Chapter 102





 ตอนที่ 102
"กลับมาซะมืดเลย"  ไจ่ไจ๋วิ่งออกมารับพี่ชายสองคนที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านพร้อมกับเอ่ยปากบ่น
"พี่ใหญ่พาไปดูไนท์ซาฟารีมา"  เคนเล่าให้น้องชายฟัง   
"ไม่ชวน!"  ไจ่ไจ๋ว่าพร้อมกับทำหน้ามุ่ย
"ไว้วันหลังจะพาไป"  เจอร์รี่ว่าพร้อมกับขยี้หัวน้องเล็ก
"วันไหน?"  ไจ่ไจ๋ถามรุกพี่ชายอีก
"อะไรอีกเนี่ย? จะหาเรื่องพี่หรืองัย?"  เจอร์รี่ว่าพร้อมกับส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ
"ก็ตอบมาสิว่าจะพาไปวันไหน?"  น้องเล็กหน้างอหนักกว่าเก่า
"ก็บอกว่าวันหลัง รอให้พี่ว่างก่อน"  พี่ใหญ่ตอบแล้วเดินหนีไปนั่งลงที่โซฟาในบ้าน 
"ทำไมจะพาผมไปถึงต้องรอให้ว่าง? ทีเวลาพาพี่กลางไปยังลางานไปได้เลย"  น้องเล็กเริ่มรวน
"มีเหตุผลหน่อยนะไจ่ไจ๋ วันนี้เหตุผลสำคัญที่พี่หยุดงานเพราะจะพาพี่กลางมันไปหาหมอ แต่เรื่องเที่ยวนี่..."  เจอร์รี่เองก็ไม่รู้จะอธิบายยังงัยเลยหันไปขอความช่วยเหลือจากเคน
"พี่ขอให้พี่ใหญ่พาไปเอง นายจะหงุดหงิดอะไรเนี่ย? เอ้า! ซื้อมาฝาก"  เคนเอ่ยปากแทนพี่ชายพร้อมกับทำหน้าเอือมระอาน้องชายแต่ก็ส่งถุงอาหารที่ซื้อมาส่งให้น้องชาย ไจ่ไจ๋ทำหน้ามุ่ยแต่ก็รับไปเปิดดู
"อิ่มไปตั้งนานแล้ว!"  บ่นอุบอิบต่อแล้ววางถุงนั้นลงบนโต๊ะ
"มันฟาดงวงฟาดงามาได้ซักพักแล้ว เห็นบ่นว่าวันนี้มีแต่เรื่องขัดใจทั้งนั้น"  แวนเนสพูดขึ้นยิ้มๆเพราะรู้ว่าเหตุผลที่น้องชายเริ่มเกเรเพราะติดไม่พอใจที่แผนการที่วางไว้เป็นอันต้องล้มเลิก
"อ้อ!"  เคนได้ยินเช่นนั้นก็เข้าใจทันทีเลยหัวเราะออกมาด้วย
"เอาน่า! อย่าหงุดหงิดไปเลย เชื่อพี่เถอะว่าวันพระไม่ได้มีหนเดียวหรอก"  เคนว่าพร้อมกับโยกหัวน้องเบาๆ
"พูดง่ายหนิ! ตัวเองได้เที่ยวสมใจแล้วแต่ผมกับพี่รองอุตส่าห์รอมาทั้งวันเพื่อหวังจะได้....."  ก่อนที่เจ้าน้องเล็กจะทันได้หลุดปากถึงแผนการชั่วร้ายของพวกเขาออกมาเคนก็รีบเอามืออุดปากน้องได้ทัน ซึ่งท่าทางของน้องทำให้เจอร์รี่ผิดสังเกตทันที
"มีอะไรกัน?"  ถามออกมาด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย คราวนี้เจ้าน้องเล็กที่กำลังเกเรกลับกลายเป็นเทวดาตัวน้อยทันที
"ไม่มีอะไรครับ ผมบ่นไปเรื่อยแหละ ก็อ่านหนังสือมันเครียดนี่น่า"  ไจ่ไจ๋ว่าเสียงอ่อนลงแล้วรับมานั่งกระแซะพี่ชายคนโตเป็นการประจบ
"เมื่อกี้ก็ปวดหัวตุ๊บๆ กินยาก็ยังไม่หาย"  พูดจบก็เอาหัวซบลงที่ไหล่พี่ชายอย่างรู้งาน เจอร์รี่เหล่มองเจ้าน้องชายตัวดีก่อนจะเอามือผลักหัวน้องขึ้น
"อย่านอกเรื่อง เมื่อกี้พี่ได้ยินว่านายกับเจ้าพี่รองรอที่จะทำอะไรกัน?"  พี่ใหญ่ไม่เชื่อว่าเจ้าน้องชายตัวแสบจะไม่มีอะไรอย่างที่ปากว่า
"แล้วนายทำไมต้องปิดปากไม่ให้น้องพูดต่อ?"  เปลี่ยนสายตามาที่เคนที่ได้แต่ทำหน้าแหยๆ 
"คือ....."  เคนอ้ำอึ้งเพราะยังนึกข้อแก้ตัวไม่ออก ในตอนนั้นแวนเนสจึงเอ่ยขึ้นมา
"ไหนๆแผนการมันก็ล่มแล้วงั้นบอกพี่ใหญ่ไปก็ไม่เป็นไรหรอก"  คำพูดของแวนเนสทำเอาน้องชายทั้งสองคนหันขวับมามองพร้อมกัน
"ได้งัยเล่า!"  ไจ่ไจ๋ทำเสียงดุพี่ชายเบาๆ เพราะหากสารภาพออกไปเขาคงโดนดุมากที่สุดเนื่องจากเป็นตัวต้นคิด
"เอาเถอะ! พี่ใหญ่ต้องเข้าใจอยู่แล้ว พี่บอกแต่แรกแล้วว่าไม่เห็นต้องทำลับๆล่อๆกันขนาดนี้เลย กะอีกแค่นายอยากจะดูหนังโป๊เนี่ย!"  คำพูดของแวนเนสทำเอาเคนกับไจ่ไจ๋อ้าปากค้างอย่างคาดไม่ถึง อันที่จริงหากแวนเนสพูดความจริงน้องชายทั้งคู่คงไม่ตะลึงขนาดนี้ แต่คนที่อึ้งมากที่สุดเห็นจะเป็นผู้อาวุโสที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งหมด
"อะไรนะ?"  เจอร์รี่ถามย้ำเพราะนึกว่าตัวเองหูฝาด
"ชั้นจะเล่าให้ฟังก็ได้ เรื่องของเรื่องก็คือเจ้าเสี้ยวเทียนมันได้หนังโป๊มาใหม่ แล้วเจ้าไจ่ไจ๋มันก็อยากรู้อยากเห็นเลยขอดูบ้าง แต่ครั้นจะให้นายรู้ก็คงโดนด่ากันเปิดเปิง มันเลยวางแผนว่าไหนๆวันนี้นายต้องพาเสี้ยวเทียนมันไปหาหมออยู่แล้วก็ให้เสี้ยวเทียนอ้อนขอให้นายพาไปโน้นไปนี่ต่อ เพื่อที่จะได้มีทางสะดวกในการดูสิ่งล่อแหลม"  คำอธิบายของแวนเนสทำให้น้องชายสองคนพูดอะไรไม่ออก 
"เสี้ยวเทียน!!"  เสียงเรียกของพี่ใหญ่ทำเอาเคนสะดุ้งโหยง
"เฮ้ย!!! ไม่ใช่นะ!!"  เคนรีบปฏิเสธให้วุ่น แต่พอเห็นแวนเนสขยิบตาให้เออออก็ต้องถอนหายใจดังเฮือก
"ความจริงที่ไม่ใช่เพราะว่าหนังมันไม่ใหม่แล้ว มันเก่าแล้วหละ"  เคยยอมรับมุขพี่ชายเพราะคิดดูแล้วอย่างนี้เพียงแค่โดนด่าแต่หากบอกความจริงไปว่าวางแผนจะแกล้งพี่ชิงชิงกันมีหวังได้เจ็บตัวกันถ้วนหน้า
"ผมก็แค่อยากรู้ แต่ยังไม่ทันดูเลยนะเพราะพวกพี่กลับมากันก่อน"  ไจ่ไจ๋พูดแทรกขึ้นมาบ้าง ซึ่งตอนนี้กลายเป็นพี่ใหญ่ที่เป็นฝ่ายกระดากเสียเอง
"ไอ้เรื่องแบบนี้มันดีนักหรืองัย! ดูไปแล้วมันทำให้ชีวิตดีขึ้นหรอ?"  เอ็ดตะโรใส่เจ้าน้องชายทั้งสองคน
"มันเป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์นี่หว่า ให้มันดูในบ้านดีกว่าไปดูกับคนอื่นนะโว้ย"  แวนเนสพูดกับพี่ชายแล้วบอกให้พี่ชายอย่าคิดมาก
"ช่างมันเถอะ แค่นี้เอง"  เจอร์รี่หันมาจ้องหน้าแวนเนส
"นายน่ะตัวดี! น้องมันคิดจะทำอะไรไม่ดีไม่งามหละไม่เคยห้าม ซ้ำยังส่งเสริมอย่างออกนอกหน้าอีก!!"  แวนเนสทำหน้าแหยๆ 
"เอาเถอะน่า! บ่นไปก็เท่านั้น ไปอาบน้ำอาบท่าแล้วไปนอนตากแอร์ให้สบายดีกว่าไป...."  ว่าแล้วแวนเนสก็จัดการดุนหลังพี่ชายให้ขึ้นไปข้างบน 
"อย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกหละ ไม่งั้น....."  พี่ใหญ่ไม่พูดต่อเพียงแต่ชี้หน้าน้องๆแล้วขึ้นไปชั้นบนตามแรงดันของน้องชายคนรอง
"นี่แหนะ! ไอ้เรื่องชั่วๆหละโยนให้ชั้นเลยนะ!"  เมื่อเจอร์รี่หายลับตาไปแล้วเคนก็เดินไปตบหัวแวนเนสอย่างหมั่นไส้
"โอ้ย! อะไรเล่า! นี่ชั้นอุตส่าห์ช่วยนะโว้ย!"  แวนเนสเอามือลูบหัวพลางโวยวาย
"ช่วยตายหละ! พี่รองทำผมเสียภาพพจน์หมดเลย!"  ไจ่ไจ๋โวยใส่บ้าง
"หึๆๆๆ นายยังมีอะไรต้องเสียอีกหรอไอ้ตัวดี?"  แวนเนสขำกับคำพูดของน้อง
"เอาน่า! ดีกว่ามันรู้ว่าพวกเราวางแผนที่จะ...."  แวนเนสไม่พูดต่อจนจบแต่เป็นอันเข้าใจตรงกัน ในขณะที่สามพี่น้องคุยกันอยู่นั้นพี่ใหญ่ก็เดินกลับลงมาโดยที่เจ้าตัวแสบทั้งสามคนไม่ทันได้สังเกต
"พอพี่ไม่อยู่หละร่าเริงกันทีเดียวเชียวนะ!"  เจอร์รี่แกล้งพูดแทรกขึ้นมาเล่นเอาจอมวางแผนทั้งสามคนสะดุ้งไปตามๆกัน
"ละ....ลงมาทำไมอีก?....."  แวนเนสถามเสียงตะกุกตะกัก
"ทำไม? เห็นพวกนายคุยกันสนุกก็อยากมาคุยด้วยน่ะสิ"  ว่าพลางมองเจ้าน้องชายทั้งสามคนเรียงตัว
"เมื่อกี้เหมือนได้ยินว่าพวกเราสามคนวางแผนอะไรกันนะ?"  เจอร์รี่ถามแบบคาดคั้นกลายๆ
"เปล่า! ไม่มีอะไรหนิ!"  แวนเนสปฏิเสธเป็นพัลวันซึ่งเคนกับไจ่ไจ๋ก็พยักหน้าหงึกๆตามไปด้วย
"แน่ใจหรอ?"  ถามย้ำอีกครั้งทั้งที่แน่ใจแล้วว่าเจ้าน้องชายสุดที่รักทั้งสามคนของเขาคงมีแผนไม่ชอบมาพากลเป็นแน่
"เอ๊ะ! นึกได้ว่านัดให้เพื่อนโทรมาตอนสามทุ่ม ผมขอตัวขึ้นห้องก่อนนะครับ"  ไจ่ไจ๋เห็นท่าไม่ดีเลยรีบหาทางเอาตัวรอดเสียก่อน
"งั้นเดี๋ยวคืนนี้พี่ไปนอนกับนายแล้วกันนะ"  พี่ใหญ่พูดพร้อมกับยิ้มเย็นๆ เล่นเอาเจ้าน้องเล็กขนลุกซู่อย่างไม่มีสาเหตุ
"ไม่ดีหรอกครับพี่ใหญ่"  ไจ่ไจ๋แก้สถานการณ์ด้วยการเดินเข้าไปกอดแขนพี่ชาย
"ทำไมหละ? ทุกทีเห็นเราอ้อนให้พี่ไปนอนด้วย"  เจอร์รี่ถามกลับ
"ก็คืนนี้ผมต้องอ่านหนังสือดึกนี่น่า พรุ่งนี้ผมมีสอบแล้วนะครับ"  พูดจบก็เอาหัวซบไหล่พี่ชายอย่างรู้งาน 
"อ้อ! มันก็จริง...."  เจอร์รี่ทำทีคล้อยตามแล้วยิ้มให้น้องอีกครั้ง
"งั้นก็รีบไปอ่านหนังสือเถอะ เทอมนี้พี่อยากเห็นตัว A เยอะๆ"  ว่าพลางเอามือขยี้หัวน้องด้วยความหมั่นไส้แกมเอ็นดู
"อื้ม!! ผมจะพยายามครับ!"  น้องเล็กหอมแก้มพี่ชายฟอดใหญ่ก่อนจะส่งสายตาให้พี่ชายอีกสองคนหาตัวรอดกันเอาเองแล้วรีบกลับขึ้นห้องนอนทันที
"แวนเนสน้องรัก วันนี้พี่ใหญ่ไปนอนห้องนายแล้วกันนะ"  เมื่อน้องเล็กรอดตัวไปแล้วเจอร์รี่ก็หันมาทางแวนเนส
"ไม่ได้! คืนนี้ชั้นต้องใช้สมาธิในการอ่านบทละครที่เสนอเข้ามาให้จบเพราะโดนบริษัทเร่งมาแล้ว"  แวนเนสที่เตรียมหาข้ออ้างไว้ก่อนแล้วตอบอย่างคล่องแคล่ว
"งั้นชั้นนอนเฉยๆไม่รบกวนก็ได้"  พี่ใหญ่ต่อรอง
"ไม่ดีหรอก ชั้นเห็นนายอยู่ด้วยไม่วายต้องคุยกันอยู่ดี"  แวนเนสตอบแล้วขยับเข้าไปบีบนวดแขนให้พี่ชายอย่างประจบประแจง
"นายน่ะต้องพักผ่อนให้เพียงรู้เปล่า เพราะฉะนั้นนอนที่ห้องพ่อแม่แหละดีแล้วจะได้ไม่มีใครกวน"  พี่ใหญ่ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เขาพอจะเดาออกว่าที่บรรดาน้องชายทั้งหลายไม่อยากให้เขาไปนอนด้วยเพราะกลัวจะเผยพิรุธมาให้เขาเห็น
"ว่าแล้วชั้นไปนอน เอ้ย! ไปอ่านบทก่อนนะ ฝันดีหละ!"  พูดจบก็วิ่งหายวับไปภายในพริบตา เคนมองตามพี่น้องสองคนที่หนีเอาตัวรอดกันไปได้ง่ายๆด้วยความรู้สึกนึกเคืองอยู่ไม่น้อย
"ไม่มีอะไรแล้วชั้นก็ไปนอนดีกว่า"  เคนพูดเร็วๆแล้วลุกขึ้นทันที เจอร์รี่จึงลุกขึ้นตามด้วย
"งั้นชั้นไปนอนกับนายแล้วกัน คืนนี้นายคงไม่ต้องศึกษาเมนูอาหารหรอกมั้ง?"  พี่ใหญ่ว่าพร้อมกับพูดดักคอไว้ด้วย ทำเอาเคนหน้าเจื่อนลงทันตาเห็น
"ทำไมวันนี้นายถึงทำตัวขาดความอบอุ่นนักนะ? ปกติก็นอนคนเดียวได้แต่ไหงวันนี้ถึงจะมาขอนอนกับคนนั้นคนนี้"  เคนแกล้งต่อว่าพี่ชายกลบเกลื่อน
"ชั้นจะไปนอนกับน้องเพื่อพูดคุยกันบ้างไม่ได้หรืองัย?"  เจอร์รี่ถามกลับพร้อมกับหรี่ตาคล้ายกำลังจับพิรุธเจ้าน้องชายตัวดี
"ชั้นไม่มีเรื่องอะไรจะคุยด้วยหรอก เหนื่อยจะตาย แล้วหมอบอกว่าชั้นต้องพักผ่อนมากๆด้วย ถ้าขืนนายมานอนคุยด้วยก็ไม่ได้พักผ่อนกันพอดี"  พูดจบเคนก็ไม่รอฟังคำตอบโต้ของพี่ชายอีก เขารีบลุกก้าวยาวๆวิ่งขึ้นบันไดไปทันที
"ทำตัวน่าสงสัยกันจริงๆ เฮ่อ! เจ้าเด็กสามคนนี้มันอายุเท่าไหร่กันแล้วนะ?"  พี่ใหญ่บ่นอุบพลางส่ายหน้าไปมาอย่างอย่างเอือมระอา

- ตอนเช้า -
"ไจ่ไจ๋หละ?"  เจอร์รี่เอ่ยถามน้องชายสองคนที่นั่งคุยกันอยู่บนโต๊ะอาหารเช้า
"ยังไม่ตื่นมั้ง"  เคนตอบพี่ชาย
"อะไรนะ!? วันนี้น้องมันมีสอบไม่ใช่หรอ?"  เจอร์รี่อุทาน
"อ้าวหรอ? ไม่เห็นรู้เลย"  เคนทำหน้าเหลอ
"รีบขึ้นไปปลุกน้องเดี๋ยวนี้เลย! เดี๋ยวไปสอบไม่ทันพอดี!"  พี่ใหญ่สั่งให้เคนรีบไปปลุกน้องเล็ก 
"แล้วห้ามเล่นกันนะ"  ตะโกนบอกน้องไล่หลัง ก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา
"วันนี้ไจ่ไจ๋สอบหรอ?"  แวนเนสถามพี่ชายขึ้นมาบ้าง
"ก็ใช่น่ะสิ! ดูซิ....ป่านนี้ยังนอนไม่ตื่นเลย"  เจอร์รี่ตอบแล้วไม่วายบ่นต่ออีก
"ไม่รู้ทำไมถึงชอบทำอะไรในนาทีสุดท้ายอยู่เรื่อย เมื่อคืนชั้นเข้านอนตอนเที่ยงคืนกว่าเดินผ่านห้องเจ้าไจ๋เห็นว่ายังเปิดไฟอยู่เลยเข้าไปดู มันบอกว่ายังอ่านหนังสือไม่จบเลย เฮ่อ! ชั้นหละเบื่อเจ้าเด็กคนนี้จริงๆ"  เจอร์รี่บ่นต่ออีกยืดยาวส่วนแวนเนสได้แต่ยิ้มๆ
"แล้วนายน่ะ....."  เจอร์รี่ยังพูดไม่ทันจบแวนเนสก็ร้องแทรกขึ้นมาก่อน
"เฮ้ย!! วันนี้ชั้นตื่นเองนะ ไม่ต้องมาหาเรื่องบ่นเลย"  เมื่อได้ยินน้องดักคอพี่ใหญ่จึงเอื้อมมือไปผลักหัวน้องชาย
"ร้อนตัวทำไม! ชั้นยังพูดไม่ทันจบเลย!"  แวนเนสหัวเราะเบาๆแต่โดนพี่ใหญ่ค้อนใส่เข้าให้ก่อนจะหันไปมองรอบๆ
"พี่ชิงชิงไปไหน?"  ถามหาเอากับน้องอีก
"ไม่รู้ ทำไมนายถึงต้องใส่ใจนัก"  แวนเนสตอบพร้อมกับถามเป็นเชิงจิกกัด
"เขาเป็นแขกของบ้านเราทำไมชั้นถึงจะใส่ใจไม่ได้?"  ย้อนถามน้องอย่างหาเรื่อง
"เปล่า!"  แวนเนสปฏิเสธเสียงสูง ในตอนนั้นพี่ชิงชิงก็เดินกลับเข้ามาพอดี
"เหมือนได้ยินมีใครนินทาพี่อยู่"  เธอส่งเสียงทักหนุ่มๆอย่างอารมณ์ดี
"ไม่ได้นินทาครับ แค่ถามถึงเฉยๆ"  เจอร์รี่หันไปยิ้ม
"ไปออกกำลังกายมาหรือครับ?"  เมื่อเห็นว่าพี่ชิงชิงอยู่ในชุดวอร์มก็เอ่ยปากถาม
"ใช่.....แถวนี้อากาศดีนะ ว่างๆพวกเธอก็น่าจะออกไปวิ่งกันบ้าง"  เธอว่าแล้วก็เอาผ้าขนหนูที่พาดอยู่บนบ่าเช็ดหน้าเช็ดตา
"บ้านนี้หากไม่มีความจำเป็นก็ไม่มีใครอยากตื่นเช้าหรอกครับ"  เจอร์รี่ว่ากระทบน้อง
"แม้แต่มีความจำเป็นยังไม่ค่อยอยากจะตื่นเลย ดูอย่างเจ้าไจ๋สิครับ วันนี้มีสอบแต่ยังนอนไม่ตื่นเลย"  เจอร์รี่ได้ทีนินทาน้องเล็กให้พี่ชิงชิงฟัง
"แต่ผมไปออกกำลังกายที่ฟิสเนตประจำนะครับ"  แวนเนสแย้งขึ้นมา
"ออกกำลังกายในฟิสเนตมันก็ดี แต่พี่ว่าหากเราได้สูดอากาศบริสุทธิ์ไปด้วยมันน่าจะดีกว่านะ ว่างๆลองไปวิ่งกับพี่ก็ได้"  พี่ชิงชิงแย้งพร้อมกับชักชวน
"ผมไม่มีเวลา"  แวนเนสปฏิเสธกลายๆ 
"แต่ผมว่ามันก็ดีนะครับ พรุ่งนี้เช้าพี่ชิงชิงรอผมด้วยแล้วกัน"  เจอร์รี่เห็นดีด้วยกับคำพูดนั้นจึงออกตัวขอไปด้วย แวนเนสมองพี่ชายอย่างหมั่นไส้ที่เออออกับพี่ชิงชิงทุกอย่างก่อนจะพูดแทรกเปลี่ยนเรื่อง      
"ทำไมเสี้ยวเทียนมันไปปลุกไจ่ไจ๋นานจัง สงสัยเจ้าตัวดีคงงอแงไม่ยอมลุกไปสอบแหงๆ"  เปรยขึ้นมาเพื่อเรียกความสนใจจากพี่ชาย แล้วก็ได้ผลเพราะเจอร์รี่หันมามอง
"นั่นสิ งั้นชั้นไปดูพวกมันหน่อยดีกว่า"  เจอร์รี่พูดจบก็เดินไปดูเจ้าน้องชายตัวดี
"พี่ชิงชิงกินข้าวกันครับ"  แวนเนสเอ่ยชวนพร้อมกับเชื้อเชิญให้พี่ชิงชิงกินข้าวเช้าด้วยกัน

- ที่ห้องนอนไจ่ไจ๋ -
"ไจ่ไจ๋! ตื่นได้แล้วโว้ย!"  เคนร้องเรียกเจ้าน้องเล็กจอมขี้เซาที่นอนคลุมโปงอยู่บนเตียง
"วันนี้มีสอบไม่ใช่หรอ? เดี๋ยวก็เข้าสอบไม่ทันหรอก!"  พูดพลางเขย่าตัวอย่างแรงๆ
"โอ้ย! รู้แล้วน่า!"  ไจ่ไจ๋ตอบรับอย่างรำคาญ
"รู้แล้วก็ลุกสิ!"  เคนเอ็ดน้องแล้วฉุดแขนเจ้าน้องชายตัวดีขึ้นมาด้วย
"พี่กลาง!! เดี๋ยวตกเตียง!!"  ไจ่ไจ๋ร้องอุทานแล้วยังไม่ทันขาดคำก็ร่วงมานอนแหมะอยู่ที่พื้นด้วยแรงลากของเคน
"ฮ่าๆๆๆ!!!!"  เคนหัวเราะร่าเมื่อแกล้งน้องได้ 
"พี่กลาง!!!!"  ไจ่ไจ๋เรียกพี่ชายอย่างเคืองๆก่อนจะพยุงตัวขึ้นยืนแล้วหันไปคว้าหมอนบนเตียงมาเขวี้ยงใส่พี่ชาย
"โอ้ย!"  เคนร้องเมื่อหมอนมาปะทะกับใบหน้าเขาเต็มๆ
"ไจ่ไจ๋! ไอ้เด็กบ้า!"  เคนชี้หน้าน้องชายพร้อมกับร้องด่า
"สมน้ำหน้า!"  ไจ่ไจ๋สำทับแล้วแลบลิ้นใส่พี่ชายให้ด้วย เคนเลยหันไปคว้าหมอนอีกใบมาบ้าง 
"ตายซะเถอะ!!"  เคนว่าแล้วก็เขวี้ยงหมอนไปทางน้องชายสุดแรง แต่ในตอนนั้นประตูถูกเปิดออกและคนที่เปิดก็ถูกหมอนที่ลอยออกจากมือเคนกระทบเข้าใบหน้าอย่างจัง 
"เฮ้ย!"  เคนกับไจ่ไจ๋ร้องอุทานขึ้นมาพร้อมกัน ส่วนคนที่รับเคราะห์แทนเจ้าน้องเล็กก็ดูเหมือนจะงงในตอนแรกแต่เมื่อได้สติก็ตวัดสายตาคมกริบไปยังเจ้าตัวปัญหาทั้งสองคน
"ขอโทษ"  เคนเอ่ยปากเสียงแผ่วสีหน้าสลดลงทันตาเห็น เพราะรู้ว่าตอนนี้สายตาของคนที่จ้องมานั้นมีแววโมโหมากขนาดไหน
"พี่กลางไม่ได้ตั้งใจนะครับพี่ใหญ่...."  ไจ่ไจ๋ออกโรงปกป้องพี่ชายแต่พูดไม่ทันจบประโยคดีเสียงเข้มๆของพี่ชายคนโตก็แทรกขึ้นมาก่อน
"ไจ่ไจ๋!! ถ้าภายในสิบนาทีนี้พี่ยังไม่เห็นนายที่โต๊ะกินข้าวแล้วหละก็.....โดนแน่!"  จบคำพูดประโยคนั้นไจ่ไจ๋ก็คว้าผ้าเช็ดตัววิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำโดยไม่รีรอ เมื่อจัดการกับเจ้าน้องเล็กเสร็จแล้วพี่ใหญ่ก็เปลี่ยนสายตาไปทางน้องชายอีกคน
"ชั้นขอโทษ"  เคนขอโทษพี่ชายอีกครั้ง พี่ใหญ่โยนหมอนกลับไปไว้บนเตียงแล้วก้าวยาวๆไปหาน้องชาย 
"ขอโทษครับพี่ใหญ่! ชั้นไม่ได้ตั้งใจจริงๆ! ให้สาบานก็ได้!"  เคนร้องบอกพลางถอยหลังหนีพี่ชายไปด้วย เพราะดูท่าแล้วเขาต้องโดนเล่นงานแน่
"ไม่ต้องหนี! มานี่!"  พี่ใหญ่ชี้หน้าน้องชายพร้อมกับสั่งเสียงเข้ม
"ก็ชั้นบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ จู่ๆนายก็พรวดพราดเข้ามาใครจะไปทันเห็นเล่า!"  เคนพยายามแก้ตัว 
"อย่าหาเรื่องได้มั๊ย? ชั้นก็ขอโทษไปแล้วจะเอาอะไรอีก"  เคนเริ่มหงุดหงิดเมื่อเห็นว่าพี่ชายคงไม่เลิกราหากไม่ได้เล่นงานเขากลับ
"ชั้นสั่งให้มาทำอะไร"  พี่ใหญ่ถามเสียงนิ่งๆ เคนเงียบเพราะไม่รู้ว่าพี่ชายจะมาไม้ไหน
"ชั้นสั่งให้นายทำอะไร"  ถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นตามลำดับ
"ปลุกน้อง"  เคนตอบห้วนๆ
"แล้วยังงัยอีก"  ถามต่อเสียงดุ ทำเอาเคนหน้าเจื่อนลงทันที 
"ตอบมา!"  เสียงของพี่ชายทำเอาเคนสะดุ้ง
"ห้ามเล่นกัน"  ตอบคำถามนั้นจบก็รู้ชะตากรรมของตัวเองทันที
"แล้วทำตามคำสั่งของชั้นหรือเปล่า?"  พี่ใหญ่ถามพร้อมจ้องหน้าน้องชาย
"แต่ไจ่ไจ๋มันเริ่มก่อนนะ ชั้นก็ปลุกมันดีๆแล้ว....."  เคนตั้งท่าจะแก้ตัวแต่พี่ใหญ่ก็แทรกขึ้นมาก่อน
"ไม่ต้องไปโทษน้อง! ตัวเองเป็นพี่หากไม่ยอมผสมโรงไปกับน้องซะอย่างน้องมันจะกล้าหรอ!"  เจอร์รี่ดุเคน
"เอะอะอะไรกันครับเนี่ย?"  ไจ่ไจ่ได้ยินเสียงเจอร์รี่โวยวายก็โผล่หน้าออกมาถามทั้งที่หัวยังเปียกโชก
"เหลืออีกห้านาที!"  พี่ใหญ่พูดเสียงดุโดยไม่หันไปมองน้องเล็ก ไจ่ไจ๋จึงรีบผลุบหายเข้าไปในห้องน้ำทันที 
"เรื่องแค่นี้ทำไมต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ด้วย?" เคนเอ่ยปากอย่างเอือมระอากับความเข้มงวดของพี่ชายและก่อนที่พี่ชายคนโตจะทันได้อ้าปากโต้ตอบไจ่ไจ๋ก็ออกมาพอดี
"ผมอาบน้ำเสร็จแล้วครับพี่ใหญ่! ขอพื้นที่ในการแต่งตัวด้วย"  ไจ่ไจ๋ออกมาช่วยชีวิตเคนได้ทันเวลา
"งั้นพี่ออกไปข้างนอกก่อนนะ"  เคนว่าแล้วก็วิ่งแจ้นออกจากห้องน้องชายทันทีเพราะรอเวลาที่พี่ชายเผลออยู่แล้ว
"เดี๋ยววันนี้ตอนเย็นเรามีเรื่องต้องเคลียร์กันยาว"  พี่ใหญ่พูดกับน้องเล็กทิ้งท้ายแล้วหมุนตัวออกไปเช่นกัน 
"เฮ่อ! ยังไม่สายมากซักหน่อย เหยียบคันเร่งปรื๊ดเดียวก็ถึงแล้ว ซีเรียสไปได้"  ไจ่ไจ๋บ่นอุบอิบกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะรีบแต่งตัวแล้วลงไปที่โต๊ะกินข้าวอย่างรวดเร็ว
"งัย! นอนเพลินเลยสิเรา!"  แวนเนสเอ่ยทักน้องชายคนเล็กที่วิ่งตึงตังลงมา
"เปล่าซักหน่อย"  ไจ่ไจ๋ปฏิเสธเบาๆ แล้วนั่งลงที่โต๊ะ
"ไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุกหรอไจ่ไจ๋?"  พี่ชิงชิงเอ่ยถาม
"เปล่าครับ"  ไจ่ไจ๋ตอบแบบไม่ใส่ใจนัก
"เธอน่าจะลองตั้งนาฬิกาปลุกเองบ้างนะ จะรอให้พี่ชายคอยตามปลุกทุกวันแบบนี้มันไม่ไหวหรอก หากเธอเอาแต่พึ่งพาคนอื่นมากเกินไปเกิดวันนึงต้องอยู่คนเดียวขึ้นมาจะทำยังงัย"  พี่ชิงชิงพูดเหมือนสั่งสอนตามประสาแต่ทำเอาไจ่ไจ๋ฉุนกึก
"ไม่มีทางที่พี่ชายผมทั้งสามคนจะทิ้งให้ผมอยู่คนเดียวหรอก! แล้วอีกอย่างคนเราต้องพึ่งพากันและกันคงไม่มีใครในโลกที่สามารถทำอะไรเองได้ทุกอย่างหรอก"  พูดจบก็รวบช้อนส้อมทั้งที่ยังไม่ทันลงมือกินข้าวเลย
"ผมขอตัว! เดี๋ยวไปสอบไม่ทัน!"  พูดจบก็ลุกออกไปทันที ท่ามกลางสีหน้าอึ้งๆของพี่ชายทั้งสามคนและพี่ชิงชิง
"พี่พูดด้วยความหวังดี ทำไมไจ่ไจ๋ต้องโกรธด้วย"  หลังจากที่น้องเล็กปึงปังออกไปพี่ชิงชิงก็เอ่ยปากขึ้นมาคนแรก
"คงหงุดหงิดที่โดนเร่งน่ะครับ แล้วก็คงกลัวไปสอบไม่ทันจริงๆนั่นแหละ"  แวนเนสแก้ตัวแทนน้องชาย 
"ผมขอโทษพี่ชิงชิงแทนน้องด้วยนะครับ"  เจอร์รี่เอ่ยปากขอโทษแทนน้องชาย
"เธอไม่ต้องขอโทษแทนน้องหรอก"  พี่ชิงชิงส่ายหน้าปฏิเสธก่อนจะถอนหายใจเบาๆแล้วพูดต่อ
"พี่ว่าส่วนนึงที่ไจ่ไจ๋เขาเป็นแบบนี้เป็นเพราะพวกเธอตามใจน้องมากเกินไป พี่ไม่ได้อยากจะว่าหรอกนะ แต่หากพวกเธอยังคอยประคบประหงมเขาแบบนี้ต่อไป ในอนาคตหากไม่มีพวกเธอคอยช่วยเหลือเขาจะอยู่ได้ด้วยตัวเองลำบากนะ"  พี่ชิงชิงพูดออกมาตามตรง
"พวกเราสามคนไม่มีวันทิ้งเขาแน่นอนครับ ต่อให้พวกเราแต่งงานไปหรือแยกไปมีครอบครัว หากว่าเขาอยากไปอยู่ด้วยพวกเราก็ยินดีอยู่แล้ว"  เคนเถียงขึ้นมาเสียงแข็ง
"เธอแน่ใจเรื่องในอนาคตถึงขนาดนั้นเชียวหรือ"  พี่ชิงชิงย้อนถามเสียงเรียบ เคนตวัดสายตาขึ้นมามองพี่ชิงชิงด้วยความไม่พอใจ
"ผมมั่นใจว่าครอบครัวของผมทุกคนให้ความสำคัญกับคนในครอบครัวมากกว่าสิ่งอื่น คนที่มีชีวิตครอบครัวที่ล้มเหลวอย่างพี่คงไม่เข้าใจ"  เคนตอกกลับพร้อมกับเหยียดริมฝีปากเล็กน้อย
"เสี้ยวเทียน!!!"  พี่ชายทั้งสองคนร้องเรียกชื่อน้องออกมาพร้อมกัน ถึงจะรู้ว่าเคนเป็นคนปากไวแต่ไม่คิดว่าน้องจะกล้าพูดถึงขนาดนี้ ส่วนพี่ชิงชิงที่ได้ยินเช่นนั้นก็สะอึกจนพูดไม่ออก 
"มากเกินไปแล้วนะเสี้ยวเทียน! ขอโทษพี่ชิงชิงเดี๋ยวนี้!"  เจอร์รี่ออกคำสั่งเสียงเข้ม แต่เคนทำเฉย
"เสี้ยวเทียน!!"  เจอร์รี่เสียงเข้มขึ้นตามลำดับ เคนมองหน้าพี่ชายด้วยท่าทีฮึดฮัดแล้วลุกขึ้นจะเดินออกจากโต๊ะอาหาร
"นั่งลง!"  พี่ใหญ่สั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เคนเม้มปากแต่ยังไม่ยอมนั่งลง แวนเนสเห็นท่าไม่ดีจึงลุกมาหาน้อง
"เสี้ยวเทียน นั่งลงแล้วขอโทษพี่ชิงชิงซะ"  พูดกับน้องเบาๆ แล้วเอามือกดไหล่ให้น้องนั่งลง แต่เคนปัดมือแวนเนสออกแล้วเดินกระแทกส้นปึงๆออกไปจนได้ ทำเอาพี่ใหญ่โมโหจนเลือดขึ้นหน้าเขาลุกตามน้องชายออกไปติดๆ
"เจอร์รี่!"  แวนเนสที่พยายามจะรั้งพี่ชายไว้แต่ไม่ได้ผล เขาหันมาทางพี่ชิงชิงเป็นเชิงขอร้อง
"ช่วยห้ามเจอร์รี่หน่อยนะครับ ไม่งั้นเสี้ยวเทียนตายแน่"  แวนเนสร้องขอให้พี่ชิงชิงช่วย ยังไม่ทันขาดคำทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงเอะอะ พี่ชิงชิงรีบลุกเดินตามออกไปทันที
"ฤทธิ์มากนักใช่มั๊ย!?"  เจอร์รี่ที่ตามเคนออกมาติดๆกระชากแขนน้องอย่างแรง ทำเอาเคนเซถลาจนเกือบล้ม
"ทำไม!! เขาเป็นอะไรกับนายคนอื่นถึงแตะต้องไม่ได้!! เดือดร้อนอะไรนักหนา!!"  เคนขึ้นเสียงกับพี่ชาย
"หุบปาก!!"  พี่ใหญ่ตวาดใส่แล้วบีบแขนน้อง
"ปล่อย!!!"  เคนโวยวายแล้วสะบัดแขนแรงๆเพื่อให้พี่ชายปล่อยมือ แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับแย่กว่าเดิมเพราะนอกจากแรงบีบจะมากขึ้นแล้วฝ่ามืออีกข้างของพี่ใหญ่ก็ฟาดลงมาตามเนื้อตามตัวเขาแบบไม่นับ เคนทั้งปัดป้องทั้งดิ้นรนแต่ยิ่งโดนพี่ชายตีหนักมือขึ้นไปอีก 
"เฮ้ย!!! พอแล้วเจอร์รี่!!!"  แวนเนสที่วิ่งตามออกมาร้องห้ามเสียงหลงพร้อมกับเข้าไปห้าม
"ชั้นบอกให้หยุดงัยเล่า!!"  แวนเนสตวาดใส่พี่ชายแล้วดึงตัวน้องออกมาได้ แต่เจอร์รี่ที่กำลังโมโหจัดยังเดินไปดึงตัวน้องแล้วลากมาตีต่ออีก 
"หยุดนะเจอร์รี่!!"  พี่ชิงชิงแผดเสียงร้องห้าม 
"พี่บอกให้หยุด!!"  คราวนี้พี่ชิงชิงเดินเข้าไปผลักเจอร์รี่อย่างแรง 
"เสี้ยวเทียน เป็นยังงัยบ้าง?"  แวนเนสรีบก้าวไปหาน้องชายที่ยืนหายใจหอบถี่อยู่ ตามแขนทั้งสองข้างเป็นรอยแดงเต็มไปหมด
"เข้ามาห้ามทำไม? ผมอยากจะโดนเขาตีตายมากกว่า"  เคนเค้นเสียงพูดกับพี่ชิงชิง เขานึกโทษพี่ชิงชิงที่เป็นต้นเหตุให้เขาโดนพี่ชายลงโทษ
"ถ้าจะหวังคำขอบคุณผมไม่มีให้ เพราะผมไม่ได้ร้องขอให้ช่วย"  พูดจบก็มองหญิงสาวด้วยแววตาแข็งกร้าว
"เสี้ยวเทียน!"  แวนเนสท้วงติงน้องอย่างไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่นัก 
"เฮ้ย!! จะทำอะไรมันอีก!!"  แวนเนสร้องด้วยความตกใจที่จู่ๆพี่ชายก็เดินตรงเข้ามาทางเคน
"ในเมื่อมันบอกว่าอยากจะโดนตีตาย! ชั้นก็จะสงเคราะห์ให้!"  พูดจบก็เงื้อมือขึ้นจะตี 
"แล้วทำให้ได้อย่างที่พูดนะ! ถ้าชั้นไม่ตายก็ไม่ต้องหยุด!"  เคนพูดท้าทายพี่ชายออกไปเพราะตอนนี้เขาเองก็กำลังโกรธมากจริงๆ ซึ่งคำพูดของเขาก็ไปสะกิดอารมณ์ที่กำลังเดือดดาลของพี่ชายให้พุ่งพล่านด้วยเช่นกัน 
"หยุดเดี๋ยวนี้นะเจอร์รี่!!!!!" พี่ชิงชิงตรงเข้าไปกันเจอร์รี่ไว้ก่อนที่จะทันได้ตีน้องอีก
"บ้าไปแล้วหรืองัย! นี่มันน้องเธอนะ!!"  พี่ชิงชิงตะโกนใส่หน้าทำให้สติของเจอร์รี่เริ่มกลับมา เขาพยายามระงับความโมโหอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปจ้องหน้าเจ้าน้องชายจอมเกเรอีกครั้ง 
"จะขอโทษพี่ชิงชิงมั๊ย?"  พี่ใหญ่เค้นเสียงถามน้องอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันที่เคนจะได้ตอบพี่ชิงชิงก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน
"พี่ไม่ต้องการคำขอโทษ"  พี่ชิงชิงปฏิเสธเสียงเครียด 
"แต่เขาต้องขอโทษ"  เจอร์รี่เองก็มีท่าทีซีเรียสไม่น้อย
"พี่บอกว่าพี่ไม่ต้องการ!"  พี่ชิงชิงทำเสียงแข็งใส่เจอร์รี่เข้าให้บ้าง
"พี่ชิงชิง"  เจอร์รี่มองอดีตพี่เลี้ยงอย่างไม่เข้าใจ 
"พี่ไม่ต้องการคำขอโทษที่มาจากการถูกบีบบังคับ เพราะถ้ามันเป็นอย่างนั้นก็เท่ากับว่ามันไม่มีความหมายสู้ไม่ต้องพูดมันออกมาเลยดีกว่า"  พี่ชิงชิงว่าแล้วหันไปทางเคน
"ถ้าเธอไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองทำผิดก็ไม่ต้องขอโทษ"  เคนได้ยินเช่นนั้นก็นิ่งไปเช่นกัน ตอนแรกเขานึกว่าพี่ชิงชิงจะโวยวายและสนับสนุนให้พี่ใหญ่ทำโทษเขา แต่เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้ก็ทำให้เคนรู้สึกผิดอยู่ลึกๆเพราะเขาเองก็รู้สึกว่าตัวเองพูดแรงเกินไป 
"ได้! งั้นผมจะไม่บังคับให้เขาขอโทษพี่ชิงชิง"  เจอร์รี่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่อยากต่อความ เมื่อพูดจบก็เปลี่ยนสายตาไปที่น้องชายคนกลาง
"ไปหยิบไม้เรียวมา!"  ออกคำสั่งกับเคนด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ จนแวนเนสรู้สึกหนาวแทนเพราะดูท่าแล้วคราวนี้เคนต้องโดนพี่ใหญ่ตีหนักแน่ 
"เจอร์รี่! อย่าทำแบบนี้"  พี่ชิงชิงเอ่ยเตือนเสียงเรียบ แต่เจอร์รี่ไม่ได้สนใจกลับใช้สายตาบังคับให้น้องชายทำตาม เคนเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบไม้เรียวมายื่นให้พี่ชายแต่โดยดี   
"เก็บไว้"  พี่ใหญ่ไม่รับแต่กลับบอกให้น้องชายถือไว้เอง เคนทำหน้าไม่เข้าใจแต่ก็ถือเอาไว้ แวนเนสเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าพี่ชายจะทำอะไร
"เก็บไว้.....แล้วเมื่อไหร่ถ้านายได้รู้สึกว่าตัวเองได้ทำผิดต่อพี่ชิงชิงจริง ถึงตอนนั้นค่อยเอามาให้ชั้น"  พูดจบก็หันไปทางพี่ชิงชิง
"แบบนี้คงไม่ถือว่าผมบังคับน้องแล้วนะครับ"  พี่ชิงชิงไม่ตอบว่าอะไรเพียงแต่ถอนหายใจเบาๆ ส่วนแวนเนสก็หันไปสบตาเคนที่ยืนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่อย่างนั้น



Create Date : 24 มกราคม 2560
Last Update : 24 มกราคม 2560 22:37:04 น. 16 comments
Counter : 686 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 
สวัสดีทุกคนที่ติดตามนะคะ
วันนี้เอาตอนใหม่มาลงให้แล้วนะคะ
ช่วงนี้ช้าหน่อยค่ะเพราะงานยุ่งมาก
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ อ่านให้สนุกนะคะ


โดย: loving_zai วันที่: 24 มกราคม 2560 เวลา:22:40:12 น.  

 
อ๊ากกกก ขอบพระคุณนักเขียนคนสวยอย่างมากที่สละเวลา มาอัพนิยายที่เฝ้ารออ่านเสมอ อิอิ
เอาแล้วพี่เคน กะพี่เจอร์รี่เปิดศึกพี่น้องอีกครั้งอ๊ากก อยากรู้แล้วอ้าค้าา จะเป็นไงต่อไป พีคมาก🤔🤔😊😊😁😁


โดย: Likesnow IP: 49.229.51.136 วันที่: 25 มกราคม 2560 เวลา:16:33:25 น.  

 
โอ้ย รอนานมาก เห็นเลข 102 ดีใจเว่อค่า มาต่อบ่อยๆหน่อยนะคะ มาเดือนล่ะเดือน ใจจะขาดจ้า ขอบคุณพี่ๆผู้แต่งมากที่มาอัพอยุ่เรื่อยๆ มีความสนุกและเฝ้ารอติดตามนะคะ


โดย: น้องน้ำ IP: 49.230.26.201 วันที่: 25 มกราคม 2560 เวลา:21:47:21 น.  

 
กำลังพีคมาก เหมือนดูละคนแล้วมีโฆษณามาคั่น ขออีกตอนได้ไหมคะ


โดย: น้องน้ำ IP: 49.230.26.201 วันที่: 25 มกราคม 2560 เวลา:22:23:03 น.  

 
อัพแล้ว ดีใจมากๆ
กำลังสนุกลุ้นอยู่เลยว่าพี่ชิงชิงจะมาเป็นพี่สะใภ้ไหม (แต่ไม่อยากให้เป็นเลยค่ะ) ตอนหน้ามาไวๆนะคะ ขอบคุณที่อัพค่ะ


โดย: ส'เลอปี้ IP: 223.206.66.70 วันที่: 26 มกราคม 2560 เวลา:20:24:50 น.  

 
สนุกมากเลยค่ะ แต่การรอคอยช่างยาวนาน มาอัพบ่อยๆหน่อยนะคะ พี่ๆ รออย่างตั้งใจ รอจริงๆนะคะ ขอบคุณสำหรับผลงานดีๆค่ะ


โดย: รอ IP: 49.230.26.201 วันที่: 29 มกราคม 2560 เวลา:16:56:55 น.  

 
สนุกมากครับ ยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบ อยากอ่านตอนใหม่แล้วครับ มาอัพไวๆนะครับ จากคนเฝ้ารอเสมอ 😊😊😊


โดย: Bon bon IP: 182.232.44.64 วันที่: 13 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:21:51:32 น.  

 
ตามมาทวงแล้วนะคะพี่ๆ เห็นใจหนูเถอะ จะครบเดือนแล้วมาอัพต่อเร็วๆนะคะ


โดย: จากใจคนรอ IP: 182.232.88.49 วันที่: 17 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:20:44:37 น.  

 
สนุกมากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้ผู้เขียนผลิตผลงานต่อเนื่องนะคะ


โดย: N'C IP: 49.230.234.230 วันที่: 19 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:22:52:58 น.  

 
แวะมาส่องทุกวัน


โดย: Sugar IP: 49.230.234.230 วันที่: 20 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:21:47:04 น.  

 
มาหรือยังคะ


โดย: N'C IP: 49.230.234.230 วันที่: 21 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:22:53:48 น.  

 
รอฉันรอเธออยู่. แต่ไม่รู้เธออยู่หนใด เธอจะมา เธอจะมาเมื่อไร รออยู่นะคะพี่ๆ รอมาเป็นเดือนแล้วจ้า


โดย: รอ IP: 49.230.234.230 วันที่: 22 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:22:31:16 น.  

 
วันที่ 24 แล้วนะคะ


โดย: N'C IP: 182.232.72.229 วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:2:00:35 น.  

 
ติดตามและอ่านย้อนอันเก่าๆหมดแล้ว. พี่ๆมาต่อตอนใหม่เถอะคะ ติดงอมแงม


โดย: N'C IP: 182.232.72.229 วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:2:02:35 น.  

 
มาต่อเร็วๆน้าาาา อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว
สนุกมากๆค่า^^


โดย: Rt IP: 182.232.132.105 วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:0:56:04 น.  

 
ผู้เขียนคะ ขอตอนต่อไปเลยได้ไหม


โดย: Sugar IP: 182.232.184.113 วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:10:18:04 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 
 

loving_zai
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 12 คน [?]




[Add loving_zai's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com
pantip.com pantipmarket.com pantown.com