space
space
space
<<
พฤษภาคม 2559
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
space
space
1 พฤษภาคม 2559
space
space
space

Center เปรียว...(ตอน 3 ช่วยหนูด้วยย)

Center เปรียว..( ตอน 3 ช่วยหนูด้วย)
เขียนโดย : คุณยายวรนาถ


ปรี๊ดดดด..........ปรี๊ดด.............เสียงนกหวีดปลุกดังสนั่นของเช้าวันใหม่ ไม่รู้ว่าพ่อคุณทูนหัวจะรีบตื่นอะไรนักหนา นี่มันตีห้าครึ่งเองน่ะ ของีบต่ออีกสัก 10 นาทีไม่ได้เหรอ? การเรียกรวมพลตอนเช้าถือว่าเป็นเรื่องปกติ วิ่ง วิ่ง วิ่ง ....ไม่รู้รวมกันได้กี่กิโลเมตร เอาเป็นว่าวิ่งไปครูฝึกก้อพาร้องเพลงไป .....รู้เขาหลอกแต่เต็มใจให้หลอก ยิ้มข้างนอกช้ำใน น้ำคำหวานที่รินรดใจ เขาหลอกใช้ก้อรู้..... เพลงนี้แหละที่ครูฝึกร้องนำทุกครั้งแปลเป็นนัยยะ ก้อคือ เพลงนี้ครูฝึกอาจชอบเป็นพิเศษ หรือครูฝึกอาจจะโดนสาวแถวไหนหลอกอยู่หรือเปล่า และหรือพวกเราอาจถูกหลอกมาหรือเปล่า?


“ง่วงจะตายอยู่แระ ....ปลุกมาร้องเพลงอยู่ได้”
“โดนผู้หญิงทิ้งม้างงงง เลยระบายอารมณ์”
“มันจะเป็นเพลงมาร์ชประจำรุ่นไปแล้วนะ”
“จากไม่เคยได้ยินจนตรูร้องได้แระนี่....”
ไม่มีใครทราบเหตุผลในตอนนั้น รู้แต่ว่าง่วงแสนง่วง แหกขี้ตาตื่นขึ้นมาก้อวิ่งพร้อมกับตะโกนร้องเพลงนี้ให้ก้องภูเขาลูกนั้นไปเลย ลมเย็นๆต้นไม้ใบหญ้าหวั่นไหวไปกับเสียงเจื้อยแจ้วของพวกเรา


หลังจากออกกำลังกายตอนเช้าของทุกๆวันแล้ว ก้อนั่งฟังโอวาสจากครูฝึกว่าเช้านี้เราจะทำอะไร ทานข้าวเสร็จเราจะเริ่มฝึกอะไรก่อน ดูเหมือนจะสบายเนอะ นั่งฟังโอวาทจากครูฝึก พูดเสียหรูไปงั้นเองค่ะ จริงๆแล้วเป็นการสมมุติว่าในแถวมีเก้าอี้แสนนุ่มรองรับสรีระเราอยู่ ทำท่านั่งสบายๆบนเก้าอี้ตัวนี้ แล้วนำมืองทั้งสองวางบนที่วางแขนทั้งสองข้างสบายๆ กว่าที่พ่อคุณจะบรรยายจบในแต่ละวันเล่นเอาปวดเมื่อยไปทั่วร่างกายเลยทีเดียว ไม่เชื่อลองทำท่าดูซิคะ ทุกอย่างเหมือนนั่งเก้าอี้หมด แต่ไม่มีเก้าอี้จริงค่ะ !มโนค่ะมโน!


ถึงเวลาทานข้าว 7โมงเช้าของทุกวัน ผู้การกรมแจ้งว่าจัดโต๊ะอาหารไม้มะค่าต้อนรับลูกๆไว้อย่างดีเลย บรรยากาศดีมาก พวกเราก้อหลงดีใจกันใหญ่.....เอาเข้าจริง หลังจากรับถาดหลุมใส่อาหารเรียบร้อยแล้ว จะมีอะไรดีไปกว่านี้ ลานกว้างๆตะปุ่มตะป่ำดินล้วนๆ นั่นแหละค่ะโรงอาหาร นั่งกันบนดินดิบๆนั่นแหละ ไม่มีโต๊ะอะไรสักตัวเดียว วาดถาดเสร็จก้อนั่งขัดสม่าทรอเพื่อนคนสุดท้ายกลับจากรับอาหารนั่นแหละถึงจะได้ทานพร้อมกัน
“นี่หือวะ โต๊ะไม้มะค่าของผู้การ”
“ดินทั้งนั้นเลยหว่ะ นั่งแบบดิบๆแบบนี้เลยนะ”
“โห สมเพชตัวเองเลยจิงๆ”
แถมมีมุขจากครูฝึกที่ไม่ตลก.... “ระวัง กิ้งกือด้วยยยยย” มีเยาะเย้ยเสียงดัง


วันนี้เป็นวันแรกของการฝึก ใบหน้าขาวๆทั้ง 60 คน ยังสดสวยงดงามสมวัยใสทั้งหมด ทุกคนอยู่ในชุดครึ่งท่อนเตรียมพร้อมที่จะได้รับการฝึกในครังนี้
หมู่ที่ 5 ของมะนาว มีครูไกรเป็นครูฝึก และมีครูวัฒนาเป็นผู้ช่วยครู ครูไกรมีมาดของการเป็นครูอยู่เต็มเปี่ยม สำหรับหน้าตาแล้ว ถ้าอยู่ในป่าดงพงไพรแห่งนี้ ครูไกรถือว่าหน้าตาดีคนหนึ่ง เหมาะกับที่นี่ สำหรับครูวัฒนานั้นท่าทางดุเอาเรื่องเลยทีเดียว พวกวัยใสทั้งหลายในหมู่ 5 ทำท่าปลื้มครูไกรอยู่ไม่น้อย เอาน่าในป่าวังเวงแห่งนี้อย่างน้อยก้อมีครูไกรนี่แหละที่น่ามองหนึ่งสิ่งแระ


“วันนี้เราจะฝึกท่าตรง”
การฝึกท่าตรง จะฝึกไรนักหนาไม่ทราบ ฉันก้อยืนตรงเคารพธงชาติตั้งแต่เกิดแระ ทำไมต้องมาฝึกใหม่ แต่เห็นครูฝึกว่ารายละเอียดมันเยอะ ประมาณว่า....
“ทั้งหมด! แถวตรง!” อกเชิ่ด หน้าเชิ่ด ขมิ่บก้น ซ่นเท้าชิด ปลายเท้าแยกห่างเล็กน้อย สายตามองตรงไปข้างหน้าจับไปที่จุดใดจุดหนึ่งในแนวขนาน
“อกเชิ่ด!....อกเชิ่ด!”
ตรูไม่มีอกนี่หว่า จะเชิ่ดไงฟระ?
“หน้าตรงคอ!....หน้าตรงคอ!....หน้าตรงคอ!” ให้มองเห็นเฉพาะหัวแถวม้างงงง
“เห็นหน้าแล้วหลบไป... เห็นหน้าแล้วหลบไป...” แล้วตรูเหม็นขี้หน้าครูฝึกล่ะตอนนี้ ครูฝึกจะหลบตรูมั๊ย? “เหม็นขี้หน้าแล้วหลบไป เอิ๊ก เอิ๊ก เอิ๊ก


จากการโหวตประจำรุ่นแล้ว ผู้ที่ตัวโตที่สุดในรุ่นคือ พี่หมัยของเราค่ะ และการเรียกแถวรวมแต่ละครั้งพี่หมัยจะยืนเป็นหัวแถวเสมอ แต่จุดบอดของพี่หมัยคือ พี่หมัยป็นคนที่โครงสร้างใหญ่และอกเล็กที่สุดในรุ่นเลยค่ะ
ส่วนคนที่น่ารักและตัวเล็กที่สุดในรุ่นคือพี่ปุ้ยค่ะ ฉบับกระเป๋าน่ารัก น่าหยอกมั่กมั่ก
คนที่หน้าอกมหึมาคือพี่มด และจะถูกแซวบ่อยๆว่า หน้าประถม....-ม มหาลัย อะไรทำนองนี้อ่ะค่ะ และสามคนนี้ก้อจะถูกแกล้งบ่อยๆจากครูฝึกของพวกเรา


“หมวด 5 ทั้งหมด แถวเรียงตามลำดับหน้าอก....จั่ดแถว!”
จบคำสั่งนี้...ครูฝึกเริ่มนับ 1-5 พวกเราก้อจะแปลงร่างเป็นผีจีนกระโดดหยองแหยง ดูหน้าอกเพื่อนซิว่า “ของใครใหญ่กว่าของตรูมั่งฟระ” แต่ที่แน่ๆ พี่มดเป็นหัวแถวชัวร์ และพี่หมัยก้อจะอยู่ท้ายสุดชัวร์อีกเช่นกัน 555.....


แบบว่าอากาศช่างแสนโหดร้ายไม่มีเวทนาปรานีต่อลูกนกลูกกาตาดำๆบ้างเรยยย หน้าใสขาวสะอาดในวันแรก วันต่อไปเริ่มแดง พอง และลอกตามลำดับการผลัดเปลี่ยนเซลล์ ผิวที่ต้นคอด้านหลังเริ่มพองเป็นน้ำใสๆ และลอกในเวลาต่อมา บริเวณใบหน้าและลำคอเริ่มแดงเหมือนผิวโดนน้ำร้อนลวกและเริ่มลอกออกเป็นแผ่นๆ เสื้อคอกลมที่สวมฝึกตอนนี้เมื่ออาบน้ำจะเห็นรอยคอกลมอย่างเด่นชัด


“โอย....มะนาว เอ่ดแสบไปหมดแล้วนี่”
“แกดูซิ รอยคอเสื้อน่าเกลียดมาก เมื่อใหร่จะคืนสภาพฟระ!”
“พี่มีครีมกันแดดย่างดี ทาแล้วผิวไม่ลอก” พี่นิวพูดขึ้นบ้าง และเมื่อเราสังเกตุพี่นิว พี่นิวเป็นคนเดียวในรุ่นที่ผิวยังขาวอมชมพูอยู่ ไม่มีหลุดลอก หน้ายังเป๊ะ ไม่เหมือนพวกเราที่เริ่มเยินแระ
“ครีมอะไรหรือพี่นิว”
“กระปุกละ 700 ใครสนพี่มีมาขาย เอามั๊ย? เอามั๊ย? หักสิ้นเดือน”
“เฮ้ย..นาว สนมั๊ย?” เอ่ดชักนำอีกแระ
“อย่าหว่ะเอ่ด เงินเดือน 1,500 ซื้อ 2 ปุก เงินเดือนหมดแระ” มะนาวตัดพ้อแบบเซ็งๆ
“แต่พี่นิวแกไม่ลอกนะโว้ยยย”
“หนูเอา 2 ปุกพี่นิว หักสิ้นเดือน” ยายเทวีตัดสินใจเฉียบขาดทันที โดยไม่สนใจว่าสิ้นเดือนเงินเดือนจะเหลือแค่ร้อยเดียว
“มีใครเอาอีกมั๊ย ตัดสินใจช้าเดี๋ยวหมดนะ ก่อนที่พี่จะไปเสนอขายที่หมู่อื่น”
“เฮ้ย เอ่ด ปุกเดียวคนละครึ่ง เคป่ะ?”
“ด้ายย ด้ายยย กันบ้างนิดนึงก้อยังดีเนอะ”
ว่าแล้วมะนาวกับเอ่ดก้อสอยมาครอบครอง 1 กระปุกใช้สองคน
“ปกติเขาให้ใช้ครั้งละ 1 เม็ดถั่วเขียว แต่มะนาวตกลงกะเอ่ดว่าจะใช้ครั้งละ 1 เม็ดแมงลักพอ นะโว้ยยยจะได้หมดช้าๆหน่อย 555 ”
ตกลงพี่นิวแกขนครีมมาขายหมดในเวลาไม่นานนักเพราะแกใช้ระบบปากต่อปาก ลักลอบขายไม่ให้ครูฝึกได้ระแคะระคาย อย่าว่าแต่พวกเราเรยยย แม้แต่แม่ดวงกะพี่หมัยยังไม่รอดฝีมือการขายของพี่นิวไปได้เรยยย สุดยอดนักขายจริงๆ


