ชีวิตลั้นล้า.....
Group Blog
 
<<
กุมภาพันธ์ 2560
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728 
 
6 กุมภาพันธ์ 2560
 
All Blogs
 
อย่าเข้าใจผิดว่าอยู่นานแล้วจะสำคัญ......



จั่วหัวมาแบบนี้ทุกคนต้องคิดว่า ดิฉันจะเข้ามาวีน เหวี่ยงใคร แน่ๆ ใช่ไหม

ไม่ค่ะม่ายยย....เราเป็นผู้ใหญ่แล้ว เราไม่วีน เหวี่ยง เราต้องคุยกันด้วยเหตุผล

ดิฉันแค่อยาก ถ่ายทอดประสพการณ์ชีวิตของดิฉันเท่านั้นเอง เพื่อใครเข้ามาอ่าน

อาจจะเป็นประโยชน์ เล็กๆ น้อยๆจะได้เตรียมตัวรับสถานการณ์แต่เนินๆ

เริ่มเลยแล้วกันนะ ...

ดิฉันเป็นล่ามในโรงงานแห่งหนึ่งในจังหวัดรอบนอกกรุงเทพ.หน้าที่หลักของดิฉัน คือ เป็นล่ามในส่วนของการผลิตกลายๆ  ตอนเข้ามาแรกๆ

ก็เป็นล่ามหลักของฝ่ายผลิตนั้นแหละค่ะแต่ตอนหลังมีน้องล่ามเข้ามาใหม่

เพื่อเข้ามาช่วยในส่วนของฝ่ายผลิตดิฉันก็เลยไม่ได้เป็นล่ามหลักของฝ่ายผลิตอีกต่อไป

แต่จะเป็นล่ามๆ คล้ายๆเป็นล่ามส่วนกลาง เพราะไม่ได้ขึ้นอยู่กับแผนกใดแผนกหนึ่ง แต่จะสังกัดอยู่ในแผนกบุคคล แผนกบุคคลเขาก็มีล่ามซึ่งมีตำแหน่งเลขาแปลให้อยู่แล้ว

ดิฉันจะช่วยในกรณี ล่ามในแผนกนั้นๆไม่ว่าง หรือไม่ก็ช่วยเป็นหลักในแผนกที่ไม่มีล่ามประจำ

เช่น แผนกซ่อมบำรุง ที่ไม่มีล่ามเป็นของตัวเอง

ดิฉัน เป็นล่าม ที่อวุโสที่สุดในโรงงาน  เป็นล่ามรุ่นแรกที่ยังอยู่เรียกว่ารุ่นลายครามก็ว่าได้ รุ่นที่เข้ามาพร้อมกันลาออกไปได้ดีกันหมดล่ะ....

เป็นคนที่สามของโรงงาน เป็น 1 ใน 10คนแรก ของสมาชิกผู้ก่อตั้งโรงงาน  เป็นล่าม

ที่เซ็นสัญญาเพียงคนเดียวในบริษัท ที่เหลืออยู๋และบางคนยังเคยบอกว่า ดิฉันเป็นปูชณียบุคคลของบริษัทที่สมควรยกขึ้นหิ้งเอาไว้กราบไหว้ .....

ดิฉันอยู่โรงงานนี้มา ปีนี้เป็นปีที่แปดหัวหน้าเก่าคนญี่ปุ่นที่ ก่อตั้งโรงงานมาด้วยกัน

ย้ายกลับญี่ปุ่นไปเรียบร้อยดิฉันสนิทกับหัวหน้าคนนี้มาก นั่งอยู่ข้างๆ แก เป็นเลขาแกกลายๆ

หลังจากก่อตั้งโรงงานได้ประมาณ 3 ปี ปริมาณงานก็เพิ่มขึ้น จึงต้องรับล่ามเข้ามาช่วยดิฉัน

และจะรับเข้ามาทำงานAdmin.ด้วย จึงได้น้องล่ามคนนึงมาช่วย ตอนที่น้องเข้ามาใหม่ๆ

น้องเข้ามาในฐานะพนักงานประจำดิฉันจึงต้องยกโต๊ะตัวนั้นให้น้องใหม่

เพราะล่ามรุ่นแรกเป็นพนักงานเซ็นสัญญา จึงสังกัดฝ่ายบุคคลทั้งหมด

แต่ตัวจะนั่งประจำอยู่ที่แหนกที่ตนเองSupport พอน้องเข้ามา น้องเป็นพนักงานประจำ

และทำงานAdmin ด้วย จึงต้องประสานงานกับทุกคน ประกอบกับโต๊ะไม่พอ

ดิฉันจึงต้องเสียสละ โต๊ะให้น้องแล้วย้าย มานั่งกับแผนกบุคคลแทน ถ้าผลิตจะใช้

ดิฉัน ก็ต้องเดินมาตามที่โต๊ะซึ่งโต๊ะที่ดิฉันนั่งอยู่ ก็ไม่ได้ ไกลมากนัก เดินแค่ประมาณ 10 ก้าว ช่วงแรกๆทุกคนก็จะมาใช้ดิฉันนี้แหละ เพราะน้องยังทำไม่ได้ แต่หลังจาก ผ่านไปประมาณ3 ปี น้องก็เริ่มเก่งภาษาญี่ปุ่นขึ้น งานดิฉันจึงค่อยๆ น้อยลง

เพราะทุกคนขี้เกียจเดินมาตาม ทั้งที่จริงๆ ตะโกนเรียกก็ได้ยิน ประกอบกับ ดิฉันย้าย

ออกมา ทำให้เกิดความห่างเหินบ้าง ทั้งทางคนไทยในแผนกและทางหัวหน้าญี่ปุ่น

ของดิฉันเอง ด้วยดิฉันอายุมากขึ้นความห่างระหว่างวัย ก็เยอะขึ้น ทำให้น้องๆ

ในแผนก เกรงใจไม่กล้าเรียกใช้รวมทั้งดิฉันเอง เป็นผู้ใหญ่แล้ว เห็นอะไรไม่ดี

ก็อยากจะตักเตือนแต่น้องๆก็จะมองว่า ถูกดิฉันว่าบ้างล่ะ ... ว่าดิฉันขี้บ่นบ้างละ

ข้อนี้เป็นอีกข้อหนึ่งที่ดิฉันรู้สึกว่าดิฉันควรจะทำยังไงกับตัวเองดีควรจะปล่อยวาง

ไม่ใช่เรื่องของฉัน ...ฉันมีหน้าที่แปลก็แปลไป ยังงั้นหรอ ...

ไม่ได้เตือนในระหว่างแปลนะ…อย่าเข้าใจผิด

เพื่อนดิฉันบ้างคนบอก พูดไปก็ถูกเกลียดจะพูดทำไม ...

นั้นสินะ ...แต่ดิฉันก็รู้สึกว่ายังไงซะ เราก็ไม่มีทางทำให้ทุกคนชอบเราได้อยู่แล้ว

ถ้าเราตักเตือนเขาในสิ่งที่ถูก ดีกว่ามานั่งรู้สึกผิดว่ารู้แล้วไม่บอกดิฉันควรจะเลือกอันไหนดี

คนเราบางครั้งอย่างที่เขาว่าเราควรจะต้องกล้าที่จะถูกเกลียดบ้าง จริงม่ะ...ฮิฮิฮิ

งั้นป้าก็คงต้องเป็นคนขี้บ่นต่อไปจ้า..

กลับมาเรื่องเดิม หลังจากเจ้านายดิฉันกลับไป น้องล่ามก็ลาออกไปด้วย ...

ทางบริษัทรับน้องล่ามเข้ามาใหม่อีกคนซึ่งญี่ปุ่นคนใหม่ที่มา ก็เข้าใจว่า

น้องใหม่ที่เข้ามาเป็นล่ามส่วนตัวแก แกก็ไม่ใช้ดิฉันเลย กลายเป็นว่างานที่ดิฉันพอจะ

มีอยู่บ้างตอนเจ้านายเก่าอยู่ก็ไม่มีเหลือแล้ว

กลายเป็นว่า ดิฉันตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองเคว้งคว้าง เหมือนไม่มีเจ้านายเป็นของตัวเอง

เป็นเจ้าไม่มีศาล ไม่มีงานเป็นของตัวเอง บ้างครั้งพูดให้ใครฟังก็ไม่มีใครเข้าใจใครๆบอกดิฉันว่า

“ เจ้..จะกลุ้มใจไปทำไม อยู่เฉยๆ งานชิวๆ ไม่มีใครว่าอะไร เจ้เป็นคนเก่าแก่ (ทำเสียงเน้น)ยังไงก็อยู่ได้เรื่อยๆ  เงินเดือนก็ขึ้นเรื่อยๆ”

แต่ก่อนดิฉันก็คิดยังงั้นแหละ เป็นคนเก่ารู้ทุกอย่างในบริษัท แต่อย่าลืมว่าความรู้

มันตามกันทัน คนใหม่อยู่ 2-3ปีก็ตามทันละ อยู่นานตำแหน่งก็ไม่ได้เพิ่มขึ้น ก็ยังต้อง

เซ็นสัญญาทุกปีเหมือนเดิม แล้วถ้าดิฉันอายุ 50..บริษัทจะยังเซ็นสัญญากับดิฉันใหม

ถ้าไม่ ดิฉันอายุ50ดิฉันจะหางานทำได้ไหม

และตอนปีใหม่ที่ผ่านมา...ดิฉันก็ได้คุยกับทางฝ่ายบุคคล ทางหัวหน้าฝ่ายบุคคลบอกดิฉันว่าจำนวนงานดิฉันน้อยเมื่อเทียบกับเงินเดือน..

ดิฉันฟังแล้วก็รู้สึกสิ่งที่ดิฉันกังวล มันเริ่มชัดเจนขึ้นมาเรื่อยๆ

หรือว่า จะเป็นอะไรที่เขาเรียกว่า วิกฤษวัยกลางคน..  ไม่นึกว่าวันนี้จะได้ใช้คำนี้กับเขาด้วย  ฮิฮิฮิ..

ดิฉันพึ่งจะรู้ตัวว่า ดิฉันใช้ชีวิตประมาทมาตลอด..

หันกลับมาดูตัวเองตอนนี้ ปีนี้อายุ40 แล้ว  เป็นพนักงานรุ่นแรกๆ

คิดว่าน่าจะอยู่ได้สบาย ชิวๆอยู่ไปเรื่อยๆ เซ็นสัญญาไปเรื่อยๆ ไม่มีใบสอบวัดระดับ

ก็ไม่เป็นไร ตั้งแต่แรกก็ไม่ได้ใช้อยู่แล้ว

แถมไม่พอซื้อบ้านเพิ่มอีกหลังทั้งที่มีอยู่แล้ว ซื้อตามคำโฆษณา  “ซื้อดีกว่าเช่า”

ลืมคิดเรื่องดอกเบี้ยเรื่องค่าซ่อมบำรุงต่างๆ  เงินทั้งนั้น  ตอนนี้อยากขายใจจะขาด

แต่ต้องกัดฟันทนให้ครบ3ปี  จะบอกว่า ถ้าอายุเยอะแล้วอย่าสร้างหนี้หากไม่จำเป็น

การที่เราบริหารเงินไม่เป็น มันจะทำให้เราไม่มีอิสระ

เราจะต้องทนอยู่กับสิ่งที่ไม่อยากทำเหมือนดิฉันตอนนี้ พอรู้สึกตัวว่า เราควจจะไปได้แล้ว แต่ก็ยังไปไม่ได้เพราะไม่สามารถออกไปเสี่ยงตอนนี้ได้ ด้วยเงินที่จะต้องจ่าย ตายตัวทุกเดือน

ประกอบกับ อายุที่มากขึ้นใบสอบวัดระดับ 1 ก็ไม่มี ออกไปตอนนี้ก็เหมือนว่าจะไม่

สามารถเรียกเงินเดือนได้เยอะเท่าที่เดิม

แล้วดิฉันควจจะทำอย่างไรกับดัวเองดีตอนนี้....

ตอนนี้ดิฉันรู้แล้วว่ายิ่งอยู่นานใช่ว่าตัวเองจะสำคัญ และการหยุดพัฒนา ตัวเองเป็นสิ่งที่ไม่สมควรเป็นอย่างยิ่ง

เดี๋ยวดิฉันจะมาเขียนเล่าให้ฟังในครั้งต่อไปว่าดิฉัน จะทำยังไงกับตัวเอง ...





Create Date : 06 กุมภาพันธ์ 2560
Last Update : 6 กุมภาพันธ์ 2560 16:32:35 น. 0 comments
Counter : 269 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

jeblue
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เป็นล่ามภาษาญี่ปุ่นค่ะ..
แต่ชีวิตก็ไม่ได้มีแต่ภาษาญี่ปุ่นนะ ♪(๑ᴖ◡ᴖ๑)♪
ชีวิตยังมีอะไรอีกเยอะแยะ....(*´∀`)♪

แวะไปคุยกันที่FB นี้ได้นะ

facebook.com/maliwan.mali.52




Flag Counter
New Comments
Friends' blogs
[Add jeblue's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.