นิยาย " ม.ปลาย วุ่นวายรัก " - เหมชาติ ทอง / ตอนที่ 10 .






























" ม.ปลาย วุ่นวายรัก "
.
เหมชาติ  ทอง
.....................................................
.
ตอนที่
.
10 .
.
.

.
.
ที่ด้านหน้าเวที
ตอนนี้มีนักเรียน ม.1 - ม.6 เข้ามานั่งกับพื้น ต่อๆ กัน

จนเต็มแน่น
.
         พื้นที่ในหอประชุมเป็นซีเมนต์ขัดมัน
ตีเส้นเป็นสนามแบดมินตันไว้ 2 คอร์ท
    ใช้แข่งเซปัก ตะกร้อก็คงได้ เพราะเพดานโปร่ง
สูงปรี๊ด
.
      ปกติเวลาประชุมกัน จะให้เว้นที่ตรงกลางไว้
เป็นทางเดินแคบๆ
     เผื่อมีใครจะต้องลุก เดินมาพูดด้านหน้า
.
       แต่วันนี้ ไม่มีการเว้นทางเดิน ---
     คือ โรงเรียนปล่อยให้นั่งกันตามใจชอบ จับกลุ่มคุยกัน
เฮฮากันได้ ตามสบายเลย
         ส่วนคุณครูทั้งหลาย จัดให้นั่งเก้าอี้ เรียงรายชิดผนัง
หอประชุม เพื่อได้นั่งดูแลเด็กๆ ไปในตัว
         ผู้อำนวยการ รองผู้อำนวยการ มีโซฟาใหญ่ ที่คณะกรรมการ
นักเรียนจัดให้นั่ง อยู่ใกล้ๆ ส่วนหน้าของเวที
.
           เสียงดังเจี๊ยวจ๊าวของเด็กๆ ดังเซ็งแซ่อยู่เป็นระยะ
ปกติ ถ้าเป็นการประชุมเพื่อแจ้งข่าวสาร 
    เป็นต้องโดนดุ โดนปรามแน่นอน
.
       แต่วันนี้ กลับกลายเป็นสิ่งที่น่าฟัง  ฟังแล้วมีชีวิตชีวา
  เพราะแสดงว่า พวกเด็กๆ เขากำลังมีความสุขกัน
.
            *  *  *  *  *  *  *   *  *   *
.
รรมการนักเรียน ชาย-หญิง ม.5
ที่ทำหน้าที่พิธีกร ดำเนินรายการ
        วันนี้แต่งตัวแบบล้านนา เต็มยศ
.

     หญิงนุ่งผ้าซิ่นผืนสวย เสื้อเข้ารูปตัวงาม
โดยอาจารย์สิริยา ห้องนาฏศิลป์ มีเมตตาจัดเตรียม
ให้ยืมใส่
      แถมเกล้าผมมวย ประดับช่อดอกเอื้องคำปลอม
เป็นพุ่มใหญ่
   และมีพวงร้อย ห้อยลงมาข้างนึง แถมให้อีก
.
    ส่วนชาย ให้นุ่งเตี่ยวสะดอ เสื้อผ่าอกอย่างพม่า
มีผ้าพาดไหล่
     โพกหัวด้วยผ้าฝ้ายทอมือ  แล้วปักแซมตุ้งติ้ง
ที่ทำเป็นดอกไม้ไหว กะไหล่ทอง
          สาม-สี่ช่อ
.
        ดูสวยงาม หล่อเหลา และน่ารัก
ทั้งคู่
.
              *    *    *   *   *    *    *      *     *
.
บุษบัน กับทุกคนยืนออกัน ที่ระเบียง
ด้านหลังเวที
           รอคิวแสดง
ที่ประกาศไปแล้ว ว่าเป็นลำดับที่ 4

.
รายการบนเวที มีทั้งให้ผู้อำนวยการกล่าวอำนวยพร
เชิญคุณครูมาจับสลากนำโชคให้นักเรียนที่โชคดี
      สลับกับการให้ดูการแสดงของตัวแทนนักเรียน
เป็นระยะ
.
       รายการแสดง ที่ 3 เพิ่งแสดงผ่านไป 
หน้าเวทีกำลังจับสลากรายชื่อผู้โชคดี ครั้งละ 10 รางวัล
เจี๊ยบเดินบอกเพื่อนทุกคน ให้เตรียมตัว
ให้พร้อม
.
     บุษบันกำลังยืนเกาะระเบียงซีเมนต์ ทบทวนบทอยู่
 โยธาก็เดินมาใกล้เธอ
        เข้ามายืนเกาะระเบียง ชิดกัน
.
     " เอียดแต่งตัวแปลกจัง--- "
.
        " เหรอ ?-- "
                 บุษบันหัวเราะ
         " เรายืมชุดของอามาใส่น่ะ
            --  สวยไหมล่ะโย  "
.
       โยธามองไปข้างหน้า อมยิ้ม
พยักหน้า
            พูดว่า
.
   " สวยซีเอียด
               สำหรับโย---
      เอียดสวยที่สุดเสมอ "
.
       บุษบันได้ฟัง ได้แต่นิ่งรับทราบ
 เพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี
.
ก็พลัน มีเสียง เฮ ! ---
        แล้วเพื่อนๆ ก็เรียกหาโยธา

.
  " โย- โย--
          เปิ้นจกรางวัล ได้ชื่อคิง  "
.
     โยธาหัวเราะ บอกกับบุษบัน
.
         " อ่าว---
จับได้ชื่อโยดัวยอะ "
.
   เอียดก็หัวเราะ  ล้อโยธาว่า
       " โชคดีจังเลย - โย "  
.
        พอจะผละไปรับของขวัญ
 โยธาก็หันมาทอดสายตา จ้องเอียด
        ยิ้มน้อยๆ ให้เธอ
     บอกเธอ ด้วยน้ำเสียงละมุน

     " โยขอตัว แป๊บ น้า--
            เดี๋ยวโยกลับมา ครับเอียด "   


มีความรู้สึกใหม่อย่างหนึ่ง วูบเข้ามาครอบใจ
     ของบุษบัน ในตอนนี้
.
  มันหนักแน่น ---
   จนเธอให้กลัวใจตัวเอง

.
  เพราะมันเป็นความรู้สึก ที่เอียดเริ่มรู้สึกว่า
         ทำไม เพื่อนที่ชื่อ โยธา คนนี้---
          ช่างสุภาพ น่ารัก   มีเสน่ห์
     และแสนดีต่อเธอเสียเหลือเกิน---
เช่นนี้     
.
         *  *  *  *  *  *  *  *   *
.
โยธาหายไปหน้าเวที --
เดี๋ยวเดียว  ก็เดินกลับมาหลังเวทีกับเพื่อนๆ

.
    ยิ้มร่า---
      ชูตุ๊กตาหมีสีน้ำตาล ขนนุ่ม ตัวใหญ่
ให้เอียดดู
.
       เดินรี่มาตรงหน้าบุษบัน ยื่นมัน
 ให้เธอ
.
      "อะ -เอียด
             -- โยให้ "
.
    " อุ๊ย--
           ไม่เอาหรอก  "
.
       เอียดรีบส่ายหน้าปฏิเสธ
  รู้สึกเลย  ว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของ
หลายๆ คนแถวนั้น
.
       " โยเก็บไว้เองเหอะ "
.
      " โยตั้งใจให้เอียดนะ-- "
.
           โยธายืนยัน
    แล้วยื่นตุ๊กตา ใส่มือบุษบันที่
ไม่ยอมขยับ
    คะยั้นคะยอ ให้เธอรับมันไว้
.
มีสองมือ ของใครคนนึง
โผล่เข้ามารวบ
      --ฉวยตุ๊กตาหมีจากมือโยธา
ไปถืออุ้มไว้

.
   " ตกลง โยให้เอียดนะ---
         งั้น--เอามาฝากฉันนี่
-- ฉันจะถือให้เอง "
.
        คือเจี๊ยบนั่นแหละ ที่เข้ามาตัดบท
 โรแมนติกนี้ ดัง ฉับ-
.
        เจี๊ยบไม่สน-ไม่ซึ้งด้วย
    งานเธอต้องมาก่อน...
.     
" รีบไปตั้งแถว
เตรียมตัวแสดงกันได้แล้ว
   เขาจะจับสลากอีกแค่สองรางวัล "

.
        *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
เจี๊ยบอุ้มตุ๊กตาหมีตัวโต
 ออกไปนั่งกับพิ้นหน้าเวที
.
      รอดูเพื่อนๆ แสดงในสิ่งที่เธอฝึกฝนให้
อย่างลุ้นสุดใจ
.
     พอซาวน์ด์จากไฟล์คลิปเปิด
พงษ์ก็ก้าวเท้า โยกตัว เต้นนำฝ่ายชาย ออกมาทาง
ซ้ายของเวที
       แมงเต้น โยกตัว นำฝ่ายหญิง ออกมาทางขวา   
.
       แค่ชุดแต่งกายของนักแสดง
 ก็เรียกเสียงโห่ เสียงเป่าปาก
และปรบมือถูกใจ จากคนดู
ลั่นหอประชุม
.
     พงษ์ เดย์ แมง เอียด โยธา และทุกคน
รู้สึกเลือดฉีดแรง พล่านไปทั้งตัว
        มาละ--
ลูกบ้า -วิญญาณนักแสดงเข้าสิง -องค์ลง
อย่างที่เขาว่า---
.
      จึงทั้งขยับปากให้ตรงกับเสียง 
ทั้งทำท่าทาง ทั้งเต้นเป็นสเต็ป
พร้อมเพรียงกัน
      -- แบบไม่มีเขินอาย
 ทุ่มเทเกินร้อย -ทุกคน
.
นักเรียน คณาจารย์ คนดูประทับใจ
การแสดงมากมาย 
     ปรบมือให้อย่างยาว กึกก้อง
.
      *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
เจี๊ยบตื้นตันจนน้ำตาไหล
มิเสียที ที่ก่อนฝึกซ้อมกัน
เธอลงทุนเข้ากูเกิ้ล อ่านบทแปลเพลง
     และค้นคว้าหนังเรื่อง กรีส
.
      จนสามารถไกด์-guide ให้เพื่อนๆ
ตีความสิ่งที่จะแสดง ได้ทะลุปรุโปร่ง

.
" มันจะอี้--หนา
พระเอก-
มันมาเล่าให้หมู่เพื่อนๆ ป้อจายฟัง
ว่า ฤดูร้อนที่ผ่านมา มันไปป๊ะนางเอก
 นางเอกงาม หุ่นเหม๊าะ จะอี้....
   แล้วสองคน กะฮักกั๋น  "
 .
      เพื่อนๆ ร้องอ๋อ
.
   " แล้วฝั่งนางเอก ก็เหมือนเดียว
มาเล่าให้หมู่เพื่อนๆ แม่ยิงฟัง
     ว่า ฤดูร้อนที่ผ่านมา มันป๊ะพระเอก
พระเอก หล่อจะอั้น
       หล่อจะอี้-- "
.
เพื่อนๆ ร้องอ๋อกันอีก
.
 " แล้วในเพลง มันก่าจะมีว่า
เพื่อนๆ จะคอยว่า
" Tell me more-
Tell me more !"
         ก่าแปลว่า
" เล่ามาแฮ๋ม--
       เล่ามาแฮ๋ม "
.
เพื่อนๆ ที่แสดง จึงเก็ท ธีม-theme ของเพลง
    แสดงบท ---ตีซะแตก
กระจุยเป็นเสี่ยงๆ อย่างนี้

.
    *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
งานนี้ โยธาหล่อระเบิดเลย
    ตอนยืนเต้น เด่นอยู่ตรงกลาง
  มีเพื่อนๆ 5 คน คอยย่อตัวเต้น
เสริมให้

.
     ยิ่งตอนที่ ต้องถอดเสื้อแจ๊กเก๊ตออก
โชว์หุ่นลีนๆ
     แล้วหมุนเหวี่ยงเสื้อเป็นวงกลม
      สาวๆ และน้องๆ ม.ต้น พร้อมใจกัน
 กรี๊ดใส่โยธา--ซะ
      หอประชุมจะร้าว-ปล่าว
-ไม่รู้
.
       เห็นคุณครูหลายท่านทนไม่ไหว
พากันเอามือปิดหู นิ่วหน้า
.
  บุษบันนั้น สวยเก๋ --
           คลาสสิกในอีกระดับ

.
อาจดูสวยแปลกๆ ในสายตาเด็กๆ เหมือนที่โยธาว่า
  เพราะเด็กๆ ที่คุ้นชินกับลุคเกาหลี
คงไม่ค่อยเคยเห็น ลุคแบบพีเรียด
   อย่างของหนังฝรั่งที่บุษบันแต่ง
.
แต่สำหรับอาจารย์ที่ปรึกษา 5/1
เห็นปุ๊บ--
       ชอบมากๆ
.

      เล่นปากทา ลิปสีมุกซีด-งี้
   ผมทรงสวอน-ปลายผมงอนกระดก
เป็นหางเป็ด หางหงส์ -งี้
     ถุงมือขาว ยาวเลยข้อศอก -งี้
และ ยังทำท่าคาบไปป์หลอดอีก
.
ออเดรย์ -จ๋า
          มาเต็มๆ เลย---
.

.
ท่านจึงสบตาเจี๊ยบ
      ที่นั่งตรงโน้น -มองมา
.
    เจี๊ยบทำตาโต เป็นเชิงถามนัยๆ

อย่างเช็คเรทติ้ง
ว่า
    " เป็นไงมั่งคะ ? "
.
  ท่านยกสองมือ ชูนิ้วโป้งให้
.
      ยัยเจี๊ยบรีบยกมือไหว้
รับ thumbs up
   ยิ้มกว้าง จนแก้มแทบฉีก

.
          *  *  *  *  *  *  *
.
.    นึกได้ ว่าเพื่อนๆ แสดงเสร็จแล้ว --
คงอยากเปลี่ยนเสื้อผ้า

.
      เจี๊ยบจึงค่อยๆ ย่อตัว เดินก้มๆ อุ้มหมี 
ออกจากนั่งหน้าเวที
     แวะคว้ากระเป๋าทรงกระสอบ ที่เธอวางพิงผนัง
หอประชุมไว้
หอบไปทางหลังเวที
.
ทันสวนกับแมง --
ที่ก็- กำลังออกเดินมา ตามหาเจี๊ยบ
      เพราะแมงอยากเปลี่ยนชุดราตรียาว
ที่ยืมแม่มาใส่ เต็มแก่
.
  เจี๊ยบกอดเพื่อนๆ ทุกคนแน่น
อย่างขอบคุณ
     กอดหมดทุกคนเลย ไม่ว่าจะหญิง
หรือชาย

.
       และพร่ำ ถึงความสำเร็จครั้งนี้
 ในฐานะที่ตัวเองอุตส่าห์ออกไปนั่งกับพื้น
เฝ้าดูอยู่หน้าเวที
.
      "  หมู่เฮาแสดง เหม๊าะ-เหม๊าะ
-- ม่วนแต๊ะ ม่วนว่า
        เปิ้นผ่อแระ ขนคิง ลุกเรย-อะ "
.
      เธอบอกเพื่อนๆ ว่า ทุกคนแสดงได้สุดยอดมากๆ --
  สนุ๊ก-สนุก
         เค้าเนี่ย - ดููแล้ว ขนลุกเลยแหละ
.
     *  *   *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
เด็กๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าที่ดูแปลกๆ ตานั้น
มาเป็นชุดนักเรียน เหมือนตอนที่แต่งมา
     ตอนเช้า

     พากันเข้าไปนั่ง กับกลุ่มเพื่อนๆ  5/1 ในหอประชุม
เพื่อดูห้องอื่นๆ แสดงบ้าง
เพื่อนๆ ที่ไม่ได้แสดง กล่าวชมคณะซัมเมอร์ ไนท์ส์
กันใหญ่
       ว่าแสดงเก่ง  ชอบมากๆ
      บรรยากาศจึงอบอวลไปด้วยความสุข  พาให้
รู้สึกชื่นมื่น
.
     *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
กำลังดู และลุ้นการจับสลากผู้โชคดี
ที่มีอยู่เรื่อยๆ กัน
.

        ก็มีน้องผู้ชาย ม.1 ตัวเล็กๆ 
ถือถุงกระดาษสีสวย
         เดินฝ่านักเรียนที่กำลังนั่งกันอยู่ 
ลัดเลาะ ตรงมา
.
พอมาใกล้ๆ --
    แกบอกขอทาง จากพี่ๆ ผู้ชาย  5/1  ที่กำลัง
นั่งจับกลุ่มกัน
.
   " อ้ายคับ --
              ขอตาง -หน้อยคับ "
.
  " แล้วจะไปหาใค๋--
                 - น้องเหย "
.
      พงษ์เบี่ยงตัวหลบ  จะเปิดทางให้แกก้าวผ่าน
 พลางถามอย่างเอ็นดู
           ว่า " ไอ้น้องเอ๊ย--
แล้วกำลังจะไปหาใคร กันละนี่ "
.
        " หาปี้เอียด จูเลียตคับ "
.
       โยธาฟังแล้ว ถามทันที
.
       " มีหยัง-น้อง ? "
.
    " อ้ายหนึ่ง ฝากหื้อผมเอาคัว
               -- มาหื้อปี้เอียดคับ "
.
      คัว ก็คือ ข้าวของ สิ่งของ
- เหมือนที่ภาษากลาง เรียกข้าวของรวมๆ ว่า ข้าวของเครื่องครัว
แต่ภาษาเหนือ จะไม่มีเสียง ร. เรือ
.
         คัว ที่เด็กชาย ม.1 หิ้วมา คือถุงใส่ของขวัญปีใหม่
ขนาดกลางๆ
        ที่แกบอกว่า พี่หนึ่ง-สงคราม 
ฝากแก ให้เอามามอบให้พี่บุษบัน-จูเลียต
.
       *   *  *  *  *  *  *  *  *  *   *
.
ขณะที่พวกหนุ่มๆ ทั้งหลาย ที่นั่งกันตรงนั้น
พากันให้นึกทึ่ง ในความกล้า และใจถึง
      ของอ้ายหนึ่ง- สงคราม ม.6

.
     เว้นแต่โยธา ที่ให้รู้สึกร้อนจี๊ดขึ้นมา อย่างฉับพลัน
.
      และเหล่าสาวๆ รวมทั้งบุษบัน ที่ก็อึ้ง
เมื่อได้ทราบเป้าหมายธุระ ที่น้องตัวเล็กบอก
ซึ่งก็ได้ยินกันชัด เต็มสองหู ทุกคน
.
      น้อง ม.1  ที่ดั้นด้น เดินลุยฝูงคนมา
เกือบๆ จะครึ่งหอประชุม
     ไม่ยอมให้เสียเวลาของตัวเอง ต่อไปอีก
  ได้ค่าจ้างจากอ้ายหนึ่งมาแล้ว ซาวบาท-( 20 บาท )
ก็ต้องทำการนี้ ให้สำเร็จ-
         ให้แล้วเสร็จ ให้ได้
    แกรีบยื่นถุงกระดาษ ส่งให้บุษบัน
.
    " ปี้เอียดคับ--
              อ้ายหนึ่งฝากมาหื้อคับ "
.
         ปี้เอียด- หรือพี่เอียด ลังเล
ทำหน้าสับสน มองคัวในมือน้อง ม. 1
      -- จะรับดี ไม่รับดี
.
     " ขะใจ๋แล่ ปี้--
              -   ผมจะปิ๊กละคับ "
.
      เด็กชายยื่นให้เร่งๆ 
   บอกว่า  เร็วสิ พี่ --ผมจะกล้บละครับ
.
เจี๊ยบ-ที่เคยแย่งรับหมียักษ์แทนเอียด
ครั้งนี้ ไม่เห็นเจี๊ยบจะทำอย่างนั้น
อีก-อะ

.
   --- จึงยิ่งพากันอึดอัด ไปหมด
.
     จนที่สุด เอียดก็ต้องเอื้อมมือ รับถุง
เพราะเกรงใจน้องตัวเล็กแก
ที่แกก็ยิ่งเร่งใหญ่
.
พอส่งของพ้นตัวได้
แกก็รีบเดินก้มๆ ลุยขอทาง
   ฝ่ากลับออกไป อย่างเร็วกว่าตอนขามา

.

  *   *   *  *   *   *   *   *  *
.
บุษบันวางถุงใบนั้น ไว้ข้างตัว
ไม่แม้แต่จะเปิดดูข้างใน
     เธอนั่งตัวตรง มองไปข้างหน้า
 สีหน้านิ่ง  เรียบเฉย

.
       เพื่อนๆ จึงแอบมองไปที่โยธา
ดูหรือ - จะว่าอย่างไร
.
      ก็เห็นเด็กหนุ่มตี๋ สุดหล่อของโรงเรียน
นั่งชันเข่า นิ่งเงียบ  เม้มปากสนิท
มองตรงไปทางเวที เหมือนไม่รู้สึกอะไร
.
  แต่นั่น- ทุกคนรู้ดี
ค่าที่สนิทสนม เรียนร่วมห้องด้วยกันมานาน
      ว่าโยธากำลังไม่พอใจ
 กับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้

.
       *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
พงษ์สะกิดโยธา--
บุ้ยหน้า ให้มองไปทางนอกระเบียง
หอประชุมด้านขวา
       เด็กหนุ่มมองตามไป --
  พลัน-อุณหภูมิของโยธาก็เดือดพล่าน
.
       หอประชุม มีประตูหลายประตูอยู่โดยรอบ
 สงครามเดินกับเพื่อนๆ  ผ่านมาที่ประตู ที่ใกล้สุด
ส่งสายตาเจ้าชู้ มองเล็งๆ มาที่บุษบัน
ที่กำลังนั่ง อยู่กับหมู่เพื่อนๆ
.
     เด็กสาวเห็นสายตาสงครามมองมา-แวบนึง
ก็รีบหลบ เบือนหนี
      ไม่ยอมหันไปทางนั้น
.
     สงครามพยายามเลื่อนสายตา มองมาอีกที
 จึงได้ปะทะ-โครมใหญ่-
        กับสายตาเคืองขุ่น ของโยธา ที่จ้องมอง
เขม็งรอ--
.
        หนึ่งก็ -มองนิ่ง มาเหมือนกัน  
.
ทันใด - สงครามก็ยกหัวแม่มือซ้าย
ขึ้น ระดับหัวไหล่
        แล้วกระทุ้งๆ ไปทางซ้าย
    ทางนั้น คือทางประตูออกโรงเรียนด้านข้าง
เป็นที่ตั้งของกลุ่มสาระการเรียนรู้เกษตร
       พยักหน้ากับโยธา หงึกๆ

.
          โยธามอง-- เข้าใจทุกอย่าง
พยักหน้า
          ....  รับคำท้า --ทันที
.
แล้วสงครามก็กอดคอเพื่อน ม.6  คนนึง
 พากันเดินจากไปทางหลังเวที

.
      *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 
.
โยธาให้ร้อนรุ่ม ใจไม่อยู่นิ่ง
.
    ทนนั่งดูการแสดงรื่นเริง ด้วยอารมณ์ขุ่นมัวไปได้
อีกเล็กน้อย
ก็เอ่ยปากชวนพงษ์ ให้ออกจากหอประชุม
.
    " ป๊ะ--
             --  ลงไปล้างหน้าลุ่ม "
.
          โยธาบอกว่า ลงไปล้างหน้าข้างล่างกัน
.
พงษ์ใจเด็ด -- 
เอาวะ- เป็นไงเป็นกัน
 พยักหน้า 
          สองคนจึงลุกขึ้น เดินก้มๆ ออกจาก
 หอประชุม
.
             *  *  *  *  *  *  *  *
.
เจี๊ยบที่นั่งดูแต่ต้น ---
ไม่เข้าใจอะไรเท่าไหร่

.
        แต่ทันใด-ก็นึกระแวงบางอย่าง
ขึ้นมาตะหงิดๆ
      ด้วยเมื่อกี้--  เธอเห็นโยธามีสีหน้าหน้าบึ้งตึง 
 เหมือนกำลังโกรธใคร หรือ อยากจะมีเรื่องกับใคร
ที่ไหนไม่รู้
     --- ประมาณนั้น
.
   เธอพยายามนึกอย่างเร็ว --
        พอนึกออก ก็สะดุ้งเฮือก
.
ตัดสินใจ บอกกับเดย์ 
       และรีบชวนแมง และเอียด
ลุกตามออกไป ติดๆ
.
*   *   *   *   *   *   *   *   *  *
.
รีบลงกันทางบันไดปูนหลังเวที
 มองไป ก็หาสองหนุ่มไม่เจอแล้ว

.
เจี๊ยบบอกให้เพื่อนๆ ช่วยกันดูรอบๆ
  พยายามมองหากันแล้ว
     --- ก็ไม่เห็น
.
" นั่นไง --"
            เดย์บอก
ชี้ให้ดู--
.
เห็นโยธากับพงษ์ กำลังเดินลงทางลาดไปทาง
เรือนเกษตร
     ที่เดย์เห็น เพราะเดย์มองหาอย่างคาดเดา --
   ว่าถ้านักเรียนชายเกิดเหม็นหน้ากัน อยากจะชกหน้า
ต่อยปากกัน ในบริเวณโรงเรียน
       แถวโรงเพาะชำ โรงเกษตร ดูจะเหมาะที่สุด
เพราะมันลับตาคนดี
.
           ทุกคนรีบวิ่ง ตามสองคนนั้น
ไปให้ทัน
.
       *   *  *  *  *  *   *  *   *
.
เสียงฝีเท้าที่วิ่งเหยาะๆ มา ทำให้โยธา และพงษ์
หันไปมอง
       และหยุดรอ

.
           " คิงมาตรงนี้ ---
จะยะหยังกั๋น  ? "
        เจี๊ยบโผงผาง ถามตรงๆ
.
       " ปล่าว-- "
      โยธาตอบ  มองสบตาบุษบัน
แล้วหลบๆ ตา
.
       " จะมานัดตี๋ -กั๋นก๋า ? "
      เดย์ถามบ้าง ว่า จะนัดมาตี ( ตี มาจาก ต่อยตี -แต่ก็หมายถึง ชกต่อย)
กันหรือ ?
.
          ทั้งโยธา และพงษ์ไม่ตอบ
.
        แมงมองเห็นสงครามกับเพื่อนสองสามคน
ซุ่มยืนแอบฟัง อยู่ที่ใต้ต้นหางนกยูงฝรั่ง ต้นใหญ่
ตรงหน้าโน้น
          --ไม่ไกลนัก
        จึงสะกิดให้เจี๊ยบรู้
.
       เจี๊ยบเห็น เธอจึงพูดเสียงดังขึ้นมาเลย
.
" หมู่ป้อจายตี๋กั๋น   --ไผฮู้ ก่าใจ้ว่า
จะเสียหายอาหยังนัก--
        .... ก่ามันป้อจาย
.
          แต่ตี๋กั๋น เพราะแม่ยิง--
ไผฮุ้ -  มันเสียหายแม่ยิง-หนา
ตึงเล่าขวัญกั๋นแม่ฮาก 
ว่าแม่ยิง สีท่าจะอั้น-จะอี้  
      ทั้งที่-เปิ้นก่าบะได้ยะหยัง-ซักอย่าง "


        เจี๊ยบว่า ผู้ชายชกต่อยกัน -ใครรู้
ก็ไม่เสียหายหรอก
   - ก็มันเรื่องของผู้ชาย ๆ
.
       แต่มาชกต่อยกัน เพราะผู้หญิง
--ใครรู้เข้า เขาก็จะนินทากันสนุกไป
ว่าฝ่ายหญิง คงยังงั้น -ยังงี้
    ทั้งที่-เจ้าตัวก็ไม่ได้ทำอะไรซักอย่าง
.
" เอ๋าแล่---
       ถ้าหมู่สูจะตี๋กั๋น เอาม่วน    
ฮาจะสุ่ย หื้อป้อของเอียด มาย้ายเอียด
  ปิ๊กไปเฮียนตี้เก่า ---
           --เอาบ่อ ?

.
      เจี๊ยบท้า   ว่างั้นก็ชกกันเลย-สิ
 จะได้สาแก่ใจ
    ... กรูจะได้ยุ ให้พ่อของเอียด
มาย้ายเอียด กลับไปเรียนที่เดิม --
         -- เอามั้ย ? "
.
  บุษบันที่ฟังมาตลอด  ถึงกับน้ำตาไหล
ปล่อยสะอื้นออกมา
         --- เสียใจเหลือเกิน
 ทำไมเรื่องแบบนี้ ต้องมาเกิดขึ้น กับเธอด้วย

.
     " อ่าว---
              เอียดไห้แระ  "
.
       แมงที่ยืนข้างๆ บุษบัน บอกให้ทุกคนรู้
ว่าตอนนี้ เพื่อนของเธอ เสียใจ
จนร้องไห้แล้วนะ
.
" เอียด--
             --- เอียดครับ
            เอียดอย่าร้อง  "

.
      โยธาตกใจ รีบเข้ามาประชิด
เห็นบุษบันน้ำตาไหลริน   ก็ใจหาย
     บอกเธอเสียงสั่น
.
       เอียดยกมือปิดหน้า ส่ายหน้าไปมา
พยายามกลั้นสะอื้นสุดกำลัง
      เธอไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนไหว -
อ่อนแอ แบบนี้
.

    "  ปิ๊กกันเต๊อะ - น่อ
ขอร้อง   อย่ามามีเรื่องกั๋น---
           ถ้าจะหันแก่เอียด "
.
เจี๊ยบพูดเสียงดังอีกรอบ --
ว่าขอให้เลิกรากันเถอะ
--  ให้เห็นแก่บุษบัน
.
       --  ก็พูดเผื่อสงคราม
ที่ยืนฟังอยู่ตรงนั้น ด้วยแหละ

.
      *   *   *   *   *    *  *  *
.
    จึงพากันหันหลัง เดินกลับจากตรงนั้น ---
.
      แมงช่วยประคองเอียด ที่ยังใช้ผ้าเช็ดหน้าซับ
ตาแดงๆ
.
          สงครามกับเพื่อนๆ เดินเร็ว แซงผ่าน
ขึ้นมา
         หนึ่งหันมาทางบุษบัน พูดว่า
.
  " น้องเอียด ---
            พี่หนึ่งขอโทษด้วยนะครับ "

.
             เอียดไม่ตอบว่าไร 
  และโยธาก็ทำเป็นเหมือนไม่ได้ยิน
ที่สงครามพูด
.
      *    *   *   *   *    *  *    *   *  *
.
.
   ( จบตอนที่ 10 )

.
.

ขอบคุณทุกท่าน ที่กรุณาแวะมาเยี่ยมเยือนบล็อก



Create Date : 06 มกราคม 2560
Last Update : 15 มกราคม 2560 11:12:40 น.
Counter : 453 Pageviews.

0 comments
(โหวต blog นี้) 

เปียงดิน
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



ข้าราชการบำนาญ
มกราคม 2560

1
3
4
5
7
8
9
10
11
12
14
15
16
17
18
19
20
21
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog