ดแถว" มาแล้ว มาแล้ว เสียงเรียกแถวให้เหล่าน้องใหม่ไปรวมตัวกันก่อนหม่ำ หม่ำ ข้าวกลางวัน

"เอาล่ะครับ วันนี้เราจะมีการจับบัดดี้กัน แต่เรามาทำกิจกรรมเรียกน้ำย่อยกันก่อน" เอาล่ะสิตู ต้องได้ไปเต้นไก่อีกแน่เลย แง๊ แง๊ หนูจะไปฟ้องแม่ รุ่นพี่ให้เต้นไก่

เราก็ได้ดูเต้นไก่ของรุ่นเราเองบ้าง เต้นแมงมุมของรุ่นพี่บ้าง สนุกสนานเฮฮา (แต่ขอบอกว่าเต้นแมงมุมอุบาทว์มากค่ะ) และแล้วก็มาถึงเวลาจับบัดดี้กันแล้ว

รุ่นพี่ก็ให้หยิบ ๆ จับ ๆ กระดาษทีละคน จากนั้นรุ่นพี่ที่น่ารัก (เฉพาะตอนนี้เท่านั้น) ก็ให้แกะเบอร์ออกดู แล้วก็รีบหาคนที่มีเบอร์เหมือนเราให้ได้ภายในนับ 1-10

อีเราก็หาค่ะ ไหน ไหน มันอยู่ไหน ในใจคิด ตูอยากได้บัดดี้ผู้หญิงอ่ะ เพราะเรียนโรงเรียนหญิงล้วนมา ไม่คุ้นผู้ชายค่ะ (แต่ดันกระแดะมาเรียนวิศวะ ดูมั๊น)


อ๊ะ เจอแล้ว โอ้ มาย ก๊อต ให้มันได้อย่างงี้สิ ทำไมมันไม่เป็นผู้หญิงฟะ แต่ก็เอาวะ มันหล่อดี เอิ๊ก คนเราอ่ะค่ะ พอเจ๊อะกันครบแล้ว รุ่นก็ให้นั่งข้าง ๆทำความรู้จักกัน

"ชื่อไรอ่ะ" บัดดี้ดิฉันถาม
"หนูนี เธอล่ะ" น๊าน พูดซะเพราะ
"ณัฐ" มันตอบแค่นั้น แค่นั้นจริง ๆ ค่ะ แล้วมันก็ไม่พูดอะไรอีกเลย โอ้แม่เจ้า ตูมีบัดดี้พูดได้คำเดียวคือชื่อตัวเอง บอกแล้วว่าตูอยากได้บัดดี้ผู้หญิงเฟร้ย...


แต่ผู้หญิงในรุ่นตอนนั้นนับได้สิบคน จากแปดสิบกว่าคนค่ะ ฮือ ๆๆๆ หันไปดูบัดดี้คู่อื่น เค้าคุยกันหนิดหนม ทำคู่ตูไม่เป็นงั้นมั่งฟระ

หุหุ อย่าสงสัยว่าเงาะหายไหน เพราะเธอจะกลับมา พร้อมกับปฏิสัมพันธ์ที่มากขึ้นของบัดดี้หนูนี เพราะเธอ บัดดี้พูดน้อยของหนูนี กลับกลายเป็นผู้ชายพูดมาก


มากขนาดสามสี่ชั่วโมงยังไม่หยุดพูด เพราะอะไร ทำไม แล้วหนูนีจะปวดหัวแค่ไหน ไว้ต่อตอนหน้าค่ะ ตอนนี้ขอคั่นด้วยการทำงาน ฮือ เศร้า




 

Create Date : 19 ธันวาคม 2550    
Last Update : 19 ธันวาคม 2550 13:50:08 น.
Counter : 185 Pageviews.  

ตอนที่ 1 # อีกครั้งกับชีวิตนักเรียน

เอาล่ะค่ะ หายไปนานเลย ช่วงนี้งานเยอะ เพราะลูกค้างี่เง่า นึกเรื่องเล่าก็ไม่ค่อย ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน ลำดับเหตุการณ์ไม่เก่งนัก แต่อยากเล่าค่ะ...เริ่มล่ะนะ


ชีวิตนักเรียนมันมีความสุขมากนัก รู้ซึ้งถึงคำนี้จริง ๆ จัง ๆ ก็เมื่อได้มาใช้ชีวิตในวัยทำงานแล้ว คิดเสมอว่า วัยเรียนของเรามีความสุขยิ่งนัก หนูนีเรียนจบพาณิชย์

ก็ตั้งใจว่า จะเข้ามหาวิทยาลัย แต่ด้วยทางบ้านไม่มีใครสนับสนุน แถมด่าอีกตะหาก เวลาบอกว่าจะไปสมัครเรียน ความฝันดับไปหนึ่งปี อยู่บ้านเฉย ๆ ไม่ยอม


ทำงานด้วยค่ะ อยากให้รู้ว่า เราอยากเรียนนะ เราอยากตามฝัน อีกหนึ่งปีถัดมา เราเริ่มเล็งมหาลัยเอกชนใกล้บ้านไว้ เอาวะไม่เป็นไร ไหนไหนก็ไม่มีปัญญาสอบเข้า

ม.รัฐ เรียนเอกชนก็ได้ สับสนในชีวิตอยู่พักใหญ่ว่าจะเรียนอะไรดี ใจชอบภาษามาก แต่อยากต่อยอดด้านคอมพิวเตอร์ เพราะเรียนด้านคอมพิวเตอร์ธุรกิจมา


เอาวะ เรียนสายคอมพิวเตอร์นี่ล่ะ แต่ด้วยอาจเป็นเพราะ วิญญาณรุ่นพี่ที่จมน้ำตาย อยู่ที่บ่อน้ำหน้าตึกเรียน คงอยากมีรุ่นน้องเพิ่มอีกคนนึง เลยดลใจให้สมัคร

คณะวิศวกรรมศาสตร์ซะนี่ (แหลมั๊ยล่ะคะ เรียนพาณิชย์ดันเจือกต่อสายวิศวะ) สมัครไปโดยที่ไม่รู้เลยว่า อนาคตข้างหน้า ชีวิตตัวเองจะเป็นเช่นไร จะลำบาก


ยากเข็ญแสนสาหัสขนาดไหน พอทำเรื่องสมัครเสร็จเรียบร้อย ก็กลับบ้านไปนอนกอดใบสมัครวาดฝันว่าตัวเองอยู่ในชุดนักศึกษาน่ารักขนาดไหน กิ๊ว..มันช่างกล้า

ผ่านไปสองเดือน เย้ ได้เวลาเปิดเทอมละค่ะ ตื่นเต้นมั่ก มั่ก .... โย้ย ชีวิตนักศึกษาตูกลับมาแล้วว้อย แต่ก่อนไปปฐมนิเทศน์ โดนป้าด่าไปอีกรอบหนึ่ง


เนื่องจากไม่พอใจที่เราไปเรียน แกอยากให้เราทำงาน จะได้มีตังค์ให้แก ไม่อยากให้เรียนต่อ เดี๋ยวเรียนสูงกว่าลูกแก..เอาวะ นึกซะว่าป้าให้พรแต่เช้า..เฮ้อ

มหาลัยของหนูนีเป็นมหาลัยที่สร้างได้ไม่กี่ปีค่ะ เพราะงั้นที่ทางเลยไม่สะดวกนัก เหล่านักศึกษาใหม่ก็เลยต้องไปใช้สถานที่ของอีกมหาลัยนึงใกล้ ๆ กัน


