chaiwatmsu
Location :
มหาสารคาม Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 15 คน [?]




สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.
๒๕๓๙ ห้ามผู้ใดละเมิด ลอกเลียน หรือนำส่วน
ใดส่วนหนื่งของข้อความใน Blog แห่งนี้ไปใช้
ทั้งโดยเผยแพร่และเพื่ออ้างอิงโดยไม่ได้รับ
อณุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากเจ้าของ
บล็อก จะถูกดำเนินคดีตามที่กฏหมายบัญญัติ
ไว้สูงสุด


New Comments
Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add chaiwatmsu's blog to your web]
Links
 

 
เยี่ยมบ้านมอญบางกระดี่ ภาคที่ 1


เยี่ยมบ้านชุมชนมอญ บางกระดี่ วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2551



บ้านทรงไทยประยุกต์ ที่ว่าประยุกต์เพราะมีที่แบบเก่ากว่านี้ และสวยงามมาก
แต่บ้านหลังนั้นขึ้นเบียดกับหลังอื่นจนถ่ายรูปไม่ได้ บ้านเก่าที่ว่ามีทรงจั่วสวยงามมาก
บ้านโบราณนั้นหากฐานเป็น 8 ศอก บนจะเป็น 6 ศอก เสาเอียงเข้าหากัน
เพื่อให้ฐานกว้างรับน้ำหนักได้ ไม่เอียงกระเท่เร่


"ฮาม อเร โมน" พูดภาษามอญ
วันนี้ได้มาพูดภาษามอญถึงถิ่น หลังจากเรียนใต้ต้นไม้ข้างสถาบันมาแรมเดือน
"แมะ เงอ รอาว" เสียงทักทายเซ็งแซ่เมื่อเราไปถึงบ้านลุง
ทั้งสำเนียงเจ้าของภาษาและสำเนียงทำเทียมและเลียนแบบของพวกเรา
คำนี้แปลว่า สวัสดี



ศาลาทรงไทย(ทรงมอญ?)ที่วัดในหมู่บ้าน ในวัดมีโรงเรียนด้วย



หลังคาบ้านทรงไทยอีกหลังหนึ่ง ท่ามกลางหมู่ไม้ประดับ ร่มรื่นชื่นใจ

ภาษามอญและภาษาเขมรอยู่ในตระกูลเดียวกัน คือ ภาษาตระกูล Austroasiatics
และยังอยู่ร่วมตระกูลภาษาย่อยลงมาอีกคือ ตระกูลภาษาย่อยมอญ-เขมร อันมีสมาชิกจำนวนมาก
และภาษามอญอยู่ในสาขามอญ มีสมาชิกคือ มอญและญะกุ้ร
และเขมรอยู่ในสาขาเขมร มีสมาชิกเดียวคือ เขมร
มีลักษณะร่วมกันบางประการและมีวงคำศัพท์สัมพันธ์กันจำนวนหนึ่ง



ตั้งหน้าตั้งตาจดศัพท์หลังอิ่มข้าวเที่ยงแล้ว ชายในภาพคือลุงกัลยา เจ้าของบ้าน
informant ภาษามอญคนหนึ่งของเรา แกเป็นหัวหน้าวงการแสดงพื้นเมืองมอญด้วย ชื่อคณะ "หงส์ฟ้ารามัญ"


ก่อนหน้านั้นไฝ่ฝันมานานแล้วว่าอยากจะมาเรียนภาษามอญ ศึกษาคนมอญ ก็ได้สมใจกันคราวนี้
ความฝันของข้าน้อยมักเป็นจริงเสมอ แต่มักมาช้ามาก และอยู่ไม่ได้นาน

ข้างล่างเป็นมื้อเที่ยงที่บ้านลุงกัลยาทำการต้อนรับฝูงแร้ง ลุงบอกว่า "เจียะ กอ พัว-อะ" กินให้อิ่ม



แกงส้มดอกแค "ฟาอ์ ฮจะฮ ดอก แค"




น้ำพริกมะขามสด "อรอจ มะกโลน"



แกงขี้เหล็ก "ฟาอ์ ปแร อคาต"



แกงส้มมะรุม "ฟาอ์ อจะฮ ฮนาย" แกงส้มมะรุมนี้เคยกินตั้งแต่สมัยเด็ก ๆ ต่อมาตัดทิ้งเพราะชื่อมันไม่เป็นมงคล



กุ้งอบเกลือ "งูย บอฮ เกอะ เบอ" บีบมะนาวด้วยเพิ่มรสเปรี้ยวแปลกลิ้นดี



ต้มยำกุ้ง ปลาหมึก



ถั่วพู (ไม่ใช่ถั่วพลู เขียนผิดกันจัง) "บอ ลอต"

เข้าใจว่าอาหารเหล่านี้เป็นอาหารมอญปนไทย
มอญในพม่าอาจจะมีอีกแบบ ต้องหาโอกาสแวะมาหาเรื่องกินอีกหลาย ๆ ครั้ง

เนื่องจากเรียนภาษามอญมาได้ระยะหนึ่งแล้ว ยังจะเลอะจะเกิ่มอยู่ จึงชวนกันไปบ้านผู้บอกภาษา
คือคุณลุงจำนงค์ ที่บ้านบางกระดี่ เพื่อดูของจริง ฝึกภาษาเพิ่มเติม และหาเรื่องเที่ยว หาเรื่องกิน
ซึ่งจริง ๆ แล้วเน้นที่สุด รวบรวมกันได้ 4 คน
ซึ่งเป็นกลุ่มที่เรียนกับลุงจำนงค์ นัดแล้วแล้วนัดอีกและเป็นไส้เลื่อนกันมาแล้วหลายอาทิตย์
หลังจากเคลียร์ภารกิจเพื่อชาติอื่น ๆ ออกจากชีวิตแล้ว จึงได้เวลานัดกันไป
การเดินทางนั้นต้องไปลงที่โลตัสพระราม 2 แล้วนั่งรถสองแถวหน้าโลตัสพระราม 2
เข้าไปในหมู่บ้านทะแยมอญ



เมื่อเช้าฝนหลงฤดูตก ทำให้น้ำทะเลหนุนขึ้น น้ำเข้ามาท่วมบ้าน แต่ก็ดีเพราะฝนไม่ตกนานแล้ว
ช่วงหน้านี้น้ำจะเสียเพราะไม่มีฝนคอยชะล้างและเจือจาง
บ้านทุกบ้านจะกั้นรอบบ้านด้วยเขื่อนซีเมนต์สูงสักเท่าหัวเข่าและคอยวิดน้ำออก
หรือบ้านบ้านไฮเทคหน่อยจะสูบออกด้วยเครื่องสูบน้ำ
บ้านที่สร้างรุ่นหลัง ๆ จึงค่อยมีการยกพื้นบ้านกันน้ำ




ทางเดินชมดง หลังอาหารเที่ยง สองข้างทางเป็นป่าจาก

เรือของลุงไม่อยู่ มีคนเอาไปทำธุระ เลยต้องเดินชมดงแทน เลยไม่ต้องเสี่ยงตกน้ำตกท่า



ไม่น่าเชื่อว่าที่นี่ก็กรุงเทพ เพราะอยู่ในหลืบซอกแทบจะติดทะเล เคยมาครั้งหนึ่งแถวนี้
คือไปเที่ยวบางขุนเทียน คราวนี้มาเส้นเดิมคือบางกระดี่
กลายเป็นว่ากรุงเทพมีความหลากหลายมาก มีอะไรซ่อนอยู่มากมายมองไม่เห็น
ชุมชนมอญกลุ่มนี้ได้รับการฟื้นฟูโดยโครงการหนึ่งของมหาลัยธรรมศาสตร์
อันนี้ดูจากป้ายอธิบายตามสถานที่ต่าง ๆ เห็นลงชื่อมหาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งก็ดี



"แซม" วัดนี้สร้างโบสถ์ใหม่ตามสมัยนิยม และสร้างฐานสูงมากนัยว่าเผื่อน้ำท่วม สงสัยสร้างเผื่อโลกร้อน

ชาวบ้านบอกว่ามีคนมาดูงานเรื่อย ๆ บ้างมาจากที่นั่นที่นี่ ของเราก็มาเรียนภาษามอญ
ถามชาวบ้านว่าแถวนี้มีขโมยขโจรหรือปล่าว ก็ได้รับคำตอบว่าไม่มี เงียบสงบดี อยู่แบบพึ่งพากัน



ต้นตาตุ่มทะเล "มะซาว" ยางมีพิษแต่เป็นยาแก้ไซนัสอักเสบ โดยใช้ยางทาบนบุหรี่ ทิ้งไว้ให้แห้ง เอามาสูบ



ต้นสาละ ในวัดบางกระดี่



ต้นปรงทอง ยอดอ่อนกินได้



พืชคล้าย ๆ สาบเสือ "อเนิง งูย" แต่ใบมันและเลื้อยกว่าสาบเสือในที่ราบ
ถามคนทะเลแล้ว มันคือ ผักคราด บางท้องที่ เอาใบอ่อนจิ้มน้ำพริก หรือฝานใส่ในยำแบบปักษ์ใต้
เช่น ยำกุ้งสด ปลาสด ปูสด หอยสด
พืชในสังคมพืชชายทะเลจะปรับตัวเพื่อป้องกันน้ำเค็มโดยทำให้ใบมันและอวบน้ำ




"นอม อมอญ" ต้นลำแพน พืชใบสวยที่อวบและผิวมัน ตอนนี้ก็มีราคาดีในตลาดจตุจักร ดูทีแรกนึกว่ามะกรูด



"นอม ฮปราว" ต้นมะตาด มะตาดนั้นเป็นอาหารประจำชาติพันธุ์มอญเลยก็ว่าได้ (มอญในพม่าก็ชอบกิน)
จึงปลูกไว้ข้างบ้าน ต้นยังเล็ก เลยไม่มีลูกโชว์


ชาวบ้านที่นี่อัธยาศัยดี ชวนคุย บอกทาง บางทีเห็นเรากำลังหาชื่อเรียกต้นไม้อยู่ก็เดินมาบอก
น่ารักดี อันนี้เป็นเสน่ห์ของการท่องเที่ยวเชิงนิเวศน์



"ฮเลียะ ลำซาย" มะแว้งเครือ เป็นยาสมุนไพรเหมือนกัน ขึ้นเองตามข้างทาง

กลับมาเช็คดูภาพก็พบว่าตัวเองชอบถ่ายวัตถุสิ่งของมากกว่ามนุษย์ มีภาพมนุษย์น้อยมาก
ทั้ง ๆ ที่การนำเสนอผู้คนในชุมชนก็เป็นสิ่งที่น่าสนใจ อาจจะเป็นเพราะการถ่ายรูปคนเป็นสิ่งที่ต้องขออนุญาตก่อน
และเราก็มักไม่ชอบขอ รวมทั้งบางทีก็ไม่กล้าขอด้วย



ต้นโพทะเล ชาวบ้านใช้ไม้โพทะเลทำเครื่องดนตรี แบบข้างล่าง



มีข้อติคือขยะตามแหล่งน้ำมีพอสมควร แต่เราทุกคนก็มีส่วนร่วมอันนี้
บางแห่งปลากับกุ้งเมาน้ำ ต้องลอยคอหายใจพะงาบ ๆ น่าสงสารและน่าจับมากินเป็นยิ่งนัก



เครือฝอยทอง กินได้ หากขึ้นบนต้นไม้ที่ไม่มีพิษ หากขึ้นบนต้นไม้ที่มีพิษอย่ากิน เป็นพืชพาราสิต

คือพอเรียน ๆ ไปหลาย ๆ ครั้งก็รู้สึกผูกพันกับผู้บอกภาษา อยากไปเที่ยวหา อยากเห็นของจริง
แล้วก็ไม่ลำบากลำบน ไต่เขา 5 ลูกแบบหนังอินเดียน่าโจนส์กว่าจะไปถึงหมู่บ้าน
หรือผจญภัยอะไรนักหนา อยู่ในกรุงเทพนี่เอง



"นอม ฮเลียะ อกาจ" ต้นเหงือกปลาหมอ ขึ้นในที่น้ำท่วม เป็นยาสมุนไพร

มาแล้วก็ไม่ผิดหวัง บรรยากาศเหมือนมาเที่ยวบ้านญาติ คือการต้อนรับขับสู้อบอุ่นดี
และมีบรรยากาศที่เป็นชนบทเหมือนกัน (เว้นเสียแต่ว่าคุณเป็นเด็กเต้บ)
ถึงแม้ไม่เอาความคิด(มายาคติ)เรื่องภาษาตระกูลเดียวกันเข้ามาเกี่ยวแบบข้าน้อย
น้องที่เป็นคนไทยคนหนึ่งก็รู้สึกว่าเหมือนมาเที่ยวบ้านญาติ
(จริง ๆ ก็มีพ่อเป็นคนอีสาน แล้วอีกคนก็เป็นลาวราชบุรี)
รู้สึกว่าเราจะมีแต่เลือดผสม



กล้วยไข่ "ปราต อิคาย" ส้ม "โซม"

จากการขี่ม้าชมเมือง พบว่าชุมชนมีความเข้มแข็งพอดู อนุรักษ์นิยม และทรัพยากรก็เกื้อหนุน
ถึงแม้จะไม่เหมาะกับการทำนาแล้ว แต่รายได้จากด้านอื่น ๆ ก็พอสมควร เช่น ทำสวน เก็บใบจากและลูกจาก
ทำขนมขาย ฟาร์มกุ้ง บางคนอาจออกไปทำงานนอกพื้นที่
เพราะในซอยไปจนถึงถนนใหญ่มีโรงงานหลายโรงงาน



ฟาร์มกุ้ง แดดไม่แรงจึงได้ภาพสีนวล ๆ แต่ละฟาร์มจะมี "โรง" กระท่อมเก็บของ และพักผ่อน



ที่ใส่กาน้ำชา เพื่อให้รักษาความร้อนไว้ได้นาน ทำด้วยมะพร้าวทั้งลูก อันนี้ก็น่าเอามาทำเป็น สินค้า OTOP

คนนอกพื้นที่ก็ไม่ค่อยรุกล้ำเข้ามามากมายเท่าไหร่ ขณะที่บางพื้นที่ของบางชุมชนในประเทศไทยนั้น
คนอีสานรุกเข้ามาร่วมอยู่อาศัยด้วยจำนวนมาก ระยะหลังยิ่งไปกันใหญ่
บางพื้นที่นั้นยังมีคนต่างด้าวเข้ามาจำนวนมากอีก จนคนพื้นที่รู้หวาดหวั่น



พิพิธภัณฑสถานชุมชนขนาดเล็ก ๆ มีหลายแห่ง
พิพิธภัณฑสถานชุมชนแห่งนี้
เข้าใจรวบรวมเรื่องราวเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยในอดีตของท้องถิ่นจริง ๆ มาแสดง น่าชมเชย




พิพิธภัณฑสถานชุมชนอีกแห่งหนึ่ง มีของเก่าที่ไม่แน่ใจว่า เป็นของเก่าที่มีมาแต่เดิมในพื้นที่
หรือของเก่าที่มาจากพม่าจากการติดต่อกับคนมอญด้วยกัน


จริง ๆ เราลงพื้นที่แบบนักท่องเที่ยวเชิงนิเวศน์มากกว่าจะเป็นนักวิชาการ นักมานุษยวิทยา
เรายังคงมองแบบคนนอกอยู่ดี และคิดแบบคนนอกอยู่ดี มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
และก็ไม่อยากแกล้งเป็นอย่างนั้น หรือหลอกตัวเองว่าเป็นอย่างนั้น
หนึ่งวัน (จริง ๆ คือไม่กี่ชั่วโมง) คงไม่ทำให้เราเข้าใจเค้าได้อย่างแท้จริง
ที่เขียนอย่างนี้เพราะทางมานุษยวิทยาเค้าแนะนำว่าเวลาลงพื้นที่ควรคลุกคลีกลมกลืนกับเค้า
คิดแบบเค้า เข้าใจเค้า




ที่บดแก่นทานาคาให้เป็นผง สำหรับเสริมสวยและบำรุงผิว ข้าน้อยก็มีคำถามในใจอีกว่า
อันการใช้แป้งทานาคานั้น คนมอญในพื้นที่ภาคกลางของประเทศไทยปัจจุบันใช้กันมานานแล้วหรือไม่
หรือเพียงเชื่อมโยงไปสู่มอญในพม่า อุดมคติแห่งชาติพันธุ์มอญ




จะเข้มอญที่นำมาจากพม่า



ดอกอัญชัน ใช้สีทำขนม บอกแล้วชอบถ่ายอะไรที่ไม่ใช่คน

ขณะที่ชุมชนพยายามรักษาวัฒนธรรมดั้งเดิม และพยายามแสดงอัตลักษณ์มอญ
ข้าน้อยมีข้อสงสัยหลายประการอยู่ว่า ของบางอย่างเป็นอัตลักษณ์ของคนในพื้นที่จริง ๆ เช่น มะตาด
(เช่น มอญเกาะเกร็ดก็ใช้หน่อกะลาเป็นส่วนหนึ่งของอัตลักษณ์ของพื้นที่ตนเอง
ขณะเดียวกันก็คาบเกี่ยวกับอัตลักษณ์ความเป็นมอญ)
หรือเป็นอัตลักษณ์ร่วมของมอญในเมืองไทย หรือเป็นอัตลักษณ์ร่วมของมอญทุกพื้นที่
รวมทั้งมอญในพม่าด้วย
หรือหากอัตลักษณ์นั้นอธิบายความเป็นมอญได้ดี เช่น กรณีทานาคา คนบางกระดี่ก็เห็นดีด้วย หรือย่างไร
เช่น เครื่องดนตรีมอญในพิพิธภัณฑสถานชุมชน ซึ่งโดยศิลปะดูเป็นมอญในพม่าและ/หรือพม่า
ขณะที่ของเดิมของมอญในไทยน่าจะมีรูปแบบทางศิลปะใกล้เคียงกับไทยมากกว่า
แต่การโหยหาอดีตและอุดมคติทางชาติพันธุ์ไม่ใช่เรื่องที่ผิด ใครก็รักชาติพันธุ์ตัว
และควรจะเป็นเช่นนั้น

อย่างไรก็ดี อาจเป็นอิทธิพลของโครงการ "แตม ชาน โมน" หรือ "รู้รักมอญ" ที่มีขึ้นในช่วงที่ผ่านมา



คลองน้ำดำ ๆ มีขยะ น่าเสียดายมาก แต่มีนกนางนวลบินโฉบปลากิน ปลาบางตัวเมาน้ำอ้าปากพะงาบ ๆ เหนือน้ำ
ลุงดูแป๊บเดียวก็รู้ว่าปลากระบอก แต่เราก็เห็นแต่ปากปลา ดูไม่ออก ฟังแล้วนึกถึงแต่ปลากระบอกต้มส้ม
นกนางนวลเป็นตัวบ่งชี้ทางธรรมชาติ ช่วยบอกว่านี่อยู่ติดทะเล
และเรื่องโลกร้อนกำลังเข้ามาถึง เราไม่รู้ว่าสภาพที่นี่จะเป็นอย่างไรในอนาคต




โกงกางใบเล็ก โกงกางมีสองพันธุ์ คือพันธุ์ใบใหญ่กับใบเล็ก



ดอกเล็บมือนาง



ยายพายเรือขายของ สินค้าของยายคือ "มังเทต" มะขามเทศ และดอกแค
ข้อสังเกตคือ ยายใช้ทางใบจากคลุมสินค้ากันร้อน


โทรไปหาลุงกัลยา ปุงบางกระดี่ ได้ หากต้องการไปเที่ยว ศึกษา ดูงาน และติดต่อการแสดงพื้นเมืองมอญ
เบอร์ 028969763



"กเลิง" เรือขุด ขุดแล้วใช้เทคนิครุมไฟรอบนอก แล้วดันสองข้างให้บานออก คนทำต้องมีวิชา มีครู ถึงทำได้
และ "ปัจ" ที่ปัดยุง แมลงวันทำด้วยโหม่งจาก โหม่งจากคือ จั่นดอกจาก ที่งอกออกมาแล้วตัดตั้งแต่ยังอ่อน ๆ
เพื่อมาตีทำไม้ปัด แต่ต้องเสียโอกาสที่จะได้ผลจากจากโหม่งนั้น




หลังคาบ้านทรงไทย และหลังคามุงจาก (มุงจากของจริง ไม่ใช่มุงใบหญ้าคา)



"ฟาญ แมะ อนอฮ" ขนมเม็ดขนุน อร่อยมาก ตั้งใจขยายภาพให้ใหญ่ที่สุด จะได้น้ำลายไหลทั่วกัน

กำลังคิดว่าขนมหม้อแกงเอาลูกจากผสมลงไปมันจะอร่อยไหม
พยายามคิดในกรณีที่มีทรัพยากรที่ดีในชุมชนอยู่แล้ว เอามาทำมูลค่าเพิ่มแบบไหนดี
และเพิ่มทางเลือกของสินค้าในตลาด
เลยบอกป้าแกไป ป้าบอกจะลองคิดดู เผื่อจะฮอตฮิตติดตลาด OTOP



วิดิโอกวนไส้ขนมเม็ดขนุน


สะพานจะยกสูง เพื่อให้เรือลอดผ่านข้างใต้ได้ บางที่เป็นสะพานปูนแล้ว




ต้นจาก ที่สำนวนวัยรุ่นสมัยใหม่บอกว่าเป็นหนึ่งในผลไม้อัปมงคล (แห้ว ท้อ บ๊วย ระกำ จาก) ผล และ โหม่ง





อยากเห็นลูกจากตอนอยู่ในผล เพราะไม่เคยเห็น เคยกินอย่างเดียว เลยให้ลุงผ่าดู
เห็นซากเปลือกลูกจากเหลือทิ้งจำนวนมากเลยกำลังคิดว่าเอาไปทำอะไร recycle ได้บ้าง ปกติชาวบ้านใช้ถมที่
แต่ทั้งทะลายเอามาทาแลกเกอร์ก็สวยดีนะ ใช้ประดับสถานที่ได้ น่าจะขายได้ราคากว่าลูกจากด้วยซ้ำ
แต่จะซื้อสักกี่คน
ในภาพข้างบนนั้น เม็ดในจะแก่ไปหน่อย เวลากินอาจแข็งกัดไม่ลง อ่อนกว่านี้จะดีกว่า




เย็บจาก ตอนกลางคืนถึงจะพายเรือไปเก็บใบจากเพราะตอนกลางวันน้ำคลองแห้ง พายเรือไปไม่ได้
เชือกที่ใช้เย็บก็คือหวายตากแห้งนั่นเอง เอาหวายแทงเลย ไม่ต้องใช้เข็ม




"นอม อมูอ์" ต้นลำพู



ฉากนี้สวย แต่นางแบบไม่ยอมไปยืนบนขอนไม้ เพราะกลัวผุ แล้วจมน้ำ เสียดายวันนี้แดดน้อยไป

โอกาสต่อไปคงได้ไปอีกแน่ ๆ ถ้าคุณไปอย่าลืมแวะซื้อขนมบ้านนี้ อร่อยจริง ไม่อิงนิยาย






ภาพจาก google earth น่าจะอยู่บริเวณในวงกลม ซึ่งดูแล้วเห็นว่าอยู่ห่างจากทะเลมากเลย แต่น้ำกร่อยก็ยังมาถึง
แสดงว่าพื้นที่ลุ่มต่ำ





Create Date : 20 พฤษภาคม 2551
Last Update : 7 กันยายน 2552 21:18:45 น. 15 comments
Counter : Pageviews.

 
รวม comment เก่า ที่โยกมา

ดีจัง น่าไปเยี่ยมชม แต่เสียดายที่ลูกหลานชาวมอญเดี๋ยวนี้ก็ไม่เรียนรู้ภาษาและวัฒนธรรมมอญกัน มีก็ส่วนน้อย จะว่าไปก็รวมตัวเราด้วยแหล่ะ แต่เพราะว่าภาษามอญน่ะมันยากจริงๆ

โดย: ไทยปนมอญ IP: 202.29.83.65 วันที่: 14 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:20:34:33 น.


ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นกรุงเทพ ฯ แต่เห็นน้ำในคลองสีบ่งบอกความเป็นกรุงเทพฯ คำบรรยายบางคำออกเสียงคล้ายภาษาจีนด้วยค่ะ ไม่ทราบว่ามีรากฐานการใช้อักษรหรือภาษามาจากจีนด้วยไหมค่ะ น่าจะเพิ่มเติมคำศัพท์ในภาษามอญเพื่อจะได้ศึกษากันบ้าง ตามอัธภาพ ว่าแต่ว่า เฮียเห็นสาวมอญที่นั่น สวย ๆ ตามอย่างที่เพลงเค้าร้องไหมค่ะ เมื่อไหร่เฮียจะพาลูกศิษย์ตาดำ ๆ ไปเที่ยวชมบ้าง

โดย: ishaya (i'm jaya ) วันที่: 14 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:23:44:00 น.


เราก็อยู่ซอยบางกระดี่นะ

แต่อยูมนหมู่บ้านสิรินดาอ่ะ

โดย: คิวตี้ IP: 124.122.136.180 วันที่: 2 เมษายน 2551 เวลา:21:49:56 น.




โดย: chaiwatmsu วันที่: 20 พฤษภาคม 2551 เวลา:5:15:46 น.  

 

เป็นชุมชนที่มีเอกลักษณ์และวิถีชีวิตเป็นของตัวเอง

ผมมีเพื่อนเป็นคนเชื้อสายมอญคนหนึ่ง

เวลาผมเห็นเค้าคุยถึงเรื่องเชื้อสายของตัวเอง

แววตาเค้าจะภูมิใจมากเลยครับผม


โดย: ห่วงใย วันที่: 20 พฤษภาคม 2551 เวลา:5:55:45 น.  

 



สิ่งที่ได้ยินมาตลอดคือ...สาวมอญสวย
ได้ความรู้มากๆค่ะ อ่านแล้วสนุกด้วย
ถั่วพู มิใช่ถั่วพลู....เขียนผิดบ่อยจริงๆด้วย
วิถีชีวิตของชุมชนที่เป็นตัวของตัวเอง
หายากมากขึ้นทุกวัน
และยิ่งนานวัน เหมือนกับว่า
ต้องโชว์ความเป็นอดีต ความเป็นชุมชนเก่า
เพื่อเรียกคนเข้ามาดู
และเพื่อมีรายได้ เพื่อความอยู่รอด
อนาคตเป็นอย่างไรไม่รู้นะคะ
ชุมชนจะถูกกลืนหรือเปล่า

ตอนอ่านที่หน้าหลัก เห็นหัวข้อเรื่อง
นึกว่ากว่าจะได้เห็นรูปสาวมอญ






โดย: d__d (มัชชาร ) วันที่: 20 พฤษภาคม 2551 เวลา:6:49:04 น.  

 
ตามมาเที่ยวด้วยคนค่ะ

เห็นบรรยากาศแล้วธรรมชาติน่าอยู่มากๆค่ะ

ขอบคุณสำหรับภาษามอญที่นำมาบอกกันด้วยค่ะ


โดย: โอน่าจอมซ่าส์ วันที่: 20 พฤษภาคม 2551 เวลา:7:06:31 น.  

 
น่าเที่ยวเน๊าะ ไทย มอญ พี่น้องกัน แทบแยกไม่ออกแล้ว แต่เขาก็คงรักษาความเป็นวัฒนธรรมของเขาเน๊าะ


โดย: NathalieNoelle วันที่: 20 พฤษภาคม 2551 เวลา:8:05:40 น.  

 

ขอตามไปเที่ยวด้วยคนนะครับ
และมาชวนไปเที่ยวเกาะไข่นอก จ.พังงา ด้วยกันครับ

เกาะไข่นอก จ.พังงา
คลิกที่ภาพเพื่อตามมาเที่ยวเกาะไข่นอกด้วยกันได้เลยนะครับ



โดย: มิสเตอร์ฮอง วันที่: 20 พฤษภาคม 2551 เวลา:9:21:22 น.  

 
ดิฉันเป็นสาวมอญบางกระดี่(แม่เป็นคนมอญ พ่อเป็นไทยจีน)แต่ดิฉันพูดมอญได้ พ่อดิฉันก็พูดมอญได้ค่ะ ครอบครัวดิฉันไม่ได้ถือผีค่ะเพราะพ่อดิฉันไม่ใช่ผีมอญ ที่นี่จะถือผู้ชายเป็นหลักถ้าแต่งกับหนุ่มมอญจะต้องแต่งเข้าคือถือผีตามสามี แต่ถ้าเราเป็นผู้หญิงแล้วแต่งกับหนุ่มต่างถิ่นเราก็แต่งออกไม่ต้องถือผี ดิฉันแต่งกับสามีคนจีนค่ะ ตอนนี้มีลูกสาวอายุ 7 ขวบ ครอบครัวเราอยู่ที่บางกระดี่กับพ่อแม่ของดิฉันค่ะ ลูกดิฉันเวลาคุยกับคนอื่น เขาจะพูดเลยว่าเขาเป็นคนมอญ พูดภาษามอญได้ ดิฉันรู้สึกดีมากเลยค่ะ ผิดกับบางคนที่ไม่ค่อยกล้าบอกกับคนอื่นว่าเป็นคนมอญ และพอมีลูกก็จะไม่สอนให้พูดมอญเลย แต่ก็ยอมรับว่ารุ่นหลังเด็กพูดมอญไม่ค่อยได้เลย จะมีก็แต่ฟังออกเท่านั้น ถ้าพูดเป็นก็คือเหมือนฝรั่งพูดไทยคือพูดไม่ชัด และพูดได้แต่คำง่ายๆ


โดย: cherryred2199@hotmail.com IP: 58.9.60.150 วันที่: 24 สิงหาคม 2551 เวลา:19:09:49 น.  

 
ยินดีอย่างยิ่งครับ ยังอยากไปเที่ยวบางกระดี่อีก ชอบ ๆ ครับ


โดย: c (chaiwatmsu ) วันที่: 25 สิงหาคม 2551 เวลา:0:52:38 น.  

 
ภูมิใจมาก


โดย: panumard IP: 110.164.93.160 วันที่: 6 กันยายน 2552 เวลา:10:25:17 น.  

 
ขนมบ้านยายเปี๊ยกอร่อยมาก


โดย: กิ๊บ IP: 58.9.32.55 วันที่: 27 กันยายน 2552 เวลา:14:13:18 น.  

 
จะพานักเรียนไปทัศนศึกษา หาข้อมูล มีวิทยกรแนะนำความรู้ให้นักเรียนไหม


โดย: kdang999 IP: 192.168.11.157, 203.113.113.99 วันที่: 3 กรกฎาคม 2553 เวลา:12:55:50 น.  

 
ติดต่อเบอร์ที่อยู่ในบล็อคดูนะครับ


โดย: แมวหง่าว (chaiwatmsu ) วันที่: 3 กรกฎาคม 2553 เวลา:22:14:04 น.  

 
มีค่ะที่โรงเรียนวัดบางกระดี่ได้มีนักเรียนที่เป็นมัคคุเทศน้อยอยู่ค่ะเป็นโครงการที่ให้นักเรียนในท้องถิ่นมีรายได้ว่างๆก็มาเที่ยวกันนะคะมาช่วยส่งเสริมเด็กนักเรียนให้ใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์กันค่ะ


โดย: มัคคุเทศน้อย IP: 112.143.11.122 วันที่: 15 มกราคม 2554 เวลา:22:13:07 น.  

 
ผมเป็นลูกหลานมอญบางกระดี่เหมือนกันคุณยายผมเป็นมอญแม่ผมก็เป็นมอญผมภูมิใจมากครับ


โดย: วิโรจน์ IP: 125.27.234.89 วันที่: 3 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:11:17:16 น.  

 
ppoiutygj




โดย: thuyamon IP: 180.183.242.66 วันที่: 22 พฤษภาคม 2556 เวลา:15:48:37 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.