<<
พฤษภาคม 2559
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
10 พฤษภาคม 2559
 

วันดับสูญ...การท้าทายต่อพระเจ้า

วันดับสูญ...

...การท้าทายต่อพระเจ้า

ละอองแสงเล็กๆ ฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศราวกับมันหลุดออกมาจากช่องว่างของอากาศ เพียงครู่เดียวจุดแสงก็รวมกลุ่มกันหนาแน่นขึ้นจนกลายเป็นแสงเจิดจ้า

ท่ามกลางภูมิประเทศป่าดงดิบหนาแน่น ดูเหมือนเครื่องย้อนเวลาที่ถูกติดตั้งอยู่ที่นี่จะดูแปลกแยกอยู่ผิดที่ผิดทางอย่างเห็นได้ชัด

กินเวลาเพียงชั่วครู่ เมื่อแสงสีขาวจางลงร่างชายหนุ่มปรากฏขึ้นอยู่ภายในเครื่องที่มีลักษณะเหมือนเครื่องต้นทาง

ประตูเปิดออก สมชายก้าวเท้าออกมาจากเครื่อง แต่เพียงแค่ครึ่งก้าวเท่านั้นเขาก็ล้มคะมำลงพอดีกับที่มือแกร่งของชายแปลกหน้าคนหนึ่งจับประคองไว้ได้ทันท่วงที

“คุณต้องระวังหน่อยนะครับด๊อกเตอร์ เอ่อ ด๊อกเตอร์สมชายสินะครับ”

สมชายเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่กำลังพยุง หัวใจเต้นหนักหน่วงอยู่ภายในอก รู้สึกสมองมึนงงเบาโหวง แขนขาอ่อนแรงไม่สามารถควบคุมได้อย่างใจ

“ผะ ผม ผม เป็น อะไร... ทะ ทำไม ควบ คุม ไม่ ได้... แขน ขะ ขา ขยับ มะ ไม่ได้... เรี่ยว แรง หาย หมด...”

สมชายพยายามเอ่ยอย่างยากลำบาก แม้แต่การควบคุมการเปล่งเสียงก็ทำได้ยาก

“ไม่ต้องกังวล ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอกครับด๊อกเตอร์ นี่เป็นผลข้างเคียงจากการใช้เครื่องเคลื่อนย้ายมวลสาร การแยกและประกอบร่าง และการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง ทำให้อนุภาคของร่างกายคุณไม่เสถียรเท่านั้นเอง คุณที่เคยใช้เครื่องนี้เป็นครั้งแรกเลยอาจจะปรับตัวช้าสักหน่อย แต่หลังจากร่างกายคุณปรับสมดุลแล้ว สักครู่ก็จะกลับเป็นปกติเองครับ”

เด็กหนุ่มอธิบายเพื่อให้สมชายคลายความกังวล

“อ้อ ต้องขอโทษด้วยครับที่เสียมารยาท ผมชื่อศรัทธา เป็นเจ้าหน้าที่ประจำอยู่ที่ฐานบังคับการแห่งนี้ครับ”

“แล้วที่นี่คือ...”

สมชายเอ่ยถาม กลอกตามองบรรยากาศโดยรอบ รู้สึกว่าเริ่มควบคุมเสียงได้ดีขึ้น เรี่ยวแรงก็เริ่มกลับมาทีละน้อยอย่างที่เด็กหนุ่มเพิ่งอธิบายไปจริงๆ

“ป่าดงดิบครับ อยู่บนเกาะส่วนตัว ไม่มีคนท้องถิ่น ไร้ผู้อาศัยอื่นใดนอกจากพวกเรา หากคุณมองลงมาจากบนดาวเทียม คุณก็จะเห็นที่นี่เป็นเพียงจุดเล็กๆ ที่ถูกล้อมรอบไปด้วยมหาสมุทรอันเวิ้งว้างเท่านั้น ที่นี่จึงเป็นที่ๆ เหมาะสมอย่างยิ่งที่จะใช้สำหรับตั้งฐานบังคับการ”

แสงสีขาวพวยพุ่งมาจากเครื่องเคลื่อนย้ายมวลสารอีกครั้งหนึ่ง ประตูเปิดออก ทั้งคู่หยุดการสนทนา หันกลับไปมอง เป็นด๊อกเตอร์โทมัสที่เดินทางตามสมชายมา เขาเดินออกมาจากเครื่องด้วยสีหน้ายิ้มแย้มไม่มีอาการแบบที่ชายหนุ่มเพิ่งเป็นเมื่อสักครู่

“ขอโทษที่ให้รอ เครื่องต้องใช้เวลาชาร์จพลังงานและเคลียร์อะตอมแปลกปลอมนิดหน่อย”

“สวัสดีครับ ด๊อกเตอร์โทมัส”

“อ้อ สวัสดี ศรัทธา”

ชายชรากล่าวรับคำทักทายของเด็กหนุ่ม

“คุณพร้อมจะพาเราไปรึยัง”

“ครับ ด๊อกเตอร์”

เด็กหนุ่มพูดตอบรับ ค้อมหัวเล็กน้อยตามมารยาทที่ดี

“ถ้าอย่างนั้นเราก็ไปกันเลย ด๊อกเตอร์สมชาย คุณเป็นคนสุดท้ายแล้วที่เราพามา ส่วนคนอื่นๆ ล่วงหน้ามาก่อนหน้านี้แล้ว และตอนนี้เราก็กำลังจะพาคุณไปพบกับประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของมนุษยชาติ”

เด็กหนุ่มเดินนำทางคนทั้งสองไปยังรถจิ๊ปที่จอดอยู่ห่างออกไปไม่ไกล สตาร์ทมัน เสียงเครื่องครางกระหึ่ม ก่อนที่ล้อทั้งสี่จะเคลื่อนตัวพาคนทั้งหมดเขาไปใจกลางเกาะ

รถจิ๊ปเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าในป่าดงดิบหนาทึบที่แม้แต่แสงก็ยังยากที่จะส่องทะลุลงมาถึงพื้นเบื้องล่าง สัตว์น้อยใหญ่ที่อยู่ตามรายทางหยุดกิจกรรมที่กำลังทำ สายตาจ้องสังเกตการณ์ยานพาหนะอย่างระแวดระวัง ป่าที่นี่ยังคงความเป็นธรรมชาติไว้ได้อย่างสมบูรณ์ผิดกับโลกภายนอกที่แทบจะไม่หลงเหลืออะไรแล้ว

นกร้อง แมลงบินไปมา เสียงแปลกๆ จากสัตว์ป่านานาชนิดดังตลอดทางที่รถเคลื่อนตัวผ่าน

“ด๊อกเตอร์โทมัสครับ ทำไมพวกคุณถึงไม่สร้างเครื่องย้ายมวลสารไว้ที่ฐานบังคับการเลยล่ะครับ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางต่อแบบนี้”

สมชายถามทั้งๆ ที่สายตายังไม่ละออกจากบรรยากาศรอบด้าน ไม่เคยรู้สึกผ่อนคลายปลอดโปร่งแบบนี้มานานแล้ว

“มันก็มีหลายสาเหตุที่เราต้องทำแบบนี้”

ชายชราหยุดกระแอมหน่อยหนึ่ง ชายหนุ่มที่กำลังทำหน้าที่เป็นพลขับแอบอมยิ้มกับท่าทางประจำของด๊อกเตอร์โทมัสก่อนที่จะเริ่มต้นอธิบายอะไรที่เขาภูมิใจ

“อย่างเช่น เครื่องย้ายมวลสารเป็นเครื่องที่ใช้พลังงานสูง การแยกและการรวมอะตอมทำให้เกิดการคายพลังงานและคลื่นแสงนานาชนิด ซึ่งนั่นจะไปรบกวนการทำงานของเครื่องมือตัวอื่นๆ ที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง คุณเองก็คงจะสังเกตเห็นจากเครื่องต้นทางแล้ว เราต้องสร้างมันไว้ในห้องใต้ดินที่ลึกลงไปมากๆ และในบริเวณนั้นเราไม่ติดตั้งเครื่องมืออะไรไว้เลย”

ลิงตัวหนึ่งเฝ้าติดตามยานพาหนะของคณะมาสักพักหนึ่งแล้ว สมชายเห็นมันกระโดดไปมาตามต้นไม้ เกาะกิ่งนั้นทีกิ่งนี้ทีอย่างกระหายใคร่รู้ บางทีดูเหมือนมันอยากจะกระโดดลงมาบนรถแต่ก็ดูเหมือนมันยังลังเลที่จะทำแบบนั้น

“ส่วนเครื่องที่นี่มีข้อจำกัดอยู่หากจะสร้างไว้ที่ใต้ดิน เพราะที่นี่เป็นเกาะจึงทำให้ใต้ดินมีความไม่มั่นคง และหากเรายังจะเจาะเพื่อติดตั้งเครื่องเราก็เกรงว่าอาจจะเกิดความผิดพลาดอะไรบางอย่างเมื่อเราทำการปล่อยยาน”

“ส่วนเหตุผลอื่นๆ ก็เช่น หากเกิดเหตุไม่คาดฝันอย่างเหลือเชื่อขึ้น เกิดมีแขกไม่ได้รับเชิญบังเอิญใช้เครื่องย้ายมวลสารเดินทางมาถึงที่นี่ได้ เขาก็ยังไม่อาจเข้าไปถึงฐานบังคับการได้ในทันทีทันใด และเราก็จะตรวจพบเขาก่อน”

ระบบความปลอดภัยของที่นี่ยอดเยี่ยม ทุกการกระทำผ่านการวางแผนด้วยกระบวนการทางความคิดที่ถูกกลั่นกรองมาแล้วอย่างดี สมชายอดทึ่งไม่ได้ที่กลุ่มคนเหล่านี้ไม่แม้แต่จะปล่อยเรื่องเล็กน้อยที่ไม่น่าจะเป็นปัญหาใดๆ เลยให้หลุดรอดไป

รถเคลื่อนตัวต่อไปอีกระยะจึงหลุดออกจากวงล้อมของเหล่าต้นไม้

“นั่นไง ถึงแล้วครับ เรากำลังจะเข้าเขตฐานบังคับการแล้ว”

