ฤดูหวานรัก...Sweet Ogi - Megi วางแผงแล้ว /สนพ. ที่รัก
Group Blog
 
 
สิงหาคม 2554
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
17 สิงหาคม 2554
 
All Blogs
 
บทที่ 2 ผู้ร่วมลงทุนรายใหม่




ประธานบริษัท ซินเซียร์ เอเชีย กำลังนั่งกระวนกระวาย ขณะนั่งรอใครบางคนอยู่ใน ห้องรับรองแขกวีไอพีในโรงแรมหรูแห่งหนึ่งใจกลางกรุง

ชายสูงวัย หวังสุดใจว่า วันนี้จะได้ผู้ร่วมลงทุนรายใหม่อีกคน มิเช่นนั้น โครงการยักษ์ใหญ่ของเขาได้ล้มพับไม่เป็นท่าแน่ เขาดูนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง นี่เลยเวลานัดมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ทำไม นักธุรกิจหนุ่มอินเตอร์ฯ เชื้อสายไทย-ฮ่องกง และ อเมริกัน ยังไม่มาสักที

เพื่อนหมอคนหนึ่งของเขาแนะนำให้รู้จักนักธุรกิจคนนี้ เท่าที่เขารู้ นักธุรกิจผู้นี้ลงทุนธุรกิจอยู่ในหลายประเทศ แว่วมาว่าบิดามารดาทิ้งมรดกก่อนเสียชีวิตให้มากมายมหาศาล และเขาก็ใช้ความสามารถด้านการเงินและการลงทุน เพิ่มพูนจำนวนทรัพย์สินให้ทบทวีคูณไม่รู้อีกกี่แสนกี่ล้านเท่า

ผู้ชายคนนี้คือความหวังของเขา หลังจากได้มีโอกาสสนทนากันครั้งก่อน นักธุรกิจหนุ่มมีทีท่าสนใจ ที่จะเป็นหนึ่งในผู้ร่วมสนับสนุนงานค้นคว้าวิจัย แคปซูลนาโนบอต รักษาเชื้อไวรัสเอชไอวีของบริษัทซินเซียร์ เอเชีย
แต่แน่นอนหลังจากที่เขาเสนอผลประโยชน์มากมายมหาศาลหากตัวยานี้สามารถนำออกสู่ท้องตลาดได้

แดเนียลเป็นนักธุรกิจเต็มตัว เอกภพมั่นใจว่าเขาไม่น่าจะยอมพลาดโอกาสงามๆ แบบนี้ไปเด็ดขาด ใครบ้างเล่าจะไม่โหยหาชื่อเสียงและความร่ำรวย เขาเชื่อว่านักธุรกิจผู้นี้ต้องมีวิสัยทัศน์กว้างไกลกว่าเจ้าหน้าที่ระดับสูงจากรัฐบาลนายนั้นแน่

การรอคอยสิ้นสุดลงในที่สุด เมื่อหนุ่มหล่อเลือดผสมสามเชื้อชาติ เจ้าของนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนและโครงหน้าคมสันที่สุดแสนจะสอดรับกับคางบากบึกบึนก็ก้าวเข้ามาในห้องรับรองดังกล่าว นายเอกภพลุกขึ้นต้อนรับทันที และทักทายเป็นภาษาอังกฤษ

“สวัสดีครับ มิสเตอร์ หยาง”

“สวัสดีครับ คุณเอกภพ” แดเนียล หยาง ตอบกลับเป็นภาษาอังกฤษ “ขอโทษที ผมมาสายไปหน่อย”

“ไม่เป็นไร คุณบอกไว้ก่อนแล้วว่าติดธุระ ผมเข้าใจ แค่คุณปลีกเวลามาพบผมได้ ก็ขอบคุณมากๆ แล้ว”
เอกภพพูดคุยอย่างเป็นกันเอง เขาต้องการพันธมิตรที่ร่ำรวยอย่างผู้ชายคนนี้

“ขอบคุณครับ งั้นเราเข้าเรื่องกันเลยดีมั้ย คือ ผมมีธุระต่อจากที่นี่อีก”

“โอเค อืม แต่จริงๆ ผมนัด รองศาสตราจารย์ดอกเตอร์ ณิชารีย์ มาด้วย แต่เธอขอมาสายหน่อย เพราะติดงานที่ห้องแลป แต่สักพักน่าจะมาถึง”

“หัวหน้าทีมวิจัยค้นคว้าของคุณนั่นเหรอ” แดเนียลพิงพนักโซฟาด้วยท่วงท่าสบายๆ พร้อมกับนึกถึงภาพผู้หญิงวัยกลางคนถึงสูงวัย หัวหน้าทีมวิจัยค้นคว้าโครงการยักษ์ใหญ่แบบนี้คงไม่มีทางเป็นสาวๆ สวยๆ แน่ และสิ่งนี้ทำให้ชายหนุ่มกระตือรือร้นน้อยไปนิด สำหรับการเจรจานัดนี้

“อือฮึ ผมอยากให้เธอมาคุยกับเราด้วย เธอให้รายละเอียดได้ลึกกว่าผม และถ้าคุณสงสัยตรงไหนในส่วนของการวิจัยค้นคว้า เธอจะตอบมันได้ดี”

“โอเค ไม่มีปัญหา งั้นคุณช่วยอธิบายรายละเอียดการร่วมทุนในโครงการนี้ก่อนแล้วกัน ส่วนรายละเอียดงานวิจัยค้นคว้า ไว้รอเธอมาตอบก็ได้ ” แดเนียลตอบ

“ครับ ก่อนอื่น ผมต้องบอกก่อนว่านี่เป็นโครงการวิจัยค้นคว้าตัวยารักษาเชื้อไวรัสเอชไอวีที่บิ๊กสุดเท่าที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์ ซินเซียร์ เอเชีย ตั้งเป้าหมายไว้สูงสุดว่าจะต้องคิดค้นตัวยารักษาเชื้อไวรัสเอชไอวีสำเร็จให้จงได้ รัฐบาลไทยให้การสนับสนุนเราในหลายๆ ด้าน เพื่อการวิจัยที่เป็นประโยชน์ต่อมนุษยชาติ เรานำนาโนเทคโนโลยีมาพัฒนาตัวยาอย่างมีประสิทธิภาพและได้ผลเป็นที่น่าพอใจ งานของเราสำเร็จลุล่วงไปแล้วเกิน 90 เปอร์เซ็นต์

เราระดมทีมนักวิทยาศาสตร์ในหลายๆ ด้าน ที่มีชื่อเสียงจากหลายประเทศ ที่สำคัญเราได้หัวหน้าทีมวิจัยที่ได้รับการยอมรับว่า เป็นอัจฉริยะคนหนึ่งด้านไวรัสวิทยา และเป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีอนุภาคนาโน รองศาสตราจารย์ดอกเตอร์ณิชารีย์ สินมหัต เคยประสบความสำเร็จอย่างสูงมาแล้วในการเป็นส่วนหนึ่งของทีมคิดค้นแคปซูลนาโนบอตเพื่อรักษาเซลล์มะเร็งในสมอง เธอศึกษาวิจัยค้นคว้าด้านนาโนเทคโนโลยีมาหลายปี

เธอ ผม และซินเซียร์ เอเชีย ได้เตรียมแผนงานมานานทีเดียว สำหรับอภิมหาโปรเจกต์นี้ และมันใกล้จะแล้วเสร็จ แต่แน่นอนนี่เป็นโครงการที่ต้องใช้เงินทุนมากมายมหาศาลทีเดียว และตอนนี้ซินเซียร์ เอเชีย ก็ต้องการผู้สนับสนุนที่มีเป้าหมายคล้ายกันกับเรา และที่สำคัญหากโครงการนี้แล้วเสร็จ ยาที่เปี่ยมประสิทธิภาพสามารถนำออกสู่ท้องตลาด นั่นหมายถึง ชื่อเสียงและเงินทองจะหลั่งไหลเข้ามาหาเราอย่างงดงาม”

ประธานแห่งซินเซียร์ เอเชีย ปิดประโยคอย่างสวยงาม

แดเนียลประสานสายตากับอีกฝ่ายอย่างรู้กัน เพื่อส่งสัญญาณกลายๆ ว่าเขาชอบประโยคหลังของเขาสักเพียงไหน ชื่อเสียงและเงินทอง คือชัยชนะอันหอมหวานที่มนุษย์ปรารถนาแน่นอน

“ฟังดู มันสวยหรูทีเดียว อืม แต่คุณบอกว่าทางรัฐบาลไทยให้การสนับสนุนโครงการนี้ด้วย ผมจึงอยากรู้ว่าทำไม คุณถึงต้องหาผู้สนับสนุนเพิ่ม”

“อย่างที่ผมบอกโครงการนี้ต้องใช้เงินสนับสนุนก้อนยักษ์ และบางครั้งผู้สนับสนุนอาจต้องมีมากกว่าหนึ่งราย ทางรัฐบาลไทยยังคงให้การสนับสนุนโครงการนี้ แต่. . .ณ ตอนนี้ ผมยอมรับว่า เรากำลังประสบปัญหาเรื่องเงินสนับสนุน ทั้งที่งานวิจัยกำลังไปได้สวย”

“ผมเข้าใจ ผมติดตามข่าวเรื่องโครงการนี้มาตลอด มันเป็นงานวิจัยที่ไปได้สวยจริงๆ แต่คุณอย่าลืมนะว่า ยังไม่เคยมีใคร คิดค้นยารักษาเชื้อไวรัสเอชไอวีให้หายขาดได้ บางครั้งโครงการนี้อาจเป็นแค่ความฝันก็ได้” แดเนียลแย้งขึ้นเสียงขรึม

“แต่โครงการของเราเดินทางมาเกือบถึงปลายทางแล้ว เหลืออีกแค่ไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น”

“จะสิบ หรือ หนึ่งเปอร์เซ็นต์ ก็ถือว่างานวิจัยนี้ยังไม่สำเร็จสมบูรณ์ และไม่อาจนำออกสู่ท้องตลาดได้” หนุ่มหล่อวัยสามสิบสามปี โต้กลับอย่างนักธุรกิจ

“ผมเข้าใจตรงจุดนี้ สุดท้ายนี่อาจเป็นโครงการขายฝันก็ได้หากคุณจะคิดแบบนั้น แต่คุณอย่าลืมนะว่าเราอยู่ได้ด้วยความฝัน แล้วไม่ใช่ว่าความฝันจะเป็นจริงไม่ได้ มันก็ขึ้นอยู่แค่ว่าช้าหรือเร็วเท่านั้น และผมรู้ว่า คุณเป็นนักธุรกิจที่เก่งมากๆ คนหนึ่ง และแน่นอนว่า ธุรกิจกับความเสี่ยงเป็นของคู่กันอยู่แล้ว”

“ใช่ ผมเข้าใจว่าธุรกิจกับความเสี่ยงเป็นของคู่กัน แต่ไม่ใช่ว่าเราจะลงทุนในธุรกิจที่เสี่ยงอย่างไม่มีการวิเคราะห์หาข้อมูลก่อนการลงทุนใดๆ คงมีแต่นักธุรกิจโง่ๆ เท่านั้นที่ทำแบบนั้น”

นายเอกภพเริ่มใจคอไม่ดีอีกครั้ง เขาไม่แน่ใจนักว่า นักธุรกิจ นักลงทุนผู้นี้ สนใจจะเป็นผู้ร่วมสนับสนุนมากน้อยแค่ไหน การที่แดเนียลแสดงความสนใจในตอนแรก ไม่ได้หมายความว่าสุดท้ายเขาจะยอมร่วมเป็นผู้สนับสนุนเงินทุน และดูออกว่า ผู้ชายคนนี้ฉลาดเป็นกรด เล่ห์เหลี่ยมคงแพรวพราวไม่เบา มิเช่นนั้น คงไม่มายืนตรงจุดนี้ได้แน่

“โอเค ผมคงไม่เร่งรัดให้คุณตัดสินใจ และยินดีให้คุณใช้เวลาในการทบทวนตัดสินใจ แต่อย่างที่บอกว่าเรากำลังต้องการเงินทุนสนับสนุนโดยเร่งด่วน ไม่อย่างนั้นเราคงไม่เปิดโอกาสให้ผู้ร่วมสนับสนุนรายใหม่ แล้วผมก็เชื่อมั่นในศักยภาพของคุณ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะหาผู้ร่วมสนับสนุนโครงการของเราที่มีความพร้อมในทุกด้านอย่างคุณ ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคุณจะสนใจเป็นผู้ร่วมสนับสนุนของเราในที่สุด” เอกภพตบท้ายด้วยคำหวาน

ใบหน้าคมสันที่ผสมผสานความหลากเชื้อชาติอย่างลงตัวผุดยิ้มน้อยๆ แววตาคมยังเรียบเฉย ยากจะคาดเดาความคิดของเขา

ขณะนั่นเสียงเคาะประตูดังขึ้น ใครบางคนก้าวเข้ามาในห้อง สองหนุ่มต่างวัยหันมองพร้อมกัน และแดเนียลไม่อาจเก็บสีหน้าตะลึงแกมชื่นชม เมื่อหญิงสาวรูปร่างสูงโปรง ในชุดสูทกระโปรงเรียบเก๋สีเข้ม เดินตรงมานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเขา

เจ้าหล่อนรวบผมดำขลับเป็นมวยไว้ด้านหลังศีรษะ เผยรูปหน้าได้รูป แว่นตาเลนส์ใส กรอบสีเข้ม ไม่อาจบดบังความงดงามของ นัยน์ตาโตหวานซึ้ง หางตาตวัดขึ้นเล็กน้อยที่ส่องประกายความเฉลียวฉลาดของเจ้าตัวได้

“นี่ รองศาสตราจารย์ดอกเตอร์ ณิชารีย์ สินมหัต ครับมิสเตอร์หยาง”
เอกภพแนะนำ แววตาพึงพอใจยิ่งยวดเมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่มยามจ้องมองดอกเตอร์สาวสวย อย่างที่คาดไว้ไม่ผิดว่า แดเนียลคงไม่ต่างจากผู้ชายทั่วไป หรือไม่ก็อาจจะเจ้าชู้ไม่เบา ก็ดูแววตาสิแพรวพราวระยิบระยับไม่ใช่เล่น บางทีการเจรจาครั้งนี้อาจไม่ได้ยากเย็นอย่างที่กังวล

รศ.ดร. ณิชารีย์ ทักทายอีกฝ่ายอย่างสุภาพก็จริง แต่รู้สึกได้ชัดถึงความถือตัวของเธอ

“สวัสดีครับ ผม แดเนียล หยาง ยินดีที่ได้รู้จักครับ” แดเนียลเอ่ยขึ้น แทบไม่ละสายตาจากดวงหน้าของดอกเตอร์สาวสวย ที่เครื่องหน้าแต่ละชิ้นของเธอ ราวกับพระเจ้าบรรจงสรรค์สร้างขึ้นมาอย่างตั้งอกตั้งใจ รูปร่างที่ซ่อนใต้ชุดสูทเข้ารูปเน้นส่วนเว้าโค้งอย่างน่ามอง และผิวพรรณขาวเนียนลออตรึงสายตายเพศตรงข้ามได้ไม่ยาก

“เช่นกันค่ะ มิสเตอร์หยาง” ณิชารีย์ ตอบยิ้มๆ ท่าทางมาดมั่น

“เรียกผมว่าแดนนี่ก็ได้ครับ”

ประโยคถัดมาของแดเนียลทำให้ เอกภพต้องยิ้มมุมปาก

“ค่ะ” ณิชารีย์แค่ตอบรับสั้นๆ

“ผมไม่อยากเชื่อเลยนะครับว่า หัวหน้าทีมค้นคว้าวิจัยของโครงการบิ๊กๆ ระดับนี้ จะเป็นสาวสวย” แดเนียลคลี่ยิ้มน้อยๆ อวดฟันขาววาววับเรียงเป็นระเบียบ ประกายในดวงตายังส่องประกายวิบวับ

“มิสเตอร์หยางคงเคยได้ยินชื่อและผลงานของ ดอกเตอร์ณิชารีย์ มาบ้าง ผมจะได้ไม่ต้องแนะนำมาก” ประธานบริษัท ซินเซียร์ เอเชีย เอ่ยแทรกขึ้นบ้าง พยายามซ่อนรอยยิ้มแห่งความพอใจ

“ครับ ผมได้ยินมาบ้าง แต่ไม่เคยเห็นตัวจริงเท่านั้นเอง” แดเนียลหันไปมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ประกายในแววตาคมฉายแสงแห่งความระอาบางๆ และเอกภพก็รู้สึกถึงความเป็นส่วนเกินของตัวเองในทันที

นักธุรกิจผู้นี้คงอยากไล่เขาออกจากห้องไปเต็มแก่ ชายสูงวัยคิดขำๆ ในใจ

“ดอกเตอร์ณิชารีย์ เป็นคนมีความสามารถที่ได้รับการยอมรับในแวดวงวิทยาศาสตร์ ผมโชคดีที่เธอมาร่วมงานด้วย ไม่อย่างนั้น โครงการของผมคงไม่คืบหน้าขนาดนี้แน่ เธอเป็นผู้หญิงน่าทึ่งจริงๆ ”

เอกภพถือโอกาสบรรยายคุณสมบัติของหัวหน้าทีมวิจัยคนเก่ง เมื่อจับจุดได้ว่า เธอน่าจะเป็นตัวแปรสำคัญอย่างหนึ่งที่อาจมีผลต่อความสำเร็จหรือไม่ก็ได้ในการเจรจาครั้งนี้

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ” ณิชารีย์ถ่อมตัว ท่าทางฟ้องว่าเก้อเขินทีเดียวกับคำชมตรงไปตรงมาเช่นนั้น

“แต่ผมว่ายิ่งกว่าน่าทึ่งอีกนะครับ แค่ความสำเร็จของโครงการ แคปซูลนาโนบอต รักษาเซลล์มะเร็งในสมอง ก็การันตีความสามารถของคุณได้แล้ว” แดเนียลช่วยเสริม

“ความสำเร็จนั่นไม่ได้เกิดจากฉันคนเดียวนะคะ ฉันเป็นแค่หนึ่งในทีมวิจัยค้นคว้า คงต้องยกความดีความชอบให้กับทีมนักวิทยาศาสต์ทุกคนในโครงการนั่น. . .อืม วันนี้เราคงไม่ได้นัดมาชื่นชมความสามารถกัน ฉันว่าเราเข้าเรื่องกันดีกว่ามั้ยคะ” ณิชารีย์พูดอย่างสุภาพ

แดเนียลยักไหล่น้อยๆ “ครับ ผมชักสนใจงานวิจัยที่ว่านี่แล้วสิ”

เอกภพยิ้มน้อยๆ อย่างพอใจ เขาคิดไม่ผิดจริงๆ ที่ให้ณิชารีย์มาร่วมเจรจาด้วยกัน ความหวังที่ริบหรี่ก่อนหน้านี้เรืองรองขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
“ผมบอกคุณแล้วว่า โครงการนี้ไม่ใช่แค่ขายฝัน แคปซูลนาโนบอต ที่บรรจุหุ่นยนต์ตัวจิ๋วเป็นพันตัวเพื่อฆ่าเชื้อไวรัสเอชไอวี กำลังจะเป็นจริงในอีกไม่ช้าแน่นอน”

แดเนียลยังคงตรึงสายตาอยู่ที่ณิชารีย์ “ครับ ผมก็หวังอย่างนั้น อืม ดอกเตอร์ณิชารีย์พอจะอธิบายถึงงานวิจัยที่ว่านี่ให้ผมพอเข้าใจได้มั้ยครับ”

“ค่ะ”

“ก็อย่างที่คุณเอกภพเกริ่นไว้ แคปซูลนาโนบอต ที่บรรจุหุ่นยนต์ตัวจิ๋ว นับพันตัว เพื่อทำลายล้างเชื้อไวรัสเอชไอวี จะไม่ใช่แค่เรื่องเพ้อฝัน เอชไอวีจะเป็นโรคที่รักษาหาย เพียงแค่คนไข้ได้รับแคปซูลนาโนบอตของเราวันละหนึ่งเม็ด ภายในระยะเวลาเพียงสามเดือน” ณิชารีย์พูดอย่างมั่นใจกับงานวิจัยที่เธอทุ่มสุดตัว

“ทำไมคุณถึงมั่นใจขนาดนั้น ทั้งที่มันยังไม่สำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์” แดเนียลถามกลับ สีหน้าฟ้องว่าชื่นชอบความมั่นอกมั่นใจของอีกฝ่าย

“นั่นเพราะฉันรู้ว่าสุดท้ายงานวิจัยครั้งนี้ต้องลงเอยด้วยการประสบความสำเร็จ ไม่อย่างนั้น ฉันคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้” ณิชารีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงและแววตาท้าทายไม่ต่างกัน

แดเนียลยิ้มในสีหน้า นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนฉายแสงล้ำลึก “คุณพูดถึง แคปซูลนาโนบอต ผมได้ยินเรื่องนี้อยู่บ่อยครั้ง คุณพอจะอธิบายหลักการคร่าวๆ ของงานวิจัยชิ้นนี้ของคุณหน่อยได้มั้ยครับ”

“คุณคงจะเคยได้ยินสารบัคมินสเตอร์ฟูลเลอรีน (Buckminsterfullerene) หรือที่เรียกสั้นๆ ว่า บัคกี้บอลล์” ณิชารีย์ถามขึ้น

“อือฮึ เคยได้ยินมาบ้างครับ”

“บัคกี้บอลล์ เป็นสารในกลุ่มฟูลเลอรีนส์ เชื่อมต่อกันเป็นรูปทรงกลม เป็นอัญรูปแบบที่สามของคาร์บอนต่อจากเพชรและกราไฟต์ มีโครงสร้างโมเลกุลประกอบด้วยคาร์บอน 60 อะตอม ประกอบด้วยวงหกเหลี่ยมของคาร์บอน จำนวน 20 วง และวงห้าเหลี่ยม จำนวน 12 วง มันเป็นโมเลกุลสารอินทรีย์ที่มีรูปทรงสมมาตรที่สุดเท่าที่มนุษยชาติเคยค้นพบมา

นักวิจัยค้นพบสรรพคุณทางเภสัชกรรมอันน่าทึ่งของมันอีกด้วย บัคกี้บอลล์เป็นได้ทั้ง ยารักษาโรคเอดส์
ยารักษาโรคมะเร็ง ยาต่อต้านเชื้อแบคทีเรีย และอะไรอีกหลายอย่าง รวมทั้ง ยาต้านไวรัสเอชไอวี

เราพัฒนาตัวยานี้จากยาต้านไวรัสเอชไอวีชนิดหนึ่ง หรือ พูดอีกนัยหนึ่งคือ เราสังเคราะห์เดอะ เพอร์เฟ็กต์ บัคกี้บอลล์ จากอนุพันธ์บัคกี้บอลล์ชนิดหนึ่ง ให้กลายเป็นยารักษาเชื้อไวรัสเอชไอวีให้หายขาด โดยการนำนาโนเทคโนโลยีมาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด คุณคงพอทราบว่านาโนเทคโนโลยีเป็นเทคโนโลยีระดับโมเลกุล หรืออธิบายได้ง่ายๆ ว่ามันเป็นเครื่องจักรกลจิ๋ว ขนาดเท่าเซลล์หรือไวรัส

เราพัฒนาเพื่อสามารถสั่งงานมันได้ตามต้องการด้วยโปรแกรมที่เราติดตั้งไว้ เครื่องจักรกลจิ๋วเหล่านี้จะถูกส่งเข้าไปในร่างกายมนุษย์ เพื่อทำลายล้างเซลล์ขยะ แคปซูลนาโนบอตก็เปรียบเสมือนเครื่องจักรกลจิ๋วที่เราติดตั้งโปรแกรมไว้ ภายในแคปซูลบรรจุยาหรือทหารตัวจิ๋วนับพันตัวที่มีหน้าที่ทำลายไวรัสตามคำสั่งของโปรแกรม นี่คือหลักการง่ายๆ ของแคปซูลนาโนบอต”

“สิ่งที่คุณพูด คือ เทคโนโลยีที่มวลมนุษยชาติเฝ้าจดจ่อรอคอย หลายประเทศ หลายหน่วยงาน ต้องสนใจในโครงการนี้อย่างแน่นอน ทำไม พวกคุณถึงเลือกผมล่ะ”

ครั้งนี้ณิชารีย์หันไปทางเอกภพ เพราะส่วนนี้คือหน้าที่ที่ประธานแห่งซินเซียร์ เอเชียต้องเป็นผู้ตอบ

“จริงอยู่ มีรัฐบาล องค์กรใหญ่ๆ หลายแห่ง เสนอความประสงค์ที่จะเข้าร่วมสนับสนุนโครงการวิจัยของเรา แต่ปัญหาติดอยู่ที่ว่า พวกเขาต้องการเข้ามาเปลี่ยนแปลงระบบหลายส่วนของโครงการวิจัย พูดง่ายๆ คนเหล่านั้นต้องการเข้ามาควบคุมงานวิจัยครั้งนี้ อย่างที่ผมบอก ทันทีที่งานวิจัยนี้สำเร็จลุล่วง แคปซูลนาโนบอต ถูกนำออกสู่ตลาด นี่คือประวัติศาสตร์แห่งมวลหมู่มนุษยชาติ และไม่มีใครไม่ต้องการถูกจารึกในหน้าประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่เช่นนี้ นี่คือเหตุผลที่ผมปฏิเสธพวกเขา และเลือกคุณ คุณเป็นหนึ่งในนักธุรกิจเพียงไม่กี่คนที่มีศักยภาพพอจะสนับสนุนโครงการยักษ์ใหญ่ระดับโลกเช่นนี้” เอกภพตอบตามความเป็นจริง

“แล้วทางรัฐบาลไทยที่ให้การสนับสนุนคุณล่ะ พวกเขาไม่อยากครอบครองงานวิจัยชิ้นนี้เหมือนรัฐบาลประเทศอื่นบ้างหรือไง” แดเนียลถามขึ้น

“ทางรัฐบาลไทยมีข้อตกลงกับเราว่าจะไม่เข้ามาก้าวก่ายในเรื่องขั้นตอนงานวิจัย ในส่วนของงานวิจัยล้วนๆ จะเป็นหน้าที่ของ ซินเซียร์ เอเชีย ทางรัฐบาลไทยจะให้การสนับสนุนในส่วนอื่นๆ นอกเหนือจากนั้นมากกว่า”

แดเนียลหันไปทางหญิงสาว “อืม ผมอยากทราบถึงปัญหาที่ทำให้ยาตัวนี้ยังไม่สำเร็จสมบูรณ์”

“ผลกระทบจากการสะสมของตัวยาในร่างกายค่ะ เดอะ เพอร์เฟ็กต์ บัคกี้บอลล์ คือสารที่เราสังเคราะห์ขึ้นมา มันมีประสิทธิภาพในการทำลายล้างเชื้อไวรัสเอชไอวีร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่มันมีผลต่อการทำงานของระบบสมองด้วยเช่นกัน หากสารตัวนี้สะสมในร่างกายนานๆ ”

“ส่งผลต่อระบบการทำงานของสมอง หมายถึง ระดับไหนครับ รุนแรงมากมั้ย”

ณิชารีย์สบตาเขานิ่งชั่วขณะก่อนตอบ “อาจทำให้เกิดอาการเยื่อหุ้มสมองอักเสบค่ะ”

แดเนียลถอนหายใจเบาๆ “แล้วคุณแน่ใจได้อย่างไรว่าจะแก้ไขผลกระทบตรงจุดนี้ได้”

“ก็อย่างที่บอกงานวิจัยครั้งต้องลงเอยด้วยการประสบความสำเร็จ ไม่อย่างนั้น ฉันคงไม่มาอยู่ตรงนี้ ณ ตอนนี้ โครงการนี้ติดแค่เรื่องการลดค่าความเป็นพิษของ เดอะ เพอร์เฟ็กต์ บัคกี้บอลล์ ในแคปซูลนาโนบอต ฉันมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าอีกไม่ช้าเราจะพบวิธีลดค่าความเป็นพิษของมันได้” หญิงสาวตอบอย่างมั่นใจ

แดเนียลยิ้มนิ่งๆ ประหนึ่งกำลังใช้ความคิด “โอเค ผมเข้าใจล่ะ ถ้างั้นผมขอเวลาอีกหนึ่งอาทิตย์ คุณคงไม่ว่าอะไร”

“ไม่มีปัญหาครับ แต่ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า เราจะได้ร่วมมือกันในอนาคตอันใกล้นี้”

นักธุรกิจหนุ่มยิ้มตอบอีกครั้ง ก่อนจะหันไปประสานสายตากับณิชารีย์นิ่งนาน ประกายความพึงพอใจยังคงเต็มเปี่ยมในแววตาชายหนุ่ม

**********

แดเนียล หยาง ในชุดลำลอง ยืนจิบกาแฟ ในเพนธ์เฮาส์สุดหรูย่านธุรกิจในเขตกรุงเทพฯ บานกระจกรอบห้องชุด ทำให้เห็นวิวทิวทัศน์ด้านนอกอย่างชัดเจน เขาชอบพักอยู่บนตึกสูงระฟ้า เขามีเพนธ์เฮาส์คล้ายๆ แบบนี้ในหลายประเทศ คราใดที่ต้องไปทำภารกิจที่นั่น จะได้สะดวกเรื่องที่พัก

เขาชอบความเป็นส่วนตัว รวมทั้งสิ่งนี้เอื้อต่อภารกิจของเขา บนชั้นสูงสุดของตึกนี้มีเพียงห้องชุดของเขาเท่านั้น ลิฟต์ขึ้นลงก็เป็นส่วนตัวอีกต่างหาก เขาจึงตัดสินใจซื้อที่นี่ไว้เมื่อหลายเดือนก่อน เพื่อภารกิจสำคัญที่รอเขาอยู่

หลังจากยืนจิบกาแฟชมวิวอยู่ได้สักพัก ก็เดินมานั่งอ่านหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษที่โซฟา พลิกอ่านไปเรื่อยๆ ก่อนจะสะดุดกับพาดหัวชื่อบริษัท เดอะ วัน เทเลคอม บริษัทด้านการสื่อสารคมนาคมในเวียดนาม ที่เขาเพิ่งเซ็นสัญญาร่วมลงทุนไปเมื่อไม่นานมานี้ จึงตั้งอกตั้งใจอ่านข่าวนี้ทันที

‘เดอะวัน เทเลคอม ฮั้วผลประโยชน์รัฐ ละเมิดสิทธิมนุษยชน. . .เดอะ วัน เทเลคอม บริษัทด้านการสื่อสารคมนาคมอันดับหนึ่งในเวียดนาม แลกเปลี่ยนผลประโยชน์ หวังสัมปทานมือถือ ทำงานให้รัฐบาลเวียดนาม ด้วยการดักฟังโทรศัพท์ สอดส่องจับตาดูอีเมล ควบคุมเนื้อหาบนอินเทอร์เน็ต หลายบล็อกเกอร์ถูกกักขังและจับกุมภายใต้กฎหมายความมั่นคงที่คลุมเครือ มีรายงานแจ้งมาว่า เมื่อไม่นานมานี้ มีนักธุรกิจหนุ่มเชื้อไทย-ฮ่องกง และ อเมริกัน จับมือร่วมลงทุนกับเดอะ วัน เทเลคอม

นักเคลื่อนไหวด้านสิทธิมนุษยชนคนดัง โรสลิน เสฎฐวุฒิ ประณามเดอะ วัน เทเลคอม และรัฐบาลเวียดนาม ว่ากำลังละเมิดสิทธิมนุษยชนในแง่การจำกัดเสรีภาพในการแสดงออก และขอเรียกร้องให้ นักธุรกิจหนุ่มเชื้อสายไทย-ฮ่องกง และ อเมริกัน แดเนียล หยาง ทบทวนการจับมือร่วมลงทุนครั้งนี้ เพื่อเป็นการประกาศจุดยืนของประเทศไทยว่า ไม่เห็นด้วยกับการละเมิดสิทธิมนุษยชนในทุกมิติ

นางสาวโรสลินได้กล่าวทิ้งท้ายไว้ว่า ถ้าหากนักธุรกิจยังคงคำนึงถึงผลประโยชน์มากกว่ามนุษยธรรม มนุษยชาติคงดำดิ่งสู่หายนะในไม่ช้า นายทุนหน้าเลือดคือเชื้อโรคตัวร้ายของระบบสังคมที่บ่อนทำลายความมั่นคงของประเทศ เข่นฆ่าจิตวิญญาณของความเป็นมนุษย์ คนเหล่านี้อาจไม่ต่างจากฆาตกรดีๆ นี่เอง’

คิ้วเข้มหนาขมวดมุ่นหลังอ่านจบ
ให้ตายสิ! นักเคลื่อนไหวสิทธิมนุษยชนบ้าบอกล่าวหาว่าเขาเป็นเชื้อโรคร้าย เป็นฆาตกรเนี่ยนะ นี่มันดิสเครดิตกันชัดๆ เบื่อเสียจริง พวกตีโพยตีพายไปก่อนจะสืบหาข้อมูลเชิงลึก

ก่อนหน้านี้พวกนักสิทธิมนุษยชนก็ส่งจดหมายเปิดผนึกถึงทนายความส่วนตัวของเขา เรียกร้องให้ทบทวนการร่วมลงทุนกับ เดอะ วัน เทเลคอม ในฐานะที่ถือว่าเขาก็เป็นคนไทยคนหนึ่งเช่นกัน เพราะอย่างน้อยเขาก็มีเลือดความเป็นไทยอยู่หนึ่งในสาม

เขาได้ให้ทนายความโยนจดหมายทิ้งลงขยะไปแล้ว แต่นักสิทธิมนุษยชนพวกนี้กัดไม่ปล่อย เปลี่ยนมาให้ข่าวบั่นทอนความน่าเชื่อถือของเขาแทน

ชายหนุ่มโยนหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะอย่างไม่แยแส นักสิทธิมนุษยชนปากกล้าพวกนี้ก็ไม่ต่างจากตัวริ้น เรือด ที่คอยสร้างความน่ารำคาญใจให้

โอเค เขาร่วมลงทุนกับเดอะ วัน เทเลคอมก็จริง และเหตุผลที่เขาร่วมลงทุนก็เพราะเดอะ วัน เทเลคอม มีผลประโยชน์ทับซ้อนกับรัฐบาลเวียดนาม ที่สำคัญการร่วมลงทุนกับเดอะ วัน เทเลคอม ไม่ใช่เป้าหมายหลักของเขาสักนิดเดียว เขามีเป้าหมายอื่นที่สำคัญและยิ่งใหญ่กว่า

แดเนียลลุกขึ้น ตรงไปยังห้องทำงาน ที่ติดตั้งจอโทรทัศน์ไว้ถึงหกจอ เพื่อดูหุ้น ดูสถานการณ์ต่างๆ ในแต่ละประเทศ รวมถึงเป็นจอเชื่อมต่อภาพจากกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งทั่วเพนธ์เฮาส์

สัญญาณเรียกเข้าจากอุปกรณ์สื่อสารล้ำสมัยสว่างวาบ แดเนียลหยิบมือถือขนาดเท่าฝ่ามือมากดปุ่ม บนหน้าจอขนาดเล็กปรากฎภาพชายสูงวัย เขาส่งเสียงทักทายเป็นภาษาจีนกลาง ซึ่งเป็นภาษาแม่ของเขาไม่ต่างจากอีกสองภาษา ผ่านหูฟังไฮเทคฯ ขนาดเล็ก “หนีห่าว”

“หนีห่าว” ปลายสายทักทายกลับเป็นภาษาเดียวกัน

“ติดต่อมาหาผมแบบนี้ อย่าบอกนะว่ามีงานด่วนอีก ผมเพิ่งบินมาเมืองไทยได้ไม่ถึงสัปดาห์ หวังว่าคงไม่ต้องบินไปไหนด่วนอีกนะ” แดเนียลเอ่ย

“เปล่า แต่ผมมีข่าวด่วนมาแจ้งคุณ อืม เรื่องการร่วมทุนกับซินเซียร์ เอเชีย คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว”

“ก็น่าจะไปได้สวย คาดว่าคงจะเซ็นสัญญาในไม่ช้า แต่ผมยังไม่ตอบตกลงในทันที อยากเล่นตัวอีกสักหน่อย เพื่อความแนบเนียน ผมไม่อยากให้มีพิรุธ”

“อือฮึ แต่คุณควรจะเร่งมือเรื่องการเซ็นสัญญาร่วมทุน เพราะสายคนหนึ่งของเราส่งข่าวมาว่า ขณะนี้มีนักธุรกิจชาวไต้หวันคนหนึ่งสนใจโครงการแคปซูลนาโนบอตรักษาเชื้อไวรัสเอชไอวี ผมเกรงว่าเขาจะตัดหน้าเรา” มิสเตอร์ลีมีน้ำเสียงกังวล

“นักธุรกิจชาวไต้หวัน เป็นคนของหน่วยไหนหรือเปล่า”

“ผมก็ไม่แน่ใจ อาจจะใช่หรือไม่ก็ได้ ผมเลยอยากให้คุณรีบเซ็นสัญญาซะ เพื่อป้องกันความผิดพลาดในภารกิจครั้งนี้” ปลายสายตอบเสียงขรึม

“โอเค ผมเข้าใจ แต่ อืม ผมสงสัยอยู่อย่าง คุณจะแน่ใจได้อย่างไรว่าแคปซูลนาโนบอตรักษาเชื้อไวรัสเอชไอวีจะสำเร็จลุล่วง นี่อาจเป็นการลงทุนที่สูญเปล่า” แดเนียลถามอย่างสงสัย

“ทุกการลงทุนล้วนมีความเสี่ยง และผมเชื่อว่าโครงการนี้คุ้มค่ากับการเสี่ยง ตอนนี้ไม่มีงานวิจัยยารักษาเชื้อไวรัสเอชไอวีที่ไหนจะก้าวไปได้ไกลเท่า ซินเซียร์ เอเชีย ผมเชื่อมั่นในตัว รองศาสตราจารย์ดอกเตอร์ณิชารีย์ ผู้หญิงคนนี้เป็นอัจฉริยะตัวจริง เธอไม่เคยล้มเหลวกับงานวิจัยชิ้นไหนมาก่อน ที่สำคัญมีหลายหน่วยงานสนใจงานวิจัยชิ้นนี้อย่างมาก แต่ซินเซียร์ เอเชีย ไม่เปิดโอกาสให้ใครง่ายๆ ดังนั้น คุณเป็นคนเดียวที่เข้าถึงซินเซียร์ เอเชีย ได้มากกว่าใคร”

“ดอกเตอร์ณิชารีย์ คุณรู้จักเธออย่างนั้นเหรอ” กังวานน้ำเสียงฟ้องชัดถึงความสนใจ

“ก็ไม่เชิง เธอเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ฉลาดและเก่งมาก จบปริญญาเอก ด้านไวรัสวิทยา ระดับโมเลกุล (Molecular Virology) มาจากเยล มีอุดมการณ์ในการทำงานอย่างมาก เธอมักร่วมงานกับหน่วยงานของภาครัฐที่ทำงานเพื่อสังคมโดยแท้จริง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอร่วมมือกับภาคเอกชน ผมเลยแปลกใจที่ซินเซียร์ เอเชีย ดึงเธอมาเป็นหัวหน้าทีมวิจัยได้ เพราะผมไม่เชื่อว่าซินเซียร์ เอเชีย กับรัฐบาลไทย จะไม่แสวงหาผลประโยชน์เข้าตัวเอง หากแคปซูลนาโนบอตออกสู่ท้องตลาดแน่ แม้พวกเขาบอกว่านี่คืองานวิจัยเพื่อช่วยเหลือมนุษย์หลายสิบล้านคนที่ได้รับเชื้อโรคร้ายโดยแท้จริงก็ตาม”

“หมายความว่าคุณสงสัยถึงสาเหตุอันแท้จริงที่ทำให้เธอยอมร่วมงานกับซินเซียร์ เอเชีย” แดเนียลถามกลับ

“ก็ประมาณนั้น แต่ประเด็นนั้นไม่สำคัญเท่าภารกิจของเรา อย่าลืมว่า ดอกเตอร์ณิชารีย์ ไม่ได้มีความสำคัญกับคุณมากไปกว่างานวิจัยค้นคว้า งานนี้สำคัญมาก ผมถึงเลือกมือหนึ่งอย่างคุณ แม้คุณจะมีประวัติไม่งามนักเรื่องผู้หญิงก็ตาม” มิสเตอร์ลีพูดตรงๆ

แดเนียลหลุดยิ้มทันที ไม่คิดโต้แย้งใดๆ เพราะสิ่งที่มิสเตอร์ลีพูดมานั่นคือเรื่องจริง ผิดตรงไหนกันที่เขาแพ้ผู้หญิงสวยๆ ยิ่งสวยมาก ก็ยิ่งถูกใจเขา โลกนี้สร้างหญิงชายมาเติมเต็มกันและกัน ชีวิตที่มีแต่คำว่างาน ขาดสีสันจากดอกไม้คงเซ็งพิลึก มันช่วยไม่ได้ที่ รองศาสตราจารย์ดอกเตอร์ณิชารีย์ ทำให้เขากระตือรือร้นกับภารกิจครั้งนี้ และเขาเป็นพวกยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุเสียด้วย

“ผมจะทำตัวเรียบร้อยกว่าทุกครั้งแน่นอนครับมิสเตอร์ลี”

ความขี้เล่นในน้ำเสียงส่งผลให้มิสเตอร์ลีมีสีหน้าหนักใจยิ่งกว่าเดิม ประหนึ่งไม่เชื่อแม้แต่น้อยว่าสายลับมือดีคนหนึ่งจะทำตามที่พูดได้

“ผมไม่รู้ว่าจะเชื่อคุณดีมั้ย แต่ผมอยากย้ำกับคุณด้วยความหวังดี คุณอาจเคยสนุกกับการล้อเล่นหัวใจผู้หญิงมานับไม่ถ้วน ระวังล่ะ ถ้าคุณพลาด ติดกับหัวใจตัวเอง เมื่อนั้น คุณอาจยิ้มไม่ออก และอาจต้องสูญเสียอะไรๆ มากกว่าที่คุณคิด ผมเคยผ่านชีวิตสายลับหนุ่มโสดอย่างสนุกสนานย่ามใจมาก่อน ผมจึงอยากบอกคุณไว้เพื่อเตือนใจว่า บางครั้งสายลับอย่างเราอาจไม่มีสิทธิ์ตกหลุมรักใคร และเราได้เลือกเส้นทางชีวิตของเราเองแล้วตั้งแต่วันที่เราตัดสินใจยึดอาชีพนี้”

มิสเตอร์ลีกดปุ่มยุติการสนทนาไปแล้ว แดเนียลค่อยๆ ถอดหูฟังออกช้าๆ ใบหน้าคมสันยังเคร่งขรึม คำพูดเตือนใจเมื่อสักครู่ของมิสเตอร์ลี สายลับรุ่นพี่ ยังวนเวียนอยู่ในสมอง แต่เพียงไม่นาน เขาก็ผุดยิ้มมุมปากขำๆ คนอย่างเขาไม่มีทางติดกับหัวใจตัวเองแน่นอน

เขาผ่านชีวิตหนุ่มโสดมาจนอายุสามสิบสามปี สนุกสนานและมีความสุขกับอาชีพที่เลือกเอง ได้ใช้ชีวิตอิสระโลดโผนโจนทะยาน อย่างใจฝัน พานพบผู้หญิงสวยๆ มานับไม่ถ้วน ในทุกมุมโลก แต่นั่นล้วนแล้วแต่เป็นความสัมพันธ์ฉาบฉวย พบเจอเพื่อจากลา

ความคิดเรื่องการแต่งงานและมีครอบครัวไม่เคยอยู่ในหัวเขามาก่อน เพราะคิดว่าตัวเองไม่มีวันเหมาะกับชีวิตเรียบง่ายแบบนั้น การเป็นสามีและพ่อที่แสนดี คงไม่ใช่ แดเนียล หยาง ดังนั้นเขาถึงไม่เคยกลัวที่จะติดกับหัวใจตัวเอง ไม่มีทางที่เขาจะตกหลุมรักใครเด็ดขาด เขามั่นใจเช่นนั้น

แม้แต่ รองศาสตราจารย์ดอกเตอร์ณิชารีย์ สาวสวยมีเสน่ห์คนนั้น เธอก็เปรียบเสมือนดอกไม้สวยๆ สักดอกสำหรับเขา ไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่น เขาไม่ได้ล้อเล่นกับหัวใจผู้หญิงเหล่านี้ แต่เขาชักชวนสาวๆ เหล่านั้นผจญภัยไปกับเขาสักครั้งหนึ่งในชีวิต เพื่อเก็บไว้ในความทรงจำ ในวันที่พวกเธออาจต้องแต่งงานกับนักบัญชีแสนดีสักคนที่ทำรายรับรายจ่ายของครอบครัวละเอียดยิบ

หรือไม่ก็อาจเป็นคุณหมอสักคน ที่สวมแว่นตาแทบตลอดเวลา ยุ่งกับการรักษาคนไข้ จนลืมไปแล้วว่าไม่ได้ให้ดอกไม้ภรรยามานานแค่ไหนแล้ว แต่กระนั้นพวกเขาก็เป็นทั้งสามีของพวกเธอและพ่อที่ดีของลูกๆ ไม่ออกนอกลู่นอกทางไปมีใครอื่น

แดเนียลยักไหล่ ยิ้มกับตัวเอง และหยิบโทรศัพท์เคลื่อนที่มากดโทร. ออก ก่อนกรอกเสียงห้าวทุ้มไปตามสาย แววตาเปื้อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “สวัสดีครับ ดอกเตอร์ณิชารีย์” (จบบทที่ 2)


**********




Create Date : 17 สิงหาคม 2554
Last Update : 21 สิงหาคม 2554 0:25:53 น. 0 comments
Counter : Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

BlogGang Popular Award#12


 
isaiahland
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 32 คน [?]




New Comments
Friends' blogs
[Add isaiahland's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.