หนูนีไปแต่เช้า คนแรกของคณะเลย รุ่นพี่ก็ดูดีใจ๊ ดีใจ๊ มีน้องผู้หญิงมาคนนึงแล้วโว๊ย (แอบได้ยินค่ะ) อยากจะบอกว่าสัปดาห์แรกของการไปมหาลัยเป็นอัปยศ

ทีเดียวค่ะ เพราะการเลือกชุดนักศึกษาของหนูนีเองนี่ล่ะค่ะ เนื่องด้วยหนูนีชอบกระโปรงพลีทค่ะ (โรคจิตชอบกระโปรงมีจีบ) แต่ดันเลือกใส่พลีทยาว แล้วทีนี้


รูปร่างน้อง ๆ โอ่งมังกรอย่างหนูนี บวกกับพลีทยาวถึงตาตุ่ม ทำให้หนูนีอดสูกับชีวิตนักศึกษาในเจ็ดวันแรกอย่างมาก (หลังจากนั้นไปซื้อกระโปรงใหม่ค่ะ เป็นกระโปรงยาวผ่าสองข้างแทน)

วันปฐมนิเทศน์หนูนีจำใครไม่ค่อยได้หรอกค่ะ จำได้ก็แต่เพื่อนใหม่หนึ่งคน ขอเรียกนามแทนตัวเธอว่า "เงาะ" แล้วกันนะคะ เงาะเป็นคนอัธยาศัยดีค่ะ ชวนคุย


ไปเรื่อย แล้วก็ไปหยุดที่เรื่องศิลปิน ดารา นักร้องค่ะ ด้วยความที่หนูนี (ในตอนนั้น) ชอบศิลปินจากเกาะญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก

(ตอนนี้ชอบครูสุรพล พีสะเดิด กะตั๊กแตน ชลดา) เงาะเองก็เข้าขั้นบ้าอย่างมาก เลยคุยกันถูกคอ อ้อ..ขออธิบายลักษณะของเงาะหน่อยนะคะ..


เงาะเป็นมุสลิมค่ะ แต่ไม่ยอมคลุมผม เธอบอกว่าไม่ชอบ ทั้งที่ลุงบังคับให้คลุม..เป็นคนรูปร่างผอม ถึงผอมมาก ผิว หน้าตา ก็คล้าย ๆ กับสาวมุสลิมทั่วไปน่ะค่ะ

แล้วเงาะนี่ล่ะค่ะ ทำให้หนูนีหดหู่กับชีวิตนักศึกษาครึ่งเทอมแรกอย่างร้ายกาจเลยทีเดียว...แต่เรื่องราวจะเป็นยังไง โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ




 

Create Date : 08 ธันวาคม 2550    
Last Update : 8 ธันวาคม 2550 13:55:16 น.
Counter : 105 Pageviews.  

Intorduction

<center>เอาล่ะค่ะ ได้ฤกษ์เริ่มกันแล้ว ถึงแม้ว่าจะยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่รู้จะเริ่มจากไหน ก็จะดันทุรังเริ่มแล้วค่ะ เรามาเริ่มกันจากแนะนำตัวละครก่อนเนอะ แต่ว่าขอสงวนชื่อจริงของตัวละครบางตัวนะคะ นอกจากตัวเอกสองตัวที่จะใช้ชื่อจริงค่ะ (คิดนานอยู่เหมือนกัน ว่าจะสมมติดีไหม) แล้วก็ขอแนะนำแต่ตัวที่คิดว่ามีความสำคัญของเรื่องก่อนนะคะ

