จงให้ความสำคัญต่อสิ่งที่ถูกต้อง มากกว่าสิ่งที่ถูกใจ
Group Blog
 
 
มีนาคม 2560
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
31 มีนาคม 2560
 
All Blogs
 
เส้นทางชีวิต .... กว่าจะถึงพันตำรวจเอก ตอนที่ ๗๙




        เราเดินกันมาพักใหญ่หมู่เทียมก็หยุด ชี้ให้ผมดูบ้านหลังหนึ่ง ที่ตั้งโดดเดี่ยวกลางทุ่งล้อมรอบด้วยดงไม้ และต้นไผ่บนบ้านเห็นแสงตะเกียงลอดออกมาทางเกล็ดหน้าต่างที่แง้มไว้

ผมให้เดินหน้าเข้าไปหาบ้านหลังนั้น พอถึงชายไม้ที่ล้อมรอบบ้านอยู่ ผมก็ให้ตำรวจวิ่งเรียงรายไปล้อมทั้งสี่ด้าน และให้พร้อมที่จะยิงได้

ผมเชื่อแน่ว่าไอ้เปี๊ยกจะไม่ยอมให้จับเป็นแน่

ตำรวจของผมกระจายกันไปแล้ว ผมก็หมอบลง และให้ หมู่เทียมส่งเสียงเรียกมันให้ออกมาให้จับเสียดีๆ

สิ้นเสียงหมู่เทียม แสงไฟบนบ้านก็ดับมืดสนิท แล้วร่างของใครคนหนึ่งก็โดดออกมาจากทางหน้าต่าง วิ่งไปกลางทุ่งผมสั่งให้ตำรวจไล่ยิงติดตามไป

ใครคนนั้นหันมายิงโต้ตอบเป็นพักๆ ไม่มีใครถูกกระสุน แต่เราไล่ใกล้มันเข้าไป พอเข้ามาใกล้ระยะแม่นยำของกระสุน มันก็โดดไปหมอบอยู่กับคันนา

ผมสั่งให้ตำรวจของผมเรียงรายกันหมอบ ใช้คันนาเป็นที่กำบังเหมือนกัน แล้วตำรวจกับผู้ร้ายก็ยิงกันสนั่นทุ่ง

แต่ผมไม่ได้ลั่นกระสุนของผมสักนัด เพราะผมถือคติว่า ถ้าไม่เห็นเป้าชัด ผมจะไม่ยิง

การสงวนกระสุนเป็นของสำคัญไม่ใช่เอาเสียงปืนเป็นเพื่อน

แต่ตำรวจของผม ผมไม่ได้ทันสั่งการในเรื่องนี้ เขาจึงยิงกันสนุกมือ

ไอ้เปี๊ยกเสียอีกมันไม่ค่อยยิง มันหมอบนิ่ง นานๆ จึงจะส่งกระสุนออกมานัดหนึ่ง

ตรงที่ผมหมอบอยู่นั้นห่างจากไอ้เปี๊ยกชั่วคันนาคั่น ผมเห็นหัวมันตะคุ่มๆ อยู่ตรงหัวมุมคันนาตรงหน้า

มันฉลาด ใช้มุมคันนาเป็นที่กำบัง เพราะได้ทั้งสองด้าน   นานๆ มันจะผงกหัวขึ้นมายิงไปทิศทางที่แสงไฟจากปากกระบอกปืนของตำรวจของผมยิงออกไป

ส่วนตำรวจของผมนั้นยิงกันอย่างไม่ประหยัดกระสุน ผมต้องร้องตะโกนออกไป ให้สงวนกระสุนไว้บ้าง

ตัวผมเองคอยดักลั่นกระสุนตอนที่ ไอ้เปี๊ยก ผงกหัวยิงไปทางตำรวจของผม แต่กระสุนของผมนัดแรกที่ลั่นออกไปไปกระทบกับคันนา ดินกระจุย
       ผมเป็นคนขี้รำคาญเรื่องยิงกันยืดเยื้อยิ่งเป้าที่หมายไม่ชัดเจนอย่างนี้ ยิ่งรำคาญใหญ่

ผมลั่นกระสุนใส่ไอ้เปี๊ยก ไปอีกสองนัดก็หมดความอดทน

เงาหัวตะคุ่มๆของมัน มองเห็นอยู่ใต้แสงเดือน

ผมดีดตัวขึ้นยืนจังก้าเต็มตัวแล้วก็กดปากกระบอกปืนลงไปที่เงาหัวนั้น เป้าหมายเห็นชัดกว่าตอนหมอบอยู่

เสียงกระสุนลั่นปังออกไปเมาเซอร์ต่อด้าม เป็นปืนออโตเมติค ผมเหนี่ยวไกซ้อนลงไปอีก เสียงดัง แชะ

เหนี่ยวไกอีกทีมันก็เงียบ เพราะลูกเลื่อนไม่ทำงานเสียแล้ว กระสุนหมดแม๊กกาซีน

ผมทิ้งตัวลงกำบังคันนาเสียงปืนทาง ไอ้เปี๊ยก เงียบลงไปเหมือนกัน

ผมเห็นหัวของมันยังบังคันนาอยู่นิ่ง

ขณะนั้นทุกสิ่งเงียบสนิท

ตำรวจของผมคนหนึ่งค่อยๆ คลานเข้าไปหาที่ที่มันซุ่มอยู่ แล้วเขาก็ตะโกนร้องออกมาว่า
“ เสร็จแล้ว หมวด ”

แล้วเขาก็วิ่งไปยังร่างของมันที่ฟุบอยู่ที่หัวคันนา ใช้เท้าเคี่ยร่างของมัน แล้วยืนนิ่งมองดู ร่างของมันไม่ไหวติ่ง

       ผมลุกขึ้นจากที่นอนหมอบอยู่เข้าไปหาร่าง ไอ้เปี๊ยก มันนอนเอียงหน้าฟุบแนบหัวคันนานั้น เลือดจากหัวของมันไหลรินลงมาตามใบหน้า ตายสนิท

กระสุนเจาะกระโหลก กลางกระหม่อมของมันพอดี ผมบนหัวขาดกระจุย แหวกเป็นทางมองเห็นเลือดทะลักออกมาจากแผลตรงนั้น เป็นลิ่มๆ

ไอ้กระสุนนัดสุดท้ายที่ผมปล่อยออกไปด้วยความรำคาญนัดนั้น นั่นเอง

ผมยืนตัวเย็น  มองดูร่างของมัน แล้วมองดูปืนที่ถืออยู่ในมือ

ถ้าผมยิง ไอ้เปี๊ยกไม่ถูกนัดนั้น แล้วตอนที่ผมกระดิกไก หมายจะซ้ำ แล้วมันดัง แชะ นั้น ไอ้เปี๊ยกคงไม่ปล่อยผมไว้เป็นเป้านิ่งอย่างนั้นแน่นอน

คุณหลวงนรินทร์ฯทำผมเสียแล้ว ให้กระสุนมาสี่นัดเท่านั้นเอง

มันเป็นความบกพร่องของผมเองที่ไม่ได้ตรวจตรากระสุนให้ดีเสียก่อนที่จะออกมาทำงาน





Create Date : 31 มีนาคม 2560
Last Update : 2 เมษายน 2560 18:32:23 น. 1 comments
Counter : 55 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 


โดย: ก้นกะลา วันที่: 3 เมษายน 2560 เวลา:21:31:39 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ธารน้อย
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 18 คน [?]




แสดงภาพคุณพ่อ
ส่วนตัว จขบ นี้ เคยทำงานส่งเสริมการขาย และโฆษณา / ประชาสัมพันธ์ และกิจกรรมสังคม มาตลอดชีวิต

ใช้ชีวิตอยู่ที่ Geneva, Switzerland นานถึง 8 ปีกับคุณพ่อ-คุณแม่ ตามที่ทางราชการเชิญให้ไปอยู่ที่นั่น และผ่านการสอบ Bacc. ฝรั่งเศส

แหยมไปเรียนสถาปัตย์ฯ ที่ Grenoble, ฝรั่งเศส ตามที่ชอบ แต่คุณพ่อให้กลับมาเรียนต่อที่กรุงเทพ ฯ

ภาษาไทยอ่อนแอ เลยเข้าทำงานกับสายการบินฝรั่งเศสแทน ได้ท่องเที่ยวมาแล้วหลายประเทศ

เคยได้กระทบไหล่กับผู้นำระดับโลกมาแล้ว สมัยที่ทำงานกับองค์กรต่างประเทศที่เกี่ยวกับ U.N. ที่ New York City

เคยทำงานกับธนาคารใหญ่ของไทยมาด้วย (ไม่ทราบไป ๆ มา ๆ ได้ไง)

และเคยได้ลิ้มรสรับใช้ชาติที่กระทรวงคมนาคม สมัยที่นายเป็นรมว. ที่นั่น (ถูกนายตามตัวให้ไปทำงานหน้าห้องอยู่ 7 เดือน ตามอายุของรัฐบาลชวน 2)

ชีวิตมีหลากรส และโชคดีสุด ๆ ที่ได้นายดีทุกคน ได้เรียนรู้สิ่งดี ๆ จากนายทุกคนมากมาย

มีลูก 2 คนที่ดีมาก ๆ ไม่ทำให้พ่อ-แม่ผิดหวัง แต่คนเราไม่มีอะไรเต็มร้อย ชีวิตคู่กลับเจอมือที่สามอย่างไม่เคยคิดมาก่อน

มีความสุขกับการเรียนรู้การใช้ชีวิตที่เป็นอิสระ มากว่า 15 ปี โดยไม่ต้องเกรงใจคนที่บ้านอีกต่อไป

กว่าจะรู้สึกตัวว่า มัวแต่ปลูกต้นไม้ในแปลงของคนอื่น ก็นานไปหน่อย

กำลังปลูกต้นไม้ในแปลงของตัวเอง เพื่อเก็บเกี่ยวดอกผล พร้อมแบ่งปันให้ผู้ที่เห็นคุณค่า

ตอนนี้มีเวลาให้ตัวเองมากขึ้น เลยไปค้นเอาบทประพันธ์ของคุณพ่อออกมาปัดฝุ่น แล้วทำ Blog ให้ผู้สนใจในงานเขียนเก่า ๆ ลองอ่านดู

ลองไปอ่านนะคะ แล้ว comment มาบ้าง

ขอบคุณมากค่ะ

ยินดีต้อนรับเพื่อนใหม่ ที่นิสัยดี ไม่เห็นแก่ตัว ทุกคนค่ะ

E.Mail: tha.rinee@yahoo.com


ห้ามนำงานประพันธ์โดย พ.ต.อ. พุฒ บูรณสมภพ หรือ 4411 ไปดัดแปลง ลอกเลียน หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต ขอสงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
New Comments
Friends' blogs
[Add ธารน้อย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.