bite-size pleasures @34.207721°N 118.206979°W
space
space
space
space

once petal falls


คำว่า 'เพื่อน' นี่แปลกอยู่เหมือนกัน
มันเหมือนว่า เราแบ่งแยกเป็นช่อง ๆไว้สำหรับเพื่อนแต่ละคน
ถึงจะเป็นเพื่อนเหมือน ๆ กัน
แต่เพื่อนที่อยู่ช่องนี้ ทำนี่ได้
ส่วนเพื่อนที่อยู่อีกช่อง อย่าไปทำอย่างนั้นเชียว
เสียเพื่อนแน่ ๆ

เวลาคบเพื่อน ก็ต้องรู้ว่าเขาอยู่ในช่องไหนของความเป็นเพื่อนระหว่างกัน

:
วานิช จรุงกิจอนันต์


เมื่อหลายปีก่อน
ฉันกับเพื่อนอีก 3 คน มักหาเวลานัดเจอกัน
อย่างน้อยให้ได้เดือนละครั้ง

ต่อมา วิถีแห่ง line วิถีแห่งโซเชียลเริ่มเข้ามารุกราน
และที่สุดก็ยึดครองผองเพื่อนทั้งสาม

ด้วยพบว่า ทุกครั้งที่เจอกัน
เพื่อนจะต่างผลัดกันหยิบมือถือขึ้นมาดู

หลายครั้งเข้าที่พูดทีเล่นทีจริงก็แล้ว
อ้อมโลกมาเอ่ยเตือนก็แล้ว
รัวหมัดหนัก ๆ ตรงหน้าเรียงคนก็แล้ว

มันช่วยได้แป๊บเดียวแหละ

นั่นคือ ยอมวางมือถือบ้าง
แถมพูดให้ฉันรู้สึกแตกต่างชนิดว่า ฉันเป็นพวกนอกโลก

แต่ก็ไม่นาน ทุกอย่างก็เหมือนเดิม

.

.


หลัง ๆ เวลาเพื่อนเอ่ยนัดขึ้น
ฉันก็ใช้วิธีไม่รับนัด และไม่ส่งข้อความคุย
บอกเพียงว่าถ้ามีธุระก็โทรมานะ

อย่าฝากธุระไว้ใน line เพราะฉันจะอ่านเมื่อว่าง
และนั่นคือช่วงหลังมื้อค่ำโน่นเลย
แล้วไป ๆ มา ๆ ฉันก็เลิกอ่านเลิกคุยใน line

เพราะเรื่องที่คุย ก็แสนจะไร้สาระ
มีแต่ข้อความที่ส่งต่อ ๆ กันมา
หาความสดใหม่และจริงแท้ยากยิ่ง

...

แต่ฉันก็ยังคงคบเพื่อน
ยังคงรับโทรศัพท์ และคุยเฮฮาได้เมื่อว่าง
เพียงแค่ไม่ขับรถไปเจอเพื่อนแบบเดิม ๆ
ห่างไปจนประเพณีนี้จางหาย

หากก็ยังเจอเพื่อนคนนั้นคนนี้ตามธุระปะปังที่มีต่อกัน

และยังคงไปกินข้าว
ยังคงเอ่ยชวนเพื่อนเพื่อเลี้ยงวันเกิดให้เพื่อน
คิดว่าไปกัน 2 คน ก็คงจะได้คุยกันมากขึ้น

บางคนก็คุยกันจริง
ยอมเก็บมือถือ
บางคนก็ขอรับถ้ามีสายเข้า
แต่ไม่อ่าน ไม่เล่นเน็ตถ้านั่งกินข้าวด้วยกัน

จริงอยู่ เพื่อนยังเกรงใจฉัน

แต่ผ่านมาเรื่อย ๆ ก็วนลูปเดิม
ล่าสุดไม่ถึงกับหยิบมือถือมานั่งรูดปรู๊ดปร๊าดต่อหน้า
หากก็วางมือถือไว้ข้างจานอาหาร
ประหนึ่งมันเป็นอุปกรณ์ในการกิน

(เป็นมารยาทที่ไม่ควรทำอย่างยิ่ง)

แน่นอนว่า
นั่งเหลือบสายตามองจอมือถือทุกครั้งที่มี noti โผล่ขึ้นมา


ฉันนั่งนิ่ง ๆ กินอาหารไป
จนถึงของหวาน
เค้กชิ้นเล็ก ๆ หน้าตาสวยงาม
ไม่ว่าหรอกที่เพื่อนจะถ่ายรูป

ก็มันสวย

แต่พอถ่ายรูปแล้วก็ก้มหน้าก้มตาโพสต์เลยนั้น
ฉันว่ามันน่ารังเกียจอย่างที่สุด

อาหารมื้อนั้น 2 คน ฉันจ่ายไป 118 เหรียญ

คุ้มมากเมื่อมันเป็นทั้งการเลี้ยงวันเกิด
และเลยเลี้ยงลาเพื่อนไปด้วยเลย

...

เพราะตลอด 4-5 ปีที่ผ่านมา
เพื่อนฉันหมกมุ่นกับโซเชียลมากจริง ๆ

ทั้งเล่นเกมในวงสนทนา
ทั้งเล่นโซเชียลเวลารวมกลุ่มกัน


ขนาดวันนี้
ฉันขับรถไปส่งเพื่อนที่บ้าน 30 ไมล์ 
น่าจะเกือบ 50 กิโล
นั่งกันไปในรถ 2 คน
เพื่อนก็ยังก้มหน้าหมกมุ่นกับหน้าจอ

เรื่องที่เอามาคุยก็มาจากหน้าจอ
เพื่อนคนนั้นโพสต์อย่างนั้น เพื่อนคนนี้โพสต์อย่างนี้

เพื่อนจะสังเกตไหมหนอ
ว่าฉันเงียบ

และเงียบอย่างตัดสินใจได้แล้ว
เงียบจนส่งเพื่อนลงหน้าบ้าน

และเอ่ยลา

...


อยากบอกเพื่อนว่า
ถ้าเจอกันแล้วเป็นอย่างนี้
ไม่ต้องมาเจอกันหรอก

...

แต่ก็ไม่ได้บอก และไม่คิดจะบอกอีกต่อไปแล้ว

ทำได้ก็เพียง 'ลบเพื่อน' ออกจาก contact list

เท่านั้นเอง




Create Date : 04 มีนาคม 2560
Last Update : 4 มีนาคม 2560 14:51:51 น. 0 comments
Counter : 173 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ลำเนา
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 23 คน [?]




ดอกไม้ ..
มันพูดได้ด้วยกลีบ
ต้น พูดด้วยใบ
เวลาออกดอก
ทั้งกลีบและใบ ทักทายกันในสายลม
และเริงรื่นอยู่ด้วยกัน
.
.


-- ลำเนาป่า

space
space
[Add ลำเนา's blog to your web]
space
space
space
space
space