space
space
space
 
เมษายน 2559
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
space
space
26 เมษายน 2559
space
space
space

Center เปรียว...( ตอน 1 จับปู)
Center เปรียว.....(ตอน 1 จับปู)
เขียนโดย : คุณยายวรนาถ


“จดหมายหน่ะมะนาว”
“หื่อ” มะนาวหยิบจดหมายรายงานตัวเล็กๆขึ้นมาอ่านอย่างตื่นเต้น
“ไปทำอะไรมาอีก จดหมายอะไร” แม่ถามด้วยความสงสัยแกมฉงนเพราะไม่แน่ใจกับพฤติกรรมของลูกสาวจอมเซี้ยวคนนี้ว่าจะไปทำเรื่องอะไรมา
“โถ...แม่จ๋า ไม่ต้องห่วงหรอกจ่ะ ลูกสาวคนนี้ไม่ทำให้แม่ผิดหวังหรอกจ่ะ รับรอง” หล่อนพูดเป็นมั่นเป็นเหมาะ พร้อมกับฉีกซองจดหมายที่มีตรากองทัพบกนั่นออก
“นางสาวกฤติยาภา แก่นกระโทก ลำดับที่......รายงานตัววันที่..........ระเบียบ.....ข้อควรปฏิบัติ........สิ่งที่ต้องนำไป.............”


“โอ้ แม่ แม่ แม่.....เขาเรียกให้ไปรายงานตัวแล้วหล่ะ ดีใจจังแม่” มะนาวกระโดดหอมแก้มแม่1 ทีด้วยความตื่นเต้น
“ขอดร๊อปเรียนสักปีนะ..... ไปเป็นทหารพรานก่อน”
“เฮ้ย” แม่อุทานเสียงดัง
“อะไร? ยังไง?.....”
“โห!...แม่! ปีเดียวเอง น่าน่ะ.... น่าน่ะ....”
“ไม่ได้! แกจะบ้าไปแล้วรึ อย่าเอาอนาคตมาล้อเล่นแบบนี้ ชั้นไม่ชอบ! ” แม่เสียงดังขึ้น


จิตราเลี้ยงดูฟูมฟักลูกสาวคนนี้มาแบบซิงเกิ้ลมัม มะนาวเติบโตมาโดยปราศจากพ่อ เธอจึงเติบโตมามีนิสัยกระเดียดไปทางผู้ชาย แต่เธอก้อเป็นเด็กดีและเชื่อฟังคำสั่งสอนของจิตราเป็นอย่างดี เพียงแต่ว่าการเกิดมาในครอบครัวที่ไม่มีผู้ชาย มะนาวจึงสร้างเกราะให้ตัวเองอย่างเข้มแข็ง เพื่อที่จะปกป้องตังเองและผู้ที่เป็นแม่ได้ จิตราเป็นครูบ้านนอกชนบทเงียบๆทางภาคอิสาน ฉะนั้นการที่รู้ว่าลูกสาวตัวเองซึ่งปัจจุบันอายุ 18 แล้ว กำลังเรียนวิทยาลัยครูอยู่ปีหนึ่งเพื่อเจริญรอยตามผู้เป็นแม่ ขออนุญาตดร๊อบเรียนไปเป็นทหารพราน 1 ปี เรื่องนี้จึงเป็นเรื่องที่ยอมกันไม่ได้อย่างเด็ดขาด
“มะนาว!”
“จ๋า”
“ลืมไปซะ!” จิตรายื่นคำขาด
“ชั้นไม่อนุญาต!”
“แม่!”
“ไม่ก้อคือไม่!” แม่ยังยืนยันคำเดิม


เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจดวงน้อยๆของเด็กสาวช่างฝันคนนี้ แม่จ๋า...มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย แค่หนูไฝ่ฝันอยากสวมเครื่องแบบทหาร อยากใส่รองเท้าคอมแบท หนูอยากเท่ห์บ้าง หนูอยากรู้ว่าในค่ายเขาทำอะไรบ้าง หนูอยากยิงปืน หนูอยากฝึกทหาร อีกอย่างเครื่องแบบและอุปกรณ์ต่างๆเขาแจกให้หมดเลย ทั้งอาหารที่พักทุกอย่างฟรีหมด แถมมีเงินเดือนให้อีก หนูอยากไป หนูอยากไปค่ะ ใครก้อได้ช่วยอธิบายให้แม่เข้าใจมะนาวที!


น้ำตาแห่งความผิดหวังไหลออกมาเงียบๆไร้เสียงสะอื้นแม้แต่น้อย เหตุผลของแม่และเหตุผลของมะนาวต่างกัน มุมมองของจิตราเธอเพียงแต่ต้องการให้ลูกเป็นครูเหมือนที่ตั้งใจไว้ ดำเนินชีวิตปกติเรียบๆตามวิถีชาวบ้านตามประสาแม่ลูก แต่สำหรับเด็กที่ไม่เคยออกจากบ้านไปไหนเลยอย่างมะนาว การได้ไปฝึกทหารสัก 1 ปี มันเป็นความปารถนาอย่างแรงกล้า การแอบหนีแม่ไปสมัครสอบคัดเลือกเธอได้โกหกแม่ว่าไปสอบเรียนต่อที่วิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพโดยจิตราไม่เคยสะกิดใจเลยว่า ลูกสาวแอบไปสอบคัดเลือกเป็นทหารพราน และนี่คือหลักฐานยืนยันว่าหล่อนผ่านเกณฑ์ หล่อนจะพิสูจน์ให้แม่รู้ว่าหล่อนทำได้...........


จิตราเงียบ
มะนาวก้อเงียบ
มะนาวไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้ ทำไมพวกผู้ใหญ่ถึงต้องคิดเยอะจัง กะแค่ปีเดียว เดี๋ยวเธอก้อจะกลับมาเรียนต่อแล้ว อุตส่าห์ไปสอบทั้งข้อเขียน ทั้งทดสอบสมรรถภาพจนผ่านได้ขนาดนี้แล้ว ขอล่ะน่ะแม่จ๋า ประสบการณ์ครั้งนี้ ให้โอกาสหนูสักครั้ง มะนาวตัดสินใจเดี๋ยวนั้นเป็นไงเป็นกันในเมื่อหัวใจเรียกร้องเสียงดัง ยังไงก้อต้องทำตามใจปารถนาให้ได้


ก่อนวันรายงานตัว 1 วัน เธอจึงตัดสินใจแพคกระเป๋า เดินทางไปรายงานตัวที่กรุงเทพ โดยทิ้งข้อความสั้นๆไว้ให้จิตรา “แม่จ๋า... หนูขอไปตามหาฝันของหนู 1 ปีนะคะ หนูดร็อปเรียนเรียบร้อยแล้ว ครบ 1 ปีหนูจะกลับมา รักแม่มากๆนะจ๊ะ ดูแลตัวเองด้วยจ่ะ”
จิตราพบจดหมายฉบับนี้ในวันรุ่งขึ้น เธอถอนหายใจในการตัดสินใจของลูก เป็นครั้งแรกที่ลูกไม่เชื่อฟังหล่อน ไม่เป็นไรหรอกลูกถ้าหากลูกตัดสินใจผิดแม่ก้อพร้อมที่จะให้อภัย แต่เธอเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่า มะนาวไม่ใช่เด็กเหลวไหล เธอมุ่งมั่นมากและเธอต้องกลับมาในเวลา 1 ปี ตามสัญญา.....น้ำตาของคนผู้เป็นแม่ไหลริน มะนาวมัดมือชกแม่อย่างปฏิเสธไม่ได้ ขอให้ลูกไปดี เจอะเจอแต่คนดีๆ นะลูกนะ จิตราได้แต่อวยพรลูกเงียบๆ


“นางสาวกฤติยา แก่นกระโทก มามั๊ย?” เสียงจ่าสาวเรียกชื่อมะนาวเสียงดังฟังชัด "รายงานตัวด้วย"
“มาค่ะ.........หนู นางสาวกฤติยา แก่นกระโทกค่ะ”
หลังจากนั่งรถ ประมาณ 7 ชั่วโมงมะนาวก้อมาปรากฏตัวที่โรงเรียนเสนารักษ์ กรมการแพทย์ฯ โดย กองกำลังทหารพรานกองทัพบกกำหนดให้ที่นี่เป็นสถานที่รายงานตัวของทหารพรานหญิงคนใหม่ทั้ง 60 คนที่ผ่าเกณฑ์คัดเลือกในครั้งนี้


มะนาวตื่นเต้นมาก เด็กสาวๆหน้าตาน่ารักๆผิวพรรณดีทั้ง 60 คนมารวมกันที่นี่ บางคนพาพ่อแม่มาด้วย บรรยากาศเหมือนมาส่งทหารเกณฑ์เข้าค่ายไงไม่รู้ ส่วนตัวเธอเองสะพายกระเป๋าเดินทางใบเล็กๆมาอย่างโดดเดี่ยว ไร้ผู้ปกครองมาด้วย
“ผู้ปกครองมามั๊ย กฤติยา .....ผู้ปกครองต้องเซ็นยินยอมด้วย”
“ผู้ปกครองหรือคะ? ” มะนาวงงๆ เอาละซิผู้ปกครองเราไม่มี เอาไง
“แป๊บค่ะ เดี๋ยวผู้ปกครองมาค่ะ.. ”........พูดจบหล่อนก็เหลียวไปรอบๆ ทหาร ทหาร ทหาร ใครหนอใคร ใครพอที่จะช่วยเราได้ในยามนี้ มองซ้ายมองขวา เหลียวไปเจอผู้กองวัยกลางคน ท่าทางใจดียืนให้บริการตอบคำถามกับผู้ปกครองที่มาส่ง ด้วยท่าทางเป็นมิตร ดูท่าน่าจะพึ่งได้ในยามคับขัน


“คุณลุงขา หนูมมาจากต่างจังหวัดค่ะ ผู้ปกครองไม่ว่างมาด้วย ไม่มีใครเซ็นเอกสารให้หนู รบกวนคุณลุงเป็นผู้ปกครองให้หนู ได้ไหมคะ? ”
ผู้กองผิวหมึกหันมามองมะนาวอย่างเอ็นดู
“จริงรึ มาคนเดียวรึเรา”
“ค่ะ. ”..........ทำตาปริบๆอย่างน่าสงสาร
“เอ้า....ลองดู”
เสร็จมะนาวล่ะ! ผู้กองใจดี ไปดำเนินการทางเอกสารให้มะนาวจนเรียบร้อยทุกอย่าง แต่ว่าปัญหาเกิดอีกแล้ว เมื่อเรียกรวมพล แนะนำตัวเองเรียบร้อย และมีคำสั่งว่า ทหารพรานหญิงทุกนายต้องมารวมกันในวันรุ่งขึ้น 7 โมงเช้า การแต่งกาย เสื้อยีดดำ กางเกงวอร์มดำ รองเท้าผ้าใบสีดำ ถุงเท้าดำ ห้ามมาสาย ล้อหมุนตรงเวลา


ปัญหาเกิดอีกแล้ว แล้วหนูจะไปพักที่ไหน ไอ้เด็กต่างจังหวัดหลายๆคนที่มารายงานตัววันนี้ มองหน้ากันแล่กแล่ก เอาไงดี ผู้กองคนเดิมเดินมาถามเหมือนจะอ่านใจพวกเราออก
“หนูหนู ถ้ามาจากต่างจังหวัดไม่มีที่พัก ไปพักบ้านพ่อ.” ...........โอ พระเจ้า พ่อผู้กองคนนี้เหมือนพ่อพระมาโปรดเด็กต่างจังหวัดอย่างพวกเราจริงๆค่ะ ว่าแล้วมะนาวก้อโดดขึ้นรถกระบะของพ่อผู้กองพร้อมเพื่อนต่างจังหวัดร่วมชะตากรรมอีกประมาณ 10 กว่าคน


กรุงเทพ กรุงเทพ กรุงเทพ นี่หรือกรุงเทพ รถก้อติด หมอกควันก้อเยอะ คนก้อเยอะ ทำไมชั้นถึงโหยหาอยากมานักหนากรุงเทพ ทำไมกรุงเทพถึงได้ร้องเรียกชั้นหนอ แค่รถติดแค่นี้ชั้นก้อรู้สึกอ่อนล้ามากมายถึงเพียงนี้ ภารกิจวันนี้เสร็จสิ้นลงไปด้วยความตื่นเต้นโกลาหล มะนาวเอ๋ยป่านนี้แม่จะเป็นไง หนีมาดื้อๆ แม่จะเสียใจเพียงไร สะท้อนใจวาบๆ แต่ก้ออดเข้าข้างตัวเองนิ่ดๆ เราไม่ได้ทำไรผิดนี่นา แค่อยากมาฝึกทหารอยากฝึกระเบียบวินัยก้อเท่านั้นเอง


“นี่! ....แกชื่อไร”
มะนาวสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อถูกเพื่อนนั่งข้างๆเขี่ยแบบเกรงใจ
“หนูชื่อ มะนาว ”
“พี่ชื่อลำดวนนะ” .........เสียงเหน่อๆแบบภาษาอิสานของเพื่อนลำดวนแนะนำตัวเองกะเรา
“เรียกพี่แล้วกัน เพราะดูท่าจะเป็นน้องพี่มาก”
มะนาวเหลือบไปเห็นพี่ลำดวนเอากะละมังมาด้วยเลยเอ่ยถามว่า
“แล้วพี่เอากะละมังมาทำไมคะ?”
“ไว้ซักผ้า กัวไม่มีกะละมังซักผ้า แล้วแกมะมีรึ”
“ไม่มีค่ะ! เดี๋ยวมะนาวยืมพี่ลำดวนใช้บ้างเนอะ”
“ได้ ได้ .......” พี่ลำดวนเอื้อเฟื้อ


มะนาวแอบสังเกตุพี่ลำดวน เป็นคนอิสาน อัธยาศัยดี อายุมากกว่ามะนาวประมาณ 5 ปี ผิวคล้ำ ผมสั้นดัดหยิก ยิ้มแย้มแจ่มใส
“แกชื่อมะนาว ชั้นเอ่ดหว่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก” มะนาวตกใจเล็กน้อยกับการแนะนำตัวของเพื่อนอีกคน
“เป็นลูกทหาร อยู่ค่าย....พ่อไล่ให้มาคัดเลือกกะเขา ดันได้ซะนี่” เอ่ด ยักไหล่เล็กน้อย
“ เที่ยวหนักไปหน่อย พ่อเลยอยากดัดนิสัยหน่ะ ภาคอิสานเหมือนกัน”
เอ่ดกะมะนาวอายุเท่ากัน รู้สึกสบายใจกว่าคุยกะพี่ลำดวน เอ่ดมีกะเป๋าใบเดียว(เป้) ในกระเป๋าคงไม่มีใรมากเพราะไม่เยอะเท่าพี่ลำดวน แล้วเอ่ดยังทะลึ่งชี้ชวนให้มะนาวดูกะละมังพี่ลำดวน
แถมกระซิบเบาๆ
“จะบ้าเป่า เอากะละมังไปฝึกทหาร เอ่ดว่าแกเยอะหว่ะ”
มะนาวยิ้มๆ “พี่แกรอบคอบหน่ะเอ่ด เราไม่รู้ว่าไรจะเกิดขึ้นข้างหน้า มีไว้ก่อนหน่ะดีแล้ว”
“เดี๋ยวก้อโดนแกล้งตาย ค่ายทหารนะโว้ย มะใช่ไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กซะหน่อย”


พี่ลำดวนคงได้ยินเลยแอบค้อนเอ่ดซะหลายวง เจ้าเอ่ดไม่สนยังคงชวนโม้ต่อ
“เบื่อหว่ะ”
“ชีวิตวนเวียนวนเวียนไม่พ้นค่ายสักที ออกจากค่ายนี้ก้อย้ายไปอีกค่ายแค่นั้นเอง”
“แหม เอ่ด ในชีวิตเรา เราไม่เคยสัมผัสชีวิตในค่ายเลยนะ เอ่ดหน่ะโชคดี รู้จักค่ายเป็นอย่างดี”
“ถามจิง”
“หื้อ.......”


คืนนั้น มะนาวรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ จะเกิดอะไรขึ้น ชีวิตจะเปลี่ยนแปลงมากมายเพียงไร มะนาวยังคิดไม่ออกเลย บรรดาทหารทั้งหลายจะจัดการอย่างไรกับสาวๆที่น่ารักและสะสวยทั้ง 60 คน ครูฝึกผู้ชายหรือผู้หญิง พวกเขาจะดุร้ายเหมือนในหนังแอ๊คชั่นที่เธอเคยดูหรือไม่ เพราะสาวๆเหล่านี้ดูสับสนวุ่นวาย พูดมากตามประสาผู้หญิง ครูฝึกจะปวดเศียรเวียนเกล้าเพียงไร ยากที่จะจินตนาการ คงจะปวดหัวไปตามๆกันเลยหล่ะ!


“เด็กๆ นอนได้แล้ว พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้า” พ่อผู้กองออกมาเตือน
“ว้ายแกกก....”
“ชั้นลืมเอาผ้าอนามัยมาหว่ะ ลืมจิงๆ” เสียงใครคนหนึ่งโวยวายขึ้นมา
“ถ้าฉุกเฉิน ก้อเอาของพี่ก่อนก้อได้ “
“อย่ากลุ้มไปเลย”
แน่นอนเสียงนั้นต้องเป็นเสียงของพี่ลำดวนผู้รอบคอบ แล้วหล่อนก็ออธิบายว่าหล่อนเอามาทุกอย่างไม่ตกหล่นแม้กระทั่งกะละมัง
เสียงหัวเราะคิกๆ “ป้าแกบรมรอบคอบเลยหว่ะไอ้นาว”
“จุ๊ จุ๊ เอ่ด เงียบ เงียบ”
“ก้อด้ายยย”


“ตื่นเต้นมั๊ยพี่ วันพรุ่งนี้แล้ว”
“มากเลย พี่เป็นคนบ้านนอก มาสมัครเล่นๆ ทำไมถึงได้ก้อไม่รู้”
“ความสามารถพิเศษล่ะ พี่แสดงอะไรให้เขาดู”
“ร้องหมอลำจ่ะ ร้องยาวมากจนจบเพลง ดูเหมือนผู้ตัดสินจะมีเถียงกันด้วย”
“ไม่เป็นเอกฉันท์ แต่พี่ก้อรอดมาได้”
“มะนาวล่ะ แสดงความสามารถอะไรรึ”
“ร้องเพลงชาติค่ะ ไม่จบเพลงด้วย ผ่านเรยย”
“ก้อน่ารักซะขนาดนี้ มันก้อผ่านง่ายๆนะซิ” พี่ลำดวนมีค่อนข่อด
“แหม๋ พี่ก้อพูดเกิน” มะนาวกล่าวเรียบๆ
“ไอ้เจ้านั่นชื่อเอ่ดรึ”
“จ้า”
“มันพูดไม่กลัวใครเลยนะ ดิบนิดนึงด้วย”
“แหม๋ พี่ ก้อมันลูกทหารหน่ะ ทำไรก้อดิบนิดนึงงี้แหละ อย่าถือสามันเลย”


พี่ลำดวนเงียบไปแล้ว คงจะหลับไปแล้วด้วย ว่าแต่ใครไปเข้าฝันแกหนอ ให้ดัดผมติดหนังหัวมารายงานตัวหน่ะ ยิ่งโครงหน้าบ่งบอกถึงความเป็นอิสานแท้ด้วยแล้ว มองรวมๆดูไม่จืดเลยจริงๆ มะนาวมองไปเรื่อยๆสายตาก้อไปโฟกัสที่สาวนางหนึ่ง หล่อนนั่งสมาธินานมาก หลังจากที่สวดมนต์เงียบๆท่ามกลางความจ่อกแจ่กจอแจของทุกๆคน มาได้ระยะหนึ่งแล้ว
“แม่กำลังสวดมนต์ลูก” หล่อนพูดช้าๆเนิบๆ
“เรียกแม่ว่า แม่ดวงนะลูก”
“อ้าว แต่พี่เป็นพี่หนูไม่กี่ปีเอง ให้เรียกแม่เลยรึ”
“จ้า แม่รู้สึกดีค่ะ”
“ก้อได้ค่ะ แม่ดวง”
แม่ดวงยิ้มนิดๆ


“แล้วแม่ดวงมาได้ไงค่ะ ใครไปนิมนต์มาจากวัดรึ”
นั่นหน่ะไม่ใช่เสียงมะนาวหรอก แต่เป็นเสียงเจ้าเอ่ด แต่มะนาวก้ออยากรู้ไม่น้อยไปกว่าเจ้าเอ่ดเหมือนกัน
“เด็กพวกนี้พูดจาไม่สุภาพ”
เรามองหน้าเจ้าเอ่ดเลิ่กลั่ก “แกแหละเอ่ด แม่ดวงเหน็บแก”
“เอ่ดรึ?” “นอนดีก่า ไม่อยากใกล้วัดใกล้วา”
เจ้าเอ่ดตัดบท นอนหันหลังให้
“ถ้าแม่ดวงไม่อยากเล่า ไม่เป็นไรนะคะ มะนาวไม่รบกวน”
“เล่าซิ”
“มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งไปวัด และพูดถึงเรื่องนี้ บังเอิญแม่อยู่แถวนั้นพอดี ก้อเลยมาคัดเลือกกะเขา”
“แล้วแนวทางไม่สวนกระแสกันรึ”
“แล้วแม่จะฝึกไหวรึ”
“อยากจะทดสอบจิตใจตัวเองด้วย ไหวไม่ไหวค่อยว่ากัน”
“แต่แม่ไม่ได้มาคนเดียวนะ”
“แม่เอาธรรมมะมาด้วย ไว้กล่อมเกลาจิตใจพวกเรา”
“สาธุ” เสียงสาธุดังๆมาจากปากของเจ้าเอ่ด
“เอ่ด ชั้นว่าแกนอนไปเหอะ ชอบพาลให้เสียเรื่องอยู่เรื่อย” เอ่ดทำหน้าทะเล้นใส่


ทั้งหมดเงียบไปหมดแล้ว แม้แต่ตัวมะนาวเองก้อง่วงเต็มที ยกมือพนมระหว่างอก ขอให้สิ่งศักดิ์ทั้งหลาย เทวดาอารักษ์ที่ปกป้องคุ้มครองมะนาว ขอให้ท่านคุ้มครองให้มะนาวผ่านการฝึกฝนระเบียบวินัยครั้งใหญ่ในชีวิตครั้งนี้ให้ตลอดรอดฝั่ง สำเร็จตามหลักสูตรที่กำหนดไว้ด้วยเถิด สาธุ สาธุ........แล้วมะนาวก้อหลับไป


*************จบตอนจ้าาาา*************




Create Date : 26 เมษายน 2559
Last Update : 27 เมษายน 2559 11:32:33 น. 0 comments
Counter : 310 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
space

สมาชิกหมายเลข 3106261
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]






space
space
[Add สมาชิกหมายเลข 3106261's blog to your web]
space
space
space
space
space