ถนนสายนี้มีตะพาบ 148 : นอกหน้าต่าง




ถนนสายนี้มีตะพาบ 148 : นอกหน้าต่าง

" ถ้าคุณเอาแต่สนใจโทรศัพท์ขนาดนี้ ทำไมไม่นอนเล่นอยู่บ้านให้พอใจเลยล่ะ ชวนก้อยออกมากินข้าวทำไม พอกันที !! "

หลังจากอดทนอยู่นานกับท่าทีของแฟนหนุ่ม ที่สนใจแต่โลกโซเชียลในมือถืออยู่ค่อนชั่วโมง ทานข้าวไปมองหน้าจอไป

ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองคนรักที่นั่งตรงข้ามโต๊ะอาหารตรงหน้า หญิงสาวขุ่นเคืองใจไม่น้อย จึงโพล่งขึ้นมาอย่างเหลืออด

ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไปจากร้านอาหารอย่างรวดเร็ว และไม่หันกลับมามองแฟนหนุ่มอีกเลย ..

" เป็นบ้าอะไรอะไรขึ้นมาอีกละเนี่ย อยากกินข้าวนอกบ้านก็พามาแล้ว จะอะไรนักหนาวะ พวกผู้หญิงนี่เข้าใจยากจริงๆ "

ชายหนุ่มบ่นพึมพำอย่างหัวเสีย ขณะเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างร้านอาหารและทันเห็นแฟนสาวนั่งอยู่ที่เบาะหลัง

ของรถแท็กซี่แว่บหนึ่งก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกไปจากบริเวณหน้าร้านอาหารอย่างรวดเร็ว เขาถอนใจอย่างเบื่อๆและหันกลับมา

สนใจมือถือในมืออีกครั้ง จนเวลาล่วงเลยไปอีกกว่าครึ่งชั่วโมง เขาจึงจ่ายค่าอาหารและเดินออกมาคอยรถแท็กซี่เพื่อจะกลับบ้านบ้าง

ในขณะที่รอรถเขาก็ยังคงไม่ละสายตาจากหน้าจอ จนคนอื่นตัดหน้าขึ้นรถแท็กซี่ไปก่อนหลายคัน เขารออยู่เกือบสี่สิบนาที

จึงได้ขึ้นรถเพราะฝนทำท่าจะตก แต่พอขึ้นรถได้เขาก็กลับมาสนใจมือถืออีกครั้ง ...

สี่ทุ่มเศษชายหนุ่มกลับถึงบ้าน พร้อมกับฝนที่เทลงมา เขาแปลกใจเล็กน้อย ที่ไม่พบแฟนสาวอยู่ที่บ้าน

" แค่นี้ถึงกับโกรธไม่ยอมกลับบ้านเลยเหรอ คงจะไปนอนค้างบ้านพี่สาวอีกตามเคยล่ะสิ ช่างเถอะ หายงอนแล้วคงกลับมาเองมั้ง "

ชายหนุ่มพูดพลางมองออกไปนอกหน้าต่างบ้าน สายตาเพ่งไปที่ประตูรั้ว และคาดหวังเล็กๆว่าแฟนสาวจะเปิดประตูรั้วเข้ามา

แต่ทว่ากลับมีแค่สายฝนที่โปรยปรายไหลผ่านประตูหน้าต่างและประตูรั้วเท่านั้น

" ช่างเถอะ กลับมาเมื่อไหร่ก็เห็นเองแหละ "

เขาส่ายหน้าอย่างระอาเมื่อถึงนึกถึงคู่รัก ที่พอโกรธหรือไม่พอใจอะไร ก็มักจะหนีหน้าไปนอนค้างบ้านพี่สาวที่อยู่ถัดไปอีกซอยอยู่บ่อยๆ

แรกๆเขาก็ตามไปง้อบ้าง แต่พอเริ่มบ่อยขึ้นเขาก็ปล่อยเพราะรู้สึกเบื่อหน่าย ไม่อยากทะเลาะด้วย

