Chapter 100




  ตอนที่ 100
"ซุบซิบอะไรกันวะ?"  แวนเนสที่เพิ่งตื่นลงมาเอ่ยถามน้องชายสองคนที่นั่งกระซิบกระซาบกันราวกับมีความลับสุดยอด
"พี่รองตื่นมาก็ดีแล้ว ก็เมื่อเช้า....."  ไจ่ไจ๋ตั้งท่าจะเล่าแต่เคนก็ชิงเล่าแทรกขึ้นมาก่อน
"เมื่อเช้าพี่ชิงชิงชวนเจอร์รี่มันออกไปซื้อกับข้าวกันสองคนจนป่านนี้ยังไม่กลับเลย มันชักจะยังงัยอยู่นะ"  แวนเนสได้ยินน้องชายทั้งคู่ชวนกันเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ได้แต่ขมวดคิ้ว
"คงไม่มีอะไรมั้ง? อาจจะเถลไถลนิดหน่อย"  แวนเนสให้ความเห็น
"ไม่หน่อยหละพี่รอง นี่ออกไปกันจะสามชั่วโมงแล้ว ไม่รู้ไปซื้อกับข้าวหรือไปเหมาตลาดกันแน่"  ไจ่ไจ๋แย้ง ในตอนนั้นประตูบ้านก็ถูกเปิดออกโดยพี่ชิงชิงเดินนำเจอร์รี่ที่ถือข้าวของพะรุงพะรังเข้ามา
"ตื่นกันหมดแล้วหรอ? พอดีพี่ชวนพี่ชายพวกเธอไปซื้อกับข้าวมื้อเช้าน่ะ"  พี่ชิงชิงเอ่ยทักบรรดาหนุ่มๆ
"ทำมื้อเที่ยงเลยดีกว่ามั้งครับ กลับมาซะป่านนี้พวกเรากินกันอิ่มแล้ว"  เคนพูดประชดแต่พอเห็นสายตาคมกริบของพี่ชายคนโตก็แกล้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
"ขอโทษทีจ๊ะ พอดีพี่ชวนเจอร์รี่ไปทำธุระที่บ้านพี่ด้วยกันเลยช้าหน่อยแต่เสร็จธุระแล้วก็รีบกลับมาเลยนะ ดีที่วันนี้เจอร์รี่เขาหยุดงาน"  พูดจบพี่ชิงชิงก็ยกถุงอาหารที่ซื้อมา
"เดี๋ยววันนี้พี่รับหน้าที่แม่ครัวเอง"  พูดจบก็เดินถือข้าวของเข้าไปในครัวทันที
"ทำธุระอะไร?"  เมื่อพี่ชิงชิงเดินหายเข้าไปในครัวแล้วเคนก็ถามพี่ชายทันที
"พี่ใหญ่จำเป็นต้องตอบเด็กเกเรอย่างเราด้วยหรอ?"  เจอร์รี่ย้อนถามน้อง
"นี่!"  เคนร้องครางอย่างไม่ค่อยจะพอใจนัก
"ก็น้องมันหวงพี่มันนี่หว่า จะตอบให้มันสบายใจหน่อยไม่ได้หรืองัย? เดี๋ยวก็โดนมันแผลงฤทธิ์เข้าให้อีกหรอก"  แวนเนสพูดพลางหัวเราะขำๆ
"ไม่ได้! เป็นความลับ....."  พูดจบเจอร์รี่ก็ยิ้มกวนๆแล้วเดินตามเข้าไปช่วยพี่ชิงชิงในครัว
"พวกนายสองคนเห็นมั๊ย? มันทำเหมือนมีลับลมคมในเรื่องแค่นี้ยังไม่ยอมบอกพวกเราเลย แถมยังหยุดงานพร่ำเพรื่อแบบนี้อีกไม่ใช่นิสัยของมันเลยนะ"  เมื่อพี่ชายจากไปอีกคนเคนก็หันมาปรึกษาพี่น้องอีกสองคน
"นั่นสิครับ แต่คงไม่ใช่ว่าไปทำ......"  ไจ่ไจ๋พูดค้างไว้แค่นั้นก่อนจะทำหน้ากระอักกระอ่วน
"ไอ้บ้า! คิดอะไรไปถึงไหนแล้ว! ไม่ใช่หรอก!"  แวนเนสรีบค้านความคิดของน้องชายทันที แต่เมื่อเห็นน้องชายอีกสองคนสบตากันเองแล้วเขากลับเริ่มเอนเอียงไปตามความคิดของเจ้าน้องชายสองคนไปด้วย
"ถึงจะเป็นแบบนั้นก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง? เพราะพี่ชิงชิงเองก็เคยมีสามีมาแล้วเรื่องแบบนี้คงไม่ถือสา"  แวนเนสพูดเสียงอ่อนลง
"แล้วถ้าเจอร์รี่มันพลาดหละ?"  เคนย้อนถาม
"พี่ชายเรามันเชี่ยวชาญเรื่องแบบนี้ซะที่ไหน"  คำพูดของเคนทำเอาแวนเนสกับไจ่ไจ๋พลอยกังวลไปด้วย
"ดูสิ....พี่ใหญ่เดินตามพี่ชิงชิงต้อยๆเลย ทั้งยังดูเชื่อฟังพี่ชิงชิงมากอีกต่างหาก"  ไจ่ไจ๋ว่าพร้อมกับมองไปยังห้องครัวที่มีเสียงพูดคุยกันเบาๆเล็ดลอดออกมาแต่จับใจความไม่ได้
"งั้นพวกเราจะปล่อยให้เขาสองคนอยู่กันตามลำพังไม่ได้เด็ดขาด!"  แวนเนสประกาศ
"ไป! ไปช่วยกันทำกับข้าว!"  จบคำของแวนเนสสามพี่น้องก็ลุกพรวดแล้วเดินเข้าห้องครัวกันทันที
"ยกโขยงเข้ามากันทำไม? เกะกะ!"  เมื่อเห็นน้องๆพากันเข้ามาวุ่นวายในครัวเจอร์รี่ก็บ่นด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย
"คนจะมาช่วยยังจะมาว่าอีก"  แวนเนสตอกกลับ
"พี่ชิงชิงมีอะไรให้ผมช่วยมั๊ยครับ?"  แล้วหันไปถามอดีตพี่เลี้ยงแทน
"ไม่มีหรอกจ๊ะ พี่ว่าจะต้มซุปสาหร่าย เจอร์รี่เขาชอบกิน"  พี่ชิงชิงตอบพร้อมกับหันมายิ้มให้
"นายน่ะหรอชอบกินซุปสาหร่าย? ชั้นไม่ยักจะรู้"  เคนได้ยินก็หันไปถามพี่ชาย
"เมื่อตอนเด็กๆพี่ทำให้เขากินบ่อยๆน่ะ เห็นเขาบอกว่าคิดถึงรสชาตินั้นเลยจะทำให้กินอีกครั้ง"  พี่ชิงชิงตอบแทนเจอร์รี่
"แล้วผมเคยกินหรือเปล่า? ทำไมถึงจำไม่ได้"  แวนเนสรีบถามแทรกทันที
"เธอกินเข้าไปแล้วก็บ้วนทิ้ง เลยโดนเจอร์รี่เขาตีเอาเสียหลายทีเลยจำไม่ได้หรอ?"  พี่ชิงชิงพูดพลางหัวเราะ
"ถ้างั้นพี่ใหญ่เขาก็ไม่ได้ชอบหรอกครับ แค่เสียดายของน่ะเลยต้องฝืนกิน"  ไจ่ไจ๋พูดแทรกขึ้นมาบ้าง
"ไจ่ไจ๋!"  เจอร์รี่ทำตาขวางใส่น้องชาย
"เจอร์รี่.....ช่วยพี่ยกหม้อนี่ไปวางทีโต๊ะให้หน่อยสิ"  พี่ชิงชิงพูดตัดบทกับเจอร์รี่เพราะพอจะรู้ว่าบรรดาชายหนุ่มจอมป่วนทั้งสามคนจงใจเข้ามากวนเธอ
"ผมยกให้ก็ได้"  เคนว่าแล้วก็หันไปยกหม้อต้มน้ำขึ้นมาโดยจงใจให้เฉียดหน้าพี่ชิงชิงด้วย
"ว๊าย!!"  พี่ชิงชิงร้องอุทานอย่างตกใจแล้วเสียหลักจะหงายหลังแต่เจอร์รี่ปราดเข้ามารับไว้ทัน
"เสี้ยวเทียน!!!"  เจอร์รี่มองน้องชายด้วยความโมโห
"ขอโทษ.....ชั้นไม่ทันเห็น"  เคนพูดอย่างไม่ยีหระ
"เดี๋ยวก่อนนะ!"  เจอร์รี่ชี้หน้าน้องชายแล้วหันมาทางพี่ชิงชิงที่ยังดูเหมือนจะตกใจอยู่
"พี่ชิงชิงเป็นอะไรมั๊ยครับ? โดนน้ำร้อนลวกหรือเปล่า?"  ถามพร้อมกับจับตามแขนตามมือดูไปด้วย โดยไม่สนใจว่าน้องชายสามคนจ้องมองจนตาจะถลนออกมาแล้ว
"ไหน....ผมดูให้! ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่นา.....ขอโทษแทนเจ้าเสี้ยวเทียนด้วยแล้วกันนะครับ น้องไม่ได้ตั้งใจหรอก"  แวนเนสว่าพร้อมกับสรุปเสร็จสรรพ
"ไม่เป็นไรหรอก"  พี่ชิงชิงตอบอย่างเสียไม่ได้ทั้งที่พอจะรู้สึกได้ว่านี่เป็นการกลั่นแกล้งแต่ก็เลือกที่จะไม่เอาเรื่อง
"ผมว่าเดี๋ยวให้เจ้าเสี้ยวเทียนจัดการต่อดีกว่า พี่ชิงชิงไปนั่งดูทีวีให้สบายเถอะครับ"  แล้วแวนเนสก็หาทางออกให้เรื่องผ่อนคลายลง
"ไม่เป็นไร พี่จะทำให้เสร็จ พวกเธอออกไปนั่งดูทีวีกันดีกว่า"  พูดจบพี่ชิงชิงก็หันกลับไปทำอาหารต่อ 
"มานี่"  เจอร์รี่ตรงเข้าไปคว้าข้อมือเคนแล้วลากขึ้นไปบนดาดฟ้า 
"โอ้ยๆๆๆๆ!!!"  เคนร้องลั่นเมื่อพี่ชายประเคนฝ่ามือหนักๆลงมาหลายที 
"ชั้นรู้ว่านายจงใจ!"  พี่ใหญ่หยุดมือแต่ยังยึดมือน้องชายไว้ข้างหนึ่งอยู่
"เปล่าซักหน่อย"  เคนเถียงแบบไม่เต็มเสียงนัก
"โกหก!"  พี่ใหญ่ฟาดเพี๊ยะลงไปอีกที
"โอ้ย!"  เคนร้องครางเบาๆแล้วใช้มือที่ยังเป็นอิสระอีกข้างลูบก้นป้อยๆ 
"ชั้นไม่เข้าใจเลยนะว่านายเป็นบ้าอะไร! ทำไมถึงคอยแต่จะหาเรื่องพี่ชิงชิงอยู่ได้ พี่เขาเป็นผู้หญิงนะ"  เจอร์รี่เอ็ดใส่น้องอีกชุดใหญ่
"เป็นผู้หญิงแล้วยังงัยหละ? ผู้หญิงนี่แหละร้ายนัก!"  จบคำพูดของเคน เจอร์รี่ก็ตีซ้ำลงมาอีก
"เรานั่นแหละที่ร้ายที่สุด! ชั้นไม่เห็นว่าพี่ชิงชิงเขาจะทำอะไรเลย"  ต่อว่าน้องชายอีก
"ไม่ทำอะไรหละ? วันนี้นายกับเขาหายไปทำอะไรกันมา?"  คำพูดของน้องทำเอาเจอร์รี่อึ้งไปเล็กน้อย
"ในหัวสมองนายมันคิดได้แค่นี้ใช่มั๊ย!? ชั้นชักจะเหลืออดกับนายแล้วจริงๆ!"  พูดจบพี่ใหญ่ก็ลากตัวน้องไปที่โต๊ะม้าหินกลางดาดฟ้า เขาเลื่อนตัวขึ้นไปนั่งบนโต๊ะกลมที่ตั้งอยู่ตรงกลางโดยใช้เท้าวางบนเก้าอี้ตรงหน้าแล้วก็จับเจ้าน้องชายจอมเกเรนอนคว่ำหน้าพาดตักแล้วตีก้นน้องแบบไม่นับ ท่ามกลางเสียงร้องโวยวายของเด็กดื้อ
"เฮ้ย!!! ทำอะไรวะ!!! ปล่อยชั้นนะ!!! โอ้ยยยย!!!!"  เคนทั้งร้องทั้งดิ้นเพราะไม่นึกว่าจะโดนพี่ชายจับมาตีก้นเหมือนเด็กๆแบบนี้
"พี่ใหญ่!!!"  บานประตูดาดฟ้าถูกเปิดออกโดยที่แวนเนสหรือไจ่ไจ๋ก็ไม่ทราบแน่ที่เป็นคนเปิดมันออก สองพี่น้องคาดว่าพี่ใหญ่ฉุดกระชากเคนขึ้นมาแบบนี้เคนคงจะต้องโดนไม้เรียวจนน่วมไปทั้งตัวแน่ แต่เมื่อเห็นภาพตรงกลับทำให้แวนเนสและไจ่ไจ๋หัวเราะพรืดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
"ฮ่าๆๆๆๆ!!!!"  สองพี่น้องประสานเสียงหัวเราะกันขึ้นมา ยิ่งทำให้เคนรู้สึกอายที่โดนพี่ชายทำโทษด้วยวิธีนี้
"อย่าดิ้น! ไม่งั้นโดนหนักกว่านี้แน่ๆ!"  เจอร์รี่ดุน้องเสียงดังมือก็ยังคงตีน้องไม่หยุด 
"ขำอะไรกันวะ! โอ้ย! เจ็บนะโว้ย!"  เคนตะโกนต่อว่าพี่น้องอีกสองคนที่ไม่มีทีท่าว่าจะเข้ามาช่วยซ้ำยังหัวเราะเยาะเขาอีกต่างหาก
"ไอ้พวกบ้า!!!!"  เคนร้องด่าแวนเนสกับไจ่ไจ๋
"ฤทธิ์มากนักนะ! โดนทำโทษอยู่แท้ๆยังมีหน้าไปด่าคนอื่นอีก!"  พี่ใหญ่ดุเคนแล้วตีหนักมือขึ้นอีก 
"พอแล้วพี่ใหญ่! ชั้นผิดไปแล้ว! ชั้นขอโทษ!"  เคนเลิกดิ้นรนเพราะรู้สึกว่ายิ่งดิ้นก็มีแต่จะทำให้พี่ชายลงมือหนักกว่าเดิม เขาเปลี่ยนมาขอร้องพี่ชายแทน
"หยุดตีเถอะพี่ใหญ่! ชั้นสำนึกผิดแล้ว!"  เคนสะดุ้งเฮือกเมื่อฝ่ามือพี่ชายกระทบลงมาทุกครั้ง ทั้งเจ็บทั้งอายแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ 
"พอได้แล้วแหละ แค่นี้มันก็เข็ดแล้ว"  แวนเนสช่วยขอร้องแทนน้องชาย พี่ใหญ่จึงหยุดมือแต่เคนยังนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น
"พี่กลาง"  ไจ่ไจ๋เรียกแล้วเดินเข้าไปแตะไหล่เคนแต่เคนก็ยังคงนิ่ง
"ทำไมพี่กลางนิ่งไปแบบนี้หละ!? พี่ใหญ่ตีพี่กลางจนสลบไปเลยหรอ!?"  เมื่อเห็นว่าเคนเงียบผิดปกติไจ่ไจ๋ก็โวยวายขึ้นมา
"เฮ้ยยย!!! สลบจริงหรอวะ!!"  แวนเนสได้ยินก็พลอยหน้าตื่นไปด้วย
"สลบบ้าบออะไรหละ!"  เจอร์รี่แหวใส่น้องชายทั้งคู่ก่อนจะพูดต่อแบบไม่ออกเสียง
"ร้องไห้"  พูดพร้อมกับชี้ไปที่น้องชายคนกลางที่ยังนอนเหยียดยาวพาดตักเขาอยู่
"อ้าว....."  แวนเนสกับไจ่ไจ๋ทำหน้าแหยๆ 
"ลุกขึ้นมาได้แล้ว! หรืออยากจะโดนอีก!"  เจอร์รี่ทำเสียงเข้มแต่เลื่อนมือไปลูบหัวน้อง
"ไม่เอา"  เสียงเคนตอบแผ่วๆ 
"ออกไปกันก่อน"  พี่ใหญ่บอกแวนเนสกับไจ่ไจ๋แบบไม่ออกเสียเพราะรู้ว่าเคนคงอายจนไม่กล้ามองหน้าพี่น้องอีกสองคน
"เจ้าสองคนนั่นมันออกไปแล้ว"  เมื่อแวนเนสกับไจ่ไจ๋พากันออกไปแล้วเจอร์รี่ก็บอกกับเคนพร้อมกับดึงตัวน้องให้ลุกขึ้น 
"ร้องไห้ทำไม? พี่ใหญ่ไม่ได้ตีเราแรงมากซักหน่อย"  ถามพร้อมกับเอามือเช็ดน้ำตาให้น้อง
"ไม่ต้องมาพูดเลย! ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย!"  เคนต่อว่าพี่ชายแล้วหันหน้าหนีไปทางอื่น เขาไม่ได้ร้องไห้เพราะเจ็บแต่ร้องไห้เพราะอายต่างหาก
"ทำไมหละ? เมื่อก่อนเวลาเราดื้อพี่ใหญ่ก็จับเรามาตีก้นแบบนี้เหมือนกัน"  ย้อนถามน้องชายกลับไป
"แต่ตอนนี้ชั้นโตแล้วนะ! พูดดีๆก็เข้าใจแล้ว ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย!"  เคนบ่นอย่างหงุดหงิด
"ถ้ารู้สึกอายที่ต้องถูกทำโทษก็อย่าทำอะไรที่ไม่ถูกไม่ควรสิ แต่พี่จะบอกนายอย่างนึงนะว่าสิ่งที่นายสมควรอายน่ะไม่ใช่เพราะวิธีการที่ถูกทำโทษหรอกแต่นายควรอายเพราะทำความผิดทั้งที่รู้ว่ามันผิดต่างหาก"  คำพูดของพี่ชายทำให้เคนนิ่งไป
"ก็นายทำเป็นมีลับคมในกับชั้นทำไมหละ? ถามว่าไปทำธุระอะไรกับพี่ชิงชิงก็ไม่ยอมบอก"  เคนว่าพร้อมกับเอามือปาดน้ำตา
"ในเมื่อชั้นไม่บอกนายก็เลยคิดแทนให้เสร็จสรรพ แถมคิดไปในทางอกุศลด้วย"  เจอร์รี่พูดเสริมเสียงเรียบ เคนทำหน้ามุ่ยแต่ไม่ได้ตอบว่าอะไร
"วันนี้ชั้นไปดูบ้านกับพี่ชิงชิง ไปช่วยเจรจากับคนที่เช่าบ้านพี่ชิงชิงอยู่ว่าขอให้ย้ายออกเมื่อครบกำหนดตามสัญญา พอดีพี่ชิงชิงเขาแจ้งไปแล้วแต่คนเช่าดูเหมือนจะดื้อดึงไม่ยอมออก ชั้นเห็นว่าพี่ชิงชิงเป็นผู้หญิงจะไปต่อกรกับคนพวกนั้นคนเดียวก็คงไม่เหมาะเลยไปกับพี่ชิงชิงด้วย"  เจอร์รี่อธิบายเรื่องทั้งหมดให้น้องฟัง
"ถึงขนาดต้องหยุดงานไปด้วยเลย? พี่ชิงชิงนี่สำคัญจริงๆเลยนะ"  แม้จะรู้สึกโล่งใจที่รู้เหตุผลของพี่ชายแล้วแต่ก็อดไม่ได้ที่จะแขวะเล็กน้อย
"สงสัยพี่ใหญ่ต้องจับเราตีก้นอีกทีถึงจะคิดได้มั้ง?"  เมื่อได้ยินน้องจิกกัดเจอร์รี่เลยขู่กลับ เคนได้ยินก็ขยับตัวหนีทันที
"ที่พี่หยุดงานวันนี้ก็เพราะเรานั่นแหละ!"  เคนได้ยินก็ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
"เพราะชั้น? ทำไมหละ?"  ย้อนถามพี่ชายกลับไป
"ก็เมื่อวานพี่โทรนัดหมอว่าจะพานายไปตรวจสุขภาพ แล้วเขาก็นัดให้ไปวันนี้ตอนบ่าย พี่ถึงต้องหยุดงานงัยหละ"  คำตอบของพี่ชายทำเอาเคนอึ้งอย่างคาดไม่ถึง
"แล้วก็ไม่ต้องมางอแงกับพี่อีกหละ! เดี๋ยวกินข้าวเที่ยงเสร็จแล้วก็เตรียมตัวไปโรงพยาบาลกัน"  พูดจบก็ผลักหัวน้องชายแล้วเปิดประตูเดินออกไป
"พี่กลางเป็นยังงัยบ้าง?"  เมื่อเจอร์รี่เปิดประตูออกมาก็พบว่าน้องชายอีกสองคนรีๆรอๆอยู่แถวๆนั้น
"ไปดูเองสิ"  เจอร์รี่ตอบแล้วเดินกลับลงไปชั้นล่าง 
"ไปดูพี่กลางกันพี่รอง"  ไจ่ไจ๋ว่าพร้อมกับฉุดมือพี่ชายเข้าไปบนชั้นดาดฟ้า
"พี่กลางครับ เป็นยังงัยบ้าง? เจ็บมากหรือเปล่า?"  ไจ่ไจ๋ถามไถ่อย่างเป็นห่วง เคนเห็นหน้าพี่น้องอีกสองคนก็สะบัดหน้าหนีเพราะยังติดไม่พอใจที่พี่ชายและน้องชายยืนหัวเราะเยาะเขา
"ทำงอนไปได้ไอ้อ้วน! ก็มันตลกจริงๆนี่หว่า.....นี่ยังดีที่ไม่โดนไม้เรียวไม่งั้นป่านนี้นายคงได้นอนซมแน่ๆ"  แวนเนสยังไม่วายแอบยิ้ม
"หุบปากเสียๆของนายไปเลยนะ! ไม่มาโดนแบบชั้นบ้างก็ให้มันรู้ไป!"  เคนแหวใส่
"พี่รองก็อย่าไปยั่วโมโหพี่กลางสิ"  ไจ่ไจ๋เอ็ดแวนเนสเบาๆแล้วมานั่งลงข้างพี่ชายคนกลาง
"พี่กลางครับ.....คือว่าผมนึกแผนแก้แค้นพี่ชิงชิงขึ้นมาได้"  ไจ่ไจ๋ว่าแล้วรอดูปฏิกิริยาของพี่ชาย
"อยากทำอะไรก็ทำกันเองสิ! ไม่ต้องมาลากพี่เข้าไปเกี่ยวข้องเลย!"  เคนพูดจบก็นั่งกอดอกแล้วหันหน้าหนีไปทางอื่น
"แต่ผมคิดเพื่อแก้แค้นให้พี่กลางเลยนะครับ พี่ชิงชิงเขาทำให้พี่กลางโดนพี่ใหญ่ลงโทษแบบนี้แล้วจะยอมง่ายๆหรอ?"  น้องเล็กยังคงหว่านล้อมพี่ชาย
"ฮึ! เดี๋ยวทำลงไปแล้วพอโดนจับได้นายสองคนก็โบ้ยมาว่าพี่เป็นคนทำอีก! นึกว่าพี่ไม่รู้หรอว่านายจะเอาพี่บังหน้า"  เคนตวัดเสียงใส่น้องชาย
"ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอกครับ เพราะถ้าเราสามคนร่วมมือกันรับรองว่าแผนนี้เด็ด!"  ท่าทีมั่นอกมั่นใจของน้องทำให้แวนเนสกับเคนหันไปสบตากัน
"แผนอะไร?"  ถามขึ้นมาพร้อมกัน ซึ่งไจ่ไจ๋ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะตอบ
"ผีหลอก"  คำตอบของน้องชายทำเอาพี่ชายสองคนถอนหายใจพร้อมกัน
"ไอ้บ้า!"  แวนเนสกับเคนด่าเจ้าน้องเล็กโดยไม่ได้นัดหมายกัน
"โธ่! วิธีนี้รับรองว่าได้ผล พี่คิดดูสิว่าหากพี่ชิงชิงรู้ว่าบ้านเรามีผีก็ไม่วายจะต้องรีบย้ายออกไปหาที่พักที่อื่นแทน"  คำพูดของน้องเล็กประโยคหลังทำให้เคนกับแวนเนสเริ่มคล้อยตาม
"พี่ว่าวิธีนี้มันดูเด็กๆไปหน่อยว่ะ แกล้งปลอมเป็นผีใครๆก็จับได้"  แวนเนสแย้งขึ้น
"ไม่หรอกครับ วิธีนี้แหละเหมาะที่สุดแล้ว อุปกรณ์ก็ไม่ต้องไปหาที่ไหนเลย"  ไจ่ไจ๋ว่าแล้วสาธยายต่อ
"เพียงแค่เราคนใดคนหนึ่งต้องชวนพี่ใหญ่ไปข้างนอก คนที่เหลือก็จัดการได้ไม่ยากแล้ว"  คำพูดของน้องเล็กทำให้พี่ชายสองคนเริ่มคล้อยตามอีกครั้ง
"เออ! เดี๋ยวตอนบ่ายพี่ใหญ่จะพาพี่ไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาล พวกนายก็ลงมือเลยสิ"  เคนพูดอย่างนึกขึ้นได้
"แจ๋วมาก!"  ไจ่ไจ๋ดีดนิ้วเปราะอย่างพอใจแต่แล้วก็ทำหน้าแหยๆ
"แต่ผีมันจะหลอกใครตอนแดดสว่างโร่หละครับ?"  ไจ่ไจ๋พูดจบพี่ชายสองคนก็พยักหน้าเห็นด้วย
"นั่นสิ....งั้นเสี้ยวเทียน! นายหาหมอเสร็จแล้วก็อ้อนชวนเจอร์รี่มันไปนู้นไปนี่ต่อแล้วดึกๆค่อยกลับมา"  แวนเนสเสนอแนะ
"ดีครับ! ตกลงตามนี้นะ!"  น้องเล็กได้ยินก็สรุป
"เฮ้ย! แต่ชั้นไม่อยากไปไหนกับมันสองคนนี่หว่า ขี้เกียจฟังมันบ่น"  เคนแย้งอย่างไม่ค่อยจะเห็นด้วย
"แผนนี้น้องมันคิดเพื่อแก้แค้นให้นายเลยนะ! หากโดนจับได้นายเองก็ไม่ซวยเพราะมีหลักฐานที่อยู่ว่าอยู่กับมันตลอด สบายแบบนี้ยังจะเรื่องมากอีก!"  แวนเนสเอ็ดใส่เคนที่มีท่าทีอิดออดไม่เลิก
"ชั้นก็ไม่ทันเห็นพี่ชิงชิงตกใจสิ"  เคนแย้งพี่ชายหน้ามุ่ย
"งั้นก็แล้วแต่นาย! เดี๋ยวชั้นเป็นคนชวนเจอร์รี่มันออกไปนู้นไปนี้เองก็ได้ แต่บอกว่าไว้ก่อนว่าหากเกิดอะไรขึ้นชั้นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น"  แวนเนสตัดบทอย่างรำคาญ
"เออๆๆๆ!!! ชั้นชวนมันไปเที่ยวต่อก็ได้ แต่ไม่รับประกันว่ามันจะไปกับชั้นหรือเปล่านะ"  เคนเลยต้องยอมในที่สุด
"ดีครับพี่กลาง ถ้าหากพี่ใหญ่ไม่ยอมไปไหนต่อจริงๆกลับมาบ้านก็ได้ แล้วจะได้ให้พี่รองเริ่มแผนสองต่อ เพราะฉะนั้นวันนี้เราต้องมีแผนสองรองรับเสมอ รับรองว่าไม่มีพลาดให้ถูกจับได้แน่ๆ"  ไจ่ไจ๋สรุปก่อนจะอธิบายแผนการหลักและแผนการรองให้พี่ชายทั้งสองฟังอย่างละเอียด

- ตอนเที่ยง -
"สองคนจะไปไหนกันหรือจ๊ะ"  พี่ชิงชิงที่นั่งดูหนังตามคำเชิญชวนของแวนเนสและไจ่ไจ๋เอ่ยถามเมื่อเห็นเจอร์รี่กับเคนเดินตามกันลงมาในชุดที่กำลังจะออกไปข้างนอก
"ผมจะพาเสี้ยวเทียนไปตรวจสุขภาพน่ะครับ เมื่อวันก่อนเขามีอาการโรคหอบกำเริบเลยอยากพาไปตรวจดูซักหน่อย"  เจอร์รี่ตอบ
"งั้นพี่ไปด้วยคนได้มั๊ยกะว่า....."  พี่ชิงชิงยังพูดไม่ทันจบเคนก็ปฏิเสธขึ้นมาก่อน
"ไม่ได้ครับ! เพราะหาหมอเสร็จแล้วผมกับพี่ใหญ่จะไปกันต่อ!"  พี่ชิงชิงอึ้งไปเมื่อโดนปฏิเสธอย่างไม่ใยดี
"เสี้ยวเทียน!"  เจอร์รี่หันไปดุน้อง
"พี่ชิงชิงจะไปไหนครับ? ไปด้วยกันก็ได้"  เจอร์รี่หันมาพูดกับอดีตพี่เลี้ยงของตัวเอง
"อย่าไปเลยครับพี่ชิงชิง เพราะผมกับพี่ใหญ่จะไปต่อกันในที่ๆผู้หญิงไม่ควรไปน่ะ"  เคนรีบแทรกขึ้นมาอีก
"ใครบอกว่าชั้นจะไปกับนาย?"  เจอร์รี่หันมาทางน้องชายด้วยท่าทีงุนงง
"พี่กลางนี่ไม่เนียนเอาซะเลย ทำตัวมีพิรุธตั้งแต่แรกเชียว"  น้องเล็กที่นั่งพิงแวนเนสอยู่บ่นอย่างเซ็งๆ
"อ้าว! นายก็ต้องไปกับชั้นอยู่แล้วไม่งั้นชั้นจะไปกับใครหละ?"  เคนตอบพี่ชายหน้าตาเฉย
"จะไปเที่ยวที่ไหนกันต่อหละ?"  พี่ชิงชิงถามต่อ
"เที่ยวผู้หญิง"  เคนตอบพร้อมกับปั้นยิ้มกวนอารมณ์ คำตอบของเคนทำให้แวนเนสกับไจ่ไจ๋หัวเราะประสานเสียงกันขึ้นมาทันที
"เสี้ยวเทียน!!!"  พี่ใหญ่เอ็ดตะโรน้องเสียงดังลั่นแล้วตีแขนน้องไปเพี๊ยะหนึ่ง ด้วยรู้สึกกระดากอายแทนเจ้าน้องชายตัวดีที่พูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้หน้าตาเฉย
"ไม่ต้องอายหรอกน่า! เรื่องแบบนี้มันเป็นธรรมชาติของผู้ชาย"  เคนแกล้งพูดแหย่แล้วสบโอกาสลากพี่ชายออกจากบ้านไปโดยเร็ว
"พี่ชิงชิงอย่าไปถือสาเจ้าเสี้ยวเทียนมันเลยนะครับ มันก็ปากเสียแบบนี้แหละ"  เมื่อเห็นว่ารถยนต์ของพี่ชายแล่นออกจากบ้านไปแล้วแวนเนสก็แก้ต่างแทนน้องชาย
"แต่พี่รู้สึกว่าเสี้ยวเทียนจะไม่ค่อยชอบหน้าพี่จริงๆ"  พี่ชิงชิงพึมพำ
"ไม่หรอกครับ เขาก็แค่หวงพี่ชายน่ะ เมื่อก่อนตอนพี่ใหญ่มีแฟนก็โดนเจ้าหมอนี้แผลงฤทธิ์ใส่ซะขยาดไปเลย"  แวนเนสแกล้งพูดออกมาเช่นนี้เพื่อจะดูปฏิกิริยาของพี่ชิงชิง
"งั้นหรอ? เมื่อก่อนพี่ไม่เห็นว่าเสี้ยวเทียนเขาจะติดเจอร์รี่เท่าไหร่เลยนี่ ถ้าเป็นเธอสองคนก็ว่าไปอย่าง"  พี่ชิงชิงว่าแล้วยักไหล่ก่อนจะหันไปดูโทรทัศน์ต่อ
"พี่ชิงชิงไม่รู้อะไรซะแล้ว....เสี้ยวเทียนมันติดพี่ใหญ่จะตายเมื่อก่อนนะถึงขนาดเดินตามต้อยๆไม่ยอมห่างเลย ไม่ว่าพี่ใหญ่ทำอะไรมันก็ต้องมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวนั้น"  แวนเนสพูดเสริม
"ใช่ครับ ถึงพี่กลางจะเป็นคนที่โดนพี่ใหญ่ดุและก็ตีมากที่สุดแต่จริงๆแล้วพี่ใหญ่น่ะรักแล้วก็ห่วงพี่กลางจะตาย ถึงขนาดยอมเลิกกับแฟนเชียวนะ"  ไจ่ไจ๋ช่วยพูดย้ำอีกแรง
"งั้นหรือ? พี่หวังว่าเสี้ยวเทียนคงไม่ได้ตั้งแง่กับพี่เพราะเห็นว่าพี่สนิทกับพี่ชายพวกเธอหรอกมั้ง"  พี่ชิงชิงพูดยิ้มๆ แต่นั่นทำให้แวนเนสกับไจ่ไจ๋ชะงักเพราะหากว่าพี่ชิงชิงไม่ได้คิดอะไรกับเจอร์รี่ทำไมถึงไม่ปฏิเสธว่าเธอไม่ได้คิดอะไรกับพี่ชายคนโตของพวกเขา
