นิยาย " ม.ปลาย วุ่นวายรัก " - เหมชาติ ทอง / ตอนที่ 10 .


































" ม.ปลาย วุ่นวายรัก "
.
เหมชาติ  ทอง
.....................................................
.
ตอนที่
.
10 .
.
.

.
.
.   ที่ด้านหน้าเวที
ตอนนี้มีนักเรียน ม.1 - ม.6 เข้ามานั่งกับพื้น ต่อๆ กัน

.    จนเต็มแน่น
.
.      พื้นที่ในหอประชุมเป็นซีเมนต์ขัดมัน
ตีเส้นเป็นสนามแบดมินตันไว้ 2 คอร์ท
.   ใช้แข่งเซปัก ตะกร้อก็คงได้ เพราะเพดานโปร่ง
สูงปรี๊ด
.
.  ปกติเวลาประชุมกัน จะให้เว้นที่ตรงกลางไว้
เป็นทางเดินแคบๆ เผื่อมีใครจะต้องลุก เดินมาพูด
ด้านหน้า
.
.         แต่วันนี้ ไม่มีการเว้นทางเดิน ---
.  คือ โรงเรียนปล่อยให้นั่งกันตามใจชอบ จับกลุ่ม
คุยกัน  เฮฮากันได้ ตามสบายเลย
.    ส่วนคุณครูทั้งหลาย จัดให้นั่งเก้าอี้ เรียงราย
ชิดผนังหอประชุม เพื่อได้นั่งดูแลเด็กๆ ไปในตัว
.   ผู้อำนวยการ รองผู้อำนวยการ มีโซฟาใหญ่
ที่คณะกรรมการนักเรียนจัดให้นั่ง อยู่ใกล้ๆ ส่วนหน้า
ของเวที
.
.    เสียงดังเจี๊ยวจ๊าวของเด็กๆ ดังเซ็งแซ่อยู่เป็นระยะ
ปกติ ถ้าเป็นการประชุมเพื่อแจ้งข่าวสาร 
. เป็นต้องโดนดุ โดนปรามแน่นอน
. แต่วันนี้ กลับกลายเป็นสิ่งที่น่าฟัง  ฟังแล้ว
มีชีวิตชีวา เพราะแสดงว่า พวกเด็กๆ เขากำลัง
.  มีความสุขกัน
.
            *  *  *  *  *  *  *   *  *   *
.
.   กรรมการนักเรียน ชาย-หญิง ม.5
ที่ทำหน้าที่พิธีกร ดำเนินรายการ
.  วันนี้แต่งตัวแบบล้านนา เต็มยศ
.

.   หญิงนุ่งผ้าซิ่นผืนสวย เสื้อเข้ารูปตัวงาม
โดยอาจารย์สิริยา ห้องนาฏศิลป์ มีเมตตา
จัดเตรียมให้ยืมใส่
.   แถมเกล้าผมมวย ประดับช่อดอกเอื้องคำ
ปลอม เป็นพุ่มใหญ่
.      และมีพวงร้อย ห้อยลงมาข้างนึง
แถมให้อีก
.
. ส่วนชาย ให้นุ่งเตี่ยวสะดอ เสื้อผ่าอกอย่าง
พม่า
.   มีผ้าพาดไหล่  โพกหัวด้วยผ้าฝ้ายทอมือ 
แล้วปักแซมตุ้งติ้ง  ที่ทำเป็นดอกไม้ไหว
กะไหล่ทอง สาม-สี่ช่อ
.
.     ดูสวยงาม หล่อเหลา และน่ารัก
ทั้งคู่
.
              *    *    *   *   *    *    *      *     *
.
.   บุษบัน กับทุกคนยืนออกัน ที่ระเบียง
ด้านหลังเวที
.    รอคิวแสดง ที่ประกาศไปแล้ว ว่าเป็น
ลำดับที่ 4

.
.    รายการบนเวที   มีทั้งให้ผู้อำนวยการกล่าว
อำนวยพร
.      เชิญคุณครูมาจับสลากนำโชคให้นักเรียน
ที่โชคดี
.     สลับกับการให้ดูการแสดงของตัวแทนนักเรียน
เป็นระยะ
.
.        รายการแสดง ที่ 3 เพิ่งแสดงผ่านไป 
.     หน้าเวทีกำลังจับสลากรายชื่อผู้โชคดี ครั้งละ
10 รางวัล
.      เจี๊ยบเดินบอกเพื่อนทุกคน ให้เตรียมตัว
ให้พร้อม
.
.    บุษบันกำลังยืนเกาะระเบียงซีเมนต์ ทบทวน
บทอยู่
.    โยธาก็เดินมาใกล้เธอ  เข้ามายืนเกาะระเบียง
 ชิดกัน
.
.      " เอียดแต่งตัวแปลกจัง--- "
.
.        " เหรอ ?-- "
.
.                 บุษบันหัวเราะ
.
.         " เรายืมชุดของอามาใส่น่ะ
.            --  สวยไหมล่ะโย  "
.
.       โยธามองไปข้างหน้า อมยิ้ม
.  พยักหน้า
.            พูดว่า
.
.     " สวยซีเอียด
.              สำหรับโย---
.          เอียดสวยที่สุดเสมอ "
.
.        บุษบันได้ฟัง ได้แต่นิ่งรับทราบ
. เพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี
.
.  ก็พลัน มีเสียง เฮ ! ---
.        แล้วเพื่อนๆ ก็เรียกหาโยธา

.
.    " โย- โย--
.            เปิ้นจกรางวัล ได้ชื่อคิง  "
.
.     โยธาหัวเราะ บอกกับบุษบัน
.
.          " อ่าว---
.      จับได้ชื่อโยดัวยอะ "
.
.        เอียดก็หัวเราะ  ล้อโยธาว่า
.           " โชคดีจังเลยโย "  
.
.       พอจะผละไปรับของขวัญ  โยธาก็หันมา
ทอดสายตา จ้องเอียด
.         ยิ้มน้อยๆ ให้เธอ บอกเธอ ด้วยน้ำเสียง
ละมุน
.
.     " โยขอตัว แป๊บ น้า--
.          เดี๋ยวโยก็กลับมาครับเอียด "   

.
.       มีความรู้สึกใหม่อย่างหนึ่ง วูบเข้ามา
ครอบใจของบุษบัน ในตอนนี้
.         มันหนักแน่น --- จนเธอให้กลัวใจ
ตัวเอง

.
.      เพราะมันเป็นความรู้สึก ที่เอียดเริ่มรู้สึกว่า
ทำไม เพื่อนที่ชื่อ โยธา คนนี้---
.        ช่างสุภาพ น่ารัก   มีเสน่ห์
.    และแสนดีต่อเธอเสียเหลือเกิน---
เช่นนี้     
.
         *  *  *  *  *  *  *  *   *
.
.    โยธาหายไปหน้าเวที --
.          เดี๋ยวเดียว  ก็เดินกลับมาหลังเวที
กับเพื่อนๆ

.
 .        ยิ้มร่า---
 .    ชูตุ๊กตาหมีสีน้ำตาล ขนนุ่ม ตัวใหญ่
ให้เอียดดู
.
.       เดินรี่มาตรงหน้าบุษบัน ยื่นมัน
 ให้เธอ
.
.      "อะ -เอียด
.             -- โยให้ "
.
.    " อุ๊ย--
.           ไม่เอาหรอก  "
.
 .          เอียดรีบส่ายหน้าปฏิเสธ
.       รู้สึกเลย  ว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของ
หลายๆ คนแถวนั้น
.
.       " โยเก็บไว้เองเหอะ "
.
.         " โยตั้งใจให้เอียดนะ-- "
.
.             โยธายืนยัน
.    แล้วยื่นตุ๊กตา ใส่มือบุษบันที่ไม่ยอมขยับ
 คะยั้นคะยอ ให้เธอรับมันไว้
.
.     มีสองมือ ของใครคนนึง
โผล่เข้ามารวบ
 .  --ฉวยตุ๊กตาหมีจากมือโยธา
ไปถืออุ้มไว้

.
.     " ตกลง โยให้เอียดนะ---
.  งั้น--เอามาฝากฉันนี่
.    -- ฉันจะถือให้เอง "
.
.         คือเจี๊ยบนั่นแหละ
 ที่เข้ามาตัดบทโรแมนติกนี้  ดัง ฉับ-
.
.        เจี๊ยบไม่สน-ไม่ซึ้งด้วย
. งานเธอต้องมาก่อน...
.     
.    " รีบไปตั้งแถว
เตรียมตัวแสดงกันได้แล้ว
.  เขาจะจับสลากอีกแค่สองรางวัล "

.
        *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.   เจี๊ยบอุ้มตุ๊กตาหมีตัวโต
. ออกไปนั่งกับพิ้นหน้าเวที
.
.   รอดูเพื่อนๆ แสดง ในสิ่งที่เธอฝึกฝนให้
อย่างลุ้นสุดใจ
.
.       พอซาวน์ด์จากไฟล์คลิปเปิด
. พงษ์ก็ก้าวเท้า โยกตัว เต้นนำฝ่ายชาย ออกมาทาง
ซ้ายของเวที
.     แมงเต้น โยกตัว นำฝ่ายหญิง ออกมาทางขวา   
.
.       แค่ชุดแต่งกายของนักแสดง
 ก็เรียกเสียงโห่ เสียงเป่าปาก
.     และปรบมือถูกใจ จากคนดู
ลั่นหอประชุม
.
.     พงษ์ เดย์ แมง เอียด โยธา และทุกคน
รู้สึกเลือดฉีดแรง พล่านไปทั้งตัว
.         มาละ-- ลูกบ้า
.    -วิญญาณนักแสดงเข้าสิง -องค์ลง
อย่างที่เขาว่า---
.
.      จึงทั้งขยับปากให้ตรงกับเสียง 
ทั้งทำท่าทาง ทั้งเต้นเป็นสเต็ป
.  พร้อมเพรียงกัน
.        -- แบบไม่มีเขินอาย
 ทุ่มเทเกินร้อย -ทุกคน
.
.   นักเรียน คณาจารย์ คนดูประทับใจ
การแสดงมากมาย 
.     ปรบมือให้อย่างยาว กึกก้อง
.
      *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.     เจี๊ยบตื้นตันจนน้ำตาไหล
.          มิเสียที ที่ก่อนฝึกซ้อมกัน
เธอลงทุนเข้ากูเกิ้ล อ่านบทแปลเพลง
 .  และค้นคว้าหนังเรื่อง กรีส
. จนสามารถไกด์-guide ให้เพื่อนๆ
ตีความสิ่งที่จะแสดง ได้ทะลุปรุโปร่ง

.
.    " มันจะอี้--หนา
.    พระเอก- มันมาเล่าให้หมู่เพื่อนๆ
ป้อจายฟัง
.    ว่า ฤดูร้อนที่ผ่านมา มันไปป๊ะนางเอก
 นางเอกงาม หุ่นเหม๊าะ จะอี้....
.      แล้วสองคน กะฮักกั๋น  "
 .
.      เพื่อนๆ ร้องอ๋อ
.
.     " แล้วฝั่งนางเอก ก็เหมือนเดียว
มาเล่าให้หมู่เพื่อนๆ แม่ยิงฟัง
.     ว่า ฤดูร้อนที่ผ่านมา มันป๊ะพระเอก
พระเอก หล่อจะอั้น
.   หล่อจะอี้-- "
.
.  เพื่อนๆ ร้องอ๋อกันอีก
.
.    " แล้วในเพลง มันก่าจะมีว่า
. เพื่อนๆ จะคอยว่า
.
.     " Tell me more-
.          Tell me more !"
.   ก่าแปลว่า
.       " เล่ามาแฮ๋ม--
.            เล่ามาแฮ๋ม "
.
.     เพื่อนๆ ที่แสดง จึงเก็ท ธีม-theme
ของเพลง
.      แสดงบท ---ตีซะแตก
กระจุยเป็นเสี่ยงๆ อย่างนี้

.
    *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.     งานนี้ โยธาหล่อระเบิดเลย
 ตอนยืนเต้น เด่นอยู่ตรงกลาง
.   มีเพื่อนๆ 5 คน คอยย่อตัวเต้น
เสริมให้

.
.      ยิ่งตอนที่ ต้องถอดเสื้อแจ๊กเก๊ตออก
โชว์หุ่นลีนๆ
.       แล้วหมุนเหวี่ยงเสื้อเป็นวงกลม
.   สาวๆ และน้องๆ ม.ต้น พร้อมใจกัน
 กรี๊ดใส่โยธา--ซะ
.        หอประชุมจะร้าว-ปล่าว
-ไม่รู้
.
.       เห็นคุณครูหลายท่านทนไม่ไหว
พากันเอามือปิดหู นิ่วหน้า
.
.    บุษบันนั้น สวยเก๋ --
  คลาสสิกในอีกระดับ

.
.    อาจดูสวยแปลกๆ ในสายตาเด็กๆ
เหมือนที่โยธาว่า
.     เพราะเด็กๆ ที่คุ้นชินกับลุคเกาหลี
คงไม่ค่อยเคยเห็น ลุคแบบพีเรียด
.   อย่างของหนังฝรั่งที่บุษบันแต่ง
.
.    แต่สำหรับอาจารย์ที่ปรึกษา 5/1
เห็นปุ๊บ--
 .      ชอบมากๆ
.

.      เล่นปากทา ลิปสีมุกซีด-งี้
.   ผมทรงสวอน-ปลายผมงอนกระดก
เป็นหางเป็ด หางหงส์ -งี้
.     ถุงมือขาว ยาวเลยข้อศอก -งี้
และ ยังทำท่าคาบไปป์หลอดอีก
.
.      ออเดรย์ -จ๋า
             มาเต็มๆ เลย---
.

.
.         ท่านจึงสบตาเจี๊ยบ
  ที่นั่งตรงโน้น -มองมา
.
.       เจี๊ยบทำตาโต เป็นเชิงถามนัยๆ

อย่างเช็คเรทติ้ง
ว่า
.      " เป็นไงมั่งคะ ? "
.
.    ท่านยกสองมือ ชูนิ้วโป้งให้
.
.       ยัยเจี๊ยบรีบยกมือไหว้
รับ thumbs up
.     ยิ้มกว้าง จนแก้มแทบฉีก

.
          *  *  *  *  *  *  *
.
.    นึกได้ ว่าเพื่อนๆ แสดงเสร็จแล้ว --
คงอยากเปลี่ยนเสื้อผ้า

.
 .   เจี๊ยบจึงค่อยๆ ย่อตัว เดินก้มๆ อุ้มหมี 
ออกจากนั่งหน้าเวที
.   แวะคว้ากระเป๋าทรงกระสอบ ที่เธอวาง
พิงผนังหอประชุมไว้
.      หอบไปทางหลังเวที
.
.    ทันสวนกับแมง --
ที่ก็- กำลังออกเดินมา ตามหาเจี๊ยบ
.      เพราะแมงอยากเปลี่ยนชุดราตรียาว
ที่ยืมแม่มาใส่เต็มแก่
.
.    เจี๊ยบกอดเพื่อนๆ ทุกคนแน่น
อย่างขอบคุณ
.     กอดหมดทุกคนเลย ไม่ว่าจะหญิง
หรือชาย

.
.       และพร่ำ ถึงความสำเร็จครั้งนี้
 ในฐานะที่ตัวเองอุตส่าห์ออกไปนั่งกับพื้น
. เฝ้าดูอยู่หน้าเวที
.
.    "  หมู่เฮาแสดง เหม๊าะ-เหม๊าะ
-- ม่วนแต๊ะ ม่วนว่า
.      เปิ้นผ่อแระ ขนคิง ลุกเรย-อะ "
.
.       เธอบอกเพื่อนๆ ว่า ทุกคนแสดงได้สุดยอดมากๆ --
  สนุ๊ก-สนุก
  .    เค้าเนี่ย - ดููแล้ว ขนลุกเลยแหละ
.
     *  *   *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.    เด็กๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าที่ดูแปลกๆ ตานั้น
มาเป็นชุดนักเรียน เหมือนตอนที่แต่งมา
. ตอนเช้า
.
.      พากันเข้าไปนั่ง กับกลุ่มเพื่อนๆ  5/1 ในหอ
ประชุม เพื่อดูห้องอื่นๆ แสดงบ้าง
.     เพื่อนๆ ที่ไม่ได้แสดง กล่าวชมคณะซัมเมอร์
ไนท์ส์ กันใหญ่
.         ว่าแสดงเก่ง  ชอบมากๆ
.   บรรยากาศจึงอบอวลไปด้วยความสุข  พาให้
รู้สึกชื่นมื่น
.
     *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.   กำลังดู และลุ้นการจับสลากผู้โชคดี
ที่มีอยู่เรื่อยๆ กัน
.

.       ก็มีน้องผู้ชาย ม.1 ตัวเล็กๆ 
ถือถุงกระดาษสีสวย
.      เดินฝ่านักเรียนที่กำลังนั่งกันอยู่ 
ลัดเลาะ ตรงมา
.
.     พอมาใกล้ๆ --
.   แกบอกขอทาง จากพี่ๆ ผู้ชาย  5/1  ที่กำลัง
นั่งจับกลุ่มกัน
.
.     " อ้ายคับ --
 .             ขอตาง -หน้อยคับ "
.
.    " แล้วจะไปหาใค๋--
.              - น้องเหย "
.
 .   พงษ์เบี่ยงตัวหลบ  จะเปิดทางให้แกก้าวผ่าน
 พลางถามอย่างเอ็นดู
.       ว่า " ไอ้น้องเอ๊ย--
.           แล้วกำลังจะไปหาใคร กันละนี่ "
.
.     " หาปี้เอียดจูเลียตคับ "
.
.         โยธาฟังแล้ว ถามทันที
.
.       " มีหยัง-น้อง ? "
.
.     " อ้ายหนึ่ง ฝากหื้อผมเอาคัว
.               -- มาหื้อปี้เอียดคับ "
.
.           คัว ก็คือ ข้าวของ สิ่งของ
.  เหมือนที่ภาษากลาง เรียกข้าวของรวมๆ ว่า
ข้าวของ เครื่องครัว
.     แต่ภาษาเหนือ จะไม่มีเสียง ร. เรือ
.
.     คัว ที่เด็กชาย ม.1 หิ้วมา คือถุงใส่ของขวัญปีใหม่
ขนาดกลางๆ
          ที่แกบอกว่า พี่หนึ่ง-สงคราม  ฝากแก
ให้เอามามอบให้พี่บุษบัน-จูเลียต
.
       *   *  *  *  *  *  *  *  *  *   *
.
.    ขณะที่พวกหนุ่มๆ ทั้งหลาย ที่นั่งกันตรงนั้น
พากันให้นึกทึ่ง ในความกล้า และใจถึง
. ของอ้ายหนึ่ง- สงคราม ม.6

.
.         เว้นแต่โยธา ที่ให้รู้สึกร้อนจี๊ดขึ้นมา
.  อย่างฉับพลัน
.
.        และเหล่าสาวๆ รวมทั้งบุษบัน ที่ก็อึ้ง
เมื่อได้ทราบเป้าหมายธุระ ที่น้องตัวเล็กบอก
.  ซึ่งก็ได้ยินกันชัด เต็มสองหู ทุกคน
.
.      น้อง ม.1  ที่ดั้นด้น เดินลุยฝูงคนมา
เกือบๆ จะครึ่งหอประชุม ไม่ยอมให้เสียเวลา
ของตัวเอง ต่อไปอีก
.      ได้ค่าจ้างจากอ้ายหนึ่งมาแล้ว ซาวบาท-
( 20 บาท )
.        ก็ต้องทำการนี้ให้แล้วเสร็จ  ให้สำเร็จ
ให้ได้
.      แกรีบยื่นถุงกระดาษ ส่งให้บุษบัน
.
 .   " ปี้เอียดคับ--
.              อ้ายหนึ่งฝากมาหื้อคับ "
.
.         ปี้เอียด- หรือพี่เอียด ลังเล
ทำหน้าสับสน มองคัวในมือน้อง ม. 1
.      -- จะรับดี ไม่รับดี
.
.     " ขะใจ๋แล่ ปี้--
.              -   ผมจะปิ๊กละคับ "
.
.      เด็กชายยื่นให้เร่งๆ 
.   บอกว่า  เร็วสิ พี่ --ผมจะกล้บละครับ
.
.   เจี๊ยบ-ที่เคยแย่งรับหมียักษ์แทนเอียด
ครั้งนี้ ไม่เห็นเจี๊ยบจะทำอย่างนั้น
.  อีก-อะ

.
 .   --- จึงยิ่งพากันอึดอัด ไปหมด
.
.     จนที่สุด เอียดก็ต้องเอื้อมมือ รับถุง
เพราะเกรงใจน้องตัวเล็กแก
.     ที่แกก็ยิ่งเร่งใหญ่
.
.   พอส่งของพ้นตัวได้
แกก็รีบเดินก้มๆ ลุยขอทาง
.    ฝ่ากลับออกไป อย่างเร็วกว่าตอนขามา

.

  *   *   *  *   *   *   *   *  *
.
.   บุษบันวางถุงใบนั้น ไว้ข้างตัว
ไม่แม้แต่จะเปิดดูข้างใน
 .    เธอนั่งตัวตรง มองไปข้างหน้า
 สีหน้านิ่ง  เรียบเฉย

.
.       เพื่อนๆ จึงแอบมองไปที่โยธา
. ดูหรือ - จะว่าอย่างไร
.
 .     ก็เห็นเด็กหนุ่มตี๋ สุดหล่อของโรงเรียน
นั่งชันเข่า นิ่งเงียบ  เม้มปากสนิท
.   มองตรงไปทางเวที เหมือนไม่รู้สึกอะไร
.
.    แต่นั่น- ทุกคนรู้ดี
ค่าที่สนิทสนม เรียนร่วมห้องด้วยกัน
มานาน
.       ว่าโยธากำลังไม่พอใจ
 กับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้

.
       *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.  พงษ์สะกิดโยธา--
บุ้ยหน้า ให้มองไปทางนอกระเบียง
. หอประชุมด้านขวา
.       เด็กหนุ่มมองตามไป --
  พลัน-อุณหภูมิของโยธาก็เดือดพล่าน
.
 .  หอประชุม มีประตูหลายประตูอยู่โดยรอบ
สงครามเดินกับเพื่อนๆ  ผ่านมาที่ประตู ที่ใกล้สุด
.      ส่งสายตาเจ้าชู้ มองเล็งๆ มาที่บุษบัน
ที่กำลังนั่ง อยู่กับหมู่เพื่อนๆ
.
 .    เด็กสาวเห็นสายตาสงครามมองมา
-แวบนึง
.       ก็รีบหลบ เบือนหนี
.   ไม่ยอมหันไปทางนั้น
.
 .      สงครามพยายามเลื่อนสายตา มองมา
อีกที
.      จึงได้ปะทะ-โครมใหญ่-
.           กับสายตาเคืองขุ่น ของโยธา
ที่จ้องมอง เขม็งรอ--
.
 .       หนึ่งก็ -มองนิ่ง มาเหมือนกัน  
.
.    ทันใด - สงครามก็ยกหัวแม่มือซ้าย
ขึ้น ระดับหัวไหล่
 .       แล้วกระทุ้งๆ ไปทางซ้าย
 .   ทางนั้น คือทางประตูออกโรงเรียนด้านข้าง
เป็นที่ตั้งของกลุ่มสาระการเรียนรู้เกษตร
 .      พยักหน้ากับโยธา หงึกๆ

.
.       โยธามอง-- เข้าใจทุกอย่าง
พยักหน้า
 .         ....  รับคำท้า --ทันที
.
.    แล้วสงครามก็กอดคอเพื่อน ม.6  คนนึง
 พากันเดินจากไปทางหลังเวที

.
      *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 
.
.        โยธาให้ร้อนรุ่ม ใจไม่อยู่นิ่ง
.
.    ทนนั่งดูการแสดงรื่นเริง ด้วยอารมณ์ขุ่นมัวไปได้
อีกเล็กน้อย
.     ก็เอ่ยปากชวนพงษ์ ให้ออกจากหอประชุม
.
.       " ป๊ะ--
.               --  ลงไปล้างหน้าลุ่ม "
.
.        โยธาบอกว่า ลงไปล้างหน้าข้างล่างกัน
.
.            พงษ์ใจเด็ด -- 
.     เอาวะ- เป็นไงเป็นกัน
.            พยักหน้า
.
.           สองคนจึงลุกขึ้น เดินก้มๆ ออกจาก
 หอประชุม
.
             *  *  *  *  *  *  *  *
.
.     เจี๊ยบที่นั่งดูแต่ต้น --- ไม่เข้าใจอะไร
เท่าไหร่

.
 .       แต่ทันใด-ก็นึกระแวงบางอย่างขึ้นมา
ตะหงิดๆ
.       ด้วยเมื่อกี้--  เธอเห็นโยธามีสีหน้าหน้าบึ้งตึง 
 เหมือนกำลังโกรธใคร หรือ อยากจะมีเรื่องกับใคร
. ที่ไหนไม่รู้
.          --- ประมาณนั้น
.
 .  เธอพยายามนึกอย่างเร็ว --
.            พอนึกออก ก็สะดุ้งเฮือก
.
.          ตัดสินใจ บอกกับเดย์ 
 .  และรีบชวนแมง และเอียด ให้ลุกตามออกไป
 ติดๆ
.
*   *   *   *   *   *   *   *   *  *
.
.      รีบลงกันทางบันไดปูนหลังเวที
 มองไป ก็หาสองหนุ่มไม่เจอแล้ว

.
.     เจี๊ยบบอกให้เพื่อนๆ ช่วยกันดูรอบๆ
  พยายามมองหากันแล้ว
.     --- ก็ไม่เห็น
.
.   " นั่นไง --"
.
.         เดย์บอก
.   ชี้ให้ดู--
.      เห็นโยธากับพงษ์ กำลังเดินลงทางลาดไปทาง
เรือนเกษตร
.       ที่เดย์เห็น เพราะเดย์มองหาอย่างคาดเดา --
. ว่าถ้านักเรียนชายเกิดเหม็นหน้ากัน อยากจะ
ชกหน้า ต่อยปากกัน ในบริเวณโรงเรียน
.    แถวโรงเพาะชำ โรงเกษตร ดูจะเหมาะที่สุด
เพราะมันลับตาคนดี
.
.        ทุกคนรีบวิ่ง ตามสองคนนั้นไป
ให้ทัน
.
       *   *  *  *  *  *   *  *   *
.
.   เสียงฝีเท้าที่วิ่งเหยาะๆ มา ทำให้โยธา และพงษ์
หันไปมอง
.       และหยุดรอ

.
.           " คิงมาตรงนี้ ---
.    จะยะหยังกั๋น  ? "
.
.            เจี๊ยบโผงผาง ถามตรงๆ
.
.         " ปล่าว-- "
.         โยธาตอบ  มองสบตาบุษบัน
.  แล้วหลบๆ ตา
.
.           " จะมานัดตี๋ -กั๋นก๋า ? "
.        เดย์ถามบ้าง ว่า จะนัดมาตี ( ตี มาจาก ต่อยตี
 -แต่ก็หมายถึง ชกต่อย) กันหรือ ?
.
.        ทั้งโยธา และพงษ์ไม่ตอบ
.
.     แมงมองเห็นสงครามกับเพื่อนสองสามคน
ซุ่มยืนแอบฟัง อยู่ที่ใต้ต้นหางนกยูงฝรั่ง
ต้นใหญ่ ตรงหน้าโน้น --ไม่ไกลนัก
.     จึงสะกิดให้เจี๊ยบรู้
.
.        เจี๊ยบเห็น เธอจึงพูดเสียงดัง
ขึ้นมาเลย
.
.    " หมู่ป้อจายตี๋กั๋น   --ไผฮู้
ก่าใจ้ว่าจะเสียหายอาหยังนัก--
.   .... ก่ามันป้อจาย ลู่
.
.       แต่มาตี๋กั๋น เพราะแม่ยิง--
.  ไผฮุ้ -  มันเสียหายแม่ยิง-หนา
. ตึงเล่าขวัญกั๋นแม่ฮาก 
 ว่าแม่ยิง สีท่าจะอั้น-จะอี้  
  .     ทั้งที่-เปิ้นก่าบะได้ยะหยัง
-ซักอย่าง "

.
 .      เจี๊ยบว่า ผู้ชายชกต่อยกัน -ใครรู้
ก็ไม่เสียหายหรอก
.     - ก็มันเรื่องของผู้ชาย ๆ
.
.     แต่มาชกต่อยกัน เพราะผู้หญิง
--ใครรู้เข้า เขาก็จะนินทากันสนุกไป
.     ว่าฝ่ายหญิง คงยังงั้น -ยังงี้
 ทั้งที่-เจ้าตัวก็ไม่ได้ทำอะไรซักอย่าง
.
.       " เอ๋าแล่---
.    ถ้าหมู่สูจะตี๋กั๋น เอาม่วน    
ฮาจะสุ่ย หื้อป้อของเอียด มาย้ายเอียด
 .  ปิ๊กไปเฮียนตี้เก่า ---
 .       --เอาบ๋อ ?

.
.       เจี๊ยบท้า   ว่างั้นก็ชกกันเลย-สิ
. จะได้สาแก่ใจ
.    ... กรูจะได้ยุ ให้พ่อของเอียด
. มาย้ายเอียด กลับไปเรียนที่เดิม --
 .      -- เอามั้ย ? "
.
.     บุษบันที่ฟังมาตลอด  ถึงกับน้ำตาไหล
ปล่อยสะอื้นออกมา
.      --- เสียใจ
. ที่ทำไมเรื่องแบบนี้ ต้องมาเกิดขึ้นกับเธอด้วย

.
.     " อ่าว---
.           เอียดไห้แระ  "
.
.     แมงที่ยืนข้างๆ บุษบัน บอกให้ทุกคนรู้
ว่าตอนนี้ เพื่อนของเธอ เสียใจ
.      จนร้องไห้แล้วนะ
.
.   " เอียด--
.             --- เอียดครับ
.            เอียดอย่าร้อง  "

.
.      โยธาตกใจ รีบเข้ามาประชิด
เห็นบุษบันน้ำตาไหลริน   ก็ใจหาย
.     บอกเธอเสียงสั่น
.
.       เอียดยกมือปิดหน้า ส่ายหน้าไปมา
พยายามกลั้นสะอื้นสุดกำลัง
.    เธอไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนไหว -
อ่อนแอ แบบนี้
.

.      "  ปิ๊กกันเต๊อะ - น่อ
.     ขอร้อง  อย่ามามีเรื่องกั๋น---
.           ถ้าจะหันแก่เอียด "
.
.    เจี๊ยบพูดเสียงดังอีกรอบ --
ว่าขอให้เลิกรากันเถอะ
.  --  ให้เห็นแก่บุษบัน
.
.       --  ก็พูดเผื่อสงคราม
ที่ยืนฟังอยู่ตรงนั้น ด้วยแหละ

.
      *   *   *   *   *    *  *  *
.
.      จึงพากันหันหลัง เดินกลับจากตรงนั้น ---
.
.        แมงช่วยประคองเอียด ที่ยังใช้ผ้าเช็ดหน้าซับ
ตาแดงๆ
.
 .        สงครามกับเพื่อนๆ เดินเร็ว แซงผ่าน
ขึ้นมา
.         หนึ่งหันมาทางบุษบัน พูดว่า
.
.   " น้องเอียด ---
.            พี่หนึ่งขอโทษด้วยนะครับ "

.
.          เอียดไม่ตอบว่าไร 
.   และโยธาก็ทำเป็นเหมือนไม่ได้ยิน
ที่สงครามพูด
.
      *    *   *   *   *    *  *    *   *  *
.
.
.        ( จบตอนที่ 10 )

.
.

ขอบคุณทุกท่าน
ที่กรุณาแวะมาเยี่ยมเยือนบล็อก




Create Date : 06 มกราคม 2560
Last Update : 11 เมษายน 2560 10:30:08 น.
Counter : 539 Pageviews.

0 comments
(โหวต blog นี้) 

เปียงดิน
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



ข้าราชการบำนาญ
มกราคม 2560

1
3
4
5
7
8
9
10
11
12
14
15
16
17
18
19
20
21
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog