เรื่อยเปื่อย

ช่วงนี้มักฝันเห็นแม่บ่อย ๆ ในฝันแม่เป็นเหมือนเดิมทุกอย่าง


พูดคุย เหมือนตอนที่ยังอยู่กับเรา


เรามีความสุขที่ได้อยู่กับแม่  แม้ในความฝันก็เถอะ


เราก็ทำบุญไปให้แม่บ่อยๆ อยู่เหมือนกัน


แต่ไม่รู้ไปถึงแม่หรือเปล่า


ตอนไปสอบตำรวจยังบอกให้แม่ช่วยเราเลย


เราว่าแม่อจช่วยเราก็ได้


เพราะทำข้อสอบ เราว่าไม่ยากเกินไป


แต่ผลสอบยังไม่ออกอะไรก็เกิดขึ้นได้


ช่วงนี้หน้าผลไม้  ทุเรียนนี่แม่ชอบมาก


กินได้กินดีจริงๆ เลย


เราก็เลยใส่บาตรน้ำกะทิทุเรียนให้แม่ 


อร่อยหรือเปล่าแม่  ของโปรดน่ะ


ตอนนี้ก็ก็ยังเป็นบ่อย ๆ ที่นอนร้องไ้ห้เพราะคิดถึงแม่


นี่ขนาดเขียนบล็อกยังมีแอบน้ำตาซึมอีก


เราเป็นคนอ่อนไหวง่าย  บางที่ดูเหมือนอีนี่มันเถื่อน


แต่ความจริงแล้ว  ดูหนังเศร้าๆ ยังแอบเช็ดน้ำตาเลย


ช่วงนี้เรื่อยๆ  ไปกับชีวิตของมัน


การสอบหางานราชการของมัน ก็ยังคงสอบเป็นปกติ


เปลืองตังไปเรื่อย  สอบก็ไม่ติดเสียที


เรื่องกิน เฮฮากับเพื่อนๆ น้อง ๆ


ต้องเบาๆ ลงมาหน่อย  เพราะช็อตไปหลายเดือนแล้ว


ชักหน้าไม่ถึงหลัง  ต้องเอาเงินเก็บมากิน


ไหนลูกต้องเข้าเรียนอีก  ขนาดมีคนเดียวชั้นจะบ้าตาย


อยากให้ลูกเรียนที่ดี ดี ก็แพงหน่อย


แต่ไม่เป็นไร  เพื่อลูก แม่สู้โว้ย Smiley 555555


ตัวจะขาดอยู่แล้ว 


ช่วงนี้   บรา   บรา   พยายามนิ่งไว้


จะได้ไม่เปลืองตัง ฮ่า ฮ่า  ฮ่า


เดือนหน้าต้องเดือนทางอีกแล้ว ไปนครปฐม


เคยไปครั้งแรกเมื่อ ก.พ. ที่ตลาดน้ำดอนหวาย 


โอแม่เจ้า  พวกไม่เคยเจอของถูก


เห็นอะไรก็อยากซื้อไปหมดเลย  เลยหมดไปหลายบาทอยู่


เกินงบที่ตั้งไว้นิดหน่อย


ชั้นเพิ่งรู้นะเนี่ว่าบ้านชั้นของกินมันแพง  คชจ.มันก็แพงด้วย


 ถึงว่าคนอื่นที่มาเที่ยวก็บอกว่า  บ้านชั้นของแพง


วันนี้แค่ก่อนดีกว่าไม่รู้จะเขียนอะไรแล้ว 


นานๆ ว่าง ๆ จะเข้ามาเขียนสักครั้งหนึ่ง  ให้เพื่อนชาวบล็อกรู้ว่า


ชั้นยังอยู่....5555













Free TextEditor



Create Date : 29 เมษายน 2553
Last Update : 29 เมษายน 2553 12:41:03 น.
Counter : 154 Pageviews.

3 comment
ฟังกี่ครั้งก็ซึ้ง



Create Date : 20 มกราคม 2553
Last Update : 21 มกราคม 2553 9:27:00 น.
Counter : 136 Pageviews.

1 comment
ชีวิตมันเงียบเหงา

ช่วงนี้ชีวิตมันอยู่แบบมืดมน มันเนือยๆ


พยายามทำใจให้รับได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น


เวลาทำงาน อยู่กับที่ที่มีคนอยู่มากๆ มันก็ดีนะ


แต่เวลาอยู่คนเดียว มันก็นึกไปถึงเรื่องเก่าๆ ความทรงจำเก่าๆ


คิดถึงแม่ มันก็เศร้าขึ้นมาทุกที


คงต้องใช้เวลาอีกสักพัก มันคงจะดีขึ้น


ทุกวันนี้พยายามทำทุกอย่างเพื่อพ่อ


เพราะเหลือพ่ออีกคนเดียวเท่านั้น


อยากกินอะไร อยากได้อะไร ก็จะหาให้


เพราะไม่รู้ว่าพ่อจะอยู่จนถึงหลานรับปริญญาหรือเปล่า


ทำวันนี้ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้


ช่วงนี้ก็ว่าจะตระเวนทำบุญ มากเท่าที่จะทำได้


เมื่อก่อนไม่เคยแม้แต่จะเข้าวัด


แต่หลังจากแม่เสีย


เราตื่นเช้าทุกวันใส่บาตรพระ


ไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำไปจะไปถึงแม่หรือเปล่า


ก็ยังอยากให้สิ่งที่ทำไปไปถึงแม่


ทุกวันนี้เวลากินข้าวก็เรียกแม่กินข้าวด้วยเหมือนเดิม


ไม่รู้ว่าแม่มานั่งด้วยหรือเปล่า


ยังหวังให้มานั่งกินข้าวด้วยกันเหมือนเดิม


ทั้งที่เมื่อก่อนเรากินข้าวที่บ้านเรา(ตั้งแต่แยกบ้านมาอยู่เอง)


มีบางครั้ง แต่ก็บ่อยเหมือนกันที่มานั่งกินข้าวบ้านแม่


เพราะแม่ชอบทำกับข้าวแปลกๆ แบบของทางอีสาน


เพราะแม่เป็นไขมัน เลยต้องกินของที่ไม่มีไขมัน


แม่ทำก็กินกันสองคน 5555


นึกแล้วยังอยากกินกับข้าวฝีมือแม่อีก


ทำเองก็ทำกินไม่ได้ ไม่อร่อย


นึกถึงแม่ก็มีความสุข 


แต่ช่วงนี้มัน เศร้า เศร้า มากมาย


ต้องทำใจให้ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น และ เป็นอยู่










Free TextEditor



Create Date : 20 มกราคม 2553
Last Update : 20 มกราคม 2553 13:20:00 น.
Counter : 148 Pageviews.

3 comment
การสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่








การสูญเสียครั้งนี้ เป็นการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ ไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น 


แม่ บุคคลอันเป็นที่รักของลูกทุกคน ได้จากเราเร็วเกินไป


เรารู้อยู่แล้วว่าแม่เรา คงอยู่กับเราได้อีกไม่นานนัก


เพราะแม่ป่วยเป็นโรค SLE !!!!!


ปกติแม่เราเป็นคนแข็งแรง แต่ก็มีโรคประจำตัวคือ ภูมิแพ้ กับหอบ


ตั้งแต่เล็กจนโต เราเห็นแม่เรากินยามาตลอด กินวันละหลายๆ เม็ด


เรารู้ว่าภูมิแพ้เป็นโรคที่รักษาไม่หาย เราก็เป็นเหมือนกับแม่


แต่เราไม่คิดว่าภูมิแพ้ที่แม่เราเป็น มันจะอาการหนัก จนกลายเป็น SLE (โรคแพ้ภูมิคุ้มกันตัวเอง)


ระยะเวลาที่แม่เริ่มมีอาการเริ่มมาตั้งแต่เดือน ก.ค.52


ตอนแรกก็ปวดหลัง อาการนี้เป็นอาการที่ทรมานแม่มาก ปวดจนนั่งไม่ได้ต้องนอน


แต่ตรวจเลือดหมอบอกว่าเกล็ดเลือดต่ำ ต้องทำให้เกล็ดเลือดเพิ่มมากขึ้นก่อนจึงจะผ่าตัดได้


แม่มีความหวังที่จะผ่าตัดจะได้หายปวดหลัง ก็พยายามทุกทางที่จะทำให้เกล็ดเลือดเพิ่มขึ้น


บางครั้งอาการก็ดี บางครั้งอาการก็แย่ลง รักษากันเรื่อยมาทุกวิธีการ


เมื่อปีใหม่ที่ผ่านมา น้องกลับมาจาก กทม. แม่ก็ยังยิ้มยังหัวเราะกับน้องอยู่เลย


เราไม่คิดว่าแม่จะจากเราไปเร็วแบบนี้ มันตั้งตัวไม่ทัน รู้อยู่แล้วว่าโรคนี้รักษาไม่หาย


แต่ไม่คิดว่ามันจะเ็ร็วแบบนี้  ทุกวันนี้ใครถามลูกสาวเรา(เด็ก 3 ขวบ) ว่ายายไปไหน


ลูกก็บอกว่ายายไปโรงพยายาล ยายไม่สบาย ยายป่วย เราลงสารลูกที่ยังไม่รู้เรื่องราว


พ่อยังพูดกับเราว่าแม่เราไปเร็วเกินไป  คิดว่าน่าจะอยู่กับเราได้อีกเป็นปี


น่าจะรอดูหลานอีกสักหน่อย น่าจะอยู่กับหลานนานๆ


แต่ทุกอย่างมันก็จบลงแล้ว  แม่เราคงไม่เจ็บไม่ทรมานอีกแล้ว


ได้อยู่อย่างสงบ  หากชาติหน้ามีจริงขอให้หนูได้เกิดเป็นลูกแม่อีก


หนูีัรักแม่มากที่สุด












































Free TextEditor



Create Date : 18 มกราคม 2553
Last Update : 18 มกราคม 2553 13:09:15 น.
Counter : 235 Pageviews.

7 comment
ปล่อยแก่

ได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนรัก
มันโทรมาชวนไปเที่ยวเกาะช้าง
เออ  ดีว่ะ จะได้เที่ยวพักผ่อน  
ชวนกันไปหลายๆ คน หนุก ดี (เพื่อนตอน ม.ปลาย)
ใกล้ดีด้วย  ขับรถแป๊บเดียวถึง
ว่าแล้วก็นััดชวนกันไปเที่ยว
ปรากฎ ว่าวันจริงไปเที่ยวกันเหลือ 2  คน
กรู  อนาถแท้เหลือแค่ 2 คน
เอาวะ  จััดไปอย่าให้เสีย  เพื่อนมันกลับมาทั้งที
ไปเลยเพื่อน  ไปกัน 2 คน ก้อได้
แต่ที่อนาถกว่านั้น  เพื่อนกรูมันชวนให้ขับมอร์ไซด์ขึ้นเกาะ
เออ กรูขับเป็น  แต่ทางเนี่ยมันไม่ง่ายนะเว้ยย
หักศอกงี้ เนินงี้  กรรูจะบ้าตาย
แต่ด้วยความที่เป็นเพื่อนเลิฟ
 ทีเราไป กทม. มันยังไปส่งทุกที่ไม่บ่นเลย
ก็เลยจัดไป  ออกจากบ้าน 7 โมง
บึ่งรถไปเลย  ตอนแรกเพื่อมันขับรถ
สักพัก กรรูนึกได้มันไม่ค่อยได้จับรถนี่หว่า
งั้น   กรรู  ขับเอง  จากตัวเมืองไปท่าเรือ 10 กว่าโลเอง
ถึงท่าเรือโดยปลอดภัย  นั่งเรือเรียบร้อย
นั่งประมาณ ครึ่งชั่วโมงถึงแล้ว  
(เป็นคนตราดแท้ๆ แต่ น๊าน  นาน  ครั้งถึงมีโอกาสมาเที่ยว)
ถึงเกาะเรียบร้อย  ขับรถขึ้นเกาะ  
คิดในใจ  ทำไมคนที่นี่มันขับรถเร็วจังวะ
และแล้วก็ได้คำตอบ  ก็เนินแมร่งเพียบเลยเนี่ย
กรูดันขับเหมือนตอนอยู่เมือง  
นั่นไง  เจอดีแล้วกรู  รถไหลไม่ขึ้น
ตั้งหลักใหม่  โห  กรูหักศอกมาเลย  
เพื่อนมันถามกลัวเปล่า  
ตอบเลย  กรูกลัวมาก  ดีที่ไม่มีรถตามมา  ไม่งั้นเป็นกล้วยทับแน่  
ขับไปเรื่อย ๆ เจอ หักศอกจริง ๆ 2 แห่ง ที่เหลือก็พอได้อยู่
การมาเที่ยวครั้งนี้ มีจุดประสงค์การมา เพื่อไปดูร้านเพื่อน(ฝรั่ง)
ป้าดดดดดดดด.......... เพื่อฉันจะมีแควนเป็นฝรั่ง
คนไทยด้วยกันแมร่งไม่มองเลย  
มานนชอบฝรั่ง  555555555
ก็ดี ได้มาเที่ยวด้วย  แต่มันโหดไปหน่อยนะเพื่อน เรื่องขับมอร์ไซด์ไปเนี่ย
(มันบอกคราวหน้ามาอีกนะ)  กรูก็ได้แต่ ฮึ ฮึ ฮึ
มันจะรู้ไหมเนี่ยว่ากรูไปกัยบเมิงน่ะ  กรูดำยิ่งกว่าเดิมอีก
ปกติก็ดำอยู่แล้ว  กลับมาปึดเลย  เศร้า
ต้องไปซื้อครีมมารักษาหน้าอีก  ดำง่าย ขาวยาก
เปลืองตังค์อีกกรู  
แต่เที่ยวครั้งนี้ก็สนุก ไปน้ำตกคลองพลู
คนที่มาเที่ยวแต่ละคน  มาเป็ณครอบครัว
บางคนมาเป็นคู่  บางคนเพื่อนเพียบเลย
แต่ กรู กับเมิงเนี่ย มีมากัน 2 คน เศร้า
ตอนเล่นน้ำ  กรูเหมือนพะยูนเกยตื้นเลย
เกาะอยู่กับโขดหิน  ก็กรูว่ายน้ำไม่เป้็นนิ
อยากเล่นก็อยากเล่น  แต่กลัวจมน้ำ
จะหาพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยมันก็คงไม่มี
เศร้า เศร้า  อีกแหละ
เมิงงี้เล่นน้ำ ดำผุด ดำว่ายเหมือนปลา  กรูอิจฉาวุ้ย
(ที่ไม่มีรูปลง เพราะว่าลงรูไม่เป็น  
ผู้ใดเข้ามาอ่านช่วยบอกทีเด้อ ว่าลงรูปยังไง)
ตอนกลับบ้านอาบน้ำ  กินข้าว  หลับเป็นตาย
เพลียแดด  แดดร้อนมากเลย  แต่ก็หนุกหนาน
ก็เลยมาบันทึกเก็บไว้ซะหน่อย
55555










Free TextEditor



Create Date : 27 ตุลาคม 2552
Last Update : 27 ตุลาคม 2552 13:58:02 น.
Counter : 96 Pageviews.

1 comment
1  2  3  

ประมาณว่าอ่ะนะ
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



เริ่มเขียน blog เพราะคนคนหนึ่ง แต่ก้อไม่ค่อยได้เขียนเท่าไำหร่