เรื่องพิลึกกึกกือ

เอาล่ะ
วันนี้จะพูดเรื่องกั๊กกะกาวน์ จริงจริง จังจัง แล้วนะ

หลายคนคงทราบว่าเราชอบหนังเรื่องนี้มาก

กั๊กกะกาวน์เป็นหนังที่เราชอบโปรโมทเวลามีคนถาม
ว่าชอบดูหนังเรื่องอะไร

ส่วนมากใครใครจะไม่เคยดู
และส่วนน้อยที่เคยดู จะบอกว่า ดูไม่จบ ง่วงมาก

แต่เราชอบหนังเรื่องนี้จริงๆนะ

เราไม่ได้ดูหนังเรื่องนี้ในโรง
หนังเรื่องนี้เข้าตอนเราอยู่ป.หก
จำได้ว่าเคยเห็นใบปิดแถวที่เรียนพิเศษ

เรามักจะพลาดหนังหลายเรื่องที่อยากดู ด้วยความเป็นเด็ก
( เช่นเรื่องรักน้อยนิดมหาศาล คู่แท้ปาฏิหาริย์ หมานคร ฟ้าทะลายโจร
และอื่นๆ )
( จริงๆแล้วเราชอบคู่แท้ปาฏิหาริย์เหมือนกัน ถึงแม้ใครหลายคนจะบอก
ว่าเป็นหนังสูตรก็ตาม )

เราได้ดูหนังเรื่องนี้ตอนที่เราอยู่ม.สี่
เป็นช่วงที่เราเกิดอยากจะดูหนังขึ้นมา
ขอคำแนะนำจากคนที่คุณก็รู้ว่าใคร ( คุณอ่านอยู่เปล่าเนี่ย? )
จดรายชื่อหนัง
และตรงดิ่งไปเช่า

แต่กั๊กกะกาวน์ไม่ใช่หนึ่งในนั้น
เป็นหนังที่เราเห็น แล้วหยิบมา
เพราะความรู้สึกดีดีกับใบปิด
ในตอนเช้าหน้าหนาว เมื่อนานมาแล้ว
เป็นความประทับใจเล็กเล็กของเด็กคนหนึ่ง

เราก็ตอบไม่ได้ว่าทำไมเราชอบหนังเรื่องนี้
( เอ่อ อาจจะตอบได้นิดหน่อย .. เราชอบคนที่แสดงเป็นแบงค์ )

เราว่ามันก็เป็นหนังเรื่อยเรื่อย
จริงจริงแล้วเราชอบหนังเรื่อยเรื่อย
แต่เราดันไม่ชอบ lost in translation
ที่คุณก็รู้ว่าใครแนะนำมา
( คุณคงไม่อ่านอยู่? )

เรารู้สึกอินกับหนังเรื่องนี้ โดยที่ไม่ต้องร้องไห้
( ไม่เหมือนกับที่เราร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรให้กับ คู่แท้ปาฏิหาริย์ )

มันเหมือนกับการตอบโจทย์ของความว่างโหวงในแต่ละวัน
พบพาน
และลาจาก

ในทางการแพทย์ เราจะรู้ได้อย่างไรว่าเรากำลังมีความรัก?


**


นี่คงเป็นรีวิวหนังที่ห่วยแตกที่สุด ดีเลย์อีกต่างหาก
ฮ่าๆ