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและเตรียมเข้านอน เขาให้เวลากับโลกโซเชียลในมือถืออีกกว่าสองชั่วโมงจนหลับไปในที่สุด

" จะกลับไปอยู่บ้านแม่ที่ต่างจังหวัดซักพัก อยากกลับเมื่อไหร่จะบอกเอง "

นี่คือข้อความจากไลน์ของก้อย ที่มีขึ้นมาในช่วงบ่ายๆของอีกวัน ชายหนุ่มอ่านข้อความแล้วเบ้ปาก รู้สึกเซ็งๆ

แต่ทว่าลึกๆแล้วก็รู้สึกยินดีไม่น้อย เพราะเขาจะได้มีเวลาเป็นของตัวเองซักที หลังเลิกงาน เขาไม่รีบกลับบ้านอย่างเคย

แต่กลับนัดเพื่อนๆในกลุ่มไลน์ออกไปสังสรรค์กัน และแยกย้ายกันกลับบ้านเกือบเที่ยงคืนเศษ เมื่อกลับมาบ้าน

ชายหนุ่มนั่งที่หน้าโต๊ะคอมพ์อย่างเคย เปิดเฟซบุ๊ก เพื่อเข้าไปกดไลค์ให้เพื่อนๆอย่างทุกวัน โต๊ะคอมพ์ตั้งชิดติดหน้าต่าง

ตรงมุมหนึ่งในห้องนอน ฝนตกลงมาอีกแล้วในคืนนี้ ลมพัดกรรโชกมาวูบใหญ่ ใบไม้ต้นไม้ปลิวไหวไปตามลมแรง

เขาหันมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอนชั่วครู่เพราะลมพัดแรงมาก ทำให้มีสิ่งของปลิวกระทบกันจนเกิดเสียงดัง

แต่ก็แค่ไม่กี่วินาที เขาหันมาสนใจจอคอมพ์ตรงหน้าต่อไป ทว่าก็ต้องชะงักมืออีกครั้ง เมื่อมีเสียงดังโครมครามมาจากห้องครัว

" เราก็ปิดหน้าต่างห้องครัวหมดแล้วนี่หว่า ไม่น่าจะมีลมพัดเข้ามาได้ "

เขาบ่นพึมพำสิ่งที่คิดขึ้นมา ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนตรงไปที่ครัว และสิ่งที่เห็นสร้างความแปลกใจให้เขาอย่างมาก !!

ข้าวของในครัวกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นด้วยแรงลม ประตูหน้าต่างทุกบานถูกเปิดออก ลมพัดเม็ดฝนสาดเข้ามาจนน้ำเจิ่งนอง

จังหวะที่ลมพัดผ้าม่านที่หน้าต่างบานหนึ่งปลิวขึ้นลง ใครบางคนยืนอยู่ที่นอกหน้าต่างนั่น เขาตั้งท่าจะเดินไปดูว่าเป็นใคร

แต่ก็ต้องชะงักเท้า เพราะเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ไฟในบ้านดับพรึ่บลงพร้อมกัน ความมืดปกคลุมไปทั่วบริเวณ แรงลมและฝน

ที่ยาวนานต่อเนื่องเป็นเหตุให้ไฟดับไปชั่วขณะ เกิดความมืดปะปนไปกับความวุ่นวายของหลายๆบ้านที่ยังไม่เข้านอน

" นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย ในเมืองแท้ๆฝนตกไฟดับ อยากจะบ้าตาย พับผ่าสิ !! "

เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเปิดคอมพ์ทิ้งไว้ เขาเดินคลำทางไปจนถึงห้องนอนจนได้

ตั้งใจจะไปเอามือถือและหวังจะใช้ความสว่างจากหน้าจอมือถือ แต่ทว่าเขาต้องแปลกใจอย่างมากเพราะมือถือหายไป

" อ้าวเฮ้ย!! โทรศัพท์หายไปไหนวะ จำได้ว่าวางไว้ตรงนี้ตลอดนี่หว่า "

