Welcome to med รพ.สงขลา




  กลับมาอัพแล้วหลังจากหายหน้าหายตาไปหลายวัน
ตอนแรกกะจะมาอัพหลังขึ้นวันแรกของวอร์ดอายุรกรรมหญิง รพ.สงขลาแต่สังขารมันไม่ไหว 555
เคสนี้ได้คุณยายเป็น COPD แต่ให้ความร่วมมือ+ญาติน่ารักเว่อร์!
ไปที่นี่ตอนแรกค่อนข้างไม่ค่อยเข้าใจระบบ อ่านชาร์ตยาก (ลายมือหมอ อ๋อ ไม่เกี่ยว)
การวัด V/S ก็ยังงงๆ เพราะมีพี่ผู้ช่วยกับนักเรียนผู้ช่วยทำอยู่ด้วย สรุปผ่านมาสามวันก็ไม่ได้ทำเลย เอาจากที่เค้าวัดไว้แล้วมา =__=

วอรดนี้ได้ทำอะไรหลายอย่างมากกก ไปตั้งแต่วันแรกได้ใส่ NG + feed + พ่นยา แล้วก็ได้ suction แทบทุกวัน (อาจารย์บอกต้องทำให้ครบทุกคน 555) ตอนแรกก็กลัว แต่พอทำไปแล้วก็มีความมั่นใจขึ้น ทุกอย่างโอเคร๊! แต่บางอย่างก็มีสตั๊นไปบ้างเพราะไม่เคยทำ แต่อาจารย์มั่นใจในตัวหนูเกินไป งื้อออ
มีทำอะไรผิดพลาดไปบ้าง งงๆมึนๆไปบ้าง แต่ทีมงานดีงามมากมาย 

ได้ใส่ NG ให้ยาย แต่ยายต้านแล้วใส่ไม่เข้าง่ะ จนอาจารยต้องมาช่วย (อีกล่ะ) อาจารย์มาม้ามืดมักก ช่วงชิงจังหวะเผลอใส่อย่างง่ายดายย เอ้ยยย หนูจะจำทริคไว้ หุหุ

ส่วนวันนี้ได้ให้ยาทางทรีเวย์ (คล้ายๆ ทีเวย์แต่ก็ไม่ใช่อ่ะ บอกไม่ถูก) ตอน push nss เอ้าา ไม่เข้า คิดในใจว่าเลือด clot ไหมหนอ...ลองอีกครั้งแล้วกัน ฟึบบ ม่ายยค่ะ ไม่ใช่เสียง push nss เข้าเส้นได้ แต่มันกระจายเหมือนตอน draw ยาแล้วไม่เอาลมออกน้านนล่ะค่ะ T-T ด้วยความตกใจเลยเรียกอาจารย์เสียงดัง (ขอกราบขอโทษคุณป้าเตียง 15 และญาตินะคะที่ทำให้ตกใจ)  อาจารย์ก็มาช่วยด้วยความใจเย็น ส่วนอีนี่หรอ 555 สติไปหมดแล้วว แต่สุดท้ายก็จบลงด้วยดี....และคำปลอบใจจากอาจารย์ "ไม่เป็นไร มันเกิดขึ้นได้" แล้วก็พาไปเตียงอื่นต่อ ขอบคุณอาจารย์เพลินพิศมากๆ ค่ะ 

พี่ๆ พยาบาลใจดี๊ดี แต่พี่ผู้ช่วยอารมณ์เสียใส่หนูทำไม T^T แค่ถามนิดๆ หน่อยๆ เองง่าา งงเลยฮะ =__=

ในวอร์ดมีเคสนึงนอน รพ. มาสองปีแล้ว ไม่มีญาติ ไม่รู้จักชื่อ เคสนี้ได้ช่วย suction ถามอะไรไม่ตอบสนอง แต่สายตาแกมอง...มองแล้วก็ร้องไห้ หนูไม่รู้ว่าครจะทำยังไง ได้แต่ภาวนาให้หายไวๆ นะคะ...

ส่งท้ายด้วยอาจารย์สายเปย์ของเรา เนื่องจากสองวันที่ผ่านมา อ. พยายามให้ทุกอย่างเสร็จก่อนบ่ายสามแต่ก็ไม่เคยทัน 555 วันนี้เลยมีรางวัลว่าถ้าเสร็จทันจะเลี้ยงขนม ทางทีมงานของเราก็พยายามอย่างเต็มที่จนได้ของฟรีมากิน อิอิ





Create Date : 08 กันยายน 2560
Last Update : 8 กันยายน 2560 19:40:28 น.
Counter : 100 Pageviews.
0 comment
(โหวต blog นี้) 
สวัสดี AEI (Med PSU)


กลับมาอีกแล้วสำหรับวอร์ดฝึกปฏิบัติ เพิ่มเติมรึก็ความเข้มข้นของเคสและถูกถามจนพรุน T__T วีคนี้ได้ขึ้นอายุรกรรม ม.อ. เป็นอะไรที่แบบยากจะอธิบายเยี่ยงนัก! อายุรกรรมโรงพยาบาลปกติก็เป็นอะไรที่สาหัส เต็มไปด้วยหลายๆ โรคอยู่แล้ว (คิดหรอว่าเป็นแค่โรคเดียวจะได้แอดมิด!) ขึ้นที่นี่ยิ่งกว่านร...(อย่าให้พิมพ์ดีกว่า) เนื่องจากคนไข้ที่นี้ส่วนใหญ่เป็นเคสรีเฟอร์จากโรงพยาบาลประจำจังหวัดอื่นๆ ในภาคใต้ แน่นอน...ความซับซ้อนของโรคก็เช่นกัน

วีคนี้ได้เคสเป็นคุณลุง 80+ ปี ตอนแรกไปรับเคสก็งงๆ เพราะคุณลุงเป็นหลายโรคเหลือเกิน หัวใจ ไต ความดัน ไขมัน เก๊าท์ (จนบางทีน้องจับต้นชนปลายไม่ถูก ลง ป.พื้นฐานมายังใสๆ T__T อาจารย์บอกว่าของหนูง่ายแล้วนะ เดี๋ยวๆๆ) จนวันนี้ได้ขึ้นจริงๆ แล้วก็จริงๆ ด้วยนะคะนะ โพซิเยอร์ยังไม่มีอะไรน่ากลัว แต่!!! อาจารย์ถามนู้นนี่นั่น อีนี่ก็นั่งมองตาปริบๆ เฮ้ยยย เราก็หาข้อมูลมานะ แต่มันไม่ตรงกับที่อาจารย์ถามไง 5555

...สรุป วันนี้พรุนไปอีกดอก โชคดีนักที่พรุ่งนี้ไหว้ครู งดวอร์ดหนึ่งวัน แต่ศุกร์ต้องส่งแผนพยาบาล ทศ และแมพ (คร่าวๆ) นะจ๊ะ

เอาเป็นว่าวันนี้กลับมาร้องไห้เฉย เจอน้าที่มาโรงพยาบาลบ่อน้ำตาก็แตกอย่างไม่อาย เพื่อนร่วมชะตาอ้วกไปหนึ่ง ปวดท้องเข้า ER ไปหนึ่ง (เดี๋ยวนะะ) เครียดกันไปถ้วนหน้า แต่จะว่าไปอาจารย์ก็ไม่ได้โหดหรืออะไร แต่ความรู้หล่อนต้องเป๊ะนะย่ะ (หนูขอโทษที่มีให้ไม่ได้ เง้ออ) เอาเป็นว่ายังคงต้องมีชีวิตรอดใน med จนสิ้นสุดสัปดาห์หน้า (และรวมอีก 6 วีคที่ขึ้นวอร์ดอื่นด้วย ฮืออ) อะไรคือมีความพี่เมทบอกว่าปีสามไม่ได้นอนหรอก ได้ไง! ง่วงก็จะนอน 55555 แล้วมาพิสูจน์กันว่าจะได้นอนหรือไม่ วันนี้ขอจบการรายงานสถานการณ์เพียงแค่นี้ แล้วจะมารีวิววอร์ดต่อๆ ไป...

ไม่คิดว่าจะมีคนเข้ามาอ่านบล็อก (ระบายความในใจ =__=) แต่คิดว่าคงเป็นน้องๆ (หรือไม่ก็พี่) ที่กำลังเรียนหรือคิดจะเรียนต่อพยาบาลอยู่ เอาเป็นว่าแนะนำได้แค่ "เรียนหนักจริง งานหนักจริง" แต่ถ้าเทียบกับบุญ ศักดิ์ศรี เงินเดือน ก็ยังดีกว่าอาชีพอื่นๆ บางอย่าง ถ้าต้องการความมั่นคงและไม่ตกงานก็เข้ามาได้ค่ะ แต่อย่างน้อยขอใจรักสักนิด ก็จะเรียนไม่ยาก แต่ถ้าแบบ โอ้ยยย ฉันชอบภาษา ฉันไม่ชอบสุขภาพ แต่แม่ให้เรียน อย่าค่ะ! โอกาสซิ่วจะสูงม๊ากมากกก ขนาดนี่เข้ามาเพราะเลือกเอง (แถมที่บ้านห้ามด้วยซ้ำเพราะงานหนัก ตอนนั้นอีนี่โรคสวย เค้าอยากให้เรียนภาษาไทยเพราะถนัด อีนี่ไม่เอาจ้า 555 บอกว่าถนัดแต่ไม่ชอบ แต่ตอนนี้รู้สึกว่าชอบแต่ไม่ถนัดก็ไม่โอเคนะ ฮ่าๆ) เข้ามาคณะนี้ด้วยความลั้ลลา เจอวอร์ดปี 2 และ ปี 3 หนึ่งวัน วันนี้ ก็ยังมีความคิดอยากจะซิ่วเลยค่ะ ถึงแม้เกรดไม่ได้ต่ำและรู้ว่ายังไงๆ เราต้องทำได้ก็เถอะ

Smiley คำคมจากน้า (ตอนปลอบร้องไห้) วันนี้... "เพื่อนเค้ายังจบไปได้ แล้วทำไมจะเราจะจบไม่ได้ ในเมื่อเลือกเรียนมาแล้วก็ต้องทำให้เต็มที่"

ปล. แต่ถ้ารู้ว่าความหมายของ "เหนื่อย" แบบโลกไม่สวยในวันนั้น ก็อาจจะไม่มีนักศึกษาพยาบาลคนนี้ในวันนี้ก็เป็นได้ 5555555



Create Date : 23 สิงหาคม 2560
Last Update : 23 สิงหาคม 2560 20:18:29 น.
Counter : 161 Pageviews.
0 comment
(โหวต blog นี้) 
มนุษย์เมนส์กับความเครียดเรื่องเรียน


หลังจากที่ประจำเดือนมากระปริดกระปรอยเมื่อเดือนกุมภา (อันนั้นยังพอเข้าใจว่าขึ้นวอร์ดแล้วเครียดจริงๆ) เดือนมีนาก็มาปกติ แต่ทำไมเดือนนี้หายอีกแล้ว! ยิ่งกว่าเดือนกุมภาอีก T^T ทั้งๆ ที่หน่วงท้อง คัดเต้านม เหวี่ยงตามแบบฉบับมนุษย์เมนส์สุดๆ แต่รอแล้วรอเล่า เห้อออ ทั้งๆ ที่คิดว่าเดือนนี้ก็ไม่ได้เครียดอะไรนาา (หรือจะเครียดเรื่องสอบแบบไม่รู้ตัวด้วยหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ)

แต่เอาจริงๆ ตอนแรกก็ไม่เครียดนะ แต่พอมากระปริดกระปรอยแบบนี้เครียดเลยฮะ! เลยลองเข้าไปทำแบบทดสอบความเครียด...ก็ยังปกตินี่ แบบทดสอบคัดกรองภาวะซึมเศร้า ทำไมเข้าข่าย T^T หรือมันจะเป็นเพราะความเครียดสะสมจริงๆ งื้อออ เรียนจิตเวชใช้บำบัดกับตัวเองไม่ได้ซะงั้น ถ้าอาการหนักกว่านี้สงสัยคงต้องคุยกับจิตแพทย์จริงๆ ล่ะ

แต่ที่แน่ๆ อ่ะนะ คงต้องไปพบนรีเวชก่อนล่ะ ไม่รู้ว่าที่หายไปเป็นเพราะเรื่องเรียนจริงๆ หรือมีซัมติงอยู่ในมดลูก 

ไม่คิดว่าจะต้องมาเขียนระบายเรื่องนี้จริงๆ นะเนี่ยย เรียนไปเรียนมาเริ่มรู้สึกว่ามันใช่ทางจริงๆ หรอ? ถ้าตอนนั้นไปเรียนครูแบบที่ป้าบอกมันจะดีกว่านี้ป่ะเนี่ย =__= ดูชีวิตการทำงานยังไง๊มันก็ไม่สอบโจทย์อ่ะ 

ตอนสอบเข้าใหม่ๆ นี่ยอมรับเลยว่าโลกสวยมากกก พยาบาลชุดขาว ช่วยคน มีเมตตา โอ้ย! สารพัด ตอนนี้เริ่มมืดมนแปลกๆ อยู่ดีๆ ก็ร้องไห้ ไม่กล้าบ่นมาก กลัวแม่จะเป็นห่วงอีก ได้แต่มาอัพบล็อกระบายทั้งๆ ที่อ่านหนังสือยังไม่จบ (พรุ่งนี้มีสอบอีกล้าววว)

ได้แต่อ่านเพจพี่ๆ พยาบาลที่ทำงานแล้วก็รู้สึกหม่นหมอง ทำไมชีวิตพยาบาลที่ดูจะสวยหรูมันกลับไม่ดีอย่างที่คิดเนี่ย! เอาล่ะ มาถึงขนาดนี้แล้วก็ต้องสู้ให้สุด (ซิ่วไม่ได้ไง 555) เก็บตังค์ซื้อบ้านซื้อรถเป็นของตัวเอง เงินเก็บซักก้อน ถ้ามีพร้อมทุกอย่างไม่ลำบากอะไรถ้าทำต่อไหวก็ทำ ทำไม่ไหวก็จะเบนเข็มไปแต่งนิยาย ขายขนม (ค่อยคิด) แล้วน้าาา

ปล. ถ้าลาออกจริงๆ ห่วงก็แต่แม่ เพราะถ้าทำงานที่ ม.อ. ใช่ป่ะ ค่ารักษาพยาบาลแม่เบิกได้ไง พี่กบก็เหมือนน ทำไมไม่ยอมสอบราชการ =__=
ปล2. ขนาดแค่เรียนปีสองระบบร่างกายรวนไปขนาดนี้แล้ว ต่อไปจะเป็นยังไงนาาาา 



Create Date : 02 เมษายน 2560
Last Update : 2 เมษายน 2560 20:31:42 น.
Counter : 428 Pageviews.
1 comment
(โหวต blog นี้) 
ขึ้นวอร์ด week 4



01/02/2560


          สวัสดีเพื่อนๆ ทุกคนค่ะ ห่างหายจากการเขียนไดอารี่หรือบล็อกไปนานม๊ากๆรอบนี้กลับมาด้วยความอัดอั้นเล็กน้อย เก็บกดหน่อยๆ ฮือออออ


          หลังจากรับหมวกไปตั้งแต่ 11 ม.ค 60 ตอนนี้วิถีเซค 1 ขึ้นวอร์ดพรุนไปทั้งร่าง โดนยิงคำถามตู้มๆๆๆ ตอบไม่ได้ก็ยืนเอ๋อยืนมึนไป (ก็ยังไม่ได้เรียนนี่นาาา) สัปดาห์แรกขึ้นฝึกที่ รพ.หาดใหญ่ กดดันมากกก กลัวมากกๆๆๆ ทั้งกลัวทำไม่ได้บ้างล่ะ กลัวเก็บโพซิเยอร์ไม่ครบบ้างล่ะ แต่ก็ผ่านไปด้วยดีจนกระทั่งมีชีวิตรอดมาถึงวีค 4 ล่ะนะ 555 เคสแรกได้เป็นน้องชาวพม่าคนนึง ที่ให้ความร่วมมือดีสุดๆๆ ขออะไรก็ให้ทำ ขอบคุณน้องมากๆ นะคะที่ทำให้ชีวิต 2 วีคแรกของพี่จบไปอย่างสวยงาม แม้จะติดๆ ขัดๆ ไปบ้าง เครื่องมือไม่เหมือนที่เรียนบ้าง ชาร์ตมั่วไปบ้าง หลงๆ ลืมๆ ไปบ้าง (นี่นิดหน่อยหรอถามจริง ฮ่าๆ)  จากลากันไม่สวยเท่าไหร่ น้องโดนเย็บซ่อมแผลหลังจากที่ข้าพเจ้าทำแผลให้ 1 วัน  นี่ยังคิดอยู่เลยนะว่าไอ้ที่แผลมันเปิดนี่เพราะน้องลุกเดินบ่อยหรือเราทำแผลไม่ดีอ่ะ (ไอ้ที่่ลุกนั่งบ่อยก็แกให้น้องเค้าทำนู้นทำนี่นังบ๊งงงงงงง เห้ออออออ)  สรุปก็ปิดวอร์ดศัลยกรรมชายมาแบบน้องอยู่ รพ. มาเกือบ 20 วัน ไม่รู้ป่านนี้จะได้กลับพม่าไปรึยังนะ


          กลับมาวีค 3 ขึ้นออโธฯ ชาย ม.อ. อื้อหือออออ ปรับตัวใหม่กันหมด ใช้ระบบคอมแบบงงๆ วุ่นวายที่สุดในสามโลก ได้เคสเป็นคุณน้าใจดีจากนครศรีธรรมราช ให้ความร่วมมือดีอีกล่ะ อิอิ คุณน้าน่ารักมากๆๆ ขอบคุณที่มาเป็นอาจารย์ให้หนูสามวันค่ะ


          เมื่อวันที่ 26 ม.ค โทรไปร้องไห้กับที่บ้านชุดใหญ่ ก็ไม่รู้นะ มันอยากร้องออกมาเองอ่ะ แต่ก็ดีขึ้น วันที่ 27 ม.ค จัดกับอาจารย์ไปอีกชุดนึง จะเขียนทำไมหว่าาา กลับบ้านไปเติมกำลังใจ 3 วัน (ชดเชยตรุษจีนด้วย) ก็โอเครรร!! ย้ำว่ายังโอเคร๊!!!!!!!! แต่แค่เห็นหน้าแม่ ป้า น้า ยาย ก็มีกำลังใจขึ้นเยอะ ไม่รู้สิ  ดูท่าทางเค้ามีความสุขนะที่เราเรียนพยาบาล (มั่นใจว่าไม่คิดไปเอง? 555) เอาไปเก็บไว้อ่านตอนปีสูงๆ น่าจะตลกดีนะ ^___^


          กลับมาถึงเรื่องราวของเรา นี่ที่เขียนไดอารี่ใช่ว่างานจะเสร็จ เดลี่แพลนยังไม่เสร็จเลยจ้าาา คือไรรร วีคนี้ได้เคสเป็นคุณน้า (หรือคุณพี่?) น่ารักอีกแล้ววว ให้ความร่วมมือดีงามมยอมนอนฟังธรรมะที่ข้าพเจ้าพยายามยัดเยียดให้ งื้อออออออออ แต่ก็ได้เจอแค่ช่วงเช้าเอง ช่วงบ่ายไป OR นี่ก็ไม่รู้พรุ่งนี้จะพยาบาลอะไรดีเนาะ โพซิเยอร์ยังขาดนวดหลัง ออรัลแคร์ การให้ยาทางปาก ภูมิปัญญาตะวันออก(อันนี้เหลือเยอะกว่าใครๆ มันใช่มั้ยเนี่ยยย)


          วันนี้ได้เบดบาดคุณลุงคนนึง ใส่ท่อช่วยหายใจ พูดไม่ค่อยได้ (แต่สติยังดีอยู่) คุณลุงไหว้ด้วยอ่ะ T-T นาทีแรกที่เห็นนะ คือแบบบบบ หนูเองก็ไม่ได้ทำได้ดีเท่าไหร่ ตอนขึ้นวอร์ดก็ไม่ใช่อยากไปมาก  เห็นแบบนั้นคืออ่อนเลยค่ะ นี่แหละน้าาา พยาบาลงานเหนื่อย แต่ความสุขมันอยู่ที่ใจจริงๆ


          มาเกือบครึ่งทางแล้ววว จะจบปีสองแล้ววว แค่นี้ต้องผ่านไปได้สิ!!!วอร์ดนี้ก็แค่อีก 5 วัน สู้เค้านะบงกช!!!!!!



ปล. ขุ่นแม่บอกว่าชุดสวย แบบนี้ก็ได้หรอออออออ



Create Date : 01 กุมภาพันธ์ 2560
Last Update : 1 กุมภาพันธ์ 2560 22:09:26 น.
Counter : 310 Pageviews.
2 comment
(โหวต blog นี้) 

ธรรมชาติบำบัด
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



นักศึกษาพยาบาลตัวเล็กๆ ที่ชอบทำอาหาร
แต่งนิยาย ^____^
New Comments