...คิดว่ายังมีความหวัง ตราบที่ยังมีลมหายใจ...
Group Blog
 
<<
มีนาคม 2553
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
14 มีนาคม 2553
 
All Blogs
 
แม่กน

วันนี้ ขอนำการ์ตูน "แม่กน" มาเผยแพร่หน่อยนะครับ ไม่แน่ท่านดูแล้วอาจจะคลายเครียดกับเรื่องเครียด ๆ ที่อยู่รอบ ๆ ตัวเราตอนนี้ได้มั่งก็ได้

แม่กน
คือคำที่สะกดด้วย น ณ ญ ร ล ฬ


เรื่องโดย บุญชัย ยิ่งเกียรติกุล

ภาพโดย ลุงบูลย์




แม่กนที่คนเพียร อ่านและเขียนทั่วตำบล
น หนูผู้ผจญ ก่อนตัวอื่น ณ ญ ร...




อุดร นครสวรรค์ ขอนแก่น น่าน แม่กนหนอ
บำนาญ สัญญาณรอ โบราณต่อโทรสาร




ถนน ชนยินดี กาญจนบุรีมีทหาร
ญี่ปุ่นหนุนเหตุการณ์ สะพานข้ามแม่น้ำแคว




พี่ขวัญหมั้นพี่แหวน สินสอดแม้นเกินแสนแน่
คนงานบ้านเรือนแพ ขบวนแห่อัญมณี





ทหารเดินผ่านแดน มีพลแสนห้าหมื่นสี่...
เกณฑ์พหล ธนบุรี สถานที่ บริเวณ...




บนเขาพระวิหาร ทหารพรานสู้เขมร
ค่ำคืนยืนเฝ้าเวร ทหารเกณฑ์กล้าผจญ




คำขวัญสัญญาไว้ ให้คนไทยมั่นในผล
ราชการบันดาลดล ภูมิพลพ่อแผ่นดิน




บานชื่นบนพื้นหญ้า ชื่นเย็นกว่าบนพื้นหิน
ลำธารม่านน้ำริน ชวนถวิลกว่าดินดอน




อาหาร น้ำตาลนั้น ล้วนสำคัญปั้นเป็นก้อน
คนพาลผ่านขั้นตอน ใจทมิฬ มหากาฬ



๑๐
ใส่สารปนและเปื้อน คนกินเหมือนโดนประหาร
พ่นยาฆ่าหนอนราน แต่สังหารวิญาณชน



๑๑
ขนุนผลไม้ ทุเรียนใช้ยาแช่ข้น
คนงานปานหุ่นยนต์ วารวันด้นหาแต่เงิน



๑๒
ขอบคุณพยาบาล หมอทำงานน่าสรรเสริญ
สงกรานต์ผ่านเผชิญ เหตุฉุกเฉินในเทศกาล...





Create Date : 14 มีนาคม 2553
Last Update : 14 มีนาคม 2553 20:47:09 น. 21 comments
Counter : Pageviews.

 
ผมย่อภาพมาก ๆ ขยายแล้วแตก เพื่อป้องกันการก็อปไปใช้ต่อ แต่ถ้าอยากใช่ง่ายนิดเดียวครับ

ติดต่อที่ pantamuang@hotmail.com


โดย: เจ้าของบล็อก (pantamuang ) วันที่: 14 มีนาคม 2553 เวลา:20:54:24 น.  

 
สวัสดีค่ะ ลุงบูลย์

หนูสงสัยค่ะว่า ญ มันออกเสียง ยอ แล้วทำไมถึงเป็น แม่กน ล่ะคะ

หนูงงจริงๆนะคะนี่ 5555+ แล้วหนูเรียนผ่านมาได้ยังไงล่ะนี่ ลืมไปหมดแล้วค่ะ

ลุงบูลย์สบายดีนะคร้า ไม่ได้คุยกันหลายวันเลย


โดย: โฮมสเตย์ริมน้ำ วันที่: 16 มีนาคม 2553 เวลา:0:04:15 น.  

 
สวัสดีโฮมสเตย์

มันคงแบบว่า ภาษาไทยนั้นมีรากมาจากภาษาเทศหลายภาษา เช่น บาลี สันสกฤต เขมร... ถ้าถามว่า ญ หญิงออกเสียง ยอทำไม่จึงเป็นแม่กน ก็คงต้องถามพวกแม่อื่นด้วยเหมือนกันว่า ส เสือ ช ช้าง ทำไมสะกดเหมือนดอ และทุก ๆ แม่แหละครับ มีแม่กง แม่กม แม่เกย แม่เกอว ที่ตรงตัวไม่ยุ่งกะใคร เอาเป็นว่าภาษานี่
ถ้ามาจากคำบาลี(แขก)แล้วจะยิ่งยุ่งกว่านี้


โดย: ลุงบูลย์ IP: 118.173.115.213 วันที่: 16 มีนาคม 2553 เวลา:13:06:15 น.  

 
นี่หละคร่าลุงบูลย์ หนูถึงมุ่งสายวิทย์แทน อิอิ

แปดริ้วฝนตกตอนค่ำๆค่ะ ที่บ้านลุงตกป่าวคะนี่


โดย: โฮมสเตย์ริมน้ำ วันที่: 16 มีนาคม 2553 เวลา:19:37:07 น.  

 
แม่กนเยอะจริงๆค่ะ...คนแต่งคงสนุกในการแต่งนะคะ

รูปวาดของลุงก็ยังคงเอกลักษณ์เฉพาะตัวเช่นเคย

สีสันจี๊ด...จ๊าด

ขอบคุณนะคะ...คิดว่าคนที่ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องภาษาไทย มาอ่านบล็อกนี้ คงเข้าใจมากขึ้น

.........

ป.ล. ภูมิใจมากค่ะ ที่ลุงคิดเหมือนกัน

คนใต้ส่วนใหญ่กับแนวคิดทางการเมือง...นักล่าฯว่าสุดเยียวยา

คงจมอยู่กับความคิดแบบนั้นชั่วกัลปาวสาน

ภาคอื่นเขาหัวก้าวหน้ากันหมดแล้ว...ยังจมปลักกะศักดินาขวาตกขอบอยู่ภาคเดียวค่ะ


โดย: นักล่าน้ำตก IP: 111.84.96.255 วันที่: 16 มีนาคม 2553 เวลา:19:56:30 น.  

 
ขนุนผลไม้ ทุเรียนใช้ยาแช่ข้น เรื่องนี้ยังไม่เคยทราบมาก่อนครับ

ยังดีที่เปลือกทุเรียนหนา ยาอาจแทรกซึมไปไม่ถึงเนื้อ
แต่ใครจะรู้่ว่าเปลือกทุเรียนลูกไหนไม่รั่ว

การไม่มีเงินซื้อผลไม้เหล่านี้มากิน น่าจะเป็นผู้โชคดี

ภาพประกอบเรื่อง ดูแล้วชวนสนุก จริงใจ ไม่อ้อมค้อม
ดูได้ไม่เบื่อ ทั้งได้ความรู้และความเพลิดเพลินครับ


โดย: Insignia_Museum วันที่: 16 มีนาคม 2553 เวลา:21:15:49 น.  

 
ลุงบูลย์วาดภาพได้สวยมากครับ

จริงครับลุง เดี๋ยวนี้ทำอะไรต้องรวดเร็ว แข่งกับเวลาที่แต่ละวันราวกับมันติดจรวด มีงานทำนะดีแล้วครับ ไม่เหงา ขอเพียงแต่อย่าหักโหมเกินไป ลุงอายุเท่านี้ ยังวาดรูปเก่ง ทำงานหนักได้ แต่ถ้าผมอายุเท่าลุง คงไม่ไหวแล้วล่ะ เพราะคนรุ่นหลังเสพแต่สารพิษเข้าไป ทั้งทางตรงและทางอ้อม อย่างทุเรียนนั่นไง เห็นชัดเลย

ลุงพักผ่อนเยอะๆนะครับ


โดย: ปลายแป้นพิมพ์ วันที่: 17 มีนาคม 2553 เวลา:14:28:27 น.  

 
สวัสดีต่อทุก ๆ ท่าน
คุณโฮมสเตย์ คุณนักล่าน้ำตก คุณปลายแป้นพิมพ์ และคุณอินไซน์เนีย ครับ

อย่าไปจริงจังกับความเป็นจริงทางข้อมูลนักนะครับ วิชานี้เน้นการใช้คำที่สะกดด้วย น ณ ญ ล ร ครับ คนเขียนเรื่องเขาจึงต้องแต่งแบบหาตัวสะกดในแม่กนมาให้มากที่สุด บางที่จึงเหมือนกลอนพาไปครับ


โดย: ลุงบูลย์ (pantamuang ) วันที่: 17 มีนาคม 2553 เวลา:19:54:42 น.  

 
สายัณห์สวัสดีค่ะลุงบูลย์
+----------------------------------------+

ขอบคุณค่ะ สำหรับเป็นคำเชิญชวนจากคนใต้ใกล้ทะเล
สาวบ้านนอก กลับจาก "บ้านพี่เมืองลาว" ได้ 1 สัปดาห์ ก็เดินทางไปทะเลคะ
แต่เป็น "ทะเลชะอำ ณ เพชรบุรี" ได้เล่นน้ำจนฉ่ำกายสบายใจแล้วค่ะ
ชายหาดส่วนราชการใน "ค่ายพระราม 6" ใกล้พระราชนิเวศน์มฤคทายวันค่ะ

สักวันคงได้ไปเล่นน้ำทะเลเมืองชุมพร ขอไปนอนที่บ้านลุงบูลย์นะคะ

...หน้าร้อนลงใต้ไปทะเล...
แล้วคน "หน้าไม่อาย(ขายชาติ)" ควรลงไปตาย อะกึ๊ย!
ลงไปไหนดีน๊า

คิดถึงลุงบูลย์ที่เคารพ ด้วยความสม่ำเสมอค่ะ


โดย: สาวบ้านนอก ณ ขอนแก่น วันที่: 17 มีนาคม 2553 เวลา:21:46:19 น.  

 
ฝันดีนะคะลุงบูลย์ อากาศเย็นๆแบบนี้หลับสบายเรยค่า


โดย: โฮมสเตย์ริมน้ำ วันที่: 18 มีนาคม 2553 เวลา:0:54:48 น.  

 
โห..ลุง เล่นชมซะผมแทบลอยเลยครับ

ชุมพรร้อนไหมครับ ภูเก็ตร้อนมากเลย ฝนก็ไม่ตก ยางราคาดี แต่กรีดกันได้ไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วย วันเว้นวัน เนื่องจากยางขาดความชุ่มชื้น ใบก็ห่อเหี่ยว กินแต่น้ำค้าง ไม่มีน้ำจากฟ้ามาราดรด จะเอาน้ำยางจากที่ไหนมาล่ะครับ


โดย: ปลายแป้นพิมพ์ วันที่: 18 มีนาคม 2553 เวลา:9:30:42 น.  

 
ปลื้มกับข้อความที่ลุงบูลย์เขียนให้ที่หน้าแรกของหนังสือจริงๆ

ตอนนี้เริ่มหยิบๆมาอ่านแล้ว

แต่ขอตั้งสมาธิอีกหน่อย...พักนี้เครียดเรื่องงานมากค่ะ

อ่านจบเมื่อไหร่จะมาบอกนะคะ


โดย: นักล่าน้ำตก IP: 203.144.144.164 วันที่: 19 มีนาคม 2553 เวลา:14:38:54 น.  

 
สวัสดียามบ่ายครับลุง


โดย: ปลายแป้นพิมพ์ วันที่: 23 มีนาคม 2553 เวลา:14:29:36 น.  

 
แวะมาบอกว่าอ่านหนังสือของลุงไปได้ครึ่งนึงแล้วค่ะ

ปลื้มมาก...

ชอบที่บทแรก ก็เปิดได้อย่างมีพลังค่ะ...

แล้วจะค่อยเมนต์ให้เมื่ออ่านจบนะคะ...


โดย: นักล่าน้ำตก วันที่: 23 มีนาคม 2553 เวลา:20:30:30 น.  

 
เมนต์สวนกันค่ะ

อีกนิด...อ่านหนังสือลุงแล้วชอบในความจำที่มหัศจรรย์ของลุงจริงๆ

ชอบอ่านเณรบ้านนอกเข้ากรุงเมื่อปี 2500

และความรู้สึกของคนบ้านนอกที่ได้ไปกรุงเทพในช่วงนั้น

มันเหมือนไปปารีสจริงๆค่ะ...กลับมาบ้านนี่ ยืดได้ไปชั่วกาลนาน คุยไปได้อีกเป็นชาติ


โดย: นักล่าน้ำตก วันที่: 23 มีนาคม 2553 เวลา:20:35:45 น.  

 
สวัสดีนักล่าน้ำตก

ถ้าคุยเรื่องหนังสือขอตอบตรงนี้ ข้อแรก "ความจำมหัศจรรย์" มันจะไม่ "จรรย์" ได้ไงครับคุณอัยย์ ในเมื่อเขียนไว้ตั้งแต่ประมาณปี พ.ศ. ๒๕๓๐ ไล่ ๆ กับเขียนจิตรกรเร่นั่นแหละ จิตรกรเร่ได้พิมพ์กับคุณอัยย์ แต่กาฝากต้นโพธิ์ ไม่มีที่ใดยอมรับ เสนอผ่าน สนพ.ต่าง ๆ มาแล้วกว่าสิบครั้ง ที่เขียนไว้ในคำนำนั้นยังไม่ใช่ ลุงจำผิด

ความจริงแล้วหนังสือเรื่องนี้ลุงไม่อยากมอบให้นักเขียนใหญ่ ๆ คนไหนเลยเพราะเคยทราบว่า เขาดูถูกการเอาชีวิตตัวเองมาเขียน และคาดเดาว่าคุณอัยย์ก็คงไม่ชอบ เพราะนักเขียนควรจะเขียนแต่เรื่องแต่ง แต่ขัดที่ว่า ถ้าไม่ให้เล่มนี้แก่คุณอัยย์ก็ไม่รู้ว่าจะให้เล่มไหน เมื่อไหร่

เรื่องชีวิตลุงแรกเริ่มจริง ๆ คือ ไม้เท้าสีชมพู (ชื่อจริง เด็กวัดบ้านนอก" เรื่องนั้นจริงตอนต้นแต่แต่งตอนท้าย หรือพูดง่าย ๆ ว่าเอาเรื่องของตนเองมาโกหกผสมลงไป แต่คุณเริงศักดิ์ กำธร พิมพ์ให้เพราะแกชอบ ตอนนั้นพอเขียนไม้เท้าสีชมพูจบ ลุงก็เขียนเรื่องนี้ต่อเลย ความจำจึงไม่ตกหล่นครับ เป็นเรื่องที่ลุงรักและหวังตั้งใจมาก มาปีนี้โชคดีจริง ๆ ที่มีบริษัทนานมีมองเห็นคุณค่า


โดย: ลุงบูลย์ IP: 118.173.125.9 วันที่: 24 มีนาคม 2553 เวลา:20:13:56 น.  

 
ตอนนี้พกหนังสือลุงมาทุกวันค่ะ

แต่เวลาทำงาน ไม่ได้อ่านต่อซ้ากกะที

คิดว่าเสาร์อาทิตย์นี้อ่านจบแน่ๆ เพราะเหลือไม่เยอะ


อัยย์ชอบจริงๆนะคะ ไม่ได้แกล้งพูดเอาใจ

สำนวนเมื่อหลายปีก่อน อ่านแล้วกลับทันสมัยมาก

ถ้าไม่ได้ตีพิมะ์ เสียดายแย่


โดย: นักล่าน้ำตก วันที่: 26 มีนาคม 2553 เวลา:15:09:07 น.  

 
สวัสดีครับคุณอัยย์

เรื่องภาษาอาจมีการแก้ไขในปีที่แล้วก่อนส่งบ้างนิดหน่อยครับ ขอบคุณที่ให้ความสนใจ

ตอนนี้ไม่ค่อยสบายเพิ่งไปหาหมอมา ถ้าหายไปก็โปรดทราบว่ามีเหตุจำเป็นนะครับ

กลัวจังเลย โรคภัยรุมเร้า กลัวจะเขียนเล่มต่ออีก ๒ เล่มไม่จบ


โดย: ลุงบูลย์ (pantamuang ) วันที่: 26 มีนาคม 2553 เวลา:20:09:08 น.  

 
มาให้กำลังใจครับลุง หาหมอแล้วก็หมั่นทานยานะครับ จะได้แข็งแรงเหมือนเดิม

ผมมีงานชิ้นใหม่ การเขียนทำนองนี้ไม่เคยเขียนเลย นึกสนุกขึ้นมาก็เขียนขึ้นมาเดี๋ยวนั้น ปฐมเหตุก็เหมือนที่บอกกล่าวไว้ในเรื่อง คือเป็นคนชอบเขียนภาษาไทยตัวง่ายๆผิด ทำอย่างไรนะตัวเองจะจดจำได้ดี ไม่เขียนผิดอีกต่อไป เลยแต่งเป็นเรื่องมันซะเลย นี่ถ้าว่างอาจจะแต่งกลุ่มอักษรอื่นอีก ลุงว่า งานเขียนทำนองนี้ของผม พอจะขายได้ไหมละครับ 555


โดย: ปลายแป้นพิมพ์ วันที่: 26 มีนาคม 2553 เวลา:22:43:20 น.  

 
ความจริงหนูติดตามผลงานของอาจาร์ยมานานละคะ
แต่ไม่ได้เม้นท์ไว้ งานละเอียดเก็บทุกเม็ด


โดย: seton วันที่: 10 พฤศจิกายน 2553 เวลา:3:27:26 น.  

 



โดย: tewin IP: 1.4.171.121 วันที่: 14 กุมภาพันธ์ 2556 เวลา:10:49:56 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
BlogGang Popular Award#10


 
pantamuang
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




ไม่อยู่อย่างอยาก แต่ยังอยากจะอยู่
อยู่อย่างไม่ลำบาก เวลาที่เหลือน้อยรีบสอยรีบคว้า
ก่อนจะหมดเวลาให้สอย

ดวงดาวบนฟ้าก็สอยได้ ถ้ารู้จักต่อด้ามฝันให้ยาวพอ

ฝันถึงไหนก็ได้ มีสิทธิ์ฝัน แต่จะเป็นจริงหรือไม่ช่างฝัน
เพราะสิ่งที่ฝันคือนวนิยาย..

ชีวิตก็คือนวนิยายเรื่องหนึ่ง ที่เราเป็นผู้เขียนและกำกับ.

เริ่ม 9 กันยายน 2550

Friends' blogs
[Add pantamuang's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.