Classic Milk #๕





 เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมลุก  องศาจึงตัดสินใจช้อนร่างระหงขึ้นในวงแขน ก้าวตรงไปยังรถที่จอดทิ้งไว้ริมถนน ปรางค์อรุณขัดขืนเพียงเล็กน้อยก่อนหมดฤทธิ์ด้วยความเหน็ดเหนื่อย ยินยอมนั่งสงบนิ่งตรงที่นั่งฝั่งผู้โดยสาร

    เขาถอดสูทออกคลุมร่างสั่นสะท้าน หยิบน้ำขวดที่มีติดรถเอาไว้เสมอมาเทรดเท้าเปล่าเปลือยเปื้อนฝุ่น มือใหญ่ลูบล้างกลางฝ่าเท้าอย่างไม่นึกรังเกียจ เจ้าของเท้าเสียอีกสะดุ้งความตกใจ ชักเท้ากลับ แต่ชายหนุ่มไม่ยอมปล่อย  ใช้ผ้าเช็ดหน้าที่คนหัวดื้อไม่ยอมรับไปเช็ดน้ำตามาช่วยเช็ดเท้าจนแห้งสนิทดี แล้วผละไปค้นหารองเท้าผ้าสำหรับใส่ในบ้านที่มีติดรถเอาไว้มายื่นส่งให้

    หญิงสาวรีบรับมาสวมเองอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าเขาจะยื่นมือเข้ามาช่วยอีกรอบ    

    “คุณคิดว่าตัวเองเป็นซินเดอเรลล่าหรือไง ถึงได้เขวี้ยงรองเท้าออกไปกลางถนนแบบนั้น”
    “ไม่ใช่แค่รองเท้า แต่ฉันอยากฉีกชุดที่คุณจ่ายเงินซื้อ กระเป๋าที่คุณเลือกให้ ทำลายทุกอย่างที่เป็นของคุณให้หมด!”

    องศาสบดวงตาแดงก่ำ อยากจะเอื้อมมือไปช่วยเช็ดน้ำตา แต่รู้ดีว่าอีกฝ่ายคงปัดออกด้วยความรังเกียจ
           “ผมขอโทษ...”

        “คุณจะขอโทษทำไม ในเมื่อคุณตั้งใจ”
          “ปราง...”

          “หยุดเรียกชื่อฉันเหมือนเราสนิทสนมกันเสียที!”
     “คุณก็ควรหยุดทำเป็นไม่รู้จักผมซะทีเหมือนกัน!" เขาตะโกนอย่างหมดความอดทน  กระชากไหล่บอบบางเข้ามาใกล้...ปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน เธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขา และเขาก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจของเธอเช่นกัน

    "หรือต้องให้รำลึกความหลังให้ฟังทีละบททีละตอนทีละ..."
    มือเรียวเล็กหากมีฤทธิ์แสบร้อนไปถึงขั้วหัวใจตวัดลงบนซีกแก้มด้านหนึ่งก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค

    ปรางค์อรุณขืนตัวออกห่าง แต่เบาะรถแคบจนเธอขยับไปไหนไม่ได้ จึงทำได้เพียงเบี่ยงหน้าหนี ไม่ได้รู้เลยว่านั่นเหมือนเปิดโอกาสให้ปลายจมูกโด่งกดลงบนแก้มนวลเต็มๆ

                “เอ๊ะ!” หญิงสาวหันกลับมาด้วยความตกใจ

               “คุณไม่ได้บอกใบ้ให้ผมหอมแก้มคุณได้หรอกเหรอ”
                องศาถามหน้าตาย พออีกฝ่ายเปิดปากเพื่อค้าน เขาก็ประทับริมฝีปากตัวเองลงบนกลีบปากนุ่มทันควัน

                มือใหญ่กุมมือเล็กที่กำสาบเสื้อคลุมของเขาเอาไว้แน่น นิ้วแข็งแรงขยับสอดประสานกับนิ้วบอบบางทั้งห้า วางตั้งลงบนฐานหัวใจ รับรู้ถึงแรงเต้นหนักหน่วงในอก

    “หัวใจคุณเต้นแรง” เขากระซิบแนบริมฝีปากสั่นระริก

    “เพราะฉันอยากฆ่าคุณไง”    

    ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออก  เขายกศีรษะขึ้นสบตาเป็นประกายในความมืด กดจูบแรงๆ ตรงมุมปากอย่างห้ามไม่อยู่

    “โกหก”
    “ถอยไป!”
    “คุณอยากให้ผมถอยจริงๆ เหรอ”

    ปรางค์อรุณเม้มปากแน่น ตั้งใจว่าเป็นตายร้ายดียังไงก็จะไม่เสียรู้เปิดปากตอบ แต่ถึงอย่างนั้นคนถามก็มีวิธีการของเขา ริมฝีปากร้อนผ่าวขยับกดจูบไปทั่วใบหน้าจนเธอไม่สามารถบ่ายเบี่ยงหลบเลี่ยงไปทางไหนได้เลย สุดท้ายก็ต้องร้องขออย่างยอมแพ้

    “หยุดเถอะค่ะ”
    “คุณไม่อยากให้ผมหยุดจริงๆ หรอก”

    ครั้งนี้ ปรางค์อรุณไม่ได้ร้อนรนปฏิเสธหรือผลักไส กลับค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสานสบประกายตาคมกล้า แทนที่คำตอบด้วยคำถามที่ทำให้คนฟังตัวแข็งทื่อราวกับโดนสาป

    “คุณกำลังจูบภรรยาคนอื่นอยู่ รู้ตัวหรือเปล่าคะ”  




Create Date : 13 กุมภาพันธ์ 2560
Last Update : 13 กุมภาพันธ์ 2560 14:52:34 น. 0 comments
Counter : 202 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
Vanilla Acoustic
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]







ลิขสิทธิ์งานเขียนทุกชิ้นในบล็อกนี้เป็นของผู้เขียน ห้ามคัดลอก ดัดแปลง ทำซ้ำหรือนำไปเผยแพร่ต่อ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดๆ ก็ตาม เว้นแต่จะได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร ©



X
Group Blog
 
<<
กุมภาพันธ์ 2560
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728 
 
13 กุมภาพันธ์ 2560
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Vanilla Acoustic's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.