สมัย ม.ปลาย เจอผีครั้งแรก
เรื่องนี้เริ่มมาจาก เราเรียนอยู่มัธยมที่โรงเรียนแถวตลิ่งชันเมื่อเกือบ 20 ปีที่แล้ว
ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่เกิดมานานแล้ว (แอบแก่นะ) แต่เรายังจำได้ไม่เคยลืม

ปกติแล้วเป็นคนที่ไม่ค่อยกลัวอะไรที่เป็นแนวลี้ลับ เพราะคิดอยู่เสมอว่า
ฉันไม่รบกวนเธอ แล้วเธอก็ไม่ต้องมารบกวนฉันนะ ดุๆเข้าไว้ ผีจะได้กลัว

เหตุการณ์นี้ก็เกิดขึ้นตอนช่วง ม.ปลาย เราเป็นคนที่ขี้ก้าง ผอมดำเลยแหละ
เครียดง่าย สุขภาพช่องท้องไม่ค่อยดี เป็นกรด ลมอยู่ในท้อง บวกกับเป็นโรคกระเพาะ
การที่จะเข้าไปทานยาที่ห้องพยาบาล จึงเป็นเรื่องประจำสำหรับเรา

อยู่มาวันหนึ่ง ปวดท้องมาก ตามธรรมดา ก็ไปห้องพยาบาลสิ
ก่อนไปก็บอกเพื่อนว่า
"เฮ้ย เราปวดท้อง เดี๋ยวไปหายาทานที่ห้องพยาบาล แล้วไม่ขึ้นมาเรียนต่อนะ
ขอโดด เจอกันตอนทานข้าวเที่ยงแล้วกัน"
เพื่อนก็ตอบว่า "เออๆ ให้ไปส่งไหม "

"ไม่ต้องวะแก ฉันรู้นะแกกะโดดคาบนี้ด้วยใช่ไหม ไม่ต้องเลย แกต้องจดให้ฉัน " ฉันแซว
"เออๆ เที่่ยงจะลงไปรับนะ"
"โอเค"

สภาพห้องพยาบาล เมื่อก่อนนั้น อยู่ตึกอาคารเรียนชั้น 1 ห้องริมซ้ายสุด
ปกติแล้ว อาคารเรียนดังกล่าวมีการเรียนการสอนตามปกติ
พอต่อมาเมื่อมีอาคารเรียนใหม่ 6 ชั้น 2 อาคาร
อาคารเรียนดังกล่าวจึงกลายเป็นห้องพักครูของแต่ละสาขาวิชา
ซึ่งแน่นอนว่าช่วงที่มีการเรียนการสอน อาคารนี้ก็เงียบเป็นพิเศษ

เราเดินมาถึงหน้าห้องพยาบาล เปิดประตูเข้าไป ตรงเข้าไปเขียนเบิกยา ซึ่งจะมีกระดานหนีบกระดาษ
ให้นักเรียนเขียนเบิกได้ ซึ่งกระดาษนี้จะวางอยู่บนรถเข็นแสตนเลสที่เลื่อนไปมาได้
บนรถเข็นก็จะมียาสามัญประจำบ้านที่เราสามารถหยิบทานเองได้

ทานยาธาตุน้ำแดงไปเรียบร้อย ล้างแก้วยาเสร็จ
ก็เอ้อระเหย มองไปรอบห้อง ไม่มีใครอยู่เลย เตียงทั้งสองเตียง ว่าง

นอนพักซะหน่อย คือแอบโดดไม่เข้าเรียนหละ เพราะอีกประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงเวลาพักเที่ยง

ขอนอนหลับตาเล่นๆ

ระหว่างที่เข้าภวังค์ ก็ได้ยินเสียง ขวดยาธาตุกลิ้งกระแทกไปมากับถาดแสตนเลส
แก้งส์ แก้งส์ ประมาณไปกลับสองครั้ง

เราตกใจตื่น ลืมตามองไปรอบๆ

แวบแรกที่คิด
เพื่อนแกล้งชัวร์ แต่ไม่เห็นได้ยินเสียงคนเปิดประตูกระจกเข้ามาเลย

เราเลยลุกขึ้นมานั่ง มองหาต้นตอของเสียง

เดินไปรอบๆห้อง หาคนที่แกล้ง

ไม่มีเลยซักคน

เอาแล้วไง

เดินมาดูขวดยา

ยาธาตุน้ำแดงมันตะแคงอยู่

ใช่เลย

ไม่ต้องคิดอะไร เล่นเราแล้วไง
เพราะเรามั่นใจมากว่า ตอนที่ทานยานั้น เราวางขวดยาตั้งไว้ ไม่ตะแคงอย่างนี้

รอทำไมคะ ไม่หาคำตอบแล้ว

รีบเดินออกจากห้องโดยไม่ต้องคิดที่อยู่ต่อเลย

เย็นวาบไปทั้งหลัง

เดินกลับอย่างเร็ว กลับไปที่ห้องเรียน
เพื่อนยังทักเลย ประมาณว่าอ้าวทำไมขึ้นมา ไหนจะนอนในห้องพยาบาลไง
เราก็ไม่ตอบคะ
จนเราตั้งสติได้ ก็เล่าให้เพื่อนฟัง

"แก ห้องพยาบาลติดกับวัดนะ"

"ขอบคุณมากเลย แกเฉลย ทำให้ฉันคิดได้เลย คราวหน้าฉันป่วยแกต้องไปห้องพยาบาลเป็นเพื่อนฉันนะ"
"พูดแล้วยังขนลุก อยู่เลย ดีนะมาแค่เสียง ถ้ามาให้เห็นคงช็อก เดินกลับห้องเรียนไม่ถูกแน่ๆ แก"

ขำๆ แบบขนลุก

อย่างน้อยก็รู้ว่า สิ่งลี้ลับ ท่านอาจไม่ชอบให้เราโดดเรียนก็เป็นได้นะ...ว่ามั้ย






Create Date : 06 มกราคม 2559
Last Update : 7 มกราคม 2559 0:01:44 น.
Counter : 445 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Ink Blots
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



อายุอานาม เข้าวัยสาวใหญ่555 แค่เลข 3กว่าๆ
ทำงานเครียดกับตัวเลข

กำลังหาทางออกให้กับชีวิต ตั้งใจจะเปลี่ยนตัวเองใหม่ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง