[Lonely Happy Trip] บันทึกการเดินทางเหงาๆ ที่ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า ในแดนญี่ปุ่น ตอนที่ 6 ชิราคาว่า


วันนี้ชั้นตื่นตั้งแต่ตี5 รีบอาบน้ำแต่งตัว เตรียมพร้อมออกไปสัมผัสเมืองที่ปกคลุมด้วยหิมะอย่างเต็มที่ โดยจะออกไปพร้อมกับเพื่อนร่วมโฮมสเตย์ชาวฮ่องกง

และนี่คือภาพแรกเมื่อชั้นได้ก้าวออกจากประตูบ้าน






หัวใจมันพองโตอย่างบอกไม่ถูกเลยหิมะปกคลุมไปซะทุกแห่ง หิมะยังคงตกปรอยๆ ชั้นหยิบหิมะขึ้นมาจากพื้นแล้วมองมันอย่างพินิจ….หิมะมันเป็นแบบนี้นี่เอง

เพื่อนร่วมเดินทางชาวฮ่องกงพยายามกวาดหิมะที่กองอยู่บนกระจกรถ เพื่อเตรียมออกเดินทางไปยังจุดชมวิวของหมู่บ้านตอนแรกชั้นแอบกลัวว่าจะปลอดภัยหรือไม่เพราะเห็นได้คลิปวิดีโอมาเยอะที่รถสูญเสียการทรงตัวเพราะหิมะบนท้องถนนแต่เพื่อนทั้งสองก็ยืนยันว่าสามารถไปได้ ชั้นก็โอเค ร่วมเดินทางไปกับเค้า

จากบ้านพักไปยังจุดชมวิวโดยใช้ถนนหลักนี่ไกลพอตัวหากชั้นไม่เจอพวกเขา ชั้นคงต้องกำลังเดินขาลากขึ้นเนินเขาท่ามกลางหิมะปรอยๆอยู่แน่นอน

ภาพระหว่างทางที่ได้เห็นนั้นมีทั้งไร่นา ภูเขาที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ มันช่างสวยจริงๆ ไม่อยากจะละสายตาไปได้เลย

จนมาถึงจุดชมวิวณ เวลานั้น มีแต่ชั้น เพื่อนฮ่องกงอีก 2 คน และ นักท่องเที่ยวคนอื่นอีก 1 คนที่ขึ้นมาด้วยเสื้อกล้าม กางเกงขาสั้น ร้องเท้ากีฬา ประดุจดั่งเขากำลังออกมาวิ่งจ๊อกกิ้งที่กำลังยืนร่วมซึมซับภาพอันน่าประทับใจนี้อยู่ ท้องฟ้าเริ่มเป็นสีฟ้าอ่อน ภาพธรรมชาติรอบตัวชั้นณ ตอนนั้น ชั้นเห็นแต่สีดำ สีขาว และสีฟ้าอ่อนๆ จากท้องฟ้า เราแลกกันถ่ายรูปไปมาชั้นพยายามถ่ายภาพทุกอย่างที่ชั้นเห็นด้วยตาของชั้นแต่ไม่สามารถเก็บได้หมดจริงๆคงทำได้แค่เก็บเอาไว้ในความทรงจำของตัวเอง




เพื่อนชาวฮ่องกงชวนชั้นลงไปข้างล่างด้วยกันเพื่อเดินเล่นในหมู่บ้าน

ณเวลานั้นหมู่บ้านยังคงเงียบเหงา คงกำลังนอนกันอยู่สินะ

ท้องนาต้นไม้เต็มไปด้วยหิมะ บ่อน้ำเล็กๆ ก็กลายเป็นพื้นน้ำแข็งบางๆ

ความรู้สึก ณ เวลาที่ชั้นกำลังเดินอยู่ท่ามกลางหมู่บ้านนั้นมันยังคงจับใจชั้นจนมาถึงทุกวันนี้









7 โมงครึ่งแล้วได้เวลากลับที่พักเพื่อไปทานอาหารเช้า

เซ็ทอาหารมื้อนี้ยังคงใหญ่โตเช่นเดิมชั้นก็พยายามกินทุกอย่างให้หมด พลางพูดคุยกับเพื่อนฮ่องกงทั้งสองฝ่ายชายถามชั้นว่าทำไมถึงเลือกที่พักนี้ มันไกลมากเลยนะเค้าเองพยายามจองอีกบ้านหลังนึงแต่มันเต็มเหลือแต่บ้านหลังนี้ก็เลยต้องมาพักที่นี่




ชั้นแอบสงสารคุณลุงวาดะอยู่เหมือนกันนะที่จริงแล้วบ้านแกก็ดูดีมากๆ อาหารก็ชุดใหญ่โต แกดูแลพวกเราดีมากแต่ด้วยความที่บ้านแกไกลกว่าชาวบ้านเขา คนเลยไม่ค่อยเลือกบ้านแกกันกลายเป็นทางเลือกสุดท้ายไว้ให้นักท่องเที่ยว แกจะเศร้าใจมั้ยนะ หรือแกชินแล้วในห้องนอนจะมีสมุดเล่มใหญ่ๆวางไว้ให้แขกที่มาพักเขียนโน้ตไว้ให้แกเป็นสมุดเยี่ยมเยียน ชั้นก็เห็นแขกหลายคนเขียนอยู่หรอกนะแต่ก็ยังซึมๆ แทนแกยังไงก็ไม่รู้ ไม่แน่แกอาจจะรู้สึกดีที่แต่ละวันคนมาพักน้อยก็อาจจะเป็นได้มั้งสำหรับชั้นเองก็รู้สึกดีนะที่ได้มาเป็นแขกบ้านแก

ทานอาหารเสร็จแล้วก็เตรียมตัวเก็บข้าวเก็บของออก และจ่ายเงินค่าที่พักจำนวน 1 หมื่นเยนอาจจะดูแพงในมุมมองของคิดบางคน แต่สำหรับชั้นมันคุ้มมากๆ เลย

ชั้น เพื่อนชาวฮ่องกงและลุงเดินออกมานอกบ้าน มาร่วมถ่ายรูปและกล่าวลากัน

เพื่อนชาวฮ่องกงเห็นว่าชั้นแบกกระเป๋าเป้หนักๆออกมาก็อาสาพาไปส่งที่สถานีรถบัส แต่ก่อนจะไปก็แวะขึ้นไปจุดชมวิวกันอีกครั้งหนึ่ง

ณ จุดชมวิวคนเริ่มทยอยกันออกมาบ้างแล้ว ไม่ได้เงียบเหงาเหมือนครั้งก่อนนี้อีกต่อไปผู้หญิงที่รับจ้างถ่ายรูปก็ออกมาทำงานต่อแล้ว ดูแกสามารถพูดได้ทุกภาษาจริงๆจะถามก่อนว่ามาจากไหน จากนั้นก็พูดภาษาของคนนั้นได้เลย





เพื่อนฮ่องกงฝ่ายหญิงบอกชั้นว่าเราสามารถมาเจอกันอีกได้ตอนชั้นไปเที่ยวฮ่องกง จากนั้นก็แลกเฟซบุ๊คกันและกัน

ชั้นดีใจนะที่ชั้นได้เจอพวกเขา ได้เป็นเพื่อนกับพวกเขาแม้จะยังไม่ได้รู้เรื่องของกันและกันมากนักแต่ก็ยินดีที่จะสานต่อความเป็นเพื่อนต่อไป

พวกเขาขับรถมาส่งชั้นที่สถานีรถบัสก็จำต้องจากลากันไปเพราะเขาจะไปเที่ยวทาคายาม่าต่อส่วนชั้นจะนั่งรถไปลงทาคายาม่าและต่อรถไปโอซาก้าทันที

ดูจากเวลารถบัสที่ชั้นจองชั้นยังเหลือเวลาอีก 2 ชั่วโมงชั้นเลยฝากกระเป๋าไว้ที่ล็อคเกอร์และออกไปสัมผัสบรรยากาศในหมู่บ้านต่อ

ผู้คนเริ่มออกเดินกันทั่วหมู่บ้านแล้วท้องฟ้าเป็นสีฟ้าใสตัดกับหิมะขาวๆ

ชั้นออกเดินไปทั่วหมู่บ้านอีกครั้งเพราะอยากสัมผัสบรรยากาศให้มากที่สุดไม่รู้ว่าชั้นจะได้มาเห็นอะไรแบบนี้ได้อีกเมื่อไหร่หรืออาจจะเป็นครั้งสุดท้ายก็ไม่มีใครทราบได้ จึงขอจะอยู่กับมันให้นานจนนาทีสุดท้าย






และเวลาออกรถไปยังทาคายาม่าก็มาถึงได้เวลาเดินทางไปยังเมืองต่อไปแล้ว

ขอบคุณชิราคาว่าขอบคุณหิมะที่ตกลงมา ขอบคุณเพื่อนใหม่ชาวฮ่องกง ขอบคุณลุงวาดะที่ดูแลเป็นอย่างดีขอบคุณเวลาที่เหมาะสม ขอบคุณตัวเองที่ตัดสินใจและเด็ดเดี่ยวที่จะเดินทางมา

ตราบใดที่ร่างกายยังไหวตราบใดที่ชั้นยังสามารถหาเงินได้ ชั้นจะไม่มีวันหยุดเดินทาง




Create Date : 05 มีนาคม 2560
Last Update : 5 มีนาคม 2560 12:02:37 น.
Counter : 281 Pageviews.

0 comments
(โหวต blog นี้) 
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)
Lonely Happy
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



สาวเสพติดความเหงาที่ชอบออกเดินทาง
Group Blog
มีนาคม 2560

 
 
 
1
2
3
6
7
8
9
10
12
13
14
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog