Group Blog
 
<<
มีนาคม 2560
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
19 มีนาคม 2560
 
All Blogs
 
ครั้งหนึ่ง ... เราสุภาพอ่อนหวานเป็นอย่างยิ่ง




ครั้งหนึ่ง... เราสุภาพอ่อนหวานเป็นอย่างยิ่ง

เรื่อง/ภาพเดชา เวชชพิพัฒน์

เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม

เข้าเมืองมัลลิกา ต้องมัลลิกาตาม

มัลลิกาเป็นคำกริยาได้ด้วยหรือแปลว่าอะไรละนั่น … โปรดติดตาม

กลางเดือนมีนาคมที่ร้อนระอุผมมีโอกาสได้ไปเที่ยวกับ trueYOU เพราะเป็นลูกค้าผู้ถือบัตร ทรูเรดการ์ด แล้วเล่นเกมจนโชคดีได้ไปเที่ยวกาญจนบุรีพักที่ โฮมพุเตยรีสอร์ท ริมแควน้อย สองคืน จากนั้นวันสุดท้ายแวะเที่ยว“เมืองมัลลิกา” ก่อนกลับ กทม.



ตอนไปถึงก็ตะลึงไม่น้อยกับประตูทางเข้าที่สร้างใหญ่โตสมจริงยิ่งมีรถลากจอดเรียงรายอยู่ก็ยิ่งรู้สึกว่า ... หูยยยยยยย เอาจริงนะเนี่ย


หน้าประตูยังมี“วินรถลาก” อีกด้วย แต่ละคนใส่ “ยูนิฟอร์ม”ย้อนยุคที่เหมาะกับอากาศร้อนๆอย่างบ้านเรา โดยเฉพาะรองเท้าที่น่าใส่มากเป็นรองเท้า handmade ที่ใส่สบายไม่อับ กล่าวได้ว่า ยูนิฟอร์มนี้น่าจัดเป็น “ชุดมนุษย์เงินเดือน”นะ นุ่งกางเกงขาก๊วย เสื้อผ้าป่านหรือเสื้อกุยเฮงไปทำงานรับรองว่าประหยัดค่าแอร์กว่าให้พนักงานใส่เชิ้ตผูกเนคไทที่สำคัญคือไม่ต้องสวมถุงเท้าจนอับชื้นเป็นโรคฮ่องกงฟุต




พูดคุยขำๆกับสมาชิกวินรถลากพอได้ความรู้ว่าเสื้อวินที่นี่ไม่ต้องซื้อหาราคาแพงเหมือนวินมอเตอร์ไซค์(อิอิ) ผมก็หันตัวเดินเข้าไปภายในเสี้ยววินาทีที่ผมหันหน้าเข้าไปนั้น ... โอ้โฮ ... ว้าว ... อะไรอยู่ตรงหน้าผมทำไมสวยงามมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่างนี้ คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นเป็นรูปขาวดำเปิดดูแผ่นพับจึงร้องอ๋อออกมาดังลั่นเมืองตาหลิ่ว เอ๊ย เมืองมัลลิกา

“สะพานหัน” นั่นเอง

หน้าด้านสะพานช้าง หน้าบางสะพานหันหน้ามันใช้ฟิล์มซับ อิอิ

สะพานหันของเดิมมีมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่๑ เชียวนะครับ เรียกสะพานหันเพราะหันไปหันมาได้ หันออกจากคลองเพื่อให้เรือผ่านจากนั้นก็หันกลับมาให้คนเดินข้ามต่อได้ หันไปหันมาแบบนี้ไม่เมื่อยคอแย่เหรอ

คอสะพานไม่ใช่คอหมู ยิ่งหันยิ่งอร่อยกินบ่อยๆจะเป็นโรคคอหมู


ผมรีบก้าวไปใกล้สะพานด้วยใจเต้นระทึกความรู้สึกขณะก้าวขึ้นและก้าวเข้าในในสะพานนั้น คงไม่ต่างจาก “ลอร์ดคาร์นาร์วอน”ตอนก้าวเข้าไปในสุสานของฟาโรห์ “ตุตันคามุน”เพราะผมฝันอยากเห็นอยากสัมผัสสะพานนี้มาตั้งแต่เห็นรูปขาวดำแล้วและสะพานตรงหน้าก็สร้างได้เมื้อนเหมือน เหมือนจนคิดว่าผมย้อนอดีตไปเมื่อสองร้อยกว่าปีก่อน

ในสะพานมีทางเดินตรงกลางซ้ายมือและขวามือเป็นร้านค้า มีทั้งผลไม้สด ผลไม้อบแห้ง ผ้าทอมือ ของกินของใช้สารพัดผมขอแม่ค้าถ่ายรูป พวกเธอก็ยิ้มแย้มแจ่มใส ตอบแบบเดียวกันว่า

“ได้เจ้าค่ะ” หรือไม่ก็ “ได้สิเจ้าคะ”





ช่วงแรกๆผมยังไม่รู้สึกอะไรแต่พอเดินผ่านสะพานเข้าไปย่านการค้าที่จำลองถนนแพร่งนารา แพร่งภูธรและแพร่งสรรพศาสตร์ เมื่อพูดคุยกับแม่ค้าคนไหน พวกเธอก็จะตอบโดยลงท้ายว่า“เจ้าค่ะ” เหมือนกันทุกคน

ตอนนั้นผมแค่รู้สึกสนุกตาม จึงถามว่า“ผู้หญิงลงท้ายว่าเจ้าค่ะ แล้วผู้ชายลงท้ายว่าอย่างไร”

“ลงท้ายว่า ขอรับ นะเจ้าค่ะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน

เมื่อผมไปขอถ่ายรูปแม่ค้าคนหนึ่งผมกล่าวขอบคุณเธอว่า

“ขอบคุณ ขะ ขะ ขอ ขอ ขอรับ”

ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ แค่คำว่าขอรับ ที่ยาวกว่าคำว่า ครับ เพียงพยางค์เดียว ผมกลับรู้สึกเก้อเขิน ตะกุกตะกัก ประดักประเดิดประเจิดประเจ้อ เว่อร์วังอลังการ งานสร้างงานพรีเซ็นท์ ...

เกิดอะไรขึ้นกับผมละเนี่ย ผมรู้สึกแสลงกับความสุภาพอ่อนหวานแบบไทยแท้แต่โบราณไปได้อย่างไรในเมื่อเกิดและเติบโตมาในเมืองไทยจนจะครบ ... ปีแล้ว (กี่ปีไม่บอกหรอนะขอรับไม่อยากให้รู้ว่าแก่เป็นอย่างยิ่งนะขอรับ)

จนกระทั่งผมขอแม่ค้าถ่ายรูปมากขึ้น พูด“ขอรับ” บ่อยขึ้นจนรู้สึกชิน จึงนึกได้ว่าครั้งหนึ่งเราเคยสุภาพอ่อนหวานเป็นอย่างยิ่ง ปัจจุบันเป็นอย่างไรไม่ต้องพูดถึงรู้แต่ว่าเมืองมัลลิกามีข้อดีก็ตรงนี้แหละ

ทำให้ได้รู้สึกพักรู้สึกห่างจากโลกปัจจุบันที่มีแต่คำพูดแรงๆ

อ้อ ข้อดีอีกอย่างคือของกินเยอะมากดูรูปเอาเองก็แล้วกันนะขอรับ








เดินกินโน่นกินนี่เกือบครบทุกร้านจนยัดเอ๊ย จนรับประทานต่อไปไม่ไหวจริงๆนะขอรับ ผมจึงเดินไปชมเรือนต่างๆมีทั้งเรือนเดี่ยว เรือนคหบดี เรือนแพ และเรือนหมู่ ขอบอกว่าเขาทำดีจริงๆนะขอรับเรียกว่าศึกษามาอย่างดีก่อนลงมือสร้าง ผลที่ได้จึงเป๊ะมาก เหมาะสำหรับทุกเพศทุกวัยใช้ศึกษาหาความรู้ว่าเรือนประเภทต่างๆ อาคารสมัยก่อน มีหน้าตาอย่างไร มีรายละเอียดการก่อสร้างอย่างไร










ในที่สุดก็ได้เวลาจากลาเข้าเมืองมัลลิกา ต้องมัลลิกาตาม ... งดงามประทับใจจนไม่อยากออกมาเจอโลกนอกเมืองนี้เลยขอรับไม่อยากเจอแม่ค้าหน้ายักษ์แถว... (แถวไหนก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าอร่อยมากขอรับหน้ายักษ์แค่ไหนก็ไม่กลัวนะขอรับ อิอิ) ไม่อยากอ่านกระทู้ที่คอมเมนท์แรงๆ(แต่ก็อดเผือกไม่ได้นะขอรับ) ไม่อยากดูละครและรายการโทรทัศน์ที่ก้าวร้าวขึ้นทู้กกกกกวัน(แต่ก็ฮาดีนะขอรับ) ไม่อยากส่งไลน์ด้วยภาษาแรงๆกระแทกๆ (แต่ก็สะใจดีขอรับ)

สรุปก็คือ ปากว่าตาขยิบ ไงล่ะขอรับ โธ่ทำเป็นบ่นโน่นบ่นนี่ จริงๆแล้วก็

ชอบนั่นแหละโลกปัจจุบันนอกเมืองมัลลิกา เป็นโลกที่ตรงจัดชัดเจนฝุดๆ ไม่

ต้องอ้อมไม่ต้องค้อมให้เสียเวลาไม่ต้องมากมารยาทจนหลงประเด็น

มันส์ส์ส์ส์ดีออกจะบอกให้นะขอรับ

ด้วยเหตุนี้เมืองมัลลิกาจึงเป็นแค่ที่พักใจให้ซึมซับว่า

ครั้งหนึ่ง ... เราสุภาพอ่อนหวานเป็นอย่างยิ่ง ... นะขอรับ

###

ติดตามเรื่องท่องเที่ยวสไตล์ผม

ด้วยการกดไลค์เพจ “เที่ยวเหอะน่าอย่าคิดมาก”

https://www.facebook.com/TeawHerNaa/




Create Date : 19 มีนาคม 2560
Last Update : 19 มีนาคม 2560 11:32:03 น. 2 comments
Counter : 342 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 
ขอบคุณที่แบ่งปัน


โดย: Kavanich96 วันที่: 20 มีนาคม 2560 เวลา:4:30:54 น.  

 
ยินดีครับผม


โดย: dejaboo44 (dejaboo44 ) วันที่: 15 พฤษภาคม 2560 เวลา:13:16:50 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

dejaboo44
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add dejaboo44's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.