"ความจริงก็ไม่ใช่แค่พี่กลางคนเดียวหรอกนะครับที่ต้องให้ความเห็นก่อนว่าผู้หญิงที่พี่ใหญ่จะคบได้นั้นเป็นยังงัย แต่พวกเราสอคนก็มีส่วนร่วมด้วยเหมือนกัน"  ไจ่ไจ๋พูดต่อ พี่ชิงชิงยิ้มบางๆอย่างพอจะรู้ว่าที่แวนเนส เคน และไจ่ไจ๋มีท่าทีไม่ค่อยเป็นมิตรกับเธอนั้นเพราะกลัวว่าพี่ชายจะสนใจเธอมากกว่า
"ก็ดีนะ ช่วยๆกันดู แต่พี่อยากจะบอกพวกเธอไว้นะว่าพี่ชายเธอคงไม่ได้อยู่กับพวกเธอไปตลอดชีวิตหรอก หากพวกเธอยังทำเป็นหวงพี่ชายเหมือนเด็กๆแบบนี้ซักวันนึงพี่เธออาจจะเป็นคนที่ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวก็ได้"  คำพูดของพี่ชิงชิงทำให้ไจ่ไจ๋นึกฉุน
"พี่หมายความว่างัยครับ? พี่ว่าพวกเราสามคนจะอกตัญญูกับพี่ใหญ่งั้นหรอ?"  ไจ่ไจ๋กระแทกเสียงจนแวนเนสต้องสะกิดเพราะน้องเสียมารยาทมากเกินไป
"พี่ไม่พูดแบบนั้น แต่หากในอนาคตพวกเธอแต่งงานมีครอบครัวกันหมดแต่พี่ชายเธอกลับไม่ได้แต่งงานเพียงเพราะว่าพวกเธอไม่ยอมให้ใครคบหากับพี่ชายเธอ แก่ตัวไปจริงๆก็ยากที่จะหาคู่ชีวิตแล้วหละ"  พี่ชิงชิงว่าพร้อมกับยิ้มอย่างผู้ที่เหนือกว่า
"ไม่เห็นเป็นไร! พี่ใหญ่ไม่แต่งงานผมก็ไม่แต่งเหมือนกัน พี่รองก็ไม่แต่งหรอก พี่กลางก็ไม่แต่งด้วยอีกคน แค่นี้เราก็อยู่เป็นเพื่อนกันได้ตลอดชีวิตแล้ว"  ไจ่ไจ๋ย้อนเหมือนเด็กที่เถียงผู้ใหญ่ข้างๆคูๆ
"ทำได้จริงก็ดีสิ"  พี่ชิงชิงหัวเราะในลำคอพร้อมกับส่ายหน้าไปมาแล้วหันกลับไปดูโทรทัศน์ต่อ ไจ่ไจ๋หันไปทำหน้ามุ่ยกับแวนเนส
"พี่ต้องแต่งงานนะโว้ย! พ่อแม่อุตส่าห์ขอสาวให้ทั้งที"  แวนเนสกระซิบค้านคำน้องเบาๆ น้องเล็กเลยหน้างอหนักกว่าเก่า
"ใจเย็นๆน่า"  เมื่อเห็นน้องอารมณ์เสียไม่เลิกแวนเนสจึงพูดกับน้องแบบไม่ออกเสียงเพราะไม่อยากมีปัญหา
"พี่ชิงชิงตามสบายเลยนะครับ ผมกับไจ่ไจ๋ขอออกไปหาซื้อขนมขบเคี้ยวมากินกันหน่อย"  พูดจบก็รีบดึงตัวน้องเล็กออกจากบ้านทันที
"พี่รองเห็นมั๊ยครับว่าพี่ชิงชิงไม่ปฏิเสธอะไรเลย ขนาดพวกเราพูดถึงขนาดนั้นแล้ว"  ไจ่ไจ๋โวยวายขึ้นทันทีที่ก้าวพ้นจากอาณาเขตบ้าน
"อาจจะไม่มีอะไรก็ได้มั้ง? พี่ชิงชิงแก่ว่าพี่ใหญ่หลายปีอยู่เหมือนกันนะ"  แวนเนสเองก็ทำหน้าแหยๆ
"แล้วยังงัยหละ? พี่ชิงชิงเขาอาจจะชอบผู้ชายซื่อบื้ออย่างพี่ใหญ่ก็ได้!"  คำพูดของไจ่ไจ๋ทำให้แวนเนสหัวเราะก๊าก
"ปากเก่งนะเดี๋ยวนี้! หากพี่ใหญ่ได้ยินนายโดนตีตายแน่"  แวนเนสว่าพลางหัวเราะ
"ก็มันจริงนี่ กับผู้หญิงน่ะพี่ใหญ่ไม่เคยทันใครซักที แต่ไม่รู้ว่าทำไมกับพวกเราพี่ใหญ่ถึงรู้ดีทุกเรื่อง"  น้องเล็กบ่นอุบ
"ก็เพราะพี่ใหญ่เขาไม่ได้รักใครจริงจังเท่ากับที่รักพวกเรางัยหละ คิดถึงพี่ชายในแง่ดีหน่อยน้องเอ้ย...."  แวนเนสว่าพร้อมกับขยี้หัวน้องชาย
"ก็มันอดไม่ได้นี่ ผมกลัวพี่ใหญ่จะตกหลุมพรางพี่ชิงชิงซะจริงๆ"  ไจ่ไจ๋อดที่จะกังวลไม่ได้
"เอาน่าๆๆๆ ไม่มีทางเป็นอย่างนั้นหรอก หรือถ้าพี่ใหญ่เกิดมีปฏิกิริยาอะไรกับพี่ชิงชิงขึ้นมาจริงๆพวกเราก็มีมาตรการเด็ดขาดอยู่แล้ว"  คำพูดของแวนเนสทำให้ไจ่ไจ๋ขมวดคิ้ว
"มาตราการเด็ดขาด?"  น้องเล็กทวนคำงงๆ
"ใช่"  แวนเนสพยักหน้าแรงๆ
"ยังงัยครับ?"  ไจ่ไจ๋ถามอีก
"ก็....เราสามคนให้พี่ใหญ่เลือกระหว่างเราสามคนกับพี่ชิงชิง"  คำตอบนั้นทำให้ไจ่ไจ๋ยิ้มออกมาได้
"นั่นสิ พี่ใหญ่ต้องเลือกพวกเราอยู่แล้ว"  ไจ่ไจ๋พูดอย่างมั่นใจ
"แหงหละ.....เพราะอย่างนี้งัยพี่ถึงบอกว่าเราไม่ต้องกังวลไป"  แวนเนสพูดยิ้ม
"แต่ยังงัยผมก็ไม่อยากให้พี่ใหญ่ลำบากใจอยู่ดี ครั้งที่แล้วที่พี่เสี่ยวซิง....."  ไจ่ไจ๋เอ่ยพาดพิงไปถึงอีกคนหนึ่ง
"นั่นขนาดพี่ใหญ่รักจนแทบจะกลืนกินเขายังตัดใจได้เลย"  แวนเนสตอบ
"แต่ส่วนนึงคงเพราะพี่รองกับพี่กลางคอยกีดกันด้วยใช่มั๊ย?"  น้องเล็กพูดแหย่ยิ้มๆเช่นกัน
"บ้า! พูดซะเว่อร์เชียว....พี่น่ะไม่ได้อะไรเท่าไหร่หรอกมีแต่เจ้าพี่กลางแหละที่อาละวาด"  แวนเนสโยนไปให้เคนหน้าตาเฉย
"แต่ตอนนั้นที่พี่ใหญ่รู้ว่าพี่กับพี่กลางต่อต้านเสี่ยวซิงพี่ใหญ่น่ะอารมณ์ฉุนเฉียวตลอด ถ้าทำอะไรขัดหูขัดตาขึ้นมาหละก็พี่ใหญ่ด่าแหลกเลย เรียกได้ว่าช่วงนั้นหูชากันทั้งวันเลยแหละ"  แวนเนสสาธยายให้น้องฟังด้วยสีหน้าขยาดหน่อยๆ
"เอ่อ....หวังว่าเหตุการณ์แบบนั้นคงไม่เกิดขึ้นอีกนะ"  ไจ่ไจ๋ได้ยินแล้วก็เริ่มฝ่อ กลัวว่าพี่ใหญ่จะโมโหเหมือนที่พี่ชายเล่า
"คงไม่แล้วหละ ถ้ามีนายซักคนมันก็คงไม่เป็นแบบนั้นหรอก"  แวนเนสพูดจบก็กอดคอน้องชาย
"มีผมหรอ?"  น้องเล็กว่าพร้อมกับชี้หน้าตัวเอง
"ใช่สิ"  แวนเนสตอบแล้วอธิบายต่อ
"ก็ช่วงที่นายขึ้นมัธยมแล้วต้องกลับมาอยู่ที่บ้านน่ะ พี่ใหญ่เขาใจเย็นลงไปเยอะเลย"  แวนเนสว่า
"ก่อนหน้านั้นพี่ใหญ่ใจร้อนหรอ?"  ไจ่ไจ๋ถามต่อ
"สุดยอดเลยหละ ไม่งั้นไอ้พี่กลางจะโดนตีแทบทุกวันหรอ? ตอนนั้นพี่ยังนึกสงสารมันอยู่เลยเพราะรอยเก่ายังไม่ทันหายโดนซ้ำเข้าไปอีก เรียกได้ว่าเจ้าพี่กลางมันตัวลายเป็นแมวเลยแหละ"  แวนเนสตอบพลางหัวเราะขำๆ
"จริงหรอ? แต่ผมว่าพี่ใหญ่ใจดีออกนะ แล้วช่วงที่ผมกลับมาอยู่บ้านก็ไม่ค่อยเห็นพี่กลางถูกตีเท่าไหร่ด้วย"  ไจ่ไจ๋แย้ง
"พี่ถึงบอกงัยว่าเพราะนายกลับมาพี่ใหญ่ถึงใจเย็นลงมาก แล้วอีกอย่างเมื่อก่อนเวลาตีพี่ใหญ่จะเรียกขึ้นไปบนดาดฟ้าไม่ปล่อยให้นายเห็นความโหดของพี่ชายสุดที่รักหรอก"  น้องเล็กได้ยินก็มีสีหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย
"งั้นเวลาผมฟ้องพี่ใหญ่ว่าถูกพี่รองกับพี่กลางแกล้งพี่ใหญ่ก็เรียกพี่สองคนไปตีบนดาดฟ้าหรอ?"  ถามพี่ชายกลับไป
"ใช่น่ะสิ ตอนนั้นพี่กลางมันหมั่นไส้นายจะตายไป เลยแกล้งนายบ่อยๆจำได้มั๊ย?"  แวนเนสย้อนถามยิ้มๆ
"จำได้สิ ผมยังนึกแค้นอยู่เลยว่าทำไมฟ้องพี่ใหญ่แล้วพี่กลางยังกล้าแกล้งผมอีก"  ไจ่ไจ๋เองก็ตอบพี่ชายแบบขำๆเช่นกัน
"เกือบบ่ายสองแล้ว ไปหาอะไรกินกันดีกว่า"  แวนเนสยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูก่อนจะพูดตัดบทแล้วพาน้องเดินไปที่ร้านค้า




Create Date : 13 พฤศจิกายน 2559
Last Update : 13 พฤศจิกายน 2559 21:20:22 น. 16 comments
Counter : 1279 Pageviews.

 
มาลงต่อให้ได้อ่านกันแล้วนะคะ
ขออภัยที่ช้าไปหน่อย เพราะอย่างที่เคยบอกค่ะ
ว่าไฟล์มันเก่าแล้ว ข้อความมันกระโดดไปมาไม่ต่อเนื่อง
คนแต่งต้องมานั่งระลึกเนื้อเรื่องให้ปะติดปะต่อกันก่อน
แล้วค่อยมานั่งแก้ไฟล์อีกที ช้าหน่อยก็ขอโทษด้วยนะคะ

มาดูกันค่ะว่าเจ้าน้องชายตัวแสบทั้งหลายจะมีแผนการ
ต่อต้านอดีตพี่เลี้ยงของพี่ชายแบบไหนบ้าง แล้วจะซวยไปตามๆกันหรือไม่
ไปติดตามกันได้เลยค่ะ
แล้วก็ขอบคุณสำหรับการทักทายทวงถามกันเข้ามานะคะ
ขอบคุณมากๆค่ะ อ่านให้สนุกค่ะ


โดย: loving_zai วันที่: 13 พฤศจิกายน 2559 เวลา:21:28:12 น.  

 
ขอบคุนสำหรับการอัพเดตค่ะพี่ๆ เป็นกำลังใจนะคะ ช่วยลงเรื่อยๆนะคะ สนุกมาก


โดย: น้องน้ำ IP: 49.230.196.120 วันที่: 14 พฤศจิกายน 2559 เวลา:18:51:14 น.  

 
มีความสนุกครบรส มีความผูกพัน แอบห่วง หวง บทจะโหดจะซึ้ง ชอบความใส่ใจที่พี่มีให้น้องค่ะ


โดย: น้องน้ำ IP: 49.230.196.120 วันที่: 14 พฤศจิกายน 2559 เวลา:18:54:09 น.  

 
ขอบคุนนะคะพี่ๆ


โดย: รอติดตาม IP: 49.230.193.31 วันที่: 21 พฤศจิกายน 2559 เวลา:21:57:55 น.  

 
อ้ายย เฝ้าเข้ามาดูทุกวันว่าเมื่อไหร่คนแต่งคนสวยจะมาอัพ กรี๊ดลั่นบ้านเลยมีตอนใหม่ให้อ่านแล้วว อ่านไปก็อมยิ้มไป ฮ่าๆๆในที่สุดเสี้ยวเทียนก็โดนเจอรี่จัดการคิๆๆ ขอบคุณมากน้าค้าที่สร้างสรรค์นิยายดีๆแบบนี้ ชอบๆๆมากค้าา มาอัพอีกไวๆน้าค้าาา fcๆๆๆ😙😚😙😚


โดย: Likesnow IP: 182.232.118.245 วันที่: 22 พฤศจิกายน 2559 เวลา:12:24:42 น.  

 
มาอัพไวไวนะคะ ติดตามทุกตอน สนุกมากๆ อยากให้อัพทุกคนเลยจะได้ไหม อ่านเเล้วเพลิน


โดย: Sugar IP: 49.230.198.32 วันที่: 24 พฤศจิกายน 2559 เวลา:12:56:15 น.  

 
จะบอกว่ามีโอกาสได้เข้ามาอ่านนิยายของพวกพี่ๆแล้วติดใจ ถึงขั้นนั่งอ่านย้อนหลังทั้งหมด และก็อ่านจบโดยใช้ระยะเวลาไม่นาน อ่านแล้วสนุกทุกตอน มีหลายมุม หลายอารมณ์ รู้สึกอินตามตลอด ในส่วนของความรักความผูกพันธ์ที่เหล่าพี่น้องมีให้กัน ถึงแม้นว่าบ้างทีจะงอลกันไปบ้าง


โดย: คนเดิม IP: 49.229.122.180 วันที่: 27 พฤศจิกายน 2559 เวลา:21:46:24 น.  

 
รีบๆมาอัพต่อไวไวนะคร้า ขอบคุนสำหรับนิยายดีๆ


โดย: คนเดิม IP: 49.229.122.180 วันที่: 27 พฤศจิกายน 2559 เวลา:21:48:41 น.  

 
รอพี่ๆผู้เขียนใจดีมาอัพให้อ่านต่ออยุ่นะจ๊ะ


โดย: เด็กบ้า IP: 49.229.122.212 วันที่: 29 พฤศจิกายน 2559 เวลา:13:40:06 น.  

 
ตอนนึงต้องใช้เวลารอเกือบเดือนเลยนะคะ เศร้าจุง


โดย: รอ IP: 49.230.192.39 วันที่: 3 ธันวาคม 2559 เวลา:21:51:30 น.  

 
ขอตอนต่อไปด้วยค่ะ สนุกดี ติดตามตลอด เข้ามาส่องดูทุกวันเลย


โดย: น้องน้ำ IP: 49.229.122.228 วันที่: 6 ธันวาคม 2559 เวลา:7:03:49 น.  

 
เดือนกว่าแล้วนะคะ ที่เฝ้ารอ


โดย: Vin IP: 49.229.126.250 วันที่: 15 ธันวาคม 2559 เวลา:21:16:36 น.  

 
ร้องไห้แพบ


โดย: รอน๊านนาน IP: 49.229.126.135 วันที่: 17 ธันวาคม 2559 เวลา:9:46:22 น.  

 
สนุกมากเลยค้าบบ รัก f4 รักนักเขียนด้วย มาอัพไวๆน้าค้าบบ😚😙😙😙


โดย: Bon bon IP: 182.232.129.96 วันที่: 18 ธันวาคม 2559 เวลา:17:41:49 น.  

 
ทุกวันที่รอจริงๆนะ


โดย: คนเดิม IP: 182.232.60.112 วันที่: 19 ธันวาคม 2559 เวลา:15:29:51 น.  

 
ครั้งนี้รอนานมากเลยค๊า รอติดตามอยู่นะคะ สนุกมาก อ่านเพลินดีคะ แวะมาให้กำลังใจพี่ๆผู้แต่งด้วย มาอัพไวๆนะคะ. เห็นใจคนรอด้วย ฮือๆ


โดย: N'C IP: 182.232.179.99 วันที่: 22 ธันวาคม 2559 เวลา:22:21:55 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 
 

loving_zai
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 12 คน [?]




[Add loving_zai's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com
pantip.com pantipmarket.com pantown.com