ยินดีต้อนรับสู่ Blog ที่คนรักศิลปะ ภาษาและวัฒนธรรม อยากแบ่งปันประสบการณ์ดี ๆ

拿不到橙子,也要拿个桔 (คว่้าส้มเช้งไม่ได้ ขอคว้าส้มเขียวหวานแทน) เรียนภาษากับหนังจีน พ่อสื่อป้ายทอง ตอนที่ 3.7 

拿不到橙子,也要拿个桔 (คว่้าส้มเช้งไม่ได้ ขอคว้าส้มเขียวหวานแทน) เรียนภาษากับหนังจีน พ่อสื่อป้ายทอง ตอนที่ 3.7 

คนจีนเขาจะมีสำนวนว่าถ้าคว้าของสิ่งหนึ่งที่มีค่ากว่าไม่ได้ ก็ขอคว้าที่ค่าน้อยกว่าก็แล้วกัน สงสัยคนจีนจะชอบกินส้มเช้งมากกว่าส้มเขียวหวาน ถ้ามาเมืองไทย สงสัยจะกลับกัน เพราะเราชอบส้มเขียวหวานมากกว่า
แล้วจะบอกว่าวันนี้ห้ามพลาดเด็ดขาด เพราะแม่นางหน้าเหล็กจะเปิดหน้ากากแล้ว และจะเห็นแผนการที่แท้จริงของพ่อเติ้งจ้งเหวินเจ้าปัญญาว่าลึกซึ้งแค่ไหน และก็จะเฉลยสักทีว่า เขยบ้านตระกูลหลินตัวจริงเสียงจริงจะเป็นใคร...




ในสวนด้านหลังสำนักพัดทองคำ หรือก็ที่บ้านของเหลียนไป่เหอนั่นแหละ ผิงอันนั่งตัดกระดาษเป็นลายภาพอยู่ จำได้ใช่ไหมว่า ผิงอันมีความสามารถพิเศษด้านศิลปะอย่างมาก สามารถวาดเขียน แกะสลัก ตัดกระดาษรูปต่าง ๆ ได้เหมือนจริงมาก สองสาวเหอหมิงและหลวนฟ่งยืนดูอยู่ข้าง ๆ มองด้วยความทึ่ง

“โอ้โฮ เหมือนเปี๊ยบเลย ผิงอัน เจ้าเก่งจริง ๆ เลย” สองสาวชมกันใหญ่ ดูผิงอันตัดกระดาษตาไม่กระพริบ

ไป่เหอเดินผ่านมาพอดี เห็นสามคนมุงกันทำอะไร ก็เลยเข้าไปดูใกล้ ๆ “มีอะไรกันหรือ?”

“คุณหนูคะ การตัดกระดาษภาพนี่ซับซ้อนมาก ข้าตัดอย่างไรก็ตัดไม่ได้ แต่ผิงอันสิ ดูแบบทีเดียวก็ตัดได้แล้ว ดูสิคะ” หลวนฟ่งรีบอวดให้นายสาวดู

“หัดไม่ยากเลย ข้าเพิ่งทำเป็นครั้งแรกนะ” ผิงอันบอก

“ตัดครั้งแรกหรือ ไม่เชื่อหรอก ตัดได้ฝีมือขั้นเทพเลยนะนี่” ไป่เหอทึ่ง พลางดูผลงานของผิงอัน

“จริง ๆ นะ ไม่ว่าอะไร ถ้าข้าเห็นทีเดียวข้าก็จำได้แล้ว แถมยังทำซ้ำขึ้นมาได้เหมือนเปี๊ยบอีกด้วย” ผิงอันเอานิ้วมือใส่ปาก ทำหน้ากลัว ๆ อาย ๆ อันเป็นบุคคลิกประจำของเขา

“เจ้าตัดกระดาษลายได้ แล้วทำอะไรอย่างอื่นได้อีก” ไป่เหอเริ่มสงสัย และเริ่มคิดแผนจะพิสูจน์บางสิ่งบางอย่างที่คลางแคลงอยู่ในใจ

“อะไรข้าก็เลียนได้ทั้งนั้นนะ” ผิงอันมองหน้าตื่น ๆ กลัวไป่เหอคิดว่าตัวเองโม้แต่ทำไม่ได้

“แล้วเลียนแบบทำหินสลักชื่อล่ะ ได้ไหม” ไป่เหอตะล่อมถาม พลางคิดถึงชื่อพิมพ์ของ”เติ้งจ้งเหวิน”ในหนังสือทางการของเขา

“ก็ได้น่ะสิ” ผิงอันพาซื่อตกหลุมพลาง


“哇!真的是一模一样,平安你真能干。”

“有什么事?”

“小姐,这个纸样很复杂,我怎么剪也剪错了。但是平安只看过一眼便能剪出来。你看看。”

“我看看。哇,真的很相似,你这么能干,事苦练过?”

“不是苦练,我这是第一次剪。”

“第一次剪,我才不信,剪的这么神似。”

“事真的。不管事什么,我看一眼就能记住。而且还可做的一模一样。”

“你很会剪纸花,其他事情呢?”

“其他事情也可以。”

“雕(diāo,engrave)图章呢?”

“当然可以。”

ผิงอันทำหินสลักชื่อ”เติ้งจ้งเหวิน” ขึ้นมาใหม่อีกอันหนึ่ง แล้วเอาให้ไป่เหอดู “นี่ไง เห็นไหม เหมือนกันเด๊ะเลย”

“โอ้โฮ ผิงอัน เจ้าเก่งจริง ๆ เอาอย่างนี้ดีไหม เจ้าออกไปช่วยพวกเหอหมิงหลวนฟ่งตัดกระดาษลายก่อน” ไป่เหอไล่ผิงอันออกไป เพราะต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่างด้วยตนเอง

“ได้ ได้” ผิงอันรับคำและออกไป

“你看看,是不是一模一样?”

“哇,平安,你真的很能干,不如这样吧,你先出去帮他们吧纸花剪好。”

“好吧。”


ในวันสำคัญพิธีงานมลคลที่จวนตระกูลหลิน เติ้งจ้งเหวินเป็นคนนำขบวนขันหมากมาแทน “เอ้า วางไว้ที่นี่แหละ ขอบใจ”

“มานี่ เอามาไว้ตรงนี้” พ่อบ้านสกุลหลินช่วยคุม เพราะไป่เหอไม่อยู่คอยดูแล มองไปมองมาจึงถามเติ้งจ้งเหวิน “แล้วพัดทองคำไปไหนเสียล่ะ วันนี้เป็นวันสำคัญยกขันหมาก แล้วนางไม่อยู่ นางไปไหนล่ะนี่” พ่อบ้านแสดงความกังวลและไม่พอใจที่หาไป่เหอไม่เจอ

“นางมีธุระต้องทำ ข้ากลัวจะพลาดฤกษ์ดีไป ก็เลยมาเองก่อน นางกำลังรีบมาแล้ว ท่านพ่อบ้านไม่ต้องเป็นห่วง” เติ้งจ้งเหวินตอบแทน แล้วหันมาไล่เบี้ยกับเหอหมิงและหลวนฟ่ง “ว้า คุณหนูพวกเจ้าไปไหนแล้ว นางเป็นแม่สื่อทำไมทำตัวเหมือนว่าวสายขาดลอยไปแล้วอย่างนั้นล่ะ”

“ข้าจะไปรู้ได้ไงล่ะ” หลวนฟ่งตอบ

“ข้าก็ไม่รู้” เหอหมิงก็ตอบ

“พัดทองคำนี่จริง ๆ เลย ทำงานไม่รับผิดชอบอย่างนี้ได้ยังไง” เติ้งจ้งเหวินทำเป็นบ่น

แล้วท่านหลินก็เดินยิ้มออกมาจากข้างใน ทุกคนเลยตื่นเต้นกันใหญ่ “ท่านหลิน ท่านหลินมาแล้ว”

“อ้อ เชิญ เชิญ” ท่านหลินเชื้อเชิญให้ทุกคนตามสบาย

เติ้งจ้งเหวินก็รีบคำนับทันที “บุตรเขยขอน้อมคารวะท่านพ่อตา”

แต่ยังไม่ทันเริ่มคารวะ ทันใดนั้นก็มีเสียงพัดทองคำดังลั่นมาจากประตูใหญ่ “หยุดก่อน”

“放这理,谢谢。”

“来,拿到这理来。”

“金葵扇到哪儿去了?今天请期这样的大事她也不在。她到哪儿去了?”

“她有要事要办,我怕会误了吉时,所以我自己先来,她正赶来。不用担心。”

“哎,你家小姐到哪儿去了?她做媒人怎样像断线风筝似的。”

“我怎么会知道?我也不知道。”

“她真是,做事怎可以这么没交代 (jiāodài,to account for,to make clear)。”

“林老爷。林老爷来了。”

“啊,请,请”

“小婿叩见(kòujiàn,to kowtow in salute)岳父大人。”

“慢着。”


“ใช่แล้ว ยังเรียกท่านพ่อตาไม่ได้ เพราะว่ายังไม่ได้ผ่านพิธีไหว้ฟ้าดิน ดังนั้นตอนนี้ข้าสมควรเรียกท่านว่า...” เติ้งจ้งเหวินก็ยังทำหน้าตายเล่นลูกไม้ต่อ “น้อมคารวะท่านว่าที่พ่อตา”

แต่ไป่เหอไม่เล่นด้วยแล้ว “ไม่ต้องแล้ว ไม่ต้องมีพิธีไว้ฟ้าดินแล้ว”

คราวนี้ท่านหลินสะดุ้ง “พัดทองคำท่านว่าอะไรนะ?”

“ข้าใช้เวลาทั้งคืนไปที่ซานชิงเหรินสืบค้น สลักชื่อของเจ้าในทะเบียนบ้านที่แท้มันของปลอม” ไป่เหอโกรธจัด “ทะเบียนบ้านปลอมแบบนี้ ฐานะของเจ้าก็ปลอมด้วย ฐานะเติ้งจ้งเหวินผู้นี้น่าสงสัยมาก”

แต่เติ้งจ้งเหวินก็ยังไม่ยอมรับ “เจ้าอย่ามาพ่นเลือดใส่ข้าหน่อยเลย มีหลักฐานอะไร”

“ผิงอันนั่นแหละหลักฐานที่ดีที่สุดล่ะ จะให้เอาเขาไปอำเภอสอบสวนอีกคนไหม”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา เจ้าไม่ต้องไปเดือดร้อนเขาหรอก เจ้าว่ามา จะเอายังไง” เติ้งจ้งเหวินเถียงกับไป่เหอต่อหน้าท่านหลิน ซึ่งตอนนียังงงเหมือนท่านผู้อ่านว่าเกิดอะไรขึ้น

“对,因为我们还没迎亲。所以现在我该说。。。”

“叩见 (kòujiàn, น้อมคำนับ) 未来岳父大人。”

“不用了。不会再有迎亲之礼。”

“金葵扇你说什么。”

“我连夜再三请人监证 (jiān zhèng,supervise to prove)。 你户籍上的官印根本是假的。既然户籍是假的,身分也是假的了。邓仲文这身分大有问题。”

“你不要含血喷人(hán xuè pēn rén,hold in mouth,blood,spurt,people)。有什么证据?”

“平安就是最好的证据。要不要连他也送官究办?”

“这件事不不关他的事,你不要联累他。你说, 你想怎样。”

เหลียนไป่เหอยืนจังก้าคุยกับเติ้งจ้งเหวินอย่างไม่เกรงใจ ปล่อยให้ท่านหลินงงต่อไป
“ถือโอกาสที่ข้าวสารยังไม่กลายเป็นข้าวสุก เพิกถอนการแต่งงาน”

“ถอนการแต่งงาน?” ท่านหลินยิ่งตกใจ มองหน้าคนโน้นทีคนนี้ทีเพื่อหาคำตอบ

เติ้งจ้งเหวินบอก “งานมงคลสกุลหลินเป็นเรื่องใหญ่ของเมืองนี้ ตอนนี้เพิ่งจะมาบอกเพิกถอนงานแต่ง คนจะได้หัวเราะเอาทั้งเมือง จริง ๆ ถ้าเจ้าไม่พูดข้าก็ไม่พูด ก็ไม่มีใครรู้เรื่องหรอก อีกอย่าง พัดทองคำที่เพิ่งขึ้นป้ายทองอย่างเจ้า เกิดเรื่องสะพัดออกไป มันก็ไม่ดีกับเจ้าเหมือนกัน”

“ก็เพราะเรื่องมันหมายถึงยี่ห้อป้ายทองของข้าด้วยน่ะสิ ข้าถึงต้องมาหยุดงานมงคลครั้งนี้ ถ้าหากปล่อยให้เจ้าหลอกต่อไปอีก ข้าพัดทองคำยังมีหน้าอยู่อีกหรือ”

“พัดทองคำ พัดทองคำ เจ้าไม่อยากไว้หน้าตัวเองก็ไม่ต้องตื่นเต้นไป คนอื่นอย่างท่านหลินยังคงเป็นห่วงหน้าตาตัวเองอยู่ ท่านน่ะเป็นตระกูลขุนนาง รับราชการมาสามรุ่น นอกจากนี้ ใคร ๆ ก็รู้ว่าคุณหนูหลินก็ดื่มชามงคลแล้ว วันนี้ถ้าไม่แต่งล่ะก็ วันหลังจะมีหน้าไปพบผู้คนได้อย่างไร วันหลังไหนเลยจะมีใครต้องการนางอีก” เติ้งจ้งเหวินพูดเหมือนกับจะบอกความนัยสำคัญอะไรบางอย่างกับท่านหลินโดยเฉพาะ

“趁(chèn,take advantage of)还没米已成熟饭,退婚。”

“退婚?”

“林家大婚事城中盛事 (shèngshì,grand occasion), 现在才退婚,会让人家笑活。其实你不说我不说,便没人知道。何况 (hékuàng,besides) 你金葵扇这个金漆招牌。若然传扬(chuányáng,to spread by word of mouth)出去,你也没好处。”

“正因为事为了我的金漆招牌,才要阻止这门亲事。如果让你蒙混 (ménghùn,to deceive) 过关 (guòguān,get through it) 的,我金葵扇还有面子吗?”

“金葵扇。。。你不要面子不要紧,人家林家老爷却要面子。人家书香世代,三代为官,而且谁都知道林家小姐以吃过人家茶礼,今天不嫁,以后怎么见人?以后还有谁肯要她?”


และแล้วก็มีเสียงทุ้ม ๆ สุภาพของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้นมาจากประตูด้านนอก “ข้าต้องการ!”

ผู้ที่เข้ามาเป็นชายหนุ่มรูปงาม กิริยาสุภาพเรียบร้อย แต่งกายด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์ธรรมดา ๆ แต่สะอาดสะอ้าน ดูทีเดียวก็รู้ว่าเป็นลูกผู้ดีมีการศึกษา แต่ฐานะปานกลาง เขาเข้ามาด้วยท่าทางร้อนใจ สีหน้าแสดงความวิตกเป็นห่วง แววตาหม่นหมอง สีหน้าเศร้าสร้อย

“หลิวซื่อกวง” ท่านหลินหน้าเข้มขึ้นทันทีที่เห็นชายหนุ่มผู้นี้ แล้วเอ่ยชื่อเขาอย่างไม่พอใจ ที่แท้หลิวซื่อกวงคนนี้ คือชื่อที่อยู่ในกลอนแรกพบที่เติ้งจ้งเหวินฝากไว้ให้กับคุณหนูหลินชุ่ยเจิน!

“ท่านหลิน” หลิวซื่อกวงคารวะท่านหลินด้วยความนับถือ แต่กลับถูกท่านหลินสะบัดหน้าใส่

“เจ้ามาทำไม?”

ไป่เหอจ้องมองดูหลิวซื่อกวงตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า แล้วเข้ามาถาม “ท่านชื่ออะไรกวงนะ ท่านเป็นใคร”

หลิวซื่อกวงเริ่มแนะนำตนเองด้วยวาจาสุภาพอ่อนโยน อีกทั้งเป็นการแจ้งความจำนงถึงเหตุแห่งการมาเยือน ”ข้ากับชุ่ยเจินรักกันมาตั้งแต่เล็กแล้ว เดินเที่ยวเล่นม้าไม้ด้วยกันมา แต่ว่าบิดาข้าและท่านหลินไม่ลงรอยกัน จึงขัดขวางการแต่งงานของข้ากับชุ่ยเจิน เดิมทีพวกเราตั้งแต่จะหนีไปด้วยกัน ในคืนที่เรานัดกันนั้น ข้าเกิดทำให้บิดาจับได้ จึงจับข้าไว้ ไม่ให้ข้าไปหาชุ่ยเจิน” สีหน้าหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด “แต่ว่าตั้งแต่ที่ข้ารู้ข่าวการแต่งงานของชุ่ยเจิน ข้าก็ไม่สนอะไรอีกแล้ว แม้ตายก็ยอม สุดท้ายแล้วได้รับความเห็นใจจากบิดา จึงยอมปล่อยข้ามานี่”

เติ้งจ้งเหวินเอ่ยต่อท่านหลิน “ท่านหลิน พวกเขารับราชการเป็นขุนนางมาสามรุ่นนะ ท่านรับได้ไหม?”

หลิวซื่อกวงจีงรีบกล่าวต่อ “สกุลหลิวของข้ารับราชการมาสามรุ่น เป็นครอบครัวขุนนาง เป็นบัณฑิตระดับจิ้นซื่อสี่ท่าน เป็นระดับนายพลสามท่าน มีสองท่านเป็นผู้ช่วยเสนาบดี และมีผู้เป็นถึงอำมาตย์อีกหนึ่งท่าน”

เติ้งจ้งเหวินยิ่งเชียร์ “โอ้โฮ นี่มันกิ่งทองใบหยกของแท้เลยนะนี่ ทำไมถึงได้เหมาะสมกับอย่างนี้” แต่ท่านหลินยังไม่ยอมรับ หันหน้าไม่มอง จนเติ้งจ้งเหวินต้องช่วยต่อ “แต่ว่าท่านหลินไม่ชอบที่เขาเหมาะสมถึงขนาดนี้หรือเปล่านะ ท่านคงไม่ชอบที่พวกท่านฐานะดูธรรมดาไม่อาจทัดเทียมท่านหลิน”

คราวนี้ท่านหลินอดรนทนไม่ได้ ต้องเอ่ยออกมา “ข้าน่ะไม่ใจแคบอย่างนั้นหรอก แต่ว่า ลูกสาวข้าต่างหากที่สุดท้ายแล้วไม่อาจจะควรคู่กับเขา” แล้วท่านหลินก็มีสีหน้าสลดลง

“ท่านหลิน” หลิวซื่อกวงตกใจกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปของท่านหลิน ด้วยเกรงว่าได้เกิดอะไรไม่ดีขึ้นแล้ว

“我要。”

“刘世光。”

“林老爷”

”你来干嘛?”

“你是什么光?是什么人?”

“我和翠贞自小就是。。。两情相悦 (yuè,pleased),青梅竹马,但因为我爹和林老爷意气之争。阻扰 (zǔrǎo,obstruct) 我和翠贞之间的婚事。我们决定一起私奔,但就在私奔当晚,我让爹给抓住,一直关起来,不让我间翠贞。但当我知道翠贞出嫁的消息,我就不顾(bùgù, regardless of) 一切 (everything), 甚至 (shènzhì,even) 以死相逼。最后得到我爹的谅解(liàngjiě, to understand; to make allowances for; understanding), 把我放了。”

“林老爷,他们三代为官,你配得上吗?”

“我刘家也是三代为官还是书香门第 (méndì,family status),曾经出时四个进士,三个将军,两个侍郎 (shìláng,assistang minister) 以及一个尚书。”

“哇,那真的是门当户对 (mén dāng hù duì)。怎么会这么匹配?不过会不会是林老爷不喜欢这么匹配?嫌 (xián,dislike) 你们跟他平起平坐。”

“我才不会那么小器,不过,说到底我女儿是不会许配给他的。”

“林老爷。。”

แต่ก่อนที่มีการสนทนาจะดำเนินต่อไป หลินชุ่ยเจินหรือคุณหนูหลินก็เดินออกมาจากห้องด้านใน แววตาบนหน้ากากเหล็กเศร้าหมองไม่ต่างจากหลิวซื่อกวง “ท่านพ่อ ต่อให้ตอนนี้ท่านยอมยกลูกให้ซื่อกวง ก็กลัวว่าซื่อกวงจะไม่อยากแต่งกับลูกแล้ว” เสียงสั่นเครือตลอดเวลาที่พูด ทำให้ซื่อกวงทอดถอนใจเป็นอย่างยิ่ง

“ชุ่ยเจิน”

“ซื่อกวง”

หนุ่มสาวทั้งสองได้แต่เรียกชื่อกันอยู่คนละด้านของห้องโถง เสียงบอกถึงความรักที่ต้องจากพรากกันช่างสะท้อนใจยิ่งนัก

“爹。。就算现在你肯把女儿嫁给世光,恐怕世光也未必肯娶女儿。”

“翠贞。” “世光。”


และแล้วหลินชุ่ยเจินก็ค่อย ๆ เอามือนุ่มนวลถอดหน้ากากเหล็กออกมาเผยให้เห็นสิ่งที่ปิดบังซ่อนอยู่ ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากเหล็กนั้น เป็นแผลเป็นขนาดใหญ่ที่ร่องรอยของเนื้อเน่าเฟะยังเห็นอยู่ได้ชัด เพราะบางแห่งยังมีแผลเละ ๆ ที่ยังแห้งไม่สนิท น่าขยะแขยงขนลุก

“อื๋อว์ หน้าปีศาจชัด ๆ” เติ้งจ้งเหวินบรรยายเสริมอย่างตั้งใจทดสอบใคร

“ขอถามว่าตอนนี้ข้าเป็นแบบนี้แล้ว เจ้ายังต้องการข้าอีกหรือเปล่า” ชุ่ยเจินมองหน้าซื่อกวงแล้วถาม

“ชุ่ยเจิน คนที่ข้ารักคือตัวเจ้า ไม่ใช่เพราะเจ้างดงาม ถ้าหากเป็นเพราะรูปลักษณ์ภายนอกทำให้เจ้ารู้สึกว่าเราไม่เหมาะสมกันแล้ว ข้าซื่อกวงก็ยินดีจะเป็นเพื่อนของเจ้า..” แล้วเขาก็เดินไปคว้าเอากรรไกรที่วางอยู่บนโต๊ะ หมายจะกรีดหน้าตัวเอง

โชคดีที่เติ้งจ้งเหวินขัดขวางได้พอดี ปัดกรรไกรให้ตกพื้นไปก่อนซื่อกวงจะกรีดถึงใบหน้า “ท่านทำอย่างนี้คุ้มหรือ”

ชุ่ยเจินรู้สึกปลาบปลื้มใจอย่างที่สุด “ซื่อกวง ข้ารู้ ข้ารู้ เจ้ามีรักจริง” แล้วนางก็โผเข้ากอดชายคนรักทั้งน้ำตา

“ชุ่ยเจิน” ซื่อกวงโผรับและกอดนางอย่างทะนุถนอมโดยไม่รังเกียจใบหน้าที่เน่าเฟะดวงนั้น

“哇,母夜叉(像鬼呀)(mǔyèchā,witch)。”

“试问我现在这个样子,你还会肯要我吗?”

“翠贞,我喜欢的是你的人,不是你的样貌,如果是因为外表令你觉得不配合,世光愿意陪你。”

“你这是何苦 (hékǔ,is it worth the trouble) 呢?”

“世光,我知道。。。你是真心的。”

“翠贞。”


ภาพความรักของซื่อกวงและชุ่ยเจินทำให้ห้องโถงอันใหญ่โตของสกุลหลินเงียบไปพักใหญ่ ทั้งเติ้งจ้งเหวิน เหลียนไป่เหอ แม้กระทั่งท่านหลินเองก็รู้สึกตื้นตันใจซาบซื้งใจเป็นอย่างยิ่ง

เติ้งจ้งเหวินกล่าวขึ้นมาเบา ๆ “ท่านทั้งสองช่างเป็นนกยวนยางที่แสนรันทดยิ่งนัก แม้ฟ้าดินก็ยังเห็นใจ ขอถามหน่อยเถอะว่ายังจะมีใครมีกะจิตกะใจที่จะแยกพวกท่านออกจากกันอีก” แล้วก็เสียงดังขึ้นมาร้องว่า “เอาล่ะ ข้าขอส่งเสริมพวกท่าน ข้ายอมเพิกถอนการแต่งงาน”

“เจ้ายอมถอนการแต่งงานหรือ?” เหลียนไป่เหอตาโตถาม

“ก็ถ้าคว้าส้มเช้งไม่ได้ ก็คว้าส้มเขียวหวานมาสักสองลูกก็ยังดี ยังไงก็ดี ถ้าข้ายอมถอนการแต่ง พวกเขาสองคนถึงสามารถอยู่ด้วยกันได้ อีกอย่าง ข้าเองก็มีอาชีพพ่อสื่อ ดังนั้น งานมงคลครั้งนี้ ก็ต้องให้ข้าเป็นคนรับเป็นพ่อสื่อเองถึงจะถูกล่ะ” ในที่สุดเติ้งจ้งเหวินก็เผยไต๋ที่ซ่อนมานาน

คราวนี้เหลียนไป่เหอเริ่มเข้าใจหลังจากค่อย ๆ ได้ปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด

“อ้อ พูดไปพูดมาที่แท้ก็จะมาแย่งค่าสื่อกับข้านี่เอง” นางสาดใส่เติ้งจ้งเหวิน

“ก็ถ้าเจ้ามีปัญญาแย่งเอาค่าสื่อไป ก็แย่งไปสิ แต่ไม่มีข้าเขียนใบเพิกถอนการแต่งงาน อย่าว่าแต่เจ้าเป็นแค่พัดทองคำ ต่อให้ท่านเทียนอ๋องมาก็ไม่ปัญญา” เติ้งจ้งเหวินลอยหน้าลอยตาพูดอย่างกวนอวัยวะส่วนล่างที่สุด

“เจ้า เจ้า” เหลียนไป่เหอโกรธจนลมออกหู เพราะหมดปัญญาสู้กับจอมเจ้าเล่ห์อย่างเติ้งจ้งเหวิน

“อันที่จริงนะ ครั้งนี้ข้ายอมเพิกถอนการแต่งงาน สำหรับเจ้าแล้ว นับเป็นข้อดี อย่างน้อยที่สุด เจ้าก็ไม่ต้องถูกตรวจสอบ นอกจากนี้ ก็ยังไม่มีใครเขารู้ว่าที่แท้พัดทองคำก็แจ้งข้อมูลผิดเป็นเหมือนกัน เจ้าน่ะนอกจากจะหาเงินน้อยลงหน่อยแล้ว ก็ยังได้รักษาหน้ารักษาตาไว้อีก” ถ้าใครเป็นพัดทองคำคงอยากจะกระโดดเข้าทำร้ายเติ้งจ้งเหวินเสียในบัดดล

แต่ก่อนที่พัดทองคำจะขยับเท้า ท่านหลินก็เข้ามาเป็นกรรมการห้ามทัพไว้ทัน
“เอาเถอะ พัดทองคำ ข้าจะมอบเงินให้ท่านหนึ่งพันตำลึงเป็นการขอบคุณที่หลายวันมานี้มาช่วยงานตระกูลหลินของข้า ก็ขอให้เรื่องนี้จบลงโดยดีเถอะนะ”

“你们这一双苦命莺鸯。真的教天地为之动容。试问,还哪会有人忍心 (rěnxīn,have heart to) 拆散 (chāisàn,to break up (a marriage, family etc))。好,我成全你们,我退婚。”

“你肯退婚?”

“拿不到橙子,我也要拿两个桔。怎么说都是为我肯退婚,他们才可以在一起。而我也是做媒人的,所以你们这一门亲事,由我做媒也是应该的。”

“哦,说到底你是向我的媒人红包打主意。”

“你有本事拿红包便拿去。但没有我一纸退婚书,别说是你金葵扇,天王老子到来也做不成。”

“你。。。”

“其实这次我肯退婚,对你来说也是一件好事。起码你不用让人家审查(shěnchá,investivate),再者(zàizhě,moreover),也没人知道原来金葵扇也会错报资料,你除了少嫌点钱之外,你还抱住不少面子。”

“金葵扇,我给你一千两银子当是酬谢(chóuxiè,to thank with a gift)你多天来为我林家奔波(bēnbō,to be constantly on the move) 的红包,这件事就此了不断 (this will finish without interruption)。”


ติดตามอ่านตอนต่อไปในบล็อกหน้าจ้ะ


โกวเปียเล่าเรื่อง โดยถอดscriptละครจากเรื่อง “金牌冰人”


ภาพประกอบจาก http://www.laiba.tianya.com, http://www.bing.image.com// http://www.tupian99.cn, 微薄迷上中国风, 微薄唯美中国风,微薄古风



Pang-Pouille/Jun 3, 2012




Create Date : 03 มิถุนายน 2555
Last Update : 29 สิงหาคม 2555 8:12:15 น. 2 comments
Counter : 3443 Pageviews.

 
สวัสดีค่ะพี่ปี เพราะว่าอ่านบล๊อกแล้ว อ่านสำนวน ต่ายรู้เลยว่าต้องมีความรุ้ภาษษจีนที่ดีมากๆๆเลยค่ะ เพราะแปลได้ดีมากๆๆ ยังไงต่ายจะเข้ามาเก็บความรู้เยอะๆๆนะคะ

ขอบคุณที่ทำบล๊อกดีๆๆแบบนี้ค่ะ ต่ายชอบอ่านมากเลยค่ะ


โดย: ต่ายจัง (nuanapa ) วันที่: 3 มิถุนายน 2555 เวลา:16:50:03 น.  

 
สวัสดีค่ะ คุณเปีย เรียกต่ายเฉยๆ ก็ได้ค่ะ ขอบคุณสำหรับคอมเมนส์ค่ะ

ต่ายชอบล๊อกคุณเปียมากค่ะ เพราะให้ความรู้มาก แล้วสำนวนการแปลดีจริงๆนะคะ เพราะต่ายอยู่เซียงไฮ้มาหลายปี ถึงเรียนระดับ ปริญญาเอก แต่ว่าการแปลหรือการอ่านหนังสือภาษาจีนไม่ได้ดีขนาดนี้เลยค่ะ

ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ชมต่ายเยอะเลย เขินค่ะ


โดย: ต่ายจัง (nuanapa ) วันที่: 3 มิถุนายน 2555 เวลา:21:50:30 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
Pang-Pouille
Location :
上海 เซึียงไฮ้ China

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 13 คน [?]






Blog ใหม่วันนี้


ภาพดี ๆ...โลกนี้มีให้ดู

ภาพดอกไม้สวย ๆ จากประเทศจีน


Story เล็ก ๆ กับวัฒนธรรมจีน

ชวนกันกินติ่มซำฮ่องกงที่เซียงไฮ้


ที่บล็อก ภาพดี ๆ โลกนี้มีให้ดู

อย่าลืมแวะชมฤดูใบไม้ผลิที่เซี่ยงไฮ้


Hobbies แสนรัก

ความรู้งานฝีมือจากเมืองจีน

วิธีทำกระเป๋าใส่กุญแจ




สงวนลิขสิทธิ์ตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2539 ห้ามละเมิดไม่ว่าการลอกเลียน นำรูป ข้อความที่เขียนไว้หรือส่วนหนึ่งส่วนใดในบล็อกแห่งนี้ ไปเผยแพร่อ้างอิง โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล็อก

hits
Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2555
 
3 มิถุนายน 2555
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Pang-Pouille's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.