ตอนที่ 22(2) ลางร้ายสร้อยพระศอ (The Necklace Shines Ominously)
หลังจากนั้น จินนี่ก็ดำเนินแผนการขั้นต่อไป คือไปว่าจ้างรีทักซ์ นักปลอมลายมือ เพื่อให้เขียนสัญญาปลอมของพระนางอังตัวเน็ตขึ้นมา

รีทักซ์ : “มารี อังตัวเน็ต เดอ ฟรานซ์...” เขาประทับตราปลอมลงในสัญญา

1 สัปดาห์ถัดมา จินนี่ได้นัดโบห์แมร์ และโรฮาน เพื่อมาทำสัญญาการผ่อนชำระสร้อยพระศอเพชร ที่บ้านของจินนี่ โบห์แมร์ได้อ่านรายละเอียดในสัญญา โดยไม่รู้เลยว่าสัญญานั้นเป็นของปลอม

โบห์แมร์ : “1,600,000 ลีฟ จะจ่ายด้วยการผ่อนชำระ งวดละ 400,000 ลีฟ ทุกๆ 6 เดือน เป็นเวลา 2 ปี มารี อังตัวเน็ต เดอ ฟรานซ์ มันผ่านการตรวจสอบแล้ว ท่านคาร์ดินัลโรฮานกรุณาเซ็นชื่อตรงนี้” โบห์แมร์ยื่นสัญญาให้โรฮานเซ็นต์

โรฮาน : “ได้ ผู้ค้ำประกัน หลุยส์ เดอ โรฮาน... อ่ะ โอเคมั้ย?” โรฮานเซ็นชื่อลงไป และยื่นมันคืนให้กับโบห์แมร์

โบแมร์ : “โอเค โอเค ดีมาก”

โรฮาน : “เสร็จแล้ว”

โบแมร์ : “คุณจินนี่ ได้โปรดส่งสร้อยพระศอนี้ให้กับราชินีด้วย” โบห์แมร์มอบกล่องสร้อยพระศอเพชรให้กับจินนี่

จินนี่ : “ชั้นจะทำอย่างนั้นแน่นอน”

โบห์แมร์ : “ได้โปรดเตือนพระนางด้วยว่า ชั้นจะรอการชำระเงินงวดแรกของพระนาง”

จินนี่ : “ชั้นรู้แล้ว”

โบห์แมร์ : “ตกลง อย่างนั้นชั้นขอตัวก่อนนะ” โบห์แมร์ขอตัวกลับก่อน

จินนี่ : “ขอบคุณนะคะ”

โรฮาน : “ขอบคุณนะ”

จินนี : “คาร์ดินัลโรฮาน ชั้นจะไปที่ตำหนักเล็กเดี๋ยวนี้เลย” จินนี่โกหก

โรฮาน : “ได้ ได้ แล้วแวะมาที่คฤหาสน์ของชั้นคืนนี้นะ...แล้วมาเล่าหน่อยว่าพระนางทรงพอพระทัยมากแค่ไหน”

จินนี่ : “ได้ค่ะ 5555” คาร์ดินัลโรฮาน กลับไปอย่างสบายใจโดยไม่รู้เลยว่าเขาถูกหลอก

เมื่อทุกคนกลับไปหมดแล้ว จินนี่ก็เปิดกล่องสร้อยพระศอเพชรและหยิบมันออกมาชื่นชมอย่างสมใจ

จินนี่ : “นิโคลัส เธอจงเดินทางไปที่อังกฤษแล้วขายเพชรนี่ซะ! ขายมันเป็นชิ้นๆและอย่าให้ใครตามเจอ! ส่วนรีทักซ์ เธอหนีไปสวิตเซอร์แลนด์ซะ พวกเราจะต้องถูกลงโทษ ถ้าหากมีคนมาพบลายเซ็นต์ปลอมนั่น”

นิโคลัส : “จินนี่ แล้วเธอล่ะ?” นิโคลัสถามด้วยความเป็นห่วง

จินนี่ : “ชั้นจะอยู่ที่ปารีสอีกซักพักนึง ถ้าพวกเราหายไปพร้อมกัน เราจะตกเป็นผู้ต้องสงสัย”

หลังจากที่พระนางอังตัวเน็ตย้ายออกไปจากวังก็ไม่มีการให้ใครเข้าเฝ้าอีก มีเพียงแต่กองทหารรักษาพระองค์ที่คอยดูแลความเรียบร้อยเท่านั้น จนวันนี้ได้มีขุนนางส่วนหนึ่งมาขอเข้าเฝ้าพระราชินี แต่ก็ได้รับการปฏิเสธ เขาโกรธมาก จึงได้เกิดการโต้เถียงกับออสการ์

ขุนนาง : “ท่านหมายความว่า พระราชินีไม่ได้อยู่ในวังอย่างนั้นหรอ!?” ขุนนางโวยวาย

ออสการ์ : “กรุณาอย่าส่งเสียงดัง ที่นี่พระราชวังแวร์ซายส์นะ” ออสการ์โต้เถียงกับขุนนางคนนั้น โดยมีทหารรักษาพระองค์ยืนล้อมอยู่และมีอังเดรที่คอยดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ

ขุนนาง : “เสียงดังแล้วจะทำไม!? วังที่ปราศจากราชินีก็คงไม่ใช่วังสำหรับขุนนางอีกต่อไป!” เขายังคงขึ้นเสียงอย่างไม่ลดละ

ออสการ์ : “หยุดก่อน! ถึงอย่างไร ชั้นก็ต้องขอร้องให้ท่านกลับไปก่อน”

ขุนนาง : “เอาสิ! เตะชั้นออกไปจากที่นี่เลยก็ได้! ชั้นใช้เวลา 2 สัปดาห์ ในการเดินทางมาจากเมือง Loire ชั้นต้องการให้ราชสำนักช่วยไกล่เกลี่ยข้อพิพาทของชั้นกับเพื่อนบ้าน ให้เร็วที่สุดที่จะทำได้ ชั้นได้ยินมาว่าพระราชินีทรงล่องเรือและฟังเพลงตามใจตนเองอยู่ในตำหนัก! มันมากเกินไปที่จะมาหลอกพวกเราว่าไม่สามารถเข้าเฝ้าพระราชินีได้!”

ออสการ์ : “ก็อย่างที่บอกไปแล้ว รัฐมนตรีจะช่วยดูแลท่านในเรื่องนี้” ออสการ์พยายามทำให้เขาใจเย็นลง

ขุนนาง : “รัฐมนตรีก็ยังไม่พอ! ชั้นต้องการกราบทูลกับราชินีโดยตรง” ขุนนางไม่ยอม

ออสการ์ : “ชั้น พันเอกออสการ์ ฟรังซัว เดอ จาร์เจส์ หัวหน้าองครักษ์รักษาพระองค์”

ขุนนาง : “แล้วยังไงเล่า!?”

ออสการ์ : “กรุณาออกไปจากห้องประชุมเดี๋ยวนี้” แล้วทหารสองคนก็เข้ามาล็อกตัวขุนนางคนนั้นไว้

ขุนนาง : “ปล่อยชั้นนะ! ชั้นเดินเองได้ ออกไป!”

ออสการ์ : “ปล่อยเค้า” ทหารปล่อยตัวขุนนางคนนั้นตามคำสั่งของออสการ์

ขุนนาง : “ถอยไป ถอยไป! ท่านผู้พัน ถ้าท่านเป็นขุนนาง ท่านก็ควรจะเข้าใจด้วยว่า ราชนิกูลต้องการขุนนาง เหมือนกับที่ขุนนางต้องการราชนิกูล ถ้าราชนิกูลเอาแต่ทำตามใจตนเองแล้วล่ะก็  ชั้นก็จะไม่แคร์อะไรอีกแล้ว! ชั้นจะไม่มาที่แวร์ซายส์อีก ไม่ อีกต่อไป!” เขาออกไปจากวังด้วยความโกรธแค้น

ออสการ์ : “ทุกคนทำได้ดีมาก กลับไปประจำที่ได้” ออสการ์สั่งลูกน้องของเขา

ทหาร : “ครับ หัวหน้า” ทหารทุกคนรีบกลับไปประจำที่

ช้าแต่ชัวร์ แน่นอนอายุก็เปลี่ยนแปลงไป ไม่เพียงแต่ประชาชนคนธรรมดาเท่านั้น แม้แต่เหล่าขุนนางก็เริ่มมีความเกลียดชังราชนิกูลด้วยเช่นกัน

ออสการ์เล่นเปียโนอยู่ในห้องโดยมีอังเดรยืนฟังอยู่ใกล้ๆ

อังเดร : “ในที่สุดอังกฤษก็ยอมปลดปล่อยอเมริกาให้เป็นเอกราช กองทัพเริ่มเดินทางกลับปารีสแล้ว ชั้นคิดว่าเธอน่าจะรู้เรื่องนี้นะ” อังเดรรู้ดีมาตลอดว่า ออสการ์คิดยังไงกับแฟร์ซอง แต่ออสการ์ทำเป็นไม่สนใจในสิ่งที่อังเดรพูด เธอยังคงเล่นเปียโนต่อไป แต่ในใจของเธอก็ยังคงคิดถึงแฟร์ซอง

