|
|
|
สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า "หมา"
หมาเป็นสิ่งมีชีวิตที่ฉันเคยกลัวมากที่สุดตั้งแต่เด็ก เพราะจะโดนมันไล่เห่าอยู่ตลอดไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้มันตั้งแต่ชาติไหน เห็นหน้าเป็นต้องวิ่งเข้าใส่แต่มา ณ บัดนี้ หมา หรือ สุนัข เป็นสัตว์ที่ฉันรักมันมากที่สุดมันเหมือนเพื่อน น้อง ที่คอยอยู่ข้างฉันเสมอ แม้นมันจะเป็นหมาข้างถนน หรือข้างบ้านวันนี้ตอนเช้าขณะที่กำลังเดินออกจากบ้านไปหน้าหมู่บ้านรอรถบริการมารับไปทำงานฉันก็จะเห็นฝูงหมากลุ่มเดิมอยู่เสมอๆ มันไม่เคยเห่า กัด หรือเข้ามาทำร้ายฉันเลยวันนี้มันแปลกไปเพราะอะไร...
มันตั้งวงล้อมลูกหมาตัวหนึ่ง ที่นอนเหมือนตายอยู่กลางถนน พร้อมทั้งไล่เห่า รถทุกคันที่เข้าใกล้ฉันถามวินมอไซค์ "มันโดนรถชน" กรรมเวร แล้วนอนกลางถนน ถ้ามันยังไม่ตายมันก็คงตายเพราะรถเหยียบ ฉันไม่รู้จะทำไง เพราะหมามันล้อมตัวเล็กไว้เลยไม่กล้าเข้าใกล้ แม่หมาน่าสงสารมากมันไม่สามารถอุ้มลูกมันออกมาจากตรงนั้นได้เพราะมันไม่มีมือเอาแต่ร้องเหมือนขอความช่วยเหลือ เพราะลูกหมาตัวโตเกินที่แม่มันจะคาบออกมาได้
โชคดีมีคนผ่านมา ฉันเลยขอเขาให้ช่วยลากมันออกแต่ดูสภาพแล้วเหมือนมันจะตาย แต่ตัวมันยังไม่แข็งปรากฏว่า หมาทุกตัวไม่เข้าไปทำร้ายเขาเลย ฉันเลยคิดเองว่ามันคงคุ้มกัน น้องหมาตัวนี้ไว้ไม่ให้โดนรถชนฉันเห็นหมาทุกตัวแถวนี้มันมีกัดกันบ้าง เล่นหยอกกันบ้าง แล้วก็เห็นน้ำใจของมันโดยเฉพาะมันรักพวกของมัน รักลูกของมัน ฉันขอบคุณพี่ผู้ชายคนนั้นแล้วรีบเดินขึ้นรถบริการไปกลับไปคงได้เห็นว่ามันจะรอดรึเปล่า แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันรู้ว่าถ้าหมามันมีมือมันคงไม่ทรมาน แต่เพราะมันได้ความช่วยเหลือจากคนมันถึงไม่โดนรถทับตาย
แล้วคนเราล่ะ!!! คน "บางคน" ที่มีเงินทองมากมาย มีอำนาจ มีอะไรๆ ที่มากกว่าคนอื่นกลับไม่ยอมเข้าช่วยเหลือคนด้อยกว่า หรือคนที่ขาดโอกาส ได้แต่ปล่อยให้คนเหล่านั้นเผชิญชีวิตตามยถากรรมหากแต่ว่าคนที่ขาดโอกาสหากได้รับความช่วยเหลือ เขาอาจจะมีโอกาสได้ทำอะไรๆ ดีๆ ให้กับคนอื่นๆ ก็เป็นได้ เพียงแค่เพราะเขาขาดโอกาส ไม่มีอำนาจ ไม่มีเงินทอง ก็คงคล้ายกับหมาไม่มีมือเรื่องนี้ล่ะมั้ง
หมาอาจจะยังดีกว่าคน "บางคน" เสียอีก..(ระบายๆ)
| Create Date : 15 สิงหาคม 2555 | | |
|
| Last Update : 15 สิงหาคม 2555 13:40:31 น. |
| |
| |
|
|
|
เรื่องจริงกับบัตรรถไฟฟ้าลูกโซ่
เรื่องราวต่อไปนี้เป็นเรื่องจริง ที่เกิดขึ้นกับเราและน้องสาว ทั้งวันเดินทางหลายต่อ ทั้งรถเมล์ปรับอากาศ ทั้งธรรมดา เรือแสนแสบ เรือข้ามฝาก เรือด่วนเจ้าพระยา และหลังจากที่เราสองคนทำธุระย่านพระราม 3 เสร็จก็กะว่าจะไปสถานีรถไฟฟ้าศาลาแดง เพื่อศึกษาดูเส้นทางสถานที่ทำงานน้องสาว ก็ลองคิดกันดูว่าจะไปกันยังไง แล้วก็ตัดสินใจนั่งรถเมล์ไปลงตลาดคลองเตย 2 เดินไปต่อรถไฟใต้ดินลงสถานีสีลม MRT ก็ถึงจุดต่อรถไฟลอยฟ้าที่สถานีศาลาแดงอย่างทันใจ เดินไปดูที่ทำงานพอเข้าใจเส้นทางแล้วก็เดินช้อปเล็กน้อยจึงกลับ เรื่องราวที่เป็นห่วงลูกโซ่นี้ ไม่แน่ใจว่ามันเป็นธรรมเนียมธรรมดาของคนที่ใช้รถไฟฟ้ากันทุกวันเป็นประจำรึมั้ย แต่เรากับน้องสาวรู้สึกว่ามัน...สุดยอดจริงๆ
เรื่องมีอยู่ว่า (เข้าเรื่องสักที) ขณะที่เราสองคนกำลังเดินไปตู้จำหน่ายบัตรรถไฟฟ้า BTS ก็มีผู้หญิงวัยกลางคน ดูสุภาพเข้ามาถามว่า "กำลังจะซื้อตั๋วรถไฟฟ้ารึเปล่าคะ พอดีมีคนให้ตั๋วพี่มา มันเป็นตั๋ว 1 วัน พี่ไม่ได้ใช้แล้ว แต่มีอันเดียวพี่ให้คะ" อึ้งคะ อึ้ง ตอนแรกน้องเราคิดว่าจะมาหลอกขายอะไร แต่เราสองคนก็รับไว้พร้อมขอบคุณแบบงงๆ แล้วพี่คนนั้นก็เดินจากไปอย่างไว แว่บแรก น้องบอกเอาไงดี เชื่อได้หรอ เราเลยเดินไปที่เคาเตอร์ ให้เขาเช็คว่ามันใช้ได้จริงรึเปล่า ผลคือ ยังใช้ได้อยู่จริงภายในเที่ยงคืนของวันนี้..โว่! มันเหมือนลาบลอยแบบไม่รู้ตัว เราทั้งสองคนก็ยิ้มในความใจดีของ ญ คนนั้น แล้วก็ได้แต่คิดว่าใครกันนะที่เป็นคนส่งคนแรก แล้วทุกคนที่ได้รับทำไมถึงส่งกันต่อๆ มา รึ ส่งกันมากี่ต่อบ้างแล้ว เราสองคนเลยคิดว่าน่าจะส่งต่อให้กับคนที่สถานีต่อไปที่เราจะลง นั่นคือ สถานีอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ซึ่งเราทั้งสองคนก็ได้ทำอย่างที่ ญ กลางคนนั้นทำ และช่วยบอกต่อคนที่รับ คนที่รับไปก็ยิ้มแล้วบอกว่าจะช่วยส่งต่อเช่นกัน
เราว่าเรื่องแบบนี้มีประโยชน์มากจริงๆ กับคนเดินถนน (อาจจะเว้น BTS) น้ำใจคนกทม. หรือคนไทยยังก็ยังมีให้เห็นอยู่จริง หลังจากผ่านเรื่องเลวร้ายมา เราเห็นร้านดอกหญ้าที่โดนเผาเหลือแต่ซาก เห็นบันไดเลื่อนรถไฟฟ้าใต้ดินเสียหาย น่าเศร้าเหลือเกิน แต่เย็นวันนี้เรารู้สึกมีความสุขกับเรื่องดีๆ เรื่องนี้อย่างน่าแปลกใจจริงๆ
| Create Date : 11 มิถุนายน 2553 | | |
|
| Last Update : 11 มิถุนายน 2553 22:30:15 น. |
| |
| |
|
|
|
สยามานุสสติ
คำโคลงพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว รักราช จงจิตน้อม ภักดี ท่านนา รักชาติ กอบกรณีย์ แน่วไว้ รักศาสน์ กอบบุญตรี สุจริต ถ้วนเทอญ รักศักดิ์ จงจิตให้ โลกซร้องสรรเสริญฯ
ยามเดินยืนนั่งน้อม กะมล รำลึกถึงเทศตน อยู่ยั้ง เป็นรัฎฐะมณฑล ไทยอยู่ สราญฮา คนถนอมแน่นตั้ง อยู่เพี้ยงอวสานฯ
ใครรานใครรุกด้าว แดนไทย ไทยรบจนสุดใจ ขาดดิ้น เสียเนื้อเลือดหลั่งไหล ยอมสละ สิ้นแล เสียชีพไป่เสียสิ้น ชื่อก้องเกียรติงามฯ
หากสยามยังอยู่ยั้ง ยืนยง เราก็เหมือนอยู่คง ชีพด้วย หากสยามพินาศลง ไทยอยู่ ได้ฤๅ เราก็เหมือนมอดม้วย หมดสิ้นสกุลไทยฯ
| Create Date : 20 พฤษภาคม 2553 | | |
|
| Last Update : 20 พฤษภาคม 2553 20:36:50 น. |
| |
| |
|
|
|
แด่คุณครู..ผู้จากไป
ช่วงเดือนธันวาคมที่ผ่านมาได้ยินข่าวร้าย มีคนใกล้ชิดทั้งที่รู้จัก และไม่รู้จักเสียชีวิตไปหลายคน หนึ่งในนั้นเป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันได้ฝันอย่างประหลาด เริ่มจากฝันบอกลาง ฉันฝันว่าฟันหัก (ฟันล่าง) 1 ซี่ ฉันเคยฝันแบบนี้มาแล้วหนหนึ่ง มันทำให้ฉันกลัว และเป็นกังวล นั้นก็เพราะเคยฝันแบบนี้แล้ว หลวงตา แท้ๆ ของฉันก็ได้มรณะภาพไป มันทำให้ฉันกลัวมาก และจำฝังใจว่ามันค่อนข้างที่จะแม่นที่จะมีคนใกล้ชิด หรือคนที่ฉันรู้จักจะตาย ครั้งนี้เลยหวั่นๆ แต่ก็มีฝันบอกเหตุตามมาติดๆ ฝันว่าไปจังหวัดชลบุรี จังหวัดที่ฉันเคยเรียนสมัยมหาวิทยาลัย พอถึงเวลาจะกลับบ้านก็หาซื้อตั๋วรถเท่าไรก็หาซื้อกลับบ้านไม่ได้สักที รู้แต่ว่าค่ารถในฝันนั้น 245บ. วันรุ่งขึ้นตื่นมาเลยเอาไปซื้อหวยแต่มันดันออก 524 หลังจากนั้นไม่นานก็ได้รับข่าวร้ายว่า อาจารย์ที่มหาวิทยาลัยที่ฉันรัก เคารพ และสนิทมากสมัยเรียนท่านหนึ่งได้เสียชีวิตฉับพลันเสียแล้ว ด้วยวัย และช่วงเวลาที่ไม่น่าจะจากพวกเราไปได้รวดเร็วขนาดนั้น
เพื่อนที่ออฟฟิสที่เคยเรียนด้วยกันเดินมาแจ้งข่าว ตอนนั้นฉันกำลังยุ่งอยู่กับงาน ค่อนข้างเครียด พอได้ยินฉันก็ปล่อยโฮออกมา มันคงเพราะฉันฝัน แล้วไม่คิดว่ามันจะเป็นจริงว่าคนที่เคยรู้จักได้มาจากไป ซึ่งอาจารย์ หรือคุณครูท่านนี้ของฉันเป็นคนที่สอนให้ฉันเข้าใจในบทเรียนอย่างง่ายๆ ท่านเองก็ดูจะเอ็นดูฉัน และเพื่อนๆ เช่นเดียวกัน ท่านมีแต่ให้ ทั้งคำปรึกษาด้านเรียน วิชาการที่ไม่หวงไว้กับตัว ยิ่งได้ยินภรรยา(อาจารย์อีกท่านที่เคยสอนฉัน)ของอาจารย์มาเล่าให้เพื่อนฟังว่าท่านเสียเพราะเครียดกับเรื่องงาน ท่านมักจะคิดแทนคนอื่นเสมอ หวังดีช่วยเหลือทุกคนจนลืมว่าตัวเองนั้นกำลังทำอะไรอยู่ ก็เศร้าแล้ว ยิ่งเสียใจหนักอีกเมื่อฉันรู้ว่าอาจารย์ผู้หญิงเพิ่งจะคลอดลูกมาได้ไม่กี่เดือน อาจารย์ผู้ชายก็มาจากไป ฉันรู้สึกว่าโลกนี้ไม่มีความยุติธรรมเอาเสียเลย ก็ได้แต่ภาวนาให้ท่าน และครอบครัวของอาจารย์มีความสุขทั้งโลกนี้ และโลกหน้า รัก และเคารพอาจารย์ทั้งสอง จากลูกศิษย์มหาวิทยาลัยบูรพา ภาควิชาภูมิศาสตร์ ปี 45
| Create Date : 14 มกราคม 2553 | | |
|
| Last Update : 14 มกราคม 2553 11:48:50 น. |
| |
| |
|
|
|
อุบัติเหตุ..รึแค่ประมาท
เอาอีกแล้วคะ เหตุการณ์สดๆ ร้อนๆ เมื่อเช้านี้ประมาณ 7 โมงได้ยินเสียงดังคล้ายหม้อแปลงระเบิด (น้องสาวบอกเพราะข้าพเจ้ากำลังหลับอยู่) ดังอยู่ 3 ครั้งแล้วทันใดนั้นไฟก็ดับลง ขอย้ำทั้งซอย..ก็รีบตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปทำงานทันที ออกมาปากซอยถนนใหญ่ก็เห็นรถเมล์สาย 92 หน้ารถพังยับ แต่ยังขยับตัวได้ เลยถาม รปภ.หน้าปากซอยว่าเกิดอะไรขึ้น
รถเมล์ขับรถชนป้ายรถเมล์อีกแล้วคับท่าน เหตุการณ์วันนี้มีผู้ได้รับบาดเจ็บ ขั้นเลือดตกยางออก ไม่แน่ใจว่ามีคนเสียชีวิตรึเปล่า เพราะตอนดิฉันออกมาจากห้องถึงปากซอย คนเจ็บก็ถูกพาส่งโรงพยาบาลแล้ว ทิ้งไว้แต่เศษซากหน้ารถเมล์ที่แตก และหลุดออกมาทั้งบานด้านหน้า เศษตู้โทรศัพท์ 1 ตู้ที่ต้องพัง ป้ายบอกชื่อซอยรามคำแหง 77 ก็หักลงมา เสาไฟฟ้าอีกหนึ่งต้นก็ล้มลงไป เศษใบไม้ต้นไม้หลุดกระจัดกระจาย คราบเลือดยังคงมีลงเหลืออยู่ สายไฟระโยงระยาง ช่วงเช้าดิฉันได้แต่รีบเดินไปทำงานด้วยความกลัวว่ามันจะมีอะไรหัก หรือหล่นมาใส่อีกรึไม่ จึงดูได้ไม่ละเอียดพอ มาสังเกตการณ์อีกทีเมื่อช่วงค่ำเลิกงานก็เห็นสภาพดังที่กล่าวอย่างชัดเจนขึ้น
คิดเอาเองว่ามันคงมาอย่างเร็ว และแรงมากๆ อาจเบรคไม่ทัน เบรคแตก? เข้าป้ายไม่ได้ แต่จะว่าไปป้ายนี้ รถเมล์ก็ไม่ค่อยจะเข้าเท่าไร ยิ่งหากเป็นช่วงค่ำอาจไม่จอดรับเลยก็เป็นได้ มันอาจเป็นอุบัติเหตุ..แต่หากมองว่า ถ้าขับให้ช้าลงกว่านี้ หรือไม่ขับเร็ว หรือตั้งใจจอดรับผู้โดยสารทุกป้าย มันคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ ไม่ต้องมีคนเจ็บ รึตาย ไม่ต้องไฟดับกันทั้งถนนช่วงตึกนั้น (แอบเสียดายที่ทำงานไม่โดนผลกระทบจากไฟดับครั้งนี้) ไม่ต้องเสียตู้โทรศัพท์ไป ไม่ต้องต่อสายไฟฟ้าใหม่ แล้วก็ไม่ต้องซ่อมป้ายซอย รถก็ไม่ต้องติด เหอๆ รึมันแค่ประมาท
ต่อไปคงต้องระวัง ไม่ยืนมุมๆ ริมถนนตรงป้ายรถนั้นอีกแล้ว เพราะไม่รู้ว่ามันจะมีรถมาเสยถึงป้ายอีกเมื่อไร เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นแล้วที่หน้าห้างเซ็นทรัล ปิ่นเกล้า..ไม่อยากให้ซ้ำรอยกันอีกเลยจริงๆ
| Create Date : 26 ตุลาคม 2552 | | |
|
| Last Update : 26 ตุลาคม 2552 21:41:19 น. |
| |
| |
|
|
| |
|
+วันนี้รักเธอที่สุด+
ผีเสื้อบินเริงร่า
เด็กซุกซนยิงตกลงมา
ปีกขาดผีเสื้อตาย
(บทกลอนไฮกุของดิฉันเอง : 2538)
สงวนลิขสิทธิ์
ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2539
ห้ามผู้ใดละเมิดไม่ว่าการลอกเลียนหรือนำ
ส่วนหนึ่งส่วนใดของข้อความใน blog แห่งนี้้
้ไปใช้ทั้งโดยเผยแพร่และเพื่อการอ้างอิงโดย
ไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจะถูก
ดำเนินคดีตามที่กฏหมายบัญญัติไว้สูงสุด
หลังไมค์ได้คะ
|
|
|
|
|
|
|