รองเท้า....รองเท้า...รองเท้าเจ้ากรรม ไฝ่ฝันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะสวมรองเท้าคอมแบทให้ได้ บางคนอุตส่าห์ไปสั่งตัดรองเท้าคอมแบทแบบพื้นบางๆจะได้ไม่หนักมาก แต่ว่าครูฝึกไม่อนุญาตให้นำมาใช้ ครูฝึกบอกว่าในช่วงที่ฝึกให้ใส่รองเท้าจังเกิ้ลที่หลวงแจกให้เท่านั้น ... แม่เจ้า....จังเกิ้ลที่แจกพื้นหนามากและคู่หนึ่งน้ำหนักประมาณกิโลกว่าๆ กรรมจริงๆหนักรองเท้าจะเดินจะเหินก้อลำบาก มันเท่ห์ก็จริงแต่ขอโทษทีมันหนักมากกกกก......เวลาวิ่งแต่ละทีทรมานน้ำตาแทบไหลกันเลยทีเดียว


“ถอดรองเท้าออกแต่ละที กลิ่นแทบสลบเลยนะแก”
“เท้ากลิ่นแรงมากเพราะไปอบอยู่ในจังเกิ้ลทั้งวัน”
“เล็บก้อขบ นิ้วเท้าก้อพอง”
“สเปรย์ดับกลิ่นเท้ายังเอาไม่อยู่เลย แหวะ เหม็นสุดๆ” ยายเทวีทำท่าขยะแขยง
“หัวแม่เท้าไม่ต้องพูดถึง บวมจนไม่รู้จะบวมยังไง มันระบมจนเขียวไปหมดแล้ว”
“เบื่อหว่ะ ไม่รู้จะพูดทำไม ก้อเตรียมใจกันมาแล้ว มาเจอแค่วันสองวันก้อพากันร้องไห้ขี้มูกโป่งแระ นอนดูรูปแฟนดีกว่า จะได้เป็นกำลังใจ” ว่าแล้วแม่เทวีก้อดึงรูปชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งออกจากใต้หมอน ทำท่าเคลิ้มฝันอมยิ้ม


“อิจฉาหว่ะ ทำเป็นมีแฟน เชอะ! อย่าให้เรามีแฟนบ้างนะโว้ยยย”
“อยากมีบ้างละซี้”
“ว่าจะมาหาเอาข้างหน้า ก้อดูซิ!มีแต่ต้นไม้กะกิ้งกือ คงจะไม่ได้เกิดซะละมั้งเรา 555”
“ว่าแต่มะนาว มีแฟนยังอ่ะ น่ารักหยั่งงี้ ไม่มีคนมาจีบรึ?” เทวีถามมะนาวบ้าง
ถ้าจะเทียบกันแล้ว เทวีสวยแบบเฉียบคม หู ตา จมูก ปาก คาง คิ้ว จัดสรรได้ลงตัวพอดี ใครเห็นใครก้อสะดุดตาสะดุดใจ แต่มะนาวนั้น ความน่ารัก ความมีชีวิตชีวา ของมะนาวไม่เคยปรานีใคร มะนาวน่ารัก สดใส จนใครๆก้ออยากอยู่ใกล้และแอบหลงรักโดยไม่รู้ตัว ถ้าสองคนนี้เดินคู่กันเมื่อไหร่ เฉือนกันไม่ลงจริงๆ .....


“มีมั๊ย?” เทวีคาดคั้น
“ยัง....ไม่เคยรักใคร”
“ห๊า จริงรึ? แปลกมาก!”
“แล้วเอ่ด แกมีแฟนมั๊ย?” เทวีหันไปถามเอ่ดบ้าง ซึ่งตอนนี้เจ้าเอ่ดนอนพักผ่อนในลักษณะนอนคว่ำใบหน้าหันไปทางเทวี....
“ชั้นเกือบมีแฟนหว่ะนังเท....แต่พ่อรู้ซะก่อนก้อเลยมาเจอพวกแกที่นี่งัย พูดแล้วคิดถึงหว่ะ!”
“ตรูฝึกทหารอยู่นี่ ติดต่อก้อไม่ได้ ป่านนี้ไปติดสาวอื่นแล้วม้างงงง?”
“แต่พ่อบอกว่า ถ้ามันรักเราจริง แค่เดือนเดียวที่ไม่เจอกันเลยมันคงจะรอเราได้ไม่ว่อกแว่ก”
“บอกตรงเอ่ดเชื่อพ่อ....แต่เอ่ดไม่เชื่อใจมันอ่ะ! ฝึกหนักขนาดนี้ไม่มีเวลาคิดถึงมันเลยอ่ะ เหนื่อยก้อหลับแระ” เจ้าเอ่ดถอนใจ


“แล้วแกล่ะ นังเท....”
“ของชั้นหน้าตาดี ชั้นคิดว่าแค่ชั้นห่างมันสัก 3 วัน มันก้อมีคนอื่นแล้วหว่ะ”
“ถ้ามีใครสักคนดูดีกว่ามัน ชั้นว่าจะทิ้งมันเหมือนกัน 555” นังเทหัวเราะอย่างไร้ความหมาย
“พี่หินไงล่ะ เท...” มะนาวบอกเท เรียบๆ
“จะบ้าเหรอไอ้นาว พี่หินนี่หน่ะ ? “
“ก้อเห็นเทไปกะลิ้มกะเหลี่ยพี่หินอยู่มิใช่รึ?”
“หือ ไอ้นาว....ชั้นทำเพื่อทุกคนในหมู่นะโว้ยยยย”
“เป็นห่วงกลัวจะอดขนมกัน เลยไปตีซี้กะพ่อครัวไว้ เรื่องอื่นไม่เกี่ยวเลย อย่าเข้าใจผิด”
“ก้อมะนาวเห็นเท ทอดสะพานให้ซะขนาดนั้นนึกว่าเทจะมีใจ”
“มีใจกะพี่หินนะรึ ไอ้นาวนะไอ้นาวเอาสมองส่วนไหนคิดหว่า”
“แล้วถ้าพี่หินคิด!”
“ช่วยไม่ได้นี่หว่า เดี๋ยวฝึกจบต่างคนต่างไป ตอนนี้เอาตัวรอดก่อน แกว่ามั๊ย?”
“อืมมมม สมอง” เจ้าเอ่ดพึมพำ “อกหักตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลยนะพี่หินของเรา น่าสงสารจิ๊งงง”


คืนนี้มะนาวกับเอ่ดเข้าเวรรอบดึกผลัด 3 ตี 1-ตี 3 เป็นผลัดที่ขี้เกียจที่สุด มะนาวมักจะเตือนเอ่ดบ่อยๆว่า ให้ใส่ชุดฝึกนอนเวลาตื่นเข้าเวรจะได้ตื่นมาสวมแค่รองเท้าก้อเข้าเวรได้ ซึ่งเอ่ดก้อตกปากรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ และตามปกติเอ่ดจะเลือกเฝ้าประตูหลังอยู่แล้ว และคืนนี้ก้อเช่นกันมะนาวเฝ้าประตูหน้าอยู่เช่นเดิม


ดึกมากแล้ว บรรยากาศรอบข้างมืดไปหมด มีเพียงแสงไฟสปอตไลน์ส่องสว่างอยู่ไม่กี่ดวง อากาศยามค่ำคืนเย็นจัด กระท่อมแต่ละหมู่ห่างกันพอสมควรแต่ตะโกนกันถึง กระท่อมทุกหมู่เงียบกริบเพราะทหารพรานหญิงทุกนายเหน็ดเหนื่อยจากการฝึกมาทั้งวัน ทำให้สภาพร่างกายต้องการพักผ่อนอย่างเต็มที่ เพื่อที่จะเอาแรงไว้ในวันรุ่งขึ้น คืนนี้รหัสผ่านที่เตี้ยมกันไว้คือ ถามดอกมะลิ ตอบดอกชบา ถ้าใครตอบเพี้ยนจากนี้ถือว่าเป็นผู้บุกรุก


มะนาวยืนสัปหงกอยู่หน้าประตูกระท่อม บางครั้งถ้าง่วงมากก้อลุกเดินบ้าง แต่ก้อเดินไม่ไกลไปจากบริเวณนั้นเท่าใดนัก ส่วนเจ้าเอ่ดเงียบกิ๊บบบ มันบอกแค่ว่า
“เฮ้ยย มะนาว ประตูหลังเอ่ดจอง...”มันพูดแค่นั้น แล้วมันก้อเงียบไปเลยยย มะนาวก้อยังคิดว่า เอ่ดมันเฝ้าประตูหลังอยู่
แถมย้ำรหัสกับมันว่า “เอ่ด เอ่ด อย่าลืมรหัสผ่านนะ ถามมะลิ ตอบชบา ถามชบา ตอบมะลิ”
“เออน่า...จำได้”เวลาผ่านไป....


“มะลิ”
“ไรวะ? จำไม่ได้ กุหลาบมั้ง?” เอ่ดเริ่มมั่วด้วยความง่วง
“แกจะย้ำไรนักหนาวะ รำคาญญ ชั้นจะนอน”
“ทหารพรานหญิง รายงานตัวเดี๋ยวนี้ รหัสผ่านยังจำไม่ได้เป็นทหารได้ยังไง?”
มะนาวเลิ่งลั่กวิ่งไปประตูหลัง “เอ่ด เอ่ด แกเข้าเวรในสภาพนี้รึ?” มะนาวเห็นเอ่ดแล้วทำท่าจะเป็นลม


เอ่ดในสภาพเสื้อยืดคอกลมสีดำ กับผ้าถุงลายไทยตัวโปรดที่มันรักนักรักหนา มาเข้าเวร และที่หนักกว่านั้น เอ่ดนอนขวางประตูหลังเอาไว้ คืนนี้ครูไกรนึกยังไงก้อไม่รู้เลยตื่นมาตรวจเวร มาเจอสภาพทุเรศของไอ้เอ่ดเข้า
ครูไกรคงอดขำไม่ได้เมื่อเห็นสภาพเจ้าเอ่ด แต่ความมืดบดบังใบหน้าอมยิ้มนั่นไว้
“วิ่งรอบสนามวอลเล่ย์ 5 รอบปฏิบัติ”
“พร้อมทวนคำพูด หนูหลับเวรค่า.... หนูหลับเวรค่า”
“บั่ดดี้ รับผิดชอบด้วย ในฐานะที่เป็นบั่ดดี้ เธอต้องถูกทำโทษด้วยในฐานะที่ไม่ดูแลเพื่อน”
“ไปวิ่งรอบสนามวอลเล่ย์ทั้งคู่”
“บั่ดดี้ต้องตะโกนรับคำว่า.....กูด้วย..”
“รับทราบ! ปฏิบัติ!”


“ทราบ! ปฏิบัติ!”
เอ่ดนะเอ่ด แกนะแก โดนจนได้ ไอ้เครื่องแบบเข้าเวรครึ่งท่อนอะไรของแก เสื้อคอกลมสีดำกับผ้าถุงลายไทย มันอะไรของแกหว่า????
“หนูหลับเวรค่าาาา.....หนูหลับเวรค่าาาา.....”
“กูด้วยยยยย”
“หนูหลับเวรค่าาาา.....หนูหลับเวรค่าาาา.....”
“กูด้วยยยยย”
ทั้งๆที่ตรูออกจะถูกระเบียบ ยังต้องมารับผิดชอบกะมัน คิดแล้วมันน่าจะเอาผ้าถุงลายไทยของมันไปซ่อนเสียจริงๆ เจ็บใจนัก!


รุ่งขึ้นเมื่อบรรดาครูฝึกมาตรวจที่นอน ข่าวฮือฮาข่าวหนึ่งก้อดังขึ้น
“มีคนฉี่ใส่ที่นอน....มีคนฉี่ใส่ที่นอน”
“ข่าวใหญ่ ข่าวใหญ่ มีคนฉี่ใส่ที่นอนหว่ะ” เสียงเจ้าติ๊กผู้เปรียบเสมือนไทยรัฐเดลินิวส์ประจำหมู่เรามาแจ้งข่าว…
“เห็นเขาบอกอยู่หมู่ 2 ชื่อ ป้าลำดวน” เจ้าติ๊กแจกแจง
“อ้าววว...ป้ากาละมังของเรานี่เอง”
“พอครูฝึกไปตรวจที่นอน เห็นเป็นวงใหญ่เลยยย ป้าแกคงทำอะไรไม่ถูก”
“น่าสงสารป้าแกเนอะ”
“แล้วครูฝึกทำโทษป้าแกยังไงล่ะ”
“ป้าแกยอมรับสารภาพว่าแกฉี่เอง เพราะแกฝันว่าปวดฉี่อ่ะ”
“โน่นไงกะลังโดนทำโทษเลยย”
ป้าลำดวนกะลังวิ่งรอบสนามวอลเล่ย์อยู่ พร้อมสารภาพอย่างสำนึกผิด
“ หนูฉี่ใส่ที่นอนค่าาา...หนูฉี่ใส่ที่นอนค่าาา..หนูฉี่ใส่ที่นอนค่าาา....”
เฮ้อ...โตป่านนี้ยังฉี่ใส่ที่นอนอีกรึ ? ป้าหนอป้า! อายเค้ามั๊ยเนี่ยะ?



สองสามวันแรกกับการเริ่มฝึกระเบียบวินัย มันช่างฝืนกับนิสัยของพวกเราเสียเหลือเกิน พูดก้อไม่ได้ ยิ้มก้อไม่ได้ หัวเราะก้อไม่ได้ เพียงแค่ท่าตรงแค่นั้นทำไมมันถึงได้ยากเย็นนัก ท่าทำความเคารพ ท่าตามระเบียบพัก และท่าเรียกแถวแบบต่างๆ
เริ่มแรกๆเราเป็นคน ต่อมาเราก้อจะเปลี่ยนเป็นหุ่นยนต์ที่ไม่มีความรู้สึกอะไร ทำตามคำสั่งอย่างเดียว และจะผวาทุกครั้งเมื่อได้ยินเสียงนกหวีด ทุกคนเหมือนกันหมด ถ้าเงียบก้อคือหลับ ขยับบ้างเป็นครั้งคราว ทั่วทั้งร่างกายระบมไปหมด ผิวหนังเริ่มลอก ครีมกันแดดของพี่นิวก้อเอาไม่อยู่


ครูฝึกจะให้ร้องเพลงก้อร้อง จะให้เดินก้อเดิน จะให้วิ่งก้อวิ่ง เราไม่สนุก เราเครียด กลางคืนเรานอนร้องไห้ อยากกลับไปเรียนต่อ ได้แต่เตือนตัวเองทุกครั้ง ต้องเดินต่อให้จบ ถอยหลังไม่ได้แล้ว มะนาวก้อเช่นกัน มะนาวต้องเดินต่อไป เพื่อพิสูจน์ให้แม่เห็นว่า มะนาวทำได้ มะนาวแกร่งพอ คว้ากระจกขึ้นมาส่อง หน้าแดงลอกเป็นแผ่นๆ จากนั้นก้อจะกลับกลายเป็นหน้าดำ โอ.....หน้าสวยๆของเราจากเราไปแล้ว ครูฝึกได้พิชิตหน้าสวยๆของเราอย่างราบคาบ ที่เหลือต่อจากนี้คือหน้าดำๆแดงๆ เหมือนตูดลิงเข้าไปทุกวัน จบหลักสูตรการฝึกระเบียบวินัยในครั้งนี้ หน้าจะกลับคืนสู่สภาพเดิมหรือไม่ ฟงแฟนก้อยังไม่มีกับเขา งานนี้นอกจากไม่ได้เกิดแล้วอาจหายสาบสูญไปเลยก้อได้ แม่จ๋าแม่... แม่จ๋า... ช่วยหนูด้วยยยยย.....

******************จบตอนจ้าาาา**************





 

Create Date : 01 พฤษภาคม 2559
0 comments
Last Update : 1 พฤษภาคม 2559 16:08:41 น.
Counter : 527 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

space

สมาชิกหมายเลข 3106261
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]






space
space
[Add สมาชิกหมายเลข 3106261's blog to your web]
space
space
space
space
space