ทิชากับคดีปริศนา ... ตอน ตัวตนภายใต้หน้ากาก ... part 2


ความเดิมก่อนหน้า

ทิชาชวนเพื่อนสนิทมาดูซีรี่ย์ที่บ้านตั้งแต่ช่วงบ่าย จนเมื่อเห็นว่ามืดค่ำแล้ว พ่อแม่ของทิชาจึงให้วดีและนิวรีบกลับบ้าน

เพราะเป็นห่วงในความปลอดภัยของทั้งคู่ เด็กสาวทั้งสองกลับบ้านโดยที่วดีเป็นคนขับมอเตอร์ไซค์และนิวซ้อนท้าย

นิวขอให้วดีจอดรถแค่ตรงปากซอยเพราะจะซื้อของก่อนเข้าบ้าน เมื่อนิวซื้อของแล้วจึงเดินมุ่งหน้ากลับบ้าน

แต่ทว่าระหว่างทางที่จะเดินผ่านบ้านหลังหนึ่ง บังเอิญได้ยินเสียงเหมือนมีใครกำลังทะเลาะกัน

ด้วยความอยากรู้ จึงแอบเข้าไปสังเกตการณ์ เพราะคิดว่าอาจเป็นขโมยก็ได้ แต่ทว่ากลับถูกจับได้

เพราะฝ่ายที่ถูกแอบมองไหวตัว เด็กสาวถูกข่มขู่ไม่ให้แพร่งพรายสิ่งที่เห็นจากชายสวมเสื้อฮู้ด

และปกปิดหน้าตาด้วยผ้าปิดปากปิดจมูก ชายดังกล่าวขู่เด็กสาวอีกว่า ถ้าไม่ทำตามที่บอกจะกลับมาทำร้าย

รวมถึงได้แย่งโทรศัพท์ที่ถ่ายภาพเหตุการณ์ไว้ของเด็กสาวไปด้วย และเพราะเหตุนี้เอง ทำให้ทิชาติดต่อนิวไม่ได้

ทำให้เกิดความสงสัยอย่างมาก จึงคิดว่าต้องไปถามเพื่อนสนิทที่บ้านให้รู้เรื่อง เพื่อที่จะได้หายข้องใจซักที ....





ทิชากับคดีปริศนา ... ตอน ตัวตนภายใต้หน้ากาก ... part 2


ในเช้าวันรุ่งขึ้น ทิชาขออนุญาตพ่อกับแม่ไปหานิวที่บ้านโดยได้โทรไปชวนวดีให้ไปด้วยกัน แต่วดีติดธุระไปด้วยไม่ได้

จึงต้องไปเพียงลำพัง หลังจากที่ทิชาช่วยงานที่บ้านจนเสร็จเรียบร้อยในช่วงสายๆ จึงได้ออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังบ้านของนิว

และเมื่อขับรถมอเตอร์ไซค์มาถึงหน้าร้านขายผลไม้ จึงจอดรถไว้ตรงมุมที่มีรถมอเตอร์ไซค์คันอื่นจอดอยู่ก่อนแล้ว

" สวัสดีค่ะคุณป้า วันนี้มีลูกค้ามาอุดหนุนบ้างรึยังคะ "

ทิชาเอ่ยทักทายแม่ค้าผลไม้อย่างคุ้นเคย เพราะมักจะแวะซื้อผลไม้ร้านนี้เพื่อฝากแม่ของนิวบ่อยๆ

"อ้าว !! หนูทิชาเพื่อนหนูนิวนี่เอง ก็พอขายได้น่ะลูก วันนี้มีผลไม้สดๆใหม่ๆเยอะเลย ว่าแต่วันนี้จะช่วยอุดหนุนป้ารึเปล่าล่ะ "

" อุดหนุนแน่นอนค่ะ เอ่อ คือว่า เมื่อวานนิวซื้อผลไม้อะไรไปคะ หนูกลัวว่าจะซื้อซ้ำกันน่ะค่ะ "

" นิวซื้อส้มน่ะ ถ้างั้นทิชาซื้อชมพู่ดีมั้ยลูก เพราะเมื่อวานนิวถามซื้อชมพู่นะ แต่ชมพู่หมดแล้ว ก็เลยได้แต่ส้มไปอย่างเดียว "

" ถ้างั้นเอาชมพู่ก็ได้ค่ะ เอ่อ.. ป้าคะ นอกจากผลไม้แล้ว ป้าเห็นนิวซื้ออะไรอีกบ้างคะ "

" เห็นเดินเข้าร้ายขายของข้างๆนี่แหละ แต่ไม่รู้ว่าซื้ออะไรนะ "

ป้าคนขายผลไม้บอกทิชาพร้อมกับบุ้ยหน้าไปที่ร้านขายของชำที่อยู่ถัดไปในขณะที่ส่งถุงชมพู่ให้เด็กสาว

" นิวเข้าไปซื้อของร้านนั้นนานมั้ยคะกว่าจะออกจากร้านไป "

"ไม่นานนะหนู เห็นเดินไปในร้านนั้นแป๊บเดียว แล้วก็เดินออกมาเลยนะ ถ้าป้าจำไม่ผิดน่ะ "

เมื่อได้รับคำตอบมาแบบนี้ เหตุผลที่นิวกลับถึงบ้านช้าเพราะคุยเล่นกับแม่ค้าอยู่นั้นไม่เป็นความจริง จึงคิดว่า

จะลองเดินไปตามทางที่นิวเดินไปดูบ้าง เพื่อที่ว่าอาจจะพบเบาะเเสอะไรบ้าง จึงได้บอกฝากรถไว้กับแม่ค้าผลไม้

และเดินมุ่งหน้าไปบ้านของเพื่อนแทน ในจังหวะที่เดินผ่านร้านของชำ ทิชายืนลังเลอยู่หน้าร้าน และคิดว่า

จะเข้าไปถามคนขายว่านิวเข้ามาซื้ออะไรบ้าง แต่ก็เปลี่ยนใจไม่ถาม เพราะคิดว่าในร้านนี้นั้น มีสินค้ามากมายหลายอย่าง

คนขายคงจำไม่ได้แน่ว่านิวซื้ออะไรไปบ้าง จังหวะหนึ่งที่มองเข้าไปในร้าน ซึ่งมีลูกค้าสี่ห้าคนกำลังเลือกซื้อของอยู่นั้น

เด็กสาวรู้สึกเหมือนว่ากำลังถูกสายตาของใครบางคนมองอยู่ แต่เมื่อหันมองดูดีๆ เหลียวซ้ายแลขวาไปมา

ก็ไม่เห็นว่าจะมีใครมองมาที่ตนเลย จะเห็นก็แต่แม่ค้าผลไม้ที่ส่งยิ้มมาให้เท่านั้น จึงเลิกสนใจในจุดนี้

"ไม่ใช่ว่าอีตาพายุจอมกวนแอบตามเรามาหรอกนะ คงไม่ว่างงานขนาดนั้นหรอกมั้งตาบ้านั่นน่ะ "

ทิชานึกขำตัวเองที่ไปเผลอนึกถึงพายุ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเด็กสาว เป็นติยพัฒน์ที่โทรมาหา

" ทิชาดูข่าวรึเปล่า ที่มีผู้ชายตายในบ้านเช่าน่ะ เป็นบ้านเช่าที่อยู่ท้ายซอย เป็นซอยเดียวกับบ้านของนิวเพื่อนเราน่ะแหละ "

" ถึงว่าได้ยินคนที่ซื้อของในร้านขายของชำ คุยกันว่ามีคนตายในซอยอะไรนี่แหละ

นึกว่าพูดถึงคุณตาที่พึ่งเสียไป ตามที่นิวเคยเล่าให้ฟังไงพี่ ก็เลยไม่ได้สนใจฟังที่เค้าคุยกันน่ะ "

" อ้าว !! นี่ทิชาก็อยู่ที่ซอยนั้นเหรอ ไปหาเพื่อนรึไง "

" ใช่พี่ มีเรื่องสงสัยบางอย่างไว้จะเล่าให้ฟังทีหลัง แล้วในข่าวมีอะไรน่าสงสัยรึเปล่า "

ทิชาเดินคุยโทรศัพท์มาเรื่อยๆจนมาหยุดที่หน้าบ้านหลังหนึ่งเพราะหางตาเหลือบไปเห็นบางอย่าง จึงตัดบทวางสายไปดื้อๆ

จนไม่ทันได้ยินประโยคสุดท้ายที่ปลายสายจะบอกว่า พายุกำลังเดินทางไปบ้านที่เกิดเหตุเพื่อหาข้อมูลการเสียชีวิตเพิ่มเติม ...

" ถ้าจำไม่ผิดนี่มันกิ๊บติดผมของยัยนิวนี่นา ทำไมมาตกอยู่ตรงนี้เนี่ย "

เด็กสาวหยิบกิ๊บติดผมขึ้นมาและมองไปรอบๆบริเวณนั้น นึกสงสัยว่านิวมาทำอะไรที่บ้านหลังนี้

กิ๊บติดผมถึงได้มาหล่นอยู่หน้าบ้าน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครเห็นและบ้านปิดสนิทไม่มีใครอยู่ จึงถือวิสาสะ

เดินลัดเลาะรอบๆบ้าน จนมาพบกับรอยเท้าตรงบริเวณด้านหลังบ้าน ซึ่งเป็นรอยเท้าเดินย่ำไปมา

ที่พื้นปูนหลังบ้านที่เจ้าของบ้านตั้งกระถางต้นไม้ประดับเรียงกันไว้ตามแนวยาวของตัวบ้าน

" มีรอยรองเท้าที่ดูแตกต่างกันสามรอย แสดงว่ามีคนสามคนเดินอยู่ที่นี่เมื่อวานนี้ "

เด็กสาวพิจารณารอยรองเท้าพร้อมกับใช้มือถือถ่ายรูปไว้ด้วย และเมื่อมองไปบริเวณใกล้เคียง พบรอยบางอย่างบนพื้น

เมื่อเพ่งมองดีๆเด็กสาวมั่นใจว่ามันคือหยดเลือดแน่นอน จึงถ่ายภาพเก็บไว้อีก ทิชาคิดว่า

ต้องมีเหตุการณ์ที่ไม่สู้ดีนักเกิดขึ้นที่นี่ จึงพยายามสอดส่ายสายตาหาสิ่งผิดปกติเพิ่มอีก

จังหวะที่มองดูไปเรื่อยๆ ก็เห็นบางอย่างตกอยู่ที่พื้นตรงมุมที่จะเดินอ้อมไปด้านซ้ายของตัวบ้าน

" นี่มันคอนแทคเลนส์นี่นา ของใครกันล่ะ ของเจ้าของบ้านรึเปล่านะนี่ แต่เห็นมีแค่ข้างเดียวเองนะเนี่ย "

ทิชาพูดพลางหยิบคอนแทคเลนส์ขึ้นมาพิจารณาชั่วครู่ แล้วถ่ายภาพเก็บไว้ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋ากางเกงตัวเอง

แล้วเดินไปทางด้านซ้ายของตัวบ้าน ขณะที่สายตามองไปตรงมุมรั้วบ้าน

ที่มีสวนหย่อมเล็กๆปลูกประดับไว้นั้น มีบางอย่างดึงความสนใจให้เดินตรงไปที่ต้นพุ่มชาดัด

" ถุงส้มกับถุงขนมทำไมมาวางอยู่ตรงนี้ได้ล่ะเนี่ย "

ทิชาหยิบถุงส้มกับถุงขนมขึ้นมา เมื่อพิจารณาดูขนมในถุงแล้ว พบว่าเป็นขนมที่เหมือนกับที่นิวมักซื้อกินเป็นประจำ

และไม่ไกลจากถุงขนมและถุงส้มวางอยู่ มีกิ๊บติดผมอีกอันหล่นค้างติดอยู่ตรงกิ่งของต้นชาดัดด้วย

" ถุงส้ม ขนม กิ๊บติดผม !!! ใช่แน่ๆ เมื่อคืนวานก่อนจะเข้าบ้านยัยนิวต้องอยู่ที่นี่แน่ แล้วทำไมไม่ถือของกลับบ้านไปด้วย"

ทิชาหน้านิ่วคิ้วขมวด สงสัยอย่างที่สุด โทรหานิวก็ไม่ติดปิดเครื่องตลอด นึกไปถึงรอยเท้าที่พบก่อนหน้า

หนึ่งในสามรอยต้องเป็นของนิวแน่นอน แล้วอีกสองคนเป็นใครกัน คิดมาถึงตรงนี้ทิชารู้สึกปวดหัวขึ้นมาตะหงิดๆ

และคิดว่าต้องรีบไปบ้านเพื่อนให้เร็วที่สุด เพื่อถามให้รู้เรื่อง จังหวะที่เด็กสาวกำลังจะเดินตรงไปที่หน้าบ้าน

และในจังหวะนี้เอง !!! ได้มีเสียงดังมาจากด้านหลังบ้าน จึงรีบวิ่งกลับมาที่หลังบ้านเพื่อหาที่มาของเสียง

และสิ่งที่พบคือ กระถางต้นไม้ดินเผาถูกจับทุ่มลงพื้นจนแตกกระจาย ในขณะที่มองหาว่าใครเป็นคนทำนั้น

ทันใดนั้นเอง !!! ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมาจากด้านหลังของเด็กสาวและปิดหมับลงที่ปากอย่างรวดเร็ว

ทิชาไม่ทันตั้งตัว จึงถูกมือปิดปากและรวบกอดไว้แน่นด้วยมืออีกข้าง วูบหนึ่งของความคิดหน้าพายุลอยขึ้นมาในหัว

เพราะไม่เคยมีใครกล้ามาทำแบบนี้นอกจากพายุ จากที่คิดจะใช้หัวกระแทกเข้าที่คางของฝ่ายที่กอดรัดอยู่

จึงเปลี่ยนมาใช้เท้ากระทืบเต็มแรงลงบนเท้าของอีกฝ่าย เมื่อเจ็บเท้า แรงของมือที่ปิดปากและกอดรัดอยู่จึงเบาลง

ทิชาอาศัยจังหวะนี้ดิ้นหลุดจากการเกาะกุมมาได้ พร้อมกับวางถุงข้าวของที่ถืออยู่ลงพื้น

เมื่อเห็นตัวตนของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน พบว่าไม่ใช่พายุจึงนึกแปลกใจอย่างมาก แต่ก็พยายามตั้งสติ

" เก่งใช่ได้เลยนี่ ที่ดิ้นหลุดไปได้ แต่ก็นั่นล่ะนะ แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ จะเก่งได้ซักกี่น้ำกัน "

ชายสวมเสื้อฮู้ด ปิดบังหน้าตาด้วยผ้าปิดปาก พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดุเข้ม ดวงตาจ้องเขม็งมาที่เด็กสาว

พร้อมกับย่างสามขุมเข้าหาอย่างเอาเรื่อง ทิชาเตรียมตั้งรับในท่าเตรียมต่อสู้ แววตาไม่มีแววหวาดหวั่นให้อีกฝ่ายเห็น

" แกเป็นใคร ต้องการอะไร "

ทิชาถามขึ้นบ้าง พร้อมกับลอบปรายตามองไปรอบๆเพื่อหาหนทางหนีเอาตัวรอด

" ต้องการโทรศัพท์ของแกไง ส่งมาให้ซะดีๆ แล้วจะยอมปล่อยไปโดยที่ไม่เจ็บเนื้อเจ็บตัว "

" แกจะอยากได้โทรศัพท์ของชั้นไปทำไมกัน จะเอาไปขายก็ได้ไม่กี่ตังค์หรอกน่า "

" ไม่ต้องพูดมาก บอกให้ส่งโทรศัพท์มาไง สงสัยต้องสั่งสอนแก

แบบนังเด็กคนเมื่อคืนซะแล้ว โทษฐานสอดรู้สอดเห็นไม่เข้าเรื่อง "

เมื่ออีกฝ่ายพูดถึงตรงนี้ ทิชาคิดทันทีว่าต้องเป็นนิวแน่ๆ ชายเสื้อฮู้ดตะคอกใส่ทิชาอีกครั้งให้ส่งมือถือให้

แต่ทิชามีท่าทีขัดขืนชัดเจน สร้างความไม่พอใจให้อีกฝ่ายอย่างมาก

" อยากลองดีใช่มั้ย ไม่ได้อยากทำร้ายผู้หญิงนะ แต่ถ้าขอดีๆไม่ให้ ต้องได้ลงไม้ลงมือบ้างซะแล้ว "

เมื่อพูดจบ ชายเสื้อฮู้ดพุ่งตัวเข้าหาทิชา หมายจะแย่งมือถือจากเด็กสาวให้ได้ แต่ทว่าทิชาก็อาศัยชั้นเชิง

การต่อสู้ที่มีพอตัวหลบเลี่ยงได้ และเพราะอีกฝ่ายประมาทฝีมือของเด็กสาว จึงพลาดท่าถูกทิชาฟาดด้วย

เศษกระถางดินเผาที่แตก เข้าที่หน้าด้านซ้ายเต็มแรง จนหน้าผงะหงาย และเจ็บปวดอย่างที่สุด

ปลายของเศษกระถางที่แตกบาดแก้มตรงที่ผ้าปิดจมูกปิดไม่ถึง เกิดเป็นแผลเล็กๆที่หน้าและมีเลือดซึมออกมาด้วย

เพราะความเจ็บจึงเกิดบันดาลโทสะ พุ่งเข้าหาทิชาอีกครั้งหมายจะทำร้ายเด็กสาวให้ได้รับความเจ็บปวดบ้าง

แต่ทว่าทิชาก็ต่อสู้รับมือได้ ทิชานั้นได้เรียนศิลปะป้องกันตัวจากพ่อ และหมั่นฝึกฝนอยู่ตลอดเพราะรู้ตัวเองดีว่า

มักจะต้องได้เข้าไปพัวพันกับพวกผู้ร้ายบ่อยๆ ถ้าเป็นผู้ชายโดยทั่วไปทิชาพอสู้ได้ในระดับหนึ่งไม่มีปัญหา

จะสู้ไม่ได้ก็แต่พายุกับติยพัฒน์ เพราะทั้งคู่เป็นตำรวจหน่วยพิเศษที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวดนั่นเอง

" หนอยแน่ยัยตัวแสบ มันจะมากไปแล้วนะ คราวนี้จะไม่มีการออมมือแน่ "

ชายเสื้อฮู้ดพูดขึ้นอย่างโกรธจัดเมื่อตั้งตัวตั้งสติได้ จึงพุ่งตัวเข้าหาเด็กสาวอีกครั้ง ทิชาเบี่ยงหน้าหลบหมัดข้างหนึ่งที่พุ่งมา

แต่ทว่าก็เสียท่า ถูกหมัดอีกข้างต่อยเต็มแรงเข้าที่ท้อง ส่งผลให้เด็กสาวงอตัวและทรุดลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด

เขาจึงอาศัยจังหวะนี้ยื้อแย่งโทรศัพท์จากทิชา ... แต่ทว่า ทันใดนั้นเอง !! มีมือมากระชากคอเสื้อชายเสื้อฮู้ดอย่างแรงเร็ว

จากด้านหลังและเมื่อเอี้ยวตัวจะหันไปมองว่าใครดึงเสื้อ แต่ก็ยังไม่ทันได้มองเต็มตา เพราะถูกหมัดหนักๆ

ซัดสวนเข้าที่หน้าอย่างจัง ชายเสื้อฮู้ดพยายามจะสู้กลับแต่ก็สู้ไม่ได้เลย

แถมถูกเตะเข้าที่ชายโครงหลายครั้งจนล้มลง และกลิ้งไปไกลจากทิชากว่าสามเมตร

" ไอ้ลูกหมาเอ๊ย รังแกผู้หญิงกลางวันแสกๆ แถมยังเป็นน้องทิชาสุดที่รักของกูซะด้วย อย่าอยู่เลยมึง !!! "

เป็นพายุที่มาทันเห็นทิชากำลังพลาดท่าอยู่ และนึกโมโหอย่างมาก เขาหันไปตวาดใส่ชายเสื้อฮู้ดอย่างเกรี้ยวกราด

ทำท่าจะเดินเข้าไปทำร้ายซ้ำอีก แต่ได้ยินเสียงทิชาร้องโอดโอยมือกุมท้องด้วยความเจ็บปวดอยู่ จึงเปลี่ยนใจ

รีบเข้าไปประคองเด็กสาวให้ลุกขึ้นยืน ชายเสื้อฮู้ดจึงอาศัยจังหวะนี้หนีไปได้แต่ก็บาดเจ็บสาหัสเลยทีเดียว

พายุนึกโกรธตัวเองที่มาช่วยทิชาไม่ทัน เขามาที่ซอยนี้เพื่อจะมาสืบคดีเกี่ยวกับชายที่เสียชีวิตที่บ้านท้ายซอย

และได้รู้จากติวว่า ทิชาได้มาที่ซอยนี้เช่นกัน เขาได้จอดรถ เพื่อสอบถามชาวบ้านเกี่ยวกับเรื่องของผู้เสียชีวิต

ที่บริเวณร้านขายของชำที่อยู่ต้นซอย เพราะจากการสอบสวนเบื้องต้น มีคนเห็นผู้เสียชีวิตครั้งสุดท้ายที่ร้านขายของชำร้านนี้

ลูกสาวเจ้าของร้านบอกว่าเขาเข้ามาถามซื้อไฟแช็ค ช่วงที่รอเงินทอนมีโทรศัพท์เข้ามา พอเขารับโทรศัพท์

ก็รีบผลุนผลันออกจากร้านไปเลย ... และขณะที่เขากำลังสอบถามลูกค้าที่เข้ามาซื้อของในร้านอยู่นั้น

ได้มีเด็กวัยประถมสองคน เดินเข้ามาในร้านแล้วคุยกันเสียงดังว่า แอบไปเห็น

ผู้หญิงกับผู้ชายทะเลาะกันที่บ้านหลังหนึ่ง แล้วได้ยินประโยคหนึ่งตอนท้ายๆว่า

" พี่ผู้หญิงที่ทะเลาะกับผู้ชายใส่ผ้าปิดหน้าน่ะ หน้าตาเหมือนพี่ทิชาเพื่อนพี่นิวเลยล่ะ "

พายุจึงซักไซ้สอบถามจากเด็กทั้งสองและรีบตามมาช่วยทิชาอย่างรีบร้อนและห่วงใยอย่างที่สุด

" เป็นยังไงบ้างทิชาเจ็บมากมั้ย เจ็บตรงไหนบ้างเนี่ย"

" ก็เจ็บมากน่ะสิถามได้ ตาบ้าเอ๊ย "

" ทำเป็นเก่งดีนัก ความจริงโดนซะบ้างก็ดีนะจะได้เข็ด จะได้เลิกซ่าส์ซะบ้าง "

ทิชาทุบแขนพายุไปหลายทีเพราะรู้สึกขัดใจคำพูดของพายุ จนพายุต้องจับแขนเด็กสาวไว้ไม่ให้ทุบเขาได้อีก

" ยัยตัวแสบ เจ็บตัวแล้วยังไม่เจียมอีกนะ ไอ้หมอนั่นมันทำอะไรอีกบ้างเล่ามาให้หมด "

" เอามือปิดปากและกอดไว้จากด้านหลังไม่ให้ดิ้นหลุดน่ะ "

" ว่าไงนะ !! มันกอดด้วยเรอะ !! เลวมาก !! อยู่นี่ก่อนนะ พี่จะไปตามฆ่ามัน "

พายุทำท่าโกรธจัด ตั้งท่าจะรีบเดินไปแต่ทิชาดึงแขนไว้ เพราะเท่าที่เห็นชายเสื้อฮู้ดก็โดนทำร้ายไปไม่น้อย

" ป่านนี้คงหนีไปถึงไหนต่อไหนแล้วล่ะ คิดว่าจะตามเจอเหรอ "

" ฝากไว้ก่อนก็ได้ ต้องตามไปคิดบัญชีมันแน่ "

พายุพยุงทิชาให้เดิน แต่ทิชายังรู้สึกเจ็บท้องอยู่จึงขืนตัวไว้ก่อน ชายหนุ่มจึงอุ้มทิชาขึ้นมา ทิชาตกใจร้องโวยวายทุบตีพัลวัน

" ถ้าไม่เลิกร้องโวยวายจะไม่พาไปส่งที่บ้านพ่อแม่นะ แต่จะพาไปที่บ้านพี่พายุแทน "

" ได้ไงตาบ้านี่ ไม่กลับบ้านนะ จะไปหานิว จะไปหาเพื่อนไม่กลับบ้านเด็ดขาด "

" ก็ได้ๆ จะพาไปส่งที่บ้านเพื่อนแทนก็แล้วกัน เลิกงอแงได้แล้วน่า "

พายุอุ้มทิชามาขึ้นรถกระบะที่จอดไว้หน้าบ้าน แล้วขับไปส่งที่บ้านของนิว

" จะไปตรวจสอบที่เกิดเหตุที่บ้านท้ายซอย ถ้าจะกลับบ้านก็โทรบอกด้วยล่ะ จะได้ไปส่ง เรื่องของเรายังไม่เคลียร์นะ

ไว้จะถามให้รู้เรื่อง ว่าไปทะเลาะชกต่อยกับหมอนั่นได้ยังไง ตอนนี้ต้องรีบไปทำงานก่อน "

เมื่อพายุขับรถออกไป เป็นจังหวะเดียวกับนิวเดินมาที่ประตูรั้วพอดีและเปิดประตูพาทิชาเข้าไปในบ้าน

" เอ้านี่ ส้มกับขนมใช่ของเธอรึเปล่า แล้วก็ชมพู่เราซื้อมาฝากแม่น่ะ "

นิวพยักหน้าแทนการตอบคำถาม ยื่นมือรับถุงขนมและผลไม้จากเพื่อนไปเก็บในครัว

และเดินกลับออกมาพร้อมแก้วน้ำหวานและขนมเค้กที่พี่สาวซื้อมาฝาก

" แม่ไม่อยู่หรอก พี่แนนมารับไปหาหมอน่ะ วันนี้ครบกำหนดตรวจร่างกายตามปกติของแม่ คิดว่าบ่ายๆคงจะกลับน่ะ "

นิวตอบคำถามเพื่อนด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก พยายามหลบสายตาทิชาตลอด

ท่าทางของนิวทำให้ทิชารู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง

" ปกตินิวจะไปเป็นเพื่อนแม่ด้วยนี่นา แต่ไหงคราวนี้ไม่ไปล่ะ "

" เรารู้ว่าทิชาต้องมาหาเราแน่ๆ เราก็เลยไม่ไปไงล่ะ ตอนแรกก็คิดจะหนีหน้าเธอนะ แต่คิดว่าคงจะหนีได้ไม่ตลอดอยู่ดี "

" ถ้างั้นนิวเล่าให้เราฟังได้มั้ยว่าเมื่อวานมันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ "

นิวถอนใจแรงก่อนจะเบือนหน้ามองไปนอกบ้าน แววตาฉายแววเศร้าชัดเจน ความเงียบงันเกิดขึ้นต่อเนื่อง

กินเวลายาวนานกว่าสิบนาที ที่สุดเด็กสาวยอมเปิดปากเล่าเรื่องทุกอย่างให้เพื่อนสนิทฟัง เล่าให้ฟังทั้งน้ำตา ...

คราวนี้เป็นทิชาที่เป็นฝ่ายถอนใจบ้าง ยกมือจับที่ไหล่เพื่อนแล้วบีบเบาๆ เพื่อปลอบใจและให้กำลังใจ

" แน่ใจเหรอนิว ว่าจะไม่ให้เราบอกเรื่องนี้กับพี่ติวน่ะ "

" ถ้าพี่ติวรู้ พี่ติพี่แนนรวมถึงแม่ก็ต้องรู้ด้วย เราไม่อยากให้แม่เป็นห่วงกลัวท่านจะไม่สบายใจจนล้มป่วยน่ะ "

" ถ้าไม่บอกก็ต้องอยู่อย่างหวาดระแวงนะ ไม่ดีแน่ เราไม่ยอมหรอก อย่าไปกลัวมัน เราว่าแม่เธอคงเข้าใจแหละน่า "

จังหวะที่เด็กสาวทั้งสองกำลังพูดคุยปรึกษากันอยู่นั้น จู่ๆก็มีเสียงดังมาจากด้านหลังบ้าน ทิชาจึงรีบเดินเร็วๆไปที่หลังบ้านทันที

แต่เมื่อไปถึงพบว่าเป็นลมที่พัดแรงจากที่ประตูเปิดอยู่ แก้วน้ำพลาสติกที่วางบนโต๊ะกินข้าวกลิ้งตกลงมาที่พื้นด้วยแรงลม

" ลมพัดแก้วน้ำน่ะ เราปิดประตูหลังบ้านให้แล้วนะ ทำไมนิวไม่ปิดประตูหลังบ้านล่ะ เกิดมีใครแอบเข้ามาก็ไม่เห็นสิ "

นิวนิ่งคิดสิ่งที่เพื่อนบอก ไม่แน่ใจตัวเองว่าปิดประตูหลังบ้านรึเปล่า แต่ทิชาพูดบางอย่างขึ้นขัดจังหวะจึงเลิกคิดเรื่องปิดไม่ปิดประตู

" เราว่ามันต้องเป็นคนเดียวกันกับที่ทำร้ายเราแน่ๆ เพราะถ้าไม่ใช่คนเดียวกัน ก็ต้องมีคนร้ายสองคน และเป็นพวกเดียวกัน "

" ถ้าเป็นคนเดียวกัน ทิชาจะทำไงล่ะ "

" ถ้ากล้ามาบุกบ้านเรา คิดว่าจะรอดจากพ่อเราไปได้เหรอ มันโดนเล่นงานหนักแน่

แต่เราว่ากว่าจะไปถึงพ่อเรา คงจะโดนอีตาพายุจัดการซะก่อนล่ะสิไม่ว่า "

" ทิชามีพ่อและแม่ แต่เราอยู่กับแม่แค่สองคน "

" ก็ใช่ไงเราถึงบอกว่าให้พี่ติวช่วย ให้คนในครอบครัวช่วยเป็นหูเป็นตาอีกแรงจะดีกว่านะ "

สองเพื่อนสนิทพูดคุยปรึกษากันจนถึงเวลาบ่ายๆ พี่สาวของนิวก็พาแม่กลับมาถึงบ้าน พี่สาวซื้อโทรศัพท์มาให้นิวใหม่ด้วย

เพราะนิวบอกว่ารีบวิ่งกลับบ้าน ทำให้มือถือหลุดมือร่วงหาย ... ทิชาอยู่คุยทักทายแม่และพี่สาวของเพื่อนสนิทได้ไม่นาน

แม่ก็โทรศัพท์มาตามให้กลับบ้าน จนเมื่อช่วงเย็นๆพี่สาวของนิวก็กลับบ้านบ้าง ... นิวยังไม่กล้าบอกแม่ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

" ปิดประตูหน้าต่างทุกบานให้หมดด้วยนะลูก แม่นอนก่อนนะไม่ไหวแล้ว ปวดหัวจัง "

" ค่ะแม่ แม่นอนเร็วๆก็ดีเหมือนกัน จะได้พักผ่อนเยอะๆ "

เมื่อนิวพาแม่เข้านอนแล้วก็ปิดประตูบ้าน จากนั้นจึงเดินเข้าห้องตัวเอง ตั้งใจว่าเมื่ออาบน้ำเสร็จแล้ว

จะโทรคุยกับทิชาอีกนิดหน่อย จังหวะที่เดินเข้าห้องนอนตัวเองและปิดประตูห้องนอน ก็ต้องตกใจแทบช็อค !!!

เมื่อมีใครบางคนแอบหลบอยู่หลังประตู เด็กสาวจะร้องเรียกแม่ แต่ถูกมือปิดปากไว้ก่อน คราวนี้ชายเสื้อฮู้ด

ไม่ได้สวมถุงมือผ้าเหมือนเมื่อคืน และเมื่อมองดูดีๆ พบว่ามีร่องรอยถูกทำร้ายด้วย แต่แล้วจู่ๆชายเสื้อฮู้ดใช้มืออีกข้าง

จับฮู้ดของเสื้อที่คลุมหัวลงและดึงผ้าปิดปากออก เมื่อเห็นหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

เด็กสาวถึงกับเบิกตากว้าง อึ้งระคนแปลกใจ มือที่ปิดปากเด็กสาวอยู่ ก็ไม่ได้ปิดอีกแล้ว

" ไม่จริง ไม่จริง !!! นี่มันอะไรกัน !!! ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย ทำไม ทำไม !!! "

หลังจากนิ่งเงียบไปหลายนาที นิวก็โพล่งออกมา อย่างคนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย ความผิดหวังเสียใจรุมเร้าเข้าทำร้ายเด็กสาวจนแทบล้มทั้งยืน

ในขณะที่ชายเสื้อฮู้ดได้แต่ยืนนิ่งๆ และพยายามอดทนกับความเจ็บปวดจากการถูกทำร้ายมา

" ถ้าเจ็บใจนัก ก็โทรไปบอกเพื่อนตัวแสบของเธอซะเลยสิ ว่าตอนนี้มีใครอยู่ที่นี่กับเธอในห้องน่ะ "

ชายเสื้อฮู้ดพูดขึ้นบ้าง น้ำเสียงเย็นชาชัดเจน พอพูดจบ ก็เดินไปนอนที่เตียงนอน

ของเด็กสาวหน้าตาเฉย โดยไม่สนใจว่า เจ้าของห้องจะคิดหรือรู้สึกอย่างไร

" ขืนกลับเข้าบ้านไปในสภาพแบบนี้ ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ ถ้างั้นวันนี้ขอรบกวนหน่อยก็แล้วกันนะ "


....................................................................



*........................... โปรดติดตามตอนต่อไปจ้า ............................ *




 

Create Date : 20 เมษายน 2558
13 comments
Last Update : 20 เมษายน 2558 11:29:32 น.
Counter : 339 Pageviews.

 

แหะ ๆ ยาวมาก มาลงชื่อไว้ก่อนเด้อ
เด๋วว่าง ๆ มาอ่านนะตะเอง

ขอบคุณที่แวะไปเจิมบล็อกให้ รอดตายแล้ว เย้
ไม่ใช่อะไรหรอก ก็กลัวหน้าแหกเพราะแยกแยะไม่ถูก
แถมยังอาจหาญยกตัวอย่างประกอบอีก
ประมาณว่าถ้าไม่รอด ก็ฆ่าตัวตายไปเลย 555

ภาพสวยคอนเฟิร์มว่าใช่แน่นอน อิอิ

 

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ 20 เมษายน 2558 9:45:01 น.  

 

จบแล้วจ้า เกือบไม่เจอคำผิดเลย 555
มีหลงอยู่ 2 คำ

"ป่านนี้คงหนีไปถึงไนต่อไหนแล้วล่ะ คิดว่าจะตามเจอเหรอ" = ไหน
โต้ะกับข้าว = โต๊ะ

พระเอกชื่อ "พายุ" แหมน่าโมเมเป็นงานตะพาบงวดนี้ซะด้วยเลย อิอิ
คู่นี้ก็น่ารักดีเนอะ แสบพอกันทั้งคู่เลย 555

ตอนจบนี่สิ ใครฟระ ปริศนาอยู่ตรงนี้เอง
ตัวตนภายใต้หน้ากาก

 

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ 20 เมษายน 2558 11:08:22 น.  

 

ตามมาอ่านงานเขียนค่ะ
คนในเสื้อฮู๊ดต้องเป็นคนที่รู้จักสนิทด้วยแน่นอน

 

โดย: เนินน้ำ 20 เมษายน 2558 16:28:18 น.  

 

มาอ่านต่อตอนที่แล้วค่ะน้องต่าย
โชคดีจังค่ะที่ไม่เกิดอันตรายขั้นรุนแรงกับทิชา
ได้พายุขี่ม้าขาวมาช่วยทันเวลา
ตอนต่อไปน่าติดตามมาก
จะเฉลยว่าใครคือชายในเสื้อฮู๊ดใช่มั๊ยคะ

 

โดย: Sweet_pills 20 เมษายน 2558 20:58:32 น.  

 

มาลงทะเบียนรับชมก่อนนะครับน้องต่าย วันนี้ตาลายง่วงนอนอีกแล้ว แหะๆ

โหวตงานเขียนมัดจำไว้ก่อนด้วยครับ ^^

ขอบคุณที่มาทักทายกันนะครับ ช่วงน้ำท่วมใหญ่ปี 55-56 จำไม่ได้แน่ ได้เห็นน้ำใจคนไทยที่ไม่ทิ้งกันนะครับ สุดยอดจริงๆครับผม ^^

 

โดย: วนารักษ์ 20 เมษายน 2558 21:58:49 น.  

 

มาอ่านเรื่องของทิชา ต่อค่ะ เขียนได้ดีจริงๆเลยค่ะ



 

โดย: ดาวริมทะเล 21 เมษายน 2558 10:27:05 น.  

 

มาแล้วคร้าบ

อื้อหือ กำลังเข้าด้าย เข้าเข็ม กันทีเดียว

ตัดโฆษณาซะอีกแล้ว 555

อ.เต๊ะ มาอ่านดูแล้ว ขอรับบทเป็นผู้ร้ายดีฝ่า

พระเอก เหนื่อยสุดๆ ต้องต่อสู้กับผู้ร้ายตลอด

แต่ผู้ร้ายมาถึง ไม่พูดพล่ามทำเพลง ขบติ่งหูนางเอกทันที เย้ย กอดรัดนางเอก ซะน่วมไปหมดทั้งตัว อิอิ

แล้วก็บ้านคุณต่าย อยู่ที่ไหนนี่ เดี๋ยว ตอนหน้า อ.เต๊ะ ไปแต่งต่อให้ดีฝ่า ต้องเพิ่มเรทให้ซักนิ้ดดนุง

เอาเบาะๆแค่เรท 36+ ผู้ปกครองต้องไล่บุตรหลานไปนอนซะก่อน ถึงจะอ่าน จะดูได้นะครับ

ทิชา ยังไงก็ไม่รอดพายุแน่ แฮ่ๆๆๆฮ่าๆๆๆ งี้ดดๆๆหงิงๆๆๆ 555

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
kae+aoe Parenting Blog ดู Blog
NENE77 Literature Blog ดู Blog

 

โดย: multiple 21 เมษายน 2558 10:52:26 น.  

 

เอาละสิ เป็นใครกันละเนี่ย
ต้องติดตามตอนต่อไปเนาะ

 

โดย: ที่เห็นและเป็นมา 21 เมษายน 2558 16:45:37 น.  

 

สวัสดีจ้าเพื่อน
อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว
ทิ้งปริศนาไว้นาน ๆ ไม่ดีนะเออ

 

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ 21 เมษายน 2558 20:51:51 น.  

 

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
NENE77 Literature Blog ดู Blog

 

โดย: ก้นกะลา 21 เมษายน 2558 22:01:18 น.  

 

ตามทิชามาไขคดีต่อครับ บ้านนี้มีทั้งกิ๊บติดผม รอยเท้า คอนแทคเลนส์ ถุงส้ม ถุงขนม สารพัดของตกจริงๆ 555 เดินต่ออาจเจอถุงกาแฟ ผ้าเช็ดปาก ขนมจีบซาละเปา และถุงยางอนามัย --นั่นมัน 7-11!
หนนี้ทิชาก็โดนจับได้อีกละ ดีว่าโจรมันกาก สู้เกือบแพ้ผู้หญิง แล้วยังมาโดนพระเอก (?) กระทืบต่ออีก แถมยังแอบไปเล่นงานนิวต่อ โดยใส่เสื้อฮู้ดตัวเดิม (เอ็งมีอยู่ชุดเดียวรึ???) ว่าแต่ตัวจริงของเขาคือใครกันหนอ?!!

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
Rinsa Yoyolive Photo Blog ดู Blog
ไวน์กับสายน้ำ Diarist ดู Blog
Opey Art Blog ดู Blog
NENE77 Literature Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 5 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น

 

โดย: ชีริว 22 เมษายน 2558 22:55:41 น.  

 

มาส่งกำลังใจให้น้องต่ายค่ะ

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้
ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต

NENE77 Literature Blog ดู Blog
------------------

 

โดย: Sweet_pills 23 เมษายน 2558 21:52:26 น.  

 

ได้มีโอกาสมาอ่านเรื่องแล้วเพราะคนไข้โดด อิอิ ^^

ซับซ้อนซ่อนเงื่อนชวนติดตามต่อให้หายสงสัยใคร่รู้นะครับ 555++

เป็นนิยายสืบสวนแบบโคนันยอดนักสืบเลย ดีที่ไม่มีคนตายมีแต่คนเจ็บ แล้วก็เป็นคนที่รู้จักกันด้วย คงไม่อตร.นะครับสำหรับนิว

ทิชาในชีวิตจริงต้องแย่แน่ๆเลย ดีที่่่มีคนมาช่วย

อ่านสนุกนะครับผม ฝึกซ้อมไว้้ต้องได้เป็นนักเขียนหนังสือแนวนี้แน่ๆเลยครับน้องต่าย ^^

 

โดย: วนารักษ์ 24 เมษายน 2558 14:49:16 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

NENE77
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 12 คน [?]




Welcome

หัวใจสีม่วง ... คลิก
บานชื่น ... คลิก
ดอกนีออน ... คลิก
หงอนไก่ไทย ... คลิก
ซัลเวีย .. Salvia .. คลิก
เฟื่องฟ้า ... คลิก
แย้มปีนัง ... คลิก
ประทัดไต้หวัน ... คลิก
กระดุมทองเลื้อย ... คลิก
หญ้าขัดมอญ ... คลิก
ดอกต้อยติ่ง ... คลิก
ผักเสี้ยนขน ... คลิก
Group Blog
 
<<
เมษายน 2558
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
20 เมษายน 2558
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add NENE77's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.