ยอด - เป็นพระเอกของเรื่องค่ะ

รูปพรรณสันฐาน - รูปร่างสันทัด ไม่อ้วน ไม่ผอม (ในขณะนั้นค่ะ ประมาณสามสี่ปีมาแล้ว ตอนนี้เป็นยังไง จะเล่าให้ฟังทีหลังค่ะ) มักจะมีหนวดเคราขึ้นเต็มหน้า แต่ถ้าโกนออก หน้าจะใสมาก ไม่มีร่องรอยความเป็นโจรให้เห็นเลยค่ะ
อุปนิสัย - มักจะเงียบ ๆ มีโลกส่วนตัวสูง แต่จะมีมุขฮา ปากหมา ปากจัด..ขออภัยหากอธิบายได้ตรงไปหน่อย กินเก่ง ชอบของหวาน ดูภายนอกจะเหมือนคนซกมก แต่จริง ๆ แล้วรักสะอาด ไม่ค่อยแคร์ใคร สบาย ๆ ไม่คิดมาก รักครอบครัว โดยเฉพาะแม่ รักธรรมชาติ ชอบแสวงหาความรู้ มีจุดมุ่งหมายในชีวิตตัวเอง


หนูนี - เป็นนางเอกของเรื่องค่ะ (พิมพ์เอง เขินเองอยู่เดียว อายนิ้วมือตัวเอง)

รูปพรรณสันฐาน - อ้วน (แค่รูปร่างก็ไม่น่าเป็นนางเอกได้) ไม่ขาว (อยากจะบอกว่าดำ แต่สงสารตัวเอง) ไม่สูง (ก็เตี้ยนั่นแหละค่ะ T_T) ชีวิตไม่ไรดีสักอย่าง แต่มันเป็นอดีตค่ะ ณ ปัจจุบันเป็นไง รออ่านกันนะคะ
อุปนิสัย - เฮ้อ หนักใจนะเนี่ย ให้มาบรรยายนิสัยตัวเอง....ใจดี ปากร้าย ขี้โมโห ขี้งอน (ตอนนั้นจะแอบงอนค่ะ ตอนนี้ไม่แล้ว งอนกันเห็น ๆ) มีน้ำใจ ชอบซื้อขนมให้ชาวบ้านกิน (โดยเฉพาะให้พระเอกกินค่ะ อย่างที่บอก เขากินเก่ง) ดูเหมือนทำอะไรเองไม่ค่อยได้ ทั้งแล็ปไฟฟ้า หรือว่าจะ work shop จริง ๆ แล้วออกแนวสำออย เหอะๆ เลยมีนิสัยชั่วร้ายอีกอย่างหนึ่งค่ะ สรุป ฉันมีอะไรดีมั่งเนี่ย สับสนในชีวิต เพราะไม่ชอบสาขาที่ตัวเองเรียน เป็นคนพูดตรง ๆ รักแรง เกลียดแรง


บัดดี้ หรือ ณัฐ - คนนี้เป็นเพื่อนกับพระเอก นางเอกค่ะ

รูปพรรณสันฐาน - หนุ่มหาดใหญ่เชื้อสายจีนคนนี้ สูง ขาว ผมยาว หล่อเหลาเอาการ เป็นเพื่อนสนิทกับพระเอก เป็นบัดดี้กับนางเอกค่ะ
อุปนิสัย - พูดเก่ง กินเยอะ จริงใจ คิดมากเสมอกับคำพูดคนอื่น หรือแม้กระทั่งคำพูดของตัวเอง ใจดี เสน่ห์แรง สาวงี้ติดตรึม จนมักมีเรื่องปวดหัว เพราะสาว ๆ อยู่เสมอ


เจ๊เคโระ - เป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกันกับพระเอก นางเอกค่ะ

รูปพรรณสันฐาน - สาวทอมบอย ต้วไม่อ้วนแต่มีพุง แรก ๆ ผมยาว ทนไม่ได้เลยตัดสั้น แต่ก็ยังหัวฟู ฟู ตลอดเวลา เพราะมันมักจะลุกจากที่นอนมาเรียนเสมอ ใส่แว่น เหมือนเด็กเรียน แต่ไม่สักนิด บุหรี่ เหล้า เจ๊แกเหมาหมด
อุปนิสัย - แม้จะดูไม่น่าคบในตอนแรก แต่จริง ๆ แล้วเป็นคนดีคนนึง จริงใจกับเพื่อน รักใครรักจริง จนช้ำอกช้ำใจอยู่จนทุกวันนี้ ชอบบอกให้ชาวบ้านเลี้ยงข้าว แต่สุดท้ายก็เป็นมันทุกทีที่ออกตังค์ ฮ่า ๆๆ เป็นคนตลก พูดมาก เรียกเสียงฮาได้ตลอดเวลา


พี่ต้วม - เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันค่ะ

รูปพรรณสันฐาน - อ้วน ดำ หัวฟู ตาโต ตอนแรกสนิทกับณัฐ พักหลัง ๆ ไปเข้าขากะเจ๊เคโระ
อุปนิสัย - เจ้าชู้ คารมเป็นต่อ รูปหล่อเป็นรอง ปากเสียสุด ๆ มักมีเรื่องสาว ๆ มาเล่าให้ฟังเป็นประจำ ชอบเลี้ยงเหล้าเพื่อน (เลี้ยงแต่เหล้า กับแกล้มไปหากันมาเอง) เป็นบุคคลลึกลับ ไม่เคยพาเพื่อนไปให้รู้จักบ้าน หรือ พ่อแม่ ญาติพี่น้อง ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน


อีดะ - เพื่อนคนห้อง คนละสาขา แต่สุดท้ายก็มาสนิทกันค่ะ

รูปพรรณสันฐาน - ขาว ผมยาว ไม่สูง หุ่นไล่เลี่ยกะนางเอกอ่ะค่ะ แต่อีดะจะผอมกว่าหน่อยนึง แต่ต่างกันตรงที่หุ่นนางเอกจะเป็นแบบ อ้วนกลม ช่วงตัวบนใหญ่ ช่วงตัวเล็ก ส่วนอีดะจะอ้วนแบน ๆ ช่วงตัวบนเล็ก ช่วงตัวล่างใหญ่ พูดกันอยู่ ว่าน่าจะเอาหุ่นมารวมกัน จะได้สมส่วน
อุปนิสัย - รักสวยรักงาม รักการแต่งตัว จริงใจ พูดตรง ๆ ไม่เสแสร้ง เป็นคนมีเสน่ห์ หนุ่มมาสนใจเยอะ แต่มักเสียใจกับความรักอยู่เสมอ


เอาล่ะค่ะ ตัวละครที่คิดว่าสำคัญ ๆ ก็น่าจะมีแค่นี้ล่ะค่ะ ส่วนตัวอื่น ๆ ก็ไปเจอกันในเนื้อเรื่องนะคะ เฮ้อ แค่เขียนแนะนำตัวละครยังรู้สึกเหนื่อยเลย ถ้ายังไงแวะมาอ่านกันแล้ว ช่วยคอมเม้นท์เป็นกำลังใจหน่อยนะคะ ^_^




 

Create Date : 03 พฤศจิกายน 2550    
Last Update : 3 พฤศจิกายน 2550 15:13:37 น.
Counter : 88 Pageviews.  

 
 

คิวรี่เป็นหมาบางแก้ว
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]


ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




มาเล่าเรื่องราวความรักของหนุ่มสาววิศวะ ทั้งห้าว ทั้งไม่สวย แถมไม่รวยอีกต่างหาก แต่กระนั้นก็ยังมีมุมหวาน ๆ ความรู้สึกอ่อนไหว และหัวใจที่อ่อนแอ มาติดตามเรื่องราวกัน แม้จะเล่าไม่เก่ง เพราะบางทีก็นานจนลืม แต่ตอนไคลแม็กซ์ จะเล่าได้ไม่ขาดตกบกพร่อง เพราะจดจำด้วยหัวใจ ไปเกาะติดเรื่องกันดีกว่าค่ะ
[Add คิวรี่เป็นหมาบางแก้ว's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com
pantip.com pantipmarket.com pantown.com