รถแล่นผ่านช่องกำแพงสีเขียวที่กั้นระหว่างเขตป่าดงดิบกับฐานบังคับการ และยังคงแล่นต่อไปอีกระยะ ผ่านอาคารและสิ่งก่อนสร้างที่ถูกทาเป็นสีเขียวเช่นเดียวกับกำแพง

สมชายหันมองชายชรา เขานึกอะไรบางอย่างออก

“ก่อนหน้านี้ที่คุณพูดถึงคนอื่นๆ หมายถึงใครหรือครับ ด๊อกเตอร์โทมัส”

“ผมคิดว่าเรื่องนี้คุณเองก็น่าจะเข้าใจดีอยู่แล้วนะครับ นอกจากคุณแล้วเรายังต้องการบุคลากรที่มีความรู้ความสามารถในด้านอื่นๆ ด้วย ไม่ว่าจะนักชีววิทยา นักฟิสิกส์ นักเคมี แพทย์ เภสัชกร วิศวกร ทุกสาขาวิชาที่จำเป็นต่อการสร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่”

“เมื่อพวกเราไปถึงที่หมายแล้ว บุคลากรเหล่านี้จะเป็นกำลังสำคัญต่อการสร้างโลกใหม่ของพวกเรา และเนื่องจากเราค้นหาตัวคุณได้ค่อนข้างล่าช้าไปมาก นั่นจึงทำให้การเดินทางของคุณต้องช้าออกไปกว่าคนอื่นๆ”

“ดูนั่นสิครับด๊อกเตอร์”

ชายชรายิ้ม ชี้นิ้วไปยังสิ่งที่อยากให้เห็น สมชายมองตามไป ชั่วแวบแรกเขาไม่ทันได้สังเกต แต่พอลองมองดีๆ แล้วเขาถึงกับตกตะลึง มันเป็นยานอวกาศขนาดใหญ่ ใหญ่เสียจนในครั้งแรกที่เห็นเขาไม่นึกว่าจะเป็นยานอวกาศ ใหญ่จนจินตนาการไม่ออกว่ามันถูกสร้างขึ้นมาได้อย่างไร

ชายชราพอใจต่อปฏิกิริยาของชายหนุ่ม เป็นอีกครั้งที่เด็กหนุ่มพลขับแอบอมยิ้ม

“นั่นละครับ สิ่งที่จะตัดสินการดำรงอยู่ของมนุษยชาติและสิ่งมีชีวิตทั้งมวลบนโลกใบนี้”

“สิ่งมีชีวิตทั้งมวลอย่างนั้นหรือครับ”

“ถูกต้อง ผมหมายความอย่างที่พูดไป ตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา เราได้ทำการรวบรวมตัวอย่างเลือดและเซลล์ของมนุษย์ทุกเผ่าพันธุ์ สัตว์ทุกชนิด พันธุ์ไม้ทุกสายพันธุ์บนโลกนี้มาไว้หมด และเมื่อทุกอย่างบนโลกใหม่พร้อม เมื่อสภาวะต่างๆ ถูกปรับจนเหมาะสมแล้ว”

“คุณทำโคลนนิ่งทุกอย่างขึ้นมาอีกครั้ง”

สมชายเติมคำตอบที่ยังขาดอยู่ให้ชายชรา

“สมแล้วที่เป็นคุณ ใช่แล้วครับ ตอนนี้หน่วยงานของเรามีความพร้อมเรื่องเทคโนโลยีโคลนนิ่งมากพอจนถึงขนาดความเสี่ยงที่จะเกิดความผิดพลาดเท่ากับศูนย์”

ชายชราพูดหนักแน่น ท่าทางมั่นใจ

“ทุกสิ่งบนโลกใหม่จะเหมือนกับบนโลกใบนี้อย่างไม่ผิดเพี้ยน”

“หากสิ่งที่ทำให้สิ่งมีชีวิตรอดจากหายนะเมื่อครั้งอดีตกาลคือเรือโนอาห์ ยานลำนี้ก็คือเรือโนอาห์ของโลกใหม่ยังไงล่ะครับ และหากนี่เป็นความประสงค์ของใครก็ตามจากเบื้องบนที่ต้องการจะลบพวกเราออกไป ผมก็ขอบอกว่าตอนนี้พระองค์ประเมินความสามารถของลูกๆ ของพระองค์ต่ำเกินไปเสียแล้ว”


Create Date : 10 พฤษภาคม 2559
Last Update : 10 พฤษภาคม 2559 23:00:21 น. 2 comments
Counter : 332 Pageviews.  
 
 
 
 
มาขออนุญาตแอดบลอคเป็นเพื่อนนะคะ
 
 

โดย: ออมอำพัน วันที่: 22 พฤษภาคม 2559 เวลา:9:35:21 น.  

 
 
 
ยินดีครับ ^^
 
 

โดย: KTH (KTHc ) วันที่: 22 พฤษภาคม 2559 เวลา:22:53:42 น.  

Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

KTHc
 
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]




[Add KTHc's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com