อังเดร : “ราตรีสวัสดิ์นะ ออสการ์” อังเดรกำลังจะเดินออกจากห้องไป แต่ออสการ์ก็เรียกเขาไว้

ออสการ์ : “อังเดร พรุ่งนี้ชั้นจะไปที่ตำหนักเล็กและเสนอความคิดเห็นของชั้นต่อฝ่าบาท อาจจะให้ลดจำนวนลงซักครึ่งนึง แต่ให้เริ่มมีการเข้าเฝ้าอีกครั้ง มิเช่นนั้นแล้วพระนางกับขุนนางจะบาดหมางกันมากขึ้น” อังเดรพยักหน้า และเดินออกไปจากห้องพร้อมกล่าวราตรีสวัสดิ์

อังเดร : “ราตรีสวัสดิ์”

เช้าวันรุ่งขึ้นออสการ์เดินทางไปที่ตำหนักเล็กเพื่อเข้าเฝ้าพระนางอังตัวเน็ตตามที่ตั้งใจไว้

อังตัวเน็ต : “โอ้ ออสการ์! ชั้นดีใจจังที่เธอแวะมาเยี่ยม ทำไมเธอไม่มาที่นี่บ่อยๆล่ะ? ชั้นอยากเจอเธอทุกวันเลย” พระนางอังตัวเน็ตนั่งอยู่บนเก้าอี้ พร้อมกับมีองค์หญิงน้อยอยู่ในอ้อมกอด

ออสการ์ : “ขอบพระทัยพะยะค่ะฝ่าบาท”

อังตัวเน็ต : “ชั้นคิดอย่างนั้นจริงๆนะออสการ์” เจ้าหญิงตัวน้อยกระโดดขึ้นบนตักพระมารดา

อังตัวเน็ต : “โอ้ มาเรีย เทเรซ!” พระนางอังตัวเน็ตและพระธิดายิ้มและหัวเราะด้วยกันอย่างสนุกสนาน

อังตัวเน็ต : “ออสการ์ เธอมีอะไรจะคุยกับชั้นหรอ?”

ออสการ์ : “เออ...ไม่มีอะไรพะยะค่ะ หม่อมชั้นมาที่นี่เพื่อมาเยี่ยมฝ่าบาทว่าทรงเป็นอย่างไรบ้าง หม่อมชั้นไม่ได้มาที่นานแล้วพะยะค่ะ” ออสการ์เปลี่ยนใจที่จะไม่พูดในสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้

อังตัวเน็ต : “ทำตัวตามสบายเลยนะออสการ์ ที่ตำหนักเล็กนี่ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรมากก็ได้”

ออสการ์ : “ขอบพระทัยฝ่าบาท”

เย็นวันนั้นออสการ์และพระนางอังตัวเน็ต ได้ออกไปนั่งเรือเล่นในสระน้ำภายในพระตำหนักเล็ก

อังตัวเน็ต : “ออสการ์...”

ออสการ์ : “พะยะค่ะฝ่าบาท”

อังตัวเน็ต : “ดูเหมือนว่ากองทัพจะเดินทางกลับมาแล้ว”

ออสการ์ : “พะยะค่ะ”

อังตัวเน็ต : “เธอคิดว่าถ้าเขากลับมาแล้ว เขาจะมาหาชั้นมั้ย? 2 ปีมาแล้ว อาจจะเพราะเวลาที่ล่วงเลยไป... ตอนนี้ชั้นก็ยังคิดถึงเขา” อังตัวเน็ตพูดความในใจของเธอกับออสการ์อย่างตรงไปตรงมา

ระหว่างที่ออสการ์ขี่ม้ากลับบ้านกับอังเดร ออสการ์จึงบอกเหตุผลที่ไม่พูดในสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้

ออสการ์ : “ตอนนี้ฝ่าบาทเป็นพระมารดาแล้ว แต่ฝ่าบาทก็ยังคงมีพระศิริโฉมงดงามมากขึ้น ตอนนี้อาจจะเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตของพระนางก็เป็นได้ ชั้นจะรอเวลาอีกซะนิดแล้วค่อยเสนอความคิดของชั้น”

ระหว่างทางที่พวกเขาจะกลับบ้านก็บังเอิญได้เจอกับทหารคนหนึ่ง ท่าทางอิดโรย และได้รับบาดเจ็บจากสงคราม

ทหาร : “ขอโทษนะท่านขุนนาง ท่านบอกข้าได้มั้ยว่า Sevres อยู่ที่ไหนชั้นได้ยินมาว่าอยู่ใกล้ๆกับแวร์ซายส์ ชั้นต้องการจะมอบของที่ระลึกของสหายในสงครามให้กับครอบครัวของเขา” 

อังเดร :“ท่านไปร่วมรบกับกองทัพอเมริกาใช่มั้ย?”

ทหาร : “ใช่” ออสการ์เห็นสภาพของทหารนั้นก็ทำให้รู้สึกสะเทือนใจ ทำให้คิดเป็นห่วงแฟร์ซองขึ้นมา จึงอาสาไปส่งเขา

ออสการ์ : “ไม่ต้องห่วง Sevres อยู่ใกล้ๆที่นี่ เราจะไปส่งท่านเอง” อังเดรลงจากหลังม้า แล้วให้ทหารคนนั้นนั่งบนม้าของเขาแทน ออสการ์และอังเดรไปส่งทหารคนนั้นจนถึงจุดหมาย

หลังจากไปส่งทหารคนนั้นเสร็จ พวกเขาก็ชวนกันไปดื่มในปารีส

ออสการ์ : “อังเดร คืนนี้เราไปดื่มกัน พาชั้นไปปารีสที”

อังเดรพาออสการ์มาที่บาร์เล็กๆแห่งหนึ่งในปารีส ทั้งคู่นั่งดื่มเบียร์ด้วยกัน

อังเดร : “นานๆดื่มซักทีก็ไม่เลวนะ ไม่ต้องห่วงหรอกออสการ์ แฟร์ซองจะต้องมีชีวิตรอดกลับมาอย่างแน่นอน ชั้นเห็นรายชื่อ อย่างน้อยชื่อของเขาก็ไม่ได้อยู่ในรายชื่อผู้บาดเจ็บ”

ออสการ์ : “เธอพูดอะไรน่ะ? พูดเรื่องอะไร?” อังเดรรู้ทันความรู้สึกของออสการ์ แต่ออสการ์ก็ยังคงปากแข็งแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ออสการ์รินเบียร์เต็มแก้ว แล้วยกดื่มจนหมด

ระหว่างนั้นเองก็มีชายคนหนึ่งลุกเดินมาหาออสการ์ พร้อมขวดเบียร์

ผู้ชาย : “เฮ้ ท่าน กระดกมันเข้าไป อีกแก้วเป็นไง?” เขาทำท่าจะรินเบียร์ใส่แก้วของออสการ์ แต่ถูกออสการ์ปฏิเสธ

ออสการ์ : “ไม่ล่ะ ขอบคุณ” ผู้ชายคนนั้นเริ่มโกรธที่ถูกปฏิเสธ จึงโวยวายขึ้นมา

ผู้ชาย : “เฮ้ เบียร์ของชั้นไม่ดีพอสำหรับท่านงั้นหรอ?” อังเดรเห็นท่าไม่ดีจึงอาสาเข้ามาดื่มแทน

อังเดร : “เฮ้ เฮ้ ท่าน ชั้นดื่มแทนก็ได้” แต่ชายคนนั้นก็ไม่ยอมและยิ่งหยาบคายมากขึ้น

ผู้ชาย : “ชั้นไมได้พูดกับแก! ว๊าว ชั้นสนใจท่านมากกว่า ท่านดูดีนี่! เป็นทหารที่สวย แม้แต่ซุสยังต้องน้ำลายไหล” ชายคนนั้นพูดจาดูหมิ่น และใช้มือจับที่ศีรษะของออสการ์ อังเดรรู้ว่าออสการ์ต้องไม่ยอมแน่ๆ จึงรีบร้องห้าม

อังเดร : “อย่านะออสการ์!” แต่ไม่ทันจะขาดคำ ออสการ์ก็ซัดหมัดเข้าที่หน้าของชายคนนั้น จนกระเด็นล้มคว่ำใส่โต๊ะของคนอื่น

ออสการ์ : “ทหารที่สวยหรอ?! ถ้าแกแตะอุ้งเท้ามันๆของแกบนตัวชั้นอีกล่ะก็ ชั้นจะเรียงหน้าของแกใหม่” ทันใดนั้นเองก็มีเสียงของชายคนหนึ่งพูดขึ้นมา

โรเบสปิแอร์ : “คืนนี้ท่านดูหยาบคายจังเลยนะ เออ.. องครักษ์แสนสวย?” ออสการ์หันมาตามเสียงของชายคนนั้น ก็พบกับโรเบสปิแอร์ นั่งอยู่กับเบอร์นาร์ด

ออสการ์ : “ท่านคือ โรเบสปิแอร์”

โรเบสปิแอร์ : “ใช่แล้ว คงเป็นเพราะโชคชะตาที่ทำให้เราได้มาพบกัน ครั้งสุดท้ายเราพบกันที่เมืองอัลลาส ตอนนี้ชั้นเป็นนักกฎหมายอยู่ในปารีส เพื่อประชาชน”

ออสการ์ : “เพื่อประชาชนหรอ?” ออสการ์ในตอนนั้นยังไม่เข้าใจคำว่า เพื่อประชาชน หมายความว่าอะไร

แต่เมื่อชายคนอื่นๆในร้านรู้ว่าออสการ์เป็นทหารองครักษ์รักษาพระองค์ก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจ

ผู้ชาย : “ทหารองครักษ์หรอ?” “งั้นก็หมายความว่า มันเป็นขุนนางน่ะสิ” “ทำไมถึงมีพวกไฮโซมาอยู่ในบาร์ของเราได้นะ?” “สายตาของเค้าทำให้ชั้นรู้สึกไม่ดีเลย” ชายฉกรรจ์ทั้งร้านต่างลุกจากที่นั่งพากันมายืนล้อมออสการ์และอังเดรเอาไว้ “โยนมันออกไป! มันเป็นสุนัขรับใช้ราชินี!” สิ้นคำพูดนี้ ชายฉกรรจ์ทั้งหมดก็เข้าตะลุมบอนทำร้ายต่อยตีออสการ์และอังเดร ราวกับว่าพวกเขาเคยมีความแค้นกันมาก่อน

โรเบสปิแอร์ : “เบอร์นาร์ด ถ้านายอยากเขียนรายงานข่าวแล้วล่ะก็ ระวังตัวด้วยนะ แค่ได้ยินคำว่าขุนนาง ประชาชนก็ระเบิดความโกรธแค้นออกมา” โรเบสปิแอร์เดินออกจากร้านไปโดยไม่ได้ให้ความช่วยเหลือใดๆกับออสการ์และอังเดร

กลางดึกคืนนั้นออสการ์และอังเดรก็สามารถหนีรอดออกมาจากบาร์ได้ ด้วยสภาพร่างกายที่สะบักสะบอม อังเดรประคองออสการ์เดินไปตามถนน

อังเดร : “555 ออสการ์ ดีนะที่พวกนั้นไม่รู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงน่ะ” อังเดรมองออสการ์ด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก“แต่ออสการ์ ชั้นพูดได้เลยว่า ไม่ว่าเธอจะสวมชุดอะไรก็ตาม เธอก็ยังเป็นผู้หญิงอยู่ดี” อังเดรคิด

ในเช้าวันหนึ่ง ในพระตำหนักเล็กนางกำนัลได้นำจดหมายที่ส่งมาจากโบห์แมร์ พ่อค้าเพชรมาถวายให้กับพระนางมารีอังตัวเน็ต

นางกำนัล : “ฝ่าบาท มีจดหมายส่งมาจากพ่อค้าเพชร นามว่าโบห์แมร์เพคะ”

อังตัวเน็ต : “โบห์แมร์หรอ?” พระนางอังตัวเน็ตเปิดอ่านข้อความในจดหมาย “ได้โปรดกรุณาชำระเงินงวดแรกตามสัญญาด้วยพะยะค่ะ” เมื่อได้อ่านข้อความในจดหมาย ก็ยิ่งทำให้งุนงงมากยิ่งขึ้น

อังตัวเน็ต : “จ่ายเงินงวดแรกหรอ? สัญญาหรอ? ชั้นไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร? นี่มันไร้สาระสิ้นดีพ่อค้าเพชรคนนั้นคงขายสร้อยเพชรไม่ได้จนสติเลอะเลือนไปแล้วมั้ง โถ ช่างน่าสงสาร ไม่จำเป็นต้องเก็บมันไว้หรอก” ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ พระนางมารีอังตัวเน็ตจึงได้เผาจดหมายนั้นทิ้ง

นางกำนัล : “เพคะฝ่าบาท”

นี่คือจุดเริ่มต้นของ“เรื่องราวสร้อยพระศอ” นั่นเอง

จบตอนที่ 22

ถัดไป





Create Date : 11 ตุลาคม 2558
Last Update : 21 พฤศจิกายน 2558 10:20:39 น.
Counter : 597 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
Lady Oscar
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 12 คน [?]



New Comments
ตุลาคม 2558

 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
All Blog