จงให้ความสำคัญต่อสิ่งที่ถูกต้อง มากกว่าสิ่งที่ถูกใจ
Group Blog
 
<<
กุมภาพันธ์ 2560
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728 
 
23 กุมภาพันธ์ 2560
 
All Blogs
 
เส้นทางชีวิต... กว่าจะถึง พันตำรวจเอก ตอนที่ ๓๑





          สมัยผมอายุสิบหก ผมเริ่มเป็นนักเลง และพวกเพื่อนๆที่เคยวิ่งเล่นกันมาตั้งแต่เล็กๆ มันก็ยังอยู่

หน้าบ้านผมตอนนั้นยังเป็นที่ว่าง มีกองหินกองใหญ่ที่ทางการเอามากองไว้สำหรับใช้ในการทำถนนเข้าตรอกบุศยพรรณ หินกองนั้นเลยกลายเป็นที่ปีนป่ายของพวกเด็กๆ ในตรอกบุศยพรรณ สมัยนั้นเรียกว่า ตรอกโรงหนังดงก๊ก และเป็นที่ซ้อมเชิดสิงโตตอนใกล้ตรุษจีน

ผมเคยเชิดสิงโตหากินอยู่แถวตรอกนั้นเอง ได้สตางค์มาก็ไม่ได้เอาไปเที่ยวเตร่อะไร เอาไปนั่งกินข้าวต้มกันในตลาดทุเรียน ซึ่งเป็นตลาดที่อยู่เชิงสะพานโค้ง บางลำภู

ผมมีหลวงพี่อยู่องค์หนึ่งที่วัดบางลำภู หรือ วัดสังเวชวรมหาวิหาร วัดนี้ สมัยนั้น ต้องเดินเข้าตรอกเล็กๆทางด้านถนนจักรพงษ์ หรือถนนที่ข้ามสะพานโค้งนั่นเอง หรือไม่ยังงั้นก็ต้องเดินเข้าทางด้านโค้งถนนพระอาทิตย์ ข้ามสะพานเล็กๆ ผ่านโลงทึมเก็บศพไป

หลวงพี่ของผมเป็นหลวงพี่ของเด็กหนุ่มๆ วัยรุ่น แถวๆ บางลำภูหลายคน หลวงพี่มาจากไหน ไม่มีใครรู้แต่มีคาถาอาคม และเก่งทางทำนะหน้าทอง คือ เศกทองคำเปลวเข้าหน้าผากเป็นความเพิ่มพูนเมตตาและเสน่ห์มหานิยม เด็กรุ่นผมไปหากันเยอะแยะ ก็ไอ้พวกเพื่อนๆผมแถวนั้นนั่นแหละ กินแดนไปจนถึงบางขุนพรหม จรดสะพานเสี้ยว แถวนั้นเป็นแดนของผม เรียกว่าคุ้มกันท้องถิ่นนั้นได้ นักเลงพลัดถิ่นมาวาดลวดลายบริเวณนั้นไม่ได้และสมัยนั้น นักเลงเขาจะรู้จักแดนของกันและกัน ไม่มีรุ่มร่ามผิดที่ทางกันจะไปมาหาสู่กันอย่างมิตร ก็ต้องบอกล่วงหน้ากันก่อน จะได้ต้อนรับตามฐานะถ้ามาโดยไม่บอก ก็อาจจะเจ็บตัวกลับไป

พรรคพวกส่วนมากของผมจึงเป็นลูกศิษย์หลวงพี่องค์นี้สมัยนั้น เก้ายอดมีแล้ว แต่ดังอยู่แถวท่าเตียน แถวๆ วัดเกาะ ก็มีอาจารย์สักรูปหมูที่กระเบนเหน็บ คือ แถวๆเอวตรงด้านหลังพอดี อาจารย์แสงก็มีรูปตัวดีสักอยู่ที่คอหอยส่วนหมูวัดเกาะนั้น มีอุณาโลมอยู่ที่ข้อมือขวา แสดงความเป็นพวก

ตอนนั้นชักจะมีมีดมีไม้ มีปืนกันประปรายแล้ว จึงต้องหาของขลังป้องกันตัว เชื่อกันว่า ยิงไม่ออกฟันไม่เข้า

พออาจารย์สักหรือทำพิธีเสร็จแล้วก็จะเอามีดดาบฟันฉับเข้าไปกลางหลัง ไม่ให้ลูกศิษย์รู้ตัว ให้เห็นกันจะๆ เลยว่าคมมีดดาบฟันไม่เข้า ขนาดเห็นเป็นแนวแดงพาดหลังเหมือนถูกไม้เรียวขนาดใหญ่เฆี่ยน

แต่พอพ้นอาจารย์มาแล้วทำไมมันเข้าเบ้อก็ไม่รู้

ผมไม่เอาเรื่องสักกลัวเจ็บ เอาแต่เพียงขนาดท่องคาถายาวๆ ถึงสองหน้ากระดาษ ขณะท่องก็ต้องนั่งอยู่บนก้อนหินที่อาจารย์จัดไว้แล้วอาจารย์ก็รดน้ำมนต์ไปพลาง พึมพัมคาถาของอาจารย์ไปด้วย เราก็ว่าของเราไป พอจบทั้งศิษย์ทั้งอาจารย์ก็เป็นอันเสร็จพิธี อาจารย์จะยกหินก้อนโตขึ้นก้อนหนึ่งทุ่มลงไปบนหัวลูกศิษย์ หินจะกระเด้งเหมือนลูกฟุตบอล ตกลงบนพื้น หัวลูกศิษย์เฉย ไม่มีบุบสลาย เป็นอันไปออกสนามได้

แต่ผมไม่เอา

ท่องคาถาเสร็จทั้งลูกศิษย์และอาจารย์ พออาจารย์ยกก้อนหินจะทุ่ม ผมก็เผ่นแผลวจากก้อนหิน ไม่ยอมให้ทุ่ม กลัวเจ็บอีกนั่นแหละ อาจารย์เรียกให้มานั่งให้ทุ่มยังไงๆ ก็ไม่เอาด้วย

วันที่ผมไปทำพิธีนั้น ผมไปคนเดียว และทำอยู่คนเดียว ไม่ได้เห็นว่าก้อนหินมันจะกระดอนจริงๆหรือเปล่า ฟังแต่ลูกศิษย์เขาเล่ากันผมเลยไม่ยอมเสี่ยง เอากันแค่นั้นพอแล้ว เชื่อครึ่งๆ กลางๆ มันเลยไม่ขลัง

แล้วไอ้ตอนที่ขึ้นไปนั่งบนก้อนหินนั้นก็ต้องนั่งตัวเปล่า ไม่มีอะไรห่อหุ้มร่างกายหนาวก็หนาว แก้ผ้าโทงๆ นั่งอยู่ยังงั้น พวกที่นั่งดูนะมี มันก็คงอยากจะเห็นเหมือนกันว่าหินจะกระเด้งจริงไหม

ศรัทธานะมีแต่เรื่องเสี่ยง ผมไม่เอาด้วย

ทำพิธีลงคาถาอาคทแล้วก็ต้องลองของ มีต่อยตีที่ไหนก็ต้องไปร่วมกับเขา ยิ่งเป็นเรื่องของพรรคพวกก็ยิ่งต้องเอาด้วย เจ็บมาก็มี ผมยังมีแผลเป็นที่สันฝ่ามือข้างขวาจนบัดนี้ เป็นรอยมีด มันฝังเข้าไปติดเด่อยู่กับสันฝ่ามือ ไอ้คนที่แทงผม มันชักมีดไม่ออก ไม่รู้ว่ามันลึกแค่ไหนถึงได้ติดเด่อยู่อย่างนั้น  ต้องไปให้หมอเอาออก แล้วก็ได้แผลเป็นเป็นที่ระลึกอยู่จนบัดนี้

พลวงพี่ของผมทำขี้ผึ้งมหาเสน่ห์ก็ได้แต่ต้องใช้น้ำมันคางผี และต้องเป็นผีผู้หญิงที่ตายท้องกลม คือ ท้องแก่ตาย ลูกไม่ยