ยังพอใจที่จะตามค้นหา...
Group Blog
 
All Blogs
 

เบื่อออฟฟิศ 001

แค่คิด…ก็เฮ้อ...แล้ว

ผมทำงานออฟฟิศครับ

แค่ขึ้นต้น ยังน่าเบื่อโคตรๆ เลย
แต่ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่น เพราะมันเป็นงานที่ทำเงินให้ผมได้ดี
ดีกว่าตอนที่ผมเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟต๊อกต๋อยตามร้านอาหาร ที่ต้องแอบกินอาหารลูกค้า 55555 อย่าโกรธผมนะครับ
ดีกว่าตอนที่รับราชการเป็นลูกจ้างชั่วคราวที่รอการบรรจุเป็นลูกจ้างประจำ ซึ่งไม่รู้จะมาถึงเมื่อไหร่ เพราะนั่งตั้งวงนินทานายเหนือทุกวัน อย่ารู้เลย ว่าใครที่ไหน ไม่ใช่คนที่คุณคิดหรอก หุหุหุ ถึงผมจะอยู่ใต้ตึกนั้นก็เหอะ
และก็ดีกว่า ที่จะปล่อยให้ตัวเองอดสามมื้อ กินมื้อ เหมือนอย่างที่เคยเป็น

วันนี้ ผมผันตัวมาเป็นพนักงานฝ่ายธุรการ ที่มักเรียกตัวเองว่า General เบ๊ มากกว่า General Affairs เพราะงานผมมันต้องทำไปเสียทุกอย่าง ทุกเรื่อง ที่ไม่มีใครอยากทำ.....
( คนอ่าน : แน่ะ ใช้ภาษาอังกฤษซะด้วย .. คนเขียน : ก็รู้อยู่คำเดียว )

ผมรู้ คุณก็ใช้ เอ๊ย.. ม่ายช่าย... ผมรู้ คุณบางคนก็คงคิดเหมือนผมว่า การทำงานออฟฟิศ มันไม่ได้ง่าย และไม่ได้ยาก ผมไม่ต้องใช้ทักษะอะไรมากมาย ถ้าเทียบกับงานอื่นๆที่ผมเคยทำ
อย่างเซลส์ ที่ผมต้องโกหกแล้วจำให้ได้ ว่าโกหกอะไรไป หรือพนักงานเสิร์ฟ ที่ต้องถืออาหารสามจาน เบียร์สองขวด กระติกน้ำแข็งหนึ่ง แก้วสี่ ฯลฯ ไปในคราวเดียวกัน จนผมอยากจ้างท่านทศกัณฐ์มาทำงานที่ร้านแทนนัก
แต่สำหรับผม ผมว่า มันยากนะ เขาจ้างผมมาทำงานร้อยนึง เขาก็จะใช้ผมร้อยยี่สิบถึงร้อยห้าสิบ ในขณะที่ผมอยากทำแค่แปดสิบหรือร้อยเป็นบางวัน เพราะงานที่มันไม่ง่ายไม่ยากนี่หละครับ
ก็เรื่องง่ายๆ คนเราก็มักทำให้เป็นเรื่องยาก ส่วนเรื่องยากๆ ก็ไม่มีใครทำเป็นเลย 5555 เป็นเสียอย่างงี้ ผมถึงว่า งานออฟฟิศของผม มันยาก และก็เลยน่าเบื่อ เพราะผมไม่ใช่นักแก้ปัญหามือฉมัง ถ้าเก่งขนาดนั้น ผมไปทำธุรกิจของตัวเองไม่ดีกว่าเหรอ

คนกรุงเทพเกือบครึ่งเป็นพนักงานตามออฟฟิศ ผมว่านะ เพราะดูจากการแต่งตัว ท่าทาง ของผู้คนที่ผมเห็นเวลาเดินทางไปทำงาน
ผมสิ ที่ดูไม่เหมือน และไม่อยากเหมือนเลย พับผ่าสิ
เช้ามา ผมใส่กางเกงยีนส์ เสื้อยืด แบกเป้ รองเท้าแตะ เดินทางไปทำงานทุกวัน นั่งรถเมล์บ้าง รถตู้บ้าง อีกทั้งรถไฟฟ้า รถใต้ดิน เรือด่วน เจ้าพระยา เรือคลองแสนแสบ มอเตอร์ไซค์รับจ้าง ฯลฯ ซึ่งบางวัน ผมได้ใช้บริการครบทุกอย่างเลยนะคุณ..
แต่พอถึงที่ทำงาน ผมต้องเข้าห้องน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นอีกชุดในถุงผ้าพลาสติกที่ใส่มาในเป้ ยับนิดหน่อย ดีกว่าทนร้อน (จริงหรือ) เวลาเดินทางถ้าใส่ทั้งเสื้อเชิ้ต เสื้อกล้าม กางเกง ถุงเท้า รองเท้าหนัง เนคไท ฯลฯ
อ้อ! รองเท้านั่น ผมทิ้งไว้ที่ที่ทำงานครับ แอบไปเปลี่ยนใต้โต๊ะ ก่อนนายมา ถือไปมา คงไม่ไหว ที่สำคัญ มันดันแพงที่สุดในบรรดาเครื่องแต่งตัวทั้งหมดน่ะครับ ...
คุณคงคิดว่าผมขี้ร้อนล่ะสิ เหงื่อออกเป็นน้ำ กลัวตัวเหม็น เลยทำอย่างนี้ หรือผมต้องปกปิดคนข้างบ้าน ที่ชอบทำตัวเป็นนักสืบเอกชน และพนักงานซักรีด..พอๆ กับหวานใจผม ว่าทำงานอะไรที่ไหนเงินเดือนเท่าไร หรือผมเป็นนักสืบซะเอง ฯลฯ
ทำไมต้องทำอย่างนี้หรือครับ..... มันต้องมีเหตุผลสิครับ เหตุผลที่คุณฟังแล้ว คุณจะอึ้ง และเห็นใจ เข้าใจหัวจิตหัวใจผมได้เป็นอย่างดี..



ผมเคยตกทั้งรถและเรือครับ 55555
น่าสงสารและเห็นใจไหมล่ะ คนกรุงเทพขนานแท้เลยนะครับนั่น คนที่ไม่เคยเนี่ย ต่างจังหวัดแน่นอน เหอๆๆ
นั่งมาเป็นสิบๆ ปี ตั้งแต่ขึ้นรถลงเรือแล้วเขาไม่ยอมเก็บเงิน จนเดี๋ยวนี้ แกล้งหลับ เขาก็ยังปลุกมาตรวจตั๋ว พร้อมแอบด่าผมในใจ หุหุ รู้นะเฟ้ย ว่าแกล้งหลับ
ประสบการณ์ขนาดนี้ ผมยังโดนซะ ตกมันทั้งสองอย่าง แล้วคนอื่นๆ ล่ะ เขาคงไม่โชคดีและเชี่ยวชาญอย่างผมละมั้ง คงยังไม่เจอครบเซ็ทเหมือนผม
ขนาดผมจำรถเมล์ได้เกือบทุกสาย รู้จักถนนเกือบทั่วกรุงเทพฯ รู้จักสถานีรถไฟฟ้า รถใต้ดิน เรือแม่น้ำ เรือคลอง .... แต่ผมก็ยังสอบตก เอ๊ย.. ตกรถตกเรือ
วันที่ผมตกรถ และตกเรือ ถึงมันเป็นคนละวันกัน ห่างกันนานโข ผมเคยจำวันเวลาได้แม่น แต่ ณ วันนี้ ผมจำได้แค่ว่า อัตตาหิ อัตโน นาโถ .. มันก็ทำให้ผมได้รู้ว่า การป้องกันและความไม่ประมาทเป็นสิ่งที่ดีที่สุดจริงๆ
และตั้งแต่วันที่เริ่มทำงานออฟฟิศ ผมก็ไม่เคยใส่ชุดทำงานไปทำงานเลย... ผมไม่อยากตกเรือตกรถ แล้วไม่มีชุดสำรองครับ
แล้วถ้าผมนุ่งยีนส์ กับเสื้อยืด ผมก็อนุมานเอาเองว่า สภาพผมคงเหมือนคนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่ หนุ่มออฟฟิศ หน้าตาดี (เหรอ) ที่ซุ่มซ่าม...

เห็นไหม แค่นี้ ผมก็ไม่อยากเป็นหนุ่มออฟฟิศแล้ว แค่เช้าตื่นมาทำงาน ผมก็ไม่อยากแต่งตัวตาม typical เพราะเหตุผลที่... ฟังดูไร้เหตุผลมากๆ ฮา...
ผมน่ะ เบื่อจะตาย กับการแบกเป้สะพายหลัง ทั้งยังจะต้องหาวิธีพับเสื้อกับกางเกงให้ยับน้อยที่สุด กว่าจะได้อย่างทุกวันนี้ ไม่ง่ายเลย ทำไมไม่ใส่ไปเลยฟะ ..
แต่ก็นั่นแหละ ผมยังจำความอับอาย ณ วันนั้นของผมได้ดี และผมก็ไม่อยากเล่นตลกให้คนที่ไม่รู้จักได้ดูอีกครั้ง สองครั้ง สามครั้ง ...พอเฟ้ย
และแม้ว่าโอกาสมันจะน้อยเหมือนเครื่องบินตกลงมาบนหลังคาบ้านผม แต่ผมอาจมีดวงซุ่มซ่ามผุดขึ้นที่กลางฝ่ามือเมื่อไรก็ได้นี่นา.. ก็เลยกันไว้ก่อน แบบโอเวอร์มากไป
แล้วเรื่องอื่นๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นในออฟฟิศอีกล่ะ รู้ไหม ว่ามันทำให้ผมเบื่อมากกกกก ยิ่งขึ้นไปอีก.. โปรดสังเกต ใช้ ก มากๆ มันจะเป็น กก กก กก เมื่อยนิ้วนะครับ... มุกไม่ฮา..พาเพื่อนเครียด....
วันนี้ ผมจะกลับบ้านแล้ว ไปรอความเบื่อของตัวเองในวันพรุ่งนี้อีกแล้วครับท่าน... เบื่อจริง ทำไมไม่มีแต่วันอาทิตย์นะ...
จะบ่นทำไมฟะ เหมือนเดิมทุกวัน เบื่อง่ะ 55555




 

Create Date : 18 กันยายน 2549    
Last Update : 18 กันยายน 2549 19:01:22 น.
Counter : 298 Pageviews.  


iq12x
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]


ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ได้เวลาสนุกแล้วล่ะสิ... ได้เวลาสนุกแล้วล่ะสิ...
Friends' blogs
[Add iq12x's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.