ชายหนุ่มพยายามเพ่งในความมืด ที่มีแสงของฟ้าแล่บ ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาเป็นระยะๆ ลนลานมองหา ควานหาอย่างหงุดหงิด

และหัวเสียอย่างมาก จนไม่ได้สนใจว่ามีใครบางคนยืนอยู่ข้างหลัง ชายหนุ่มคิดวนไปวนมาว่ามันเกิดเรื่องบ้าบออะไรขึ้นกับเขา

และแล้วจู่ๆก็มีเสียงๆหนึ่งแทรกขึ้นมาในความคิดจนเขาต้องหยุดชะงักและหันมามองหาที่มาของเสียง

" กำลังหาโทรศัพท์อยู่เหรอโป้ง!! ??? " เจ้าของเสียงเปิดหน้าจอโทรศัพท์ของชายหนุ่มพร้อมกับยื่นให้เขาดู

" ก้อย !! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ฝีมือก้อยใช่มั้ยที่เปิดหน้าต่างห้องครัวน่ะ เละเทะหมดเลย ทำไปเพื่ออะไร หา!! เอามือถือคืนมาเลย "

ชายหนุ่มพูดพลางเดินดุ่มๆเข้าหาแฟนสาว หวังจะแย่งมือถือคืนแต่ทว่า!!เขาต้องชะงักเท้าหยุดอย่างทันควัน

กับปลายกระบอกปืนที่จ่อหน้าเขา เว้นระยะห่างจากปลายจมูกเขาไม่ถึงสองเซนติเมตร

" มือถือเครื่องนี้มันสำคัญกับคุณมากใช่มั้ย เทียบกับก้อยแล้วไม่มีค่าอะไรเลยใช่มั้ย!! ฮือๆ "

หญิงสาวพูดขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด มือกำมือถือของคนรักไว้แน่น กระชับปืนในมือที่สั่นเทาด้วยแรงสะอื้น

น้ำตาหยดไหลเป็นทาง แววตาเคียดแค้นชิงชังชายคนรักปรากฎชัดในเงาสลัว ปะปนไปด้วยความรู้สึกน้อยใจในที

" มะไม่ๆ ไม่เลยก้อย โป้ง โป้งไม่เคยเห็นโทรศัพท์ดีไปกว่าก้อยเลยนะ จริงๆสาบานได้ ใจเย็นนะ มีอะไรคุยกันก่อนได้นะ "

ชายหนุ่มถอยหลังกรูด นึกกลัวตายขึ้นมาจับจิต ในขณะที่แฟนสาวเป็นฝ่ายเดินตรงเข้าหา ท่าทีเอาเรื่อง และไม่ยอมง่ายๆ

หญิงสาวยิ้มเยือกเย็นกับท่าทีของคนรัก ไม่กี่นาทีต่อมา ไฟในห้องก็สว่างขึ้นมาอีกครั้ง

ลมและฝนเบาบางลงมากไปกว่าครึ่ง แต่ลมโกรธแค้นของหญิงสาวกลับยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น

" ไฟมาก็ดีแล้ว งั้นยิ้มหน่อยนะคะที่รัก ก้อยจะถ่ายรูปคุณส่งให้เพื่อนๆคุณดู "

หน้าตาซีดเซียวตาบวมแดง เนื้อตัวเปียกปอนของแฟนสาว ในสายตาของชายหนุ่มทำให้เขานึกสังเวชในใจเล็กน้อย

แต่เขานึกกลัวมากกว่าจึงเปลี่ยนมาคิดหาทางเอาตัวรอด เขาคิดว่าคงต้องเล่นตามเกมไปก่อนจะดีกว่า เขาฝืนยิ้มอย่างยากเย็น

เพื่อให้อีกฝ่ายถ่ายรูปเขาด้วยมือถือของเขาเอง ในเสี้ยววินาทีที่ชายหนุ่มเห็นว่ามีช่องโหว่จึงพุ่งเข้าหาแฟนสาวหวังจะแย่งปืน

แต่หญิงสาวไหวตัวทันและยิงปืนออกไปทันที ลูกกระสุนฝังที่ต้นขาของชายหนุ่ม เขาล้มลงและร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

" แกๆ แกมันสารเลว มึงฆ่ากูให้ตายไปเลยสิ ฆ่าเลย โอ๊ย เจ็บๆๆ เจ็บโว้ย !! "

ด้วยความเจ็บเขาสบถด่าแฟนสาวด้วยถ้อยคำหยาบคายอีกมากมายหลายประโยค ทำให้อีกอีกฝ่ายโกรธจนตัวสั่น

ยิงที่ขาอีกข้าง คนถูกยิงร้องลั่นบ้านอย่างเจ็บปวดแข่งกับเสียงฝน หญิงสาวไม่ยี่หระ เดินไปหาเชือกมัดตัวเขาไว้แน่น

" มึงได้ตายสมใจแน่ บอกเลย แต่ตายทั้งเป็นนะ ฮ่าๆๆ "

หญิงสาวพูดพลางกระชับเชือกให้แน่นขึ้นอีก และใช้มือถือถ่ายรูปแฟนหนุ่มที่ร้องโอดโอยทั้งน้ำตาและก่นด่าไปไม่หยุด

หญิงสาวเดินออกจากห้องไปไม่นานก็กลับมาใหม่พร้อมกับมีดทำครัวในมือ !!! ชายหนุ่มตาเหลือกลานอย่างเจ็บปวด

เมื่อถูกแฟนสาวปักมีดที่มือของเขาทั้งสองข้างหลายครั้ง เลือดไหลนองจากรอยมีดที่มือ ความเจ็บพุ่งขึ้นสุดขั้วหัวใจ

" สองมือของมึงสนใจแต่กดโทรศัพท์นักใช่มั้ย เป็นไงบ้างล่ะ ทีนี้จะยังกดโทรศัพท์ได้อีกมั้ยคะที่รักจ๋า "

" มึงมันบ้า มึงมันบ้าไปแล้ว นังปีศาจ ไปตายซะนังชั่ว "

ชายหนุ่มด่าออกไปอย่างโกรธมากๆ เขารู้สึกอ่อนแรงเต็มทีและคิดว่าเขาคงใกล้ตายแล้ว ในตอนนี้เขาคิดอยากตายมากกว่าอยู่

" มึงไม่ตายหรอก เพราะกูจะเรียกรถพยาบาลให้ ไม่ต้องกลัวนะที่รักแต่ขออีกนิดเดียวนะ "

พูดจบชายหนุ่มร้องลั่นอีกครั้งเพราะแฟนสาวใช้ปลายมีดเสียบเข้าไปที่ตาทั้งสองข้างของเขาอย่างเลือดเย็น

เลือดไหลอาบแก้มชายหนุ่ม ที่ตอนนี้เขาไม่มีแรงจะร้องแล้ว เขาเจ็บปวดเกินกว่าจะมีแรงร้องออกมาแล้ว

" ฮ่าๆๆๆ โถๆๆๆที่รัก แล้วทีนี้จะมองเห็นหน้าจอโทรศัพท์ได้ไงเนี่ย น่าสงสารจัง "

หญิงสาวแค่นหัวเราะ และถ่ายรูปแฟนหนุ่มไปด้วย ร่างของชายหนุ่มแน่นิ่งหายใจรวยริน แต่หูยังได้ยินสิ่งที่แฟนสาวพูด

" ถ้าเมื่อวาน คุณเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างให้เร็วกว่านั้น แค่มองออกไปนอกหน้าต่าง มองออกไปที่ข้างนอกนั่น ฮือๆๆ "

หญิงสาวร้องไห้โฮออกมาอีกอย่างเจ็บปวด ภาพร้ายๆผุดขึ้นในหัว ภาพที่เธอถูกโจรในคราบแท็กซี่ใช้ปืนจี้บังคับให้เข้าไปในรถแท็กซี่

และถูกพาไปขืนใจอย่างไร้ปราณี ถูกถ่ายคลิปไว้แบล็คเมล์อีกด้วย มันพาเธอไปขังไว้ ขืนใจครั้งแล้วครั้งเล่า

หญิงสาวอยากตายให้รู้แล้วรู้รอดในตอนนั้น แต่ก็เหมือนโชคยังเข้าข้างอยู่บ้าง ที่โจรหื่นพลาดและหญิงสาวแย่งปืนมาได้

จึงยิงแท็กซี่ตายอนาถอยู่ในบ้านพักที่ห่างไกลผู้คน จนตอนนี้ยังไม่มีใครพบศพ หญิงสาวรับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น

และไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป ตั้งใจจะยิงตัวตายในตอนแรก แต่วูบหนึ่งเธอนึกถึงชายคนรัก ถ้าเพียงแต่เขาจะตามออกมาง้อ

เธอก็คงยอมใจอ่อนกลับเข้าไปในร้านอาหารอีกครั้ง และคงไม่เจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้ แต่เขากลับสนใจแต่หน้าจอมือถือเท่านั้น

" ถ้าคุณแค่เงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างให้เร็วกว่านั้น มองออกไป มองออกไปนอกหน้าต่างนั่น "

หญิงสาวเพ้ออกมาอีกครั้งเมื่อนึกมาถึงตรงนี้ ... โจรร้ายใช้มือถือของหญิงสาวไลน์มาบอกแฟนหนุ่มของเธอว่า

จะกลับบ้านต่างจังหวัด เพื่อที่ว่าแฟนหนุ่มจะไม่สงสัยออกตามหา โจรร้ายมองลอดหน้าต่างร้านอาหารเข้ามา

และเห็นท่าทีของทั้งคู่ว่าไม่ลงรอยกันก่อนหน้านั้นแล้ว จึงคิดวางแผนชั่ว เพราะถูกใจหญิงสาวมากทีเดียว

และก็เป็นไปตามแผนจนได้ ... หญิงสาวกลืนก้อนสะอื้นลงคอ แววตาฉายแววเคียดแค้นชิงชังขึ้นมาอีกครั้ง

เธอใช้มือถือของแฟนหนุ่มถ่ายรูปเขาที่นอนจมกองเลือดนับสิบๆภาพ และส่งภาพที่เธอถ่ายไว้ทั้งหมด ส่งให้เพื่อนๆ

ทุกคนในโลกออนไลน์ของแฟนหนุ่มและไม่ลืมโทรเรียกรถพยาบาล แล้วจึงนำมือถือไปวางใส่มือขวาของชายคนรักไว้

ชายหนุ่มเจ็บปวดจนยากจะบรรยาย สติเลือนลางลงไปทุกที ความเจ็บปวดที่แทรกความหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจเอาไว้

ทำให้เขาอยากตาย เขานึกดีใจที่รู้สึกว่าตัวเองใกล้ตายแล้ว เขาจะได้หนีจากความเจ็บปวดที่แสนทรมานนี้ซักที

เลือดยังคงไหลออกมาไม่หยุด และก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไป เขาได้ยินประโยคสุดท้าย จากปากของหญิงสาวว่า

" แค่คุณเงยหน้าขึ้นและมองออกไปนอกหน้าต่าง เราทั้งคู่ก็คงไม่เป็นแบบนี้ "

และเป็นประโยคสุดท้ายที่หญิงสาวจะได้พูดเช่นกัน เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดทันทีที่พูดจบ

.... ร่างไร้วิญญาณของหญิงสาวล้มลงขาดใจตายข้างๆร่างที่แน่นิ่งของชายคนรัก ...

ที่นอกหน้าต่างในตอนนี้ฝนหยุดตกแล้ว ลมพัดใบไม้ไหวเอื่อย หยดน้ำที่ปลายใบไม้สะท้อนแสงที่สาดส่องก่อนจะร่วงหล่นสู่พื้น

หยดแล้วหยดเล่า จนแห้งเหือดไปในที่สุด เมฆสีดำทมิฬลอยผ่านไปแล้ว เสียงฟ้าร้องก็ดังไกลออกไปเช่นกัน .......


...............................................................






 

Create Date : 11 กุมภาพันธ์ 2559
12 comments
Last Update : 12 กุมภาพันธ์ 2559 9:59:38 น.
Counter : 84 Pageviews.

 

โหวตงานตะพาบให้คุณต่าย และ แปะใจในวันสบายๆนะคะ

คุณได้ทำการแปะ ให้กับคุณ NENE77 เรียบร้อยแล้วนะคะ


 

โดย: กาปอมซ่า 11 กุมภาพันธ์ 2559 20:20:24 น.  

 

อ่านจบแล้ว โหย ... ซาดิสม์ มากเลย
ตอนแรกเดาว่าจะเป็นเรื่องผี ๆ ซะอีก
นี่เค้าชักไม่ไว้ใจตะเองแล้วนะ แฮ่ ๆ

--------------------

เฟสบุ๊ค = เฟซบุ๊ค
ผับผ่าสิ = พับผ่าสิ

 

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 20:32:41 น.  

 

เอาใหม่ ๆ = เฟซบุ๊ก จ้า

 

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 20:37:12 น.  

 

จบแบบเศร้าเลยนะครับน้องต่าย

โหวต Literature Blog ครับ

 

โดย: กะว่าก๋า 11 กุมภาพันธ์ 2559 22:06:57 น.  

 

สวัสดีค่า ^^
มาอ่านตะพาบ + แปะหัวใจด้วยค่า
แต่เมนท์นุ่นหายเฉยเลย เมนท์ไปตั้งยาวค่ะ งง

เรื่องโหดกว่าที่คิดมากมาย โหดสุดๆค่ะ
นี่แหละเนาะ พลังหรือพิษของโซเชียล
คนเรามักจะไม่มองคนใกล้ตัวแล้ว มัวแต่โซเชียล
บางทีเรื่องร้ายๆก็น่ากลัว
เปิดเผยมากก็ไม่ดี อันตรายกับตัว
นุ่นไม่ค่อยเช็คอินที่ไหนในเฟซก็แบบนี้ แหะๆ

เรื่องหลอนๆ ของนุ่นเด็กๆไปเลย 555
เอา 321 มาหลอนด้วยดีกว่า

ตอนจบเศร้าจังค่ะ
ไม่รู้จะสงสาร เห็นใจ หรือยังไงดีเนาะ

สุขสันต์วันตรุษจีนค่า
มีความสุขมากๆ นะคะ


 

โดย: lovereason 11 กุมภาพันธ์ 2559 23:10:21 น.  

 

คุณได้ทำการแปะ ให้กับคุณ NENE77 เรียบร้อยแล้วนะคะ

มาเติมใจค่ะน้องต่าย

 

โดย: AppleWi 11 กุมภาพันธ์ 2559 23:22:39 น.  

 

สวัสดียามเช้าครับน้องต่าย

 

โดย: กะว่าก๋า 12 กุมภาพันธ์ 2559 6:37:01 น.  

 




อ.เต๊ะ ว่า เรื่องนี้ base on true story แหงๆเลยใช่มั้ยครับ

ช่วงนี้ข่าว ฆ่าข่มขืน แยะเป็นพิเศษด้วย

แล้วก็ ช่วงนี้คุณน้องต่าย คงเครียดมาก หนักนิดเบาหน่อย ก้ให้อภัยกันเถอะนะครับ อย่าเก็บเอามาคิดให้กลุ้ม อิอิ

น้องต่ายบอก ในเรื่องไม่ใช่ตัวข้า โว้-ยย มันเรื่องสมมุติ
แต่ก็มีบางอัน ที่ข้าอยากทำอยู่ ว่าจะลองกับเอ็งก่อน คนแรกเลยนี่แหละ หรือจะเอาซะเลย 555

งานตะพาบเรื่องนี้ สะใจ อ.เต๊ะ บล็อกเกอร์สายอธรรม คอซาดิสต์ ขาโหดเอามากๆ

แต่ถ้าจะให้ดี อ.เต๊ะ ขอเพิ่ม รายละเอียด ในฉากข่มขืน เย้ย ฉากทรมาณ ให้แยะๆหน่อย อิอิ

แล้วก็ ตอนจบไม่น่า ใจดีเรียก รถ พยาบาลให้เลย น่าจะ สับๆๆๆๆ
แยกส่วน ยัดใส่กระเป๋าไปทิ้ง แม่น้ำด้วย จะได้สุดๆไปเลย 555

น้องต่ายบอก ข้าว่าข้าโหดแล้ว เอ็งนี่มันโหด ซาดิสต์+โรคจิตด้วย อาการหนักกว่าข้าซะอีกแน่ะ 555






บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต

NENE77 Literature Blog ดู Blog


 

โดย: multiple 12 กุมภาพันธ์ 2559 7:04:21 น.  

 

คุณได้ทำการแปะ ให้กับคุณ NENE77 เรียบร้อยแล้วนะคะ

--------------------------------

"เปิดตัวมาด้วยโมกน้อยกลอยใจ แต่ไปๆมาเป็นแอบส่องนกแทน 55"

แหม คุณขา ตามธรรมเนียมก็ต้องมี "ออกแขก" ก่อนสิคะ 555
ไม่ใช่อะไรหรอก ก็ตามอารมณ์ผีเข้าผีออกของคนเขียนนั่นแหละ อิอิ

คนอารมณ์ดีจะให้เขียนแบบโหด ๆ เลือดท่วมจอได้ยังไง

 

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 11:00:22 น.  

 

555 แบบนี้แหละที่เค้าต้องการ อะ ต๊ะเอ้งงง

กำลังฮึดๆอยู่ดีๆ ตอนจบไหง หักมุมซะขนาดนั้น

หด เอ๊ย เหี่ยว เย้ย หมดอาลัยตายอยากกันไปเลยอะ

แง๊ๆๆๆ ต่ายแกล้งเต๊ะ อะ 555

 

โดย: multiple 12 กุมภาพันธ์ 2559 12:20:49 น.  

 

คุณได้ทำการแปะ ให้กับคุณ NENE77 เรียบร้อยแล้วนะคะ

 

โดย: multiple 12 กุมภาพันธ์ 2559 12:21:25 น.  

 

พี่ก๋าไม่เล่นหวย
ตัดเรื่องเศร้าตอนหวยกินไปได้อีกเรื่อง 555

แต่หลายเรื่อง
ก็เศร้านะ
ไม่ยอมหายด้วย
ต้องใช้เวลาช่วยเยียวยา

ตอนหนุ่มๆเศร้าง่ายมากครับ 555
ตอนนี้แก่แล้ว
เริ่มเข้าใจชีวิต


 

โดย: กะว่าก๋า 12 กุมภาพันธ์ 2559 13:37:49 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Valentine's Month


 
NENE77
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 18 คน [?]








" เมนูจากครัวบ้านๆ "

แกงส้มถั่วฝักยาวกุ้งสด ... คลิก
ยำสับปะรด ... คลิก
ยำมาม่าหมูยอ ... คลิก
ไก่ผัดพริกไทยดำ ... คลิก


เทียนหยด ... คลิก
ดอกลิปสติก ... คลิก
ชาฮกเกี้ยน ... คลิก
หัวใจสีม่วง ... คลิก
บานชื่น ... คลิก
ดอกนีออน ... คลิก
หงอนไก่ไทย ... คลิก
ซัลเวีย .. Salvia .. คลิก
เฟื่องฟ้า ... คลิก
แย้มปีนัง ... คลิก
ประทัดไต้หวัน ... คลิก
กระดุมทองเลื้อย ... คลิก
หญ้าขัดมอญ ... คลิก
ดอกต้อยติ่ง ... คลิก
ผักเสี้ยนขน ... คลิก
เซ่งใบมน ... คลิก
Group Blog
 
<<
กุมภาพันธ์ 2559
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
2829 
 
11 กุมภาพันธ์ 2559
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add NENE77's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.