16 วันแล้วที่ได้คุยกัน


เราสองคนรู้จักกันจากกลุ่มไลน์กลุ่มหนึ่ง ซึ่งต้องบอกว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญมากๆ เพราะตอนที่เราแสดงตัว มันเป็นช่วงจังหวะที่พี่เขาออนคุยอยู่ในกลุ่มพอดี และเราก็ดันแสดงตัวพอดีด้วย

ช่วงจังหวะนั้นมันเป็นช่วงที่เราเข้าไป แล้วแอดมินบอกว่า ถ้าใครไม่ออกมาคุย จะลบนะ เราก็เลยแสดงตัว แนะนำตัวเองอีกรอบ เพื่อให้รู้ว่า อย่าเพิ่งลบนะ ตามอ่านอยู่ แต่ไม่ค่อยได้คุย

และตอนนั้นพี่เขาก็ทักเรา แหย่เรานิดหน่อยในกลุ่ม แต่เราก็บอกความจริงกับพี่เขาว่าตอนนั้นเรามีคนคุยอยู่ โดยที่ในใจเราก็แอบสนใจเขานะ สนใจเขาตรงไหนรู้ไหม สนใจตรงที่เขาเหมือนจะจีบก่อน ซึ่งเราจะพบในลักษณะแบบนี้ไม่ค่อยบ่อยนัก คนที่เหมือนอยากจะคุยกับเรา อยากจะรู้จักเรา

เราก็เลยรู้สึกว่า เฮ้ย เราไม่อยากปล่อยผ่าน แอดไว้ก่อนแล้วกัน ซึ่งจริงๆ ตรงนี้ ถ้าเราไม่ตัดสินใจแอด เราก็คงจะไม่ได้รู้จักพี่เขาเลย เพราะเหมือนว่าไม่นานพี่เขาก็ออกจากกลุ่ม ออกเพราะยุ่งๆ ต้องเตรียมทำโปรเจ็กต์

แต่ก็ต้องบอกว่าตอนที่เราแอดเขา เราก็คุยกับพี่เขาในลักษณะแบบพี่น้องนะ เพราะเราจะให้เกียรติกับคนที่เราคุยด้วยอยู่ก่อน และพี่เขาก็บอกว่าให้มองพี่เขาเป็นพี่ชายคนหนึ่ง จะได้ไม่รู้สึกผิดกับอีกคน เราเลยคุยกันอย่างพี่ชายน้องสาว โดยวันที่เริ่มต้นคุย คือ วันพฤหัสที่ 16 กุมภาพันธ์

จนมาถึงวันหนึ่งวันที่เรามีเรื่องบางอย่างกับคนที่เราคุยด้วย เราก็ปรึกษาพี่เขา ซึ่งพี่เขาก็แนะนำเรา ให้คำปรึกษา แต่จะว่าไปในตอนนั้นเราก็พอจะรู้คำตอบอยู่ลางๆ แล้ว จนท้ายที่สุดมันก็เป็นอย่างที่เราคิด คือ แยกกัน เพราะน้องเขาก็ยังไม่ได้เลิกกับแฟนอย่างเด็ดขาด อีกประการ เขาก็ไม่ได้คิดอะไรกับเรา แต่เราก็บอกน้องเขาว่ามีอะไรก็อีเมลมาคุยได้ ปรึกษาได้เหมือนเดิม แต่ทางน้องเขาก็ไม่ได้อีเมลมาอีก จนถึงบัดนี้ก็ไม่มีนะ เลยเหมือนความสัมพันธ์ก็ตัดขาดกันไป จบลงไปแล้ว

เราก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะทุกอย่างมันมีเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไปเสมอ วันหนึ่งรู้จัก อีกวันเราอาจจะกลายเป็นคนที่ไม่รู้จักกันก็ได้

ประสบการณ์ความรักที่ผ่านๆ มา มันสอนให้เราปล่อยวาง คือ ไม่คาดหวัง แต่ในช่วงเวลาที่คุยกัน ก็เต็มที่ เต็มที่อย่างไม่ทุกข์

กับพี่เขาที่เป็นที่ปรึกษาให้เรา จากวันนั้นเราก็คุยกันมาเรื่อยๆ ซึ่งก็จะเพิ่มความพิเศษขึ้นมา ตอนเช้าเราก็จะอรุณสวัสดิ์ ตอนกลางคืนเราก็จะส่งเขาเข้านอน จะเป็นอย่างนี้ทุกวัน ถ้าไม่ได้อรุณสวัสดิ์ตอนเช้า บางทีก็อาจจะเป็นเที่ยงๆ บ่ายๆ เราก็จะไลน์หาเขา “กินข้าวหรือยังพี่” “เป็นยังไงบ้างวันนี้”

ให้เขารู้ว่า เราเป็นห่วงนะ ซึ่งถ้าเขาไม่อยากคุยกับเรา มันก็จะมีสัญญาณ เราว่าผู้หญิงทุกคนจะรู้นะ ถ้าอีกฝ่ายไม่ตอบเลย ประมาณว่าเงียบไปเลย 2 – 3 วัน ก็แสดงว่าเขาก็คงสบายของเขาแล้วล่ะ เราถอยออกมาเถอะ

แต่ถ้าภายในวันนั้น เขาตอบกลับ ถึงจะตอบช้า นั่นก็แปลว่าเขาอยากคุยกับคุณ แต่เขายุ่ง คือ บางทีบางครั้งเราก็ต้องมีความอดทน อดทนที่จะรอ ไม่ใช่ว่าโหย... ตอบช้า ไม่คุยดีกว่า ไม่ใช่

กับพี่เขา เราบอกเลย ตอนแรกเราก็แอบรอ แต่ตอนหลัง เราก็รู้ว่าเราควรทำตัวปกติ คือ ทักแล้วก็ไปใช้ชีวิตปกติซะ ไม่ต้องรอ เพราะพี่เขาเองเขาก็ยุ่งๆ คือ เราต้องเข้าใจคนที่เราคุยด้วยว่าเขาเป็นลักษณะยังไง

อย่างพี่ที่เราคุยด้วย เขาไม่ชอบผู้หญิงขี้อ้อน ต้องเป็นผู้หญิงที่ดูแลตัวเองได้ ไม่งอแง ร้องไห้พร่ำเพรื่อ เราก็เลยรู้จุด วางตัวเองถูก แต่ปกติเราก็ไม่ใช่ผู้หญิงขี้อ้อน (อ้อนใครไม่ค่อยเป็น) มันก็เลยเหมือนเข้ากันได้ คุยกันได้เรื่อยๆ

วันไหนที่พี่เขาว่างๆ เราก็คุยกันยาว หรือบางวันมีประเด็น มีเรื่องที่ให้คุย เราก็คุยกันยาว แต่บางวันก็อาจจะมีแค่อรุณสวัสดิ์ กับส่งเข้านอนเท่านั้น

เราว่าคนเราคุยกันมันต้องมีความเข้าใจ เข้าใจในความเป็นเขา และเขาก็เข้าใจในความเป็นเรา ถึงจะประคองความสัมพันธ์กันไปได้ อันนี้เราไม่ได้บอกนะว่าสุดท้ายมันจะไปจบที่จุดไหน แต่เรามองว่าถ้าเราคุยกันได้อย่างนี้ มันจะคุยกันไปได้เรื่อยๆ โดยที่ทั้งสองฝ่ายไม่รู้สึกอึดอัด

เราก็ไม่อยากไปกวนเขามาก อยากเว้นช่องให้เขาได้มีชีวิตส่วนตัว ได้ทำอะไรในสิ่งที่เขาชอบ ไม่ใช่ว่าเขามาคุยกับเราแล้วเหนื่อย เราไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น (แต่ถ้าเหนื่อยบอกได้นะ)

เราก็ติดตามเขาอยู่ห่างๆ ตามไอจี กดไลค์รูปภาพ และอ่านถ้อยคำ ข้อความภาษาอังกฤษที่เขาลง ซึ่งบอกตรงๆ บางคำ เราก็ไม่รู้นะ คือ โง่อังกฤษไง เราก็พยายามค้นหาความหมายของคำ บางทีก็นึกในใจ ทำไมเราไม่รู้จักพี่เขาเร็วกว่านี้ ถ้ารู้จักกันตั้งแต่มัธยม เราว่าภาษาอังกฤษเราต้องได้เกรด 4 (ว่าไปนั่น) แต่จริงๆ นะ พอมันมีแรงผลักดัน มันจะทำให้เกิดการเรียนรู้

เลยอยากจะบอกพี่ว่าการที่ได้รู้จักพี่ นอกจากจะทำให้เกิดความรู้สึกซึ้งในใจ รู้สึกดีในใจแล้ว มันยังทำให้หนูรู้คำศัพท์ภาษาอังกฤษเพิ่มด้วยค่ะ

แต่เราก็ไม่รู้หรอกว่าพี่เขาก็ติดตามเราอยู่ด้วย มารู้ตอนที่เราเล่าเรื่องของยายให้ฟัง เราเล่าว่ายายเขาชอบบ่น เวลาที่เราเห็นยายแอบกินอะไรแล้วไปฟ้องน้า ยายจะบอกว่า “หลานขี้ฟ้อง” แต่เราก็บอกว่าขำๆ นะ ไม่เครียด

พี่เขาก็บอกว่าจริงๆ พี่อ่านแล้วนะในบล็อกแก๊ง comicclubs

เราก็หะ? จริงดิ อ่านเมื่อไหร่เนี่ยพี่ คือ ไม่คาดคิด เพราะเรายังไม่เคยบอกลิงก์

พี่เขาก็บอกว่าพี่สกิลสูง รู้เองเลย

เราก็อึ้ง อึ้งแบบดีใจนะ ที่เขาตามอ่าน แถมยังบอกว่าอ่านหลายเรื่องแล้วด้วย ก็รู้สึกดีอะ

ก็อยากบอกว่าขอบคุณมากๆ นะคะที่ติดตามกัน คือ มันเป็นอะไรที่เกินคาดมาก จริงๆ อยากจะรอให้ครบหนึ่งเดือนแล้วค่อยเขียน แต่คิดว่ามันจะนานไป เลยเขียนซะเลยตอนนี้ดีกว่า แล้วอีกอย่างมันก็ลงด้วยเลข 16 พอดี คือ 16 วันที่เรารู้จักกัน และเราก็รู้จักกันวันที่ 16

ก็หวังว่าคงจะยังได้คุยกันต่อไปเรื่อยๆ นะคะ อยากบอกว่ายินดีที่ได้รู้จัก ก็อยากขอบคุณโชคชะตา และอยากขอบคุณการตัดสินใจของตัวเองด้วยที่ทำให้ได้รู้จักพี่ และได้คุยกันจนถึงทุกวันนี้

ที่ขาดไม่ได้เลย คือ ขอบคุณพี่ด้วยสำหรับทุกๆ อย่างค่ะ ทั้งคำแนะนำ อะไรต่างๆ ขอบคุณมากๆ นะคะ ต่อไปไม่แน่อาจจะเขียนถึงอีก ยังไงก็รอติดตามแล้วกันนะคะ แล้วจะบอกอีกทีค่ะ ^^

รักค่ะ



Create Date : 04 มีนาคม 2560
Last Update : 4 มีนาคม 2560 2:43:24 น.
Counter : 288 Pageviews.

0 comments
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณออมอำพัน, คุณเรียวรุ้ง, คุณtoor36, คุณคนบ้านป่า, คุณหอมกร


comicclubs
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 11 คน [?]