กุมภาพันธ์ 2560
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728 
 
25 กุมภาพันธ์ 2560
 
 
มันคือความรัก ตอนที่ 3







ตอนที่ 3

(บางครั้ง เราต้องอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องเลือก เลือกที่เป็นเพื่อนกันต่อหรือเลือกที่จะจบความสัมพันธ์กับเพื่อน ?) ซอนญ่ามีนัดกับเต้เพื่อที่จะตัดสินใจอะไรบางอย่าง ภายใต้สถาณการณ์ที่ตึงเครียดเลยทีเดียว

“นี่เรามาเดทหรือมาสอบสวนเนี่ย หน้าเครียดเชียว”

“จะไม่ให้ซอนเครียดได้ไงตลอด 2ปีที่ผ่านมา ซอนไม่เคยได้คุยกับแพรวพราวเลย เธอเอาแต่ออกห่างคือเราอึดอัด เราพยายามที่จะคุยกับแพรวแล้วอ่ะ แต่แพรวไม่ยอมคุยกับเราแล้วจะให้เราทำยังไงละ ?”

จากนั้นเต้ก็จับมือซอลพร้อมให้กำลังใจซอน

“มันมีวิธีอื่นอีกมากมายที่แพรวต้องใจอ่อน เชื่อเราสิ ตัวสนิทแพรวพราว ตัวก็น่าจะรู้ว่าแพรวพราวเป็นคนยังไง”

“ขอบใจมากนะเต้ที่ปลอบเรา”

“ไม่เป็นไรหรอกมันเป็นหน้าที่ของแฟน”

“แล้วเมื่อไหร่จะเปิดตัวแฟนออกสื่อสักทีละคะ”

“รอให้อะไรทุกอย่างพร้อมให้หมดก่อนแล้วเดี๋ยวเราจะเปิดตัวแฟน เคไหม”

จากนั้นซอนญ่าก็กินข้าวกับเต้ต่อ ในขณะที่บุษบาตั้งใจขายของจนถึงค่ำบุษบาต้องไปส่งอาหารที่โรงแรมแห่งหนึ่ง (จริงๆแล้วบ้านของบุษบาอยู่ใกล้กับโรงแรม)ซึ่งในตอนนั้นเอง มุกข๋ากับบอสก็จะมี Somethimg Wrong กันในโรงแรมนี้

“บอสข๋าวันนี้พามุกข๋ามาทำอะไรที่นี่หรอคะ ?”

“วันนี้เราก็จะมาทำกิจกรรมสนุกๆของเราไงคะ”

“บ้าอะพูดอะไรแบบนั้นอ่ะมุกเขินนะ”

ในขณะนั้นบุษบาก็เดินมาเห็นอีตาขี้เก๊กนั้น

(อีตานั่นมาทำอะไรในที่โรงแรมนี้หรือว่า !!! หน๋อย ร้ายไม่เบาเลยนะ เชอะ!!)

“เดี๋ยวผมเข้าห้องน้ำก่อนนะคะคนดีของพี่”

“ได้คะเดี๋ยวมุกข๋าจะนั่งรออยู่ตรงนี้นะคะ”

เมื่อบอสพูดจบบอสก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระของเขา ส่วนบุษบาก็เดินตามไปเพื่อที่จะแซวตามประสาคนหึง(แต่นางไม่รู้หรอกว่าตัวเองชอบเขาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ดูนางเอ๊ก นางเอกจริงๆ 5555) หลังจากที่บอสออกมาจากห้องน้ำก็เจอกับบุษบา

“หึ้ย!!!ใยทอม”

“ทอมบ้าอะไรแล้วนี่มาทำอะไรที่นี่”

“มาโรงแรมก็ต้องมาพักผ่อนสิจะให้มาทำอะไรไม่ทราบ ?”

“สมองอย่างนายมันก็คิดได้แต่เรื่องในใต้สะดือแหละ”

“แล้วมันเกี่ยวไรกับเธอหรือว่า ? เธอหึง!!!”

“หึง!!!ใคร !? ใครหึงนาย ไม่มี๊ (เสียงสูง)”

“หรอ!!ไม่รู้เลย......ฟังนะ!! ฉันชอบผู้หญิงไม่ได้ชอบทอม เรื่องที่ฉันหล่นทับเธอในวันนั้น มันเป็นอุบัติเหตุ เข้าใจไหม”

“คำก็ทอม2 คำก็ทอม อย่างนายมันต้องเจอของแข็ง!!!!”

บุษบาก็ต่อยบอสไปที่เบ้าตาซ้ายจนบอสล้มลงแล้วเดินออกไปส่งกับข้าวต่อ

“ไอ้ทอมไอ้เย็ดแม่งเอ้ย!!!”

หลังจากนั้นบอสกเดินมาหามุกข๋า

“บอสข๋าทำไมไปนานจังเลย แล้วนี่ตาไปโดนไรมาคะ ?”

“ไม่มีไรหรอกเดินชนกำแพงเอง”

“ชนกำแพง?เหมือนโดนต่อยยังไงก็ไม่รูนะ”

“ช่างเถอะเราว่าขึ้นไปข้างบนกันเถอะ”

บอสก็ไปพักผ่อนตมประสาสไตล์ของเขาส่วนใยบุษบาหรอ หึๆๆ หน้าบึ้งกลับบ้านมา

“อ้าวไอ้บุษทำไมไปนานจังวะ แล้วเองเป็นอะไร ทำไมหน้าบูดหน้าเบี้ยวอย่างนี้”

“ก็วันนี้ไปเจออีตาขี้เก๊กคนนั้นอะยาย”

“อีตานั้นอีกแล้วหรอ ? พรหมลิขิตปะวะ?”

“ไม่มีท่างฉันนะเกลียด ๆ ๆ เกลียดอีตานั่นที่สุดผู้ชายอะไรขี้เก๊กชะมัด”

“ตอนยายสาวๆยายก็เกลียดตาแบบนี้แหละ”

“ไม่เหมือนกันจะยายหนูเกลียดเขาที่สุด เกลียดจนไม่อยากจะเห็นหน้าอีตานั่น”

“แล้วยายจะคอยดูเอ็ง”

“ยายพูดอะไรไม่รู้เรื่องไปห้องน้ำดีกว่า”

เช้าวันรุ่งขึ้นกล้วยก็ไปเรียนหนังสือที่มหาวิทยาลัย ระหว่างไปเรียนก็มีเลียงโทรศัพท์เข้ามา

(เสียงโทรศัพท์)

“หวัดดีครับพี่โทรมาหาผม มีอะไรให้รับใช้ครับ”

“ไม่ต้องเวอร์ขนาดนั้นว่าแต่วันนี้นายทำงานเปล่า”

“วันนี้ผมลาหยุดครับเพราะพรุ่งนี้มีสอบ”

“ออแล้ววันนี้มาหาพี่ได้ป่าว”

“ได้ครับแต่ต้องเป็นตอนเย็นนะครับเพราะผมเลิกเรียนบ่าย 3”

“ได้ๆพี่รอได้ ยังไงก็ตั้งใจเรียนแล้วกัน”

แพรวพราวก็ตัดสายกล้วยทำให้กล้วยเกิดความสงสัยว่าเธอจะให้เขาทำอะไร ส่วนในงานบริษัทก้มีการเรียกตัวเต้มาเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับแบรนเขา

“น้องเต้ครับเชิญนั่งตรงนี้ครับ”

“ครับขอบคุณครับ แล้วเราจะเริ่มคุยกันตอนไหนครับ”

แพรวพราวเดินเป็ดประตูออกมานั่งบนหัวโต๊ะประชุม

“เราจะเริ่มคุยกันตอนนี้เลยคะ”

“แพรว!!!”

เต้ตกใจมากที่บริษัทที่เต้ทำงานให้คือบริษัทเพื่อนซอนญ่า

“เรื่องส่วนตัวเอาไว้ทีหลังเรามาเริ่มประชุมกันดีกว่า”

จากนั้นก็เริ่มการประชุมภายใต้อากาศที่กดดันเต้มากบรรยากาศดูตรึงเครียดบอกยังไงไม่ถูก หลังจากประชุมเสร็จ เต้ก็จะขอคุยกับแพรวพราวเป็นการส่วนตัว

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ตามนี้นะคะ”

“คุณพอจะมีเวลาว่างให้กับผมไหมครับ?”

“ได้คะสำหรับคุณฉันให้ได้คะ”

“งั้นผมขอคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวหน่อยนะครับ”

แพรวพราวกวาดสายตาทุกๆคนเพื่อบอกให้รู้ว่าฉันจะคุยกับเต้เพียงแค่ สองต่อสองทุกคนพร้อมใจกันออกไปข้างนอกจนเหลือเพียงแค่เต้กับแพรวพราว

“คุณมีอะไรจะพูดกับฉัน”

“ผมจะพูดเรื่อง.....”

“ซอนญ่า?”

“ใช่คือเขาไม่ผิดนะแพรว คนที่ผิดคือผมต่างหาก ผมขอโทษที่ผมให้ท่าคุณ ที่ผมเคยรักคุณจนทำให้คุณกับซอนญ่าต้องทะเลาะกัน อย่าโกธรเธอเลยนะ เธอก็แค่....”

“ไม่ได้ตั้งใจ!!! แอบไปกินกันในห้องเขาเรียกไม่ได้ตั้งใจหรอ เด็กอนุบาลยังไม่เชื่อเลย”

“เธอก็แค่รักผมเท่านั้นเอง!!!”

พอแพรวพราวได้ยินประโยคนี้เหมือนชีพจรของเธอหยุดเต้น ทุกอย่างในโลกดูอื้อสุดๆ เหมือนโดนชกท้องเหมือนซอนญ่ากับเต้จับมือกันแทงข้างหลังฉัน น้ำตามันก็ไหลออกมาเองจากนั้นแพรวพราวก็ตบเต้ไปหนึ่งทีก่อนที่จะพูด

“จำไว้นะ!!! ซอนกับฉันไม่มีวันที่จะกลับมาเป็นเพื่อนกันอีก ถ้าไม่มีอะไรก็เชิญ”

เต้เดินออกจากห้องประชุมในตอนนั้นแพรวพราวก็ร้องไห้หนักมาก ปล่อยโฮหมดทุกย่างแล้วคิดถึงตอนที่เต้เคยบอกรักคุณ

(ผมจะรักคุณเพียงคนเดียว)

(คุณคือดวงใจของผม)

(ถ้าผมเรียนจบ ผมจะขอคุณแต่งงาน)

(คุณเลือกเอาระหว่างมันกับฉันคุณจะเลือกใคร)

“ทำไมฉันต้องมารักกับคนอย่างนายด้วย!! ฮือๆๆๆ”

แพรวพราวเสียใจมากที่เต้เลือกที่จะรักกับซอนจึงทำให้แพรวพราวเกลียดซอนเข้าไปอีกส่วนกล้วยหลังจากเรียนเสร็จก็ไปโรงพยาบาลเพื่อไปหายายหรือรับช่วงต่อจากพี่บุษบา

“เอ้าไอ้กล้วย วันนี้เลิกเรียนแล้วหรอ ทำไมวันนี้มาเร็วจัง”

“อ๋อพอดีครูสอนไวอะ ก็เลยรีบมาโรงพยาบาล พี่ไปเตรียมของขายก่อนเถอะเดี๋ยวผมดูแลยายเอง”

“เคงั้นพี่ฝากด้วยนะ”

“คร้าบบบบ”

เมื่อบุษบาให้น้องดูแลยายแทนเธอก็รีบกลับบ้านเพื่อเตรียมของขาย ส่วนเต้ก็ไปหาซอนเพื่อจะบอกว่าเธอทำงานอยู่ในนี้

“จริงหรอเต้แกทำงานกับบริษัทใยแพรวหรอ”

“ตอนแรกเราก็ไม่รู้ว่าใยแพรวทำงานอยู่ในบริษัทนี้ จนใยแพรวเข้ามาประชุมกับเราเราเลยตกใจนิดหน่อน”

“แล้วแพรวว่าอะไรมั่งอะ”

“เธอยอมคุยกับเราแต่พอเราพูดว่า.........”

“ว่าอะไร?”

“ว่า............”

“ถ้าไม่พูดฉันขอตัวไปทำงานนะ!!”

“โอ๋ๆๆใจเย็นๆก่อนตัวเอง เค้าไม่อยากให้ตัวเองเครียด คือเราไปขอโทษใยแพรว แล้วบอกว่าฉันไม่ได้รักเธอ แต่ฉัน.......”

“ฉันอะไรบอกมาเร็ว”

“แต่ฉัน.......หิวข้าวอะตัวมีอะไรให้เค้ากินบ้างอ่ะ”

ซอนญ่าถอนหายใจแล้วเดินออกไป

“ตัวจะไปไหน รอเค้าก่อนดิตัว !!”

ตกเย็นกล้วยก็ไปหาแพรวพราวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งแพรวมานั่งรอกล้วยได้สักพักกล้วยก็เดินมา

“พี่แพรวพราวครับสวัสดีครับ”

“ไม่ต้องเรียกเต็มก็ได้แพรวเฉยๆก็พอแล้ว”

“ครับพี่แพรวว่าแต่วันนี้ทำไมตาดูบวมๆ พี่ร้องใช่ไหมครับ”

แพรวพราวปาดน้ำตาออกแล้วฉีกยิ้มเพื่อปกปิดความในใจของตัวเอง

“เปล่าพี่แค่หัวหอมเยอะไปหน่อยน้ำตาเลยไหล”

“โหพี่พี่พูดถึงเหมือนในโรงละครที่ผมดูมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเลยอะ”

แพรวพราวก็ขำแล้วพูดกับกล้วยต่อ

“นี่เธอกำลังกำลังหาว่าพี่แสดงละครให้เธอดูอยู่ใช่ปะ”

“แหม่!! ก็คำพูดแบบนี้มันหลอกเด็กไม่ได้นิ”

พอพูดจบทั้งสองก็หัวเราะกัน แบบคุคิ คุคิ

“เด็กบ้าขอบใจนะที่ทำให้พี่ยิ้ม”

“เรื่องแค่นี้สบายมากว่าแต่พี่เรียกมมามีธุระอะไรหรือเปล่า”

บุษบาคิดจะทำอะไรกับซอนญ่าแล้วซอนญ่าจะเลือกแพรวพราวหรือหัวใจตัวเอง แล้วบุษบาจะเกลียดบอสไปถึงไหนติดตามตอนที่ 4 ได้เลย


ปล. อาทิตย์หน้างดลงนิยาย เพราะติดงาน อาทิตย์ต่อไปจะลงสองตอน




Create Date : 25 กุมภาพันธ์ 2560
Last Update : 25 กุมภาพันธ์ 2560 13:16:17 น. 0 comments
Counter : 362 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 

สมาชิกหมายเลข 2867493
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add สมาชิกหมายเลข 2867493's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com
pantip.com pantipmarket.com pantown.com