น้อยใจ

จริงๆ ก็สัญญาไว้แล้วก่อนเธอจะไปว่าเราจะไม่งอแง เพราะปรกติ เวลาห่างกัน เธอชอบลืมเรา ยิ่งคราวนี้เธอไปทำงาน เราเลยตั้งใจว่าจะมีเหตุผล ไม่กวนใจเธอ (มากนัก)

แต่ถ้าจะน้อยใจคงไม่ผิดกติกานะ..

วันนี้วันที่สาม วันสุดท้ายแล้ว จะกลับมาซะที รู้ว่าเธอเหนื่อยจังจากที่คุยกัน เราก็เป็นห่วง โทรหาบ่อยกว่าปรกตินิดนึง จะบ่อยไปรึเปล่า หรือเธอยุ่งจริงๆ รับบ้างกดทิ้งบ้าง รับมาบางทีก็ไม่คุย อืม เราอยากใช้เหตุผลจัง แต่มันก็กำราบได้แค่ความงอแง ไม่สามารถเอาชนะความน้อยใจได้

ทีสุดท้ายนี้ เธอโทรหาเราตอนทุ่มนึง(หลังจากเราโทรไป) บอกว่าตะกี๊กดทิ้งเพราะยุ่ง กำลังจะขึ้นเครื่องกลับกรุงเทพ เดี๋ยวลงแล้วจะโทรหา ก็เปล่า... ประมาณสองสามชั่วโมงถึงโทร เราก็เหตุผลมาอีก..เขาบอกว่ายุ่งมาก เพิ่งว่าง เดี๋ยวค่อยคุย อืม แล้วก็หายไปอีกสาม ชม. เราก็คิดเข้าข้างตัวเองว่า โทรไปถามข่าวเค้าคงไม่รบกวนมาก โทรไปก็ไม่เห็นยุ่งหนิ !!! งง แต่พอเราโทรก็รีบวางอีกแล้ว ทั้งที่ตะกี๊นั่งเฉยๆ ไม่ยุ่งอยู่ได้ตั้งนาน ทำไมๆๆ ว่าจะไม่แล้วนะ แต่ทำไมมันประจวบเหมาะจัง หรือเราโทรหาเธอมากไป หรือเธอยุ่งจริง หรือเธออยากใช้เวลาทำอย่างอื่นกับคนอื่นบ้าง

เขียนไม่รู้เรื่องเลย น้อยใจจัด คอยดูนะ เราจะไม่โทรหาอีกแล้ว จนกว่าจะโทรหาเราอีก ไม่ส่งข้อความไปด้วย พรุ่งนี้เราก็จะไม่ยอมเจอด้วย ไม่รบกวนให้ไปส่งบ้านแล้ว เธอจะได้ไปเล่นกีฬาอะไรของเธอ เรากลับเองได้อยู่แล้ว ใครบอกว่า หญิงร้ายชายรัก (หนังสือกะละแมร์) จริงเหรอ เธอก็เป็นงั้นเหรอ แค่เราไม่อยากร้ายกับเธอหนิ ไม่รักเราก็ช่างเธอ

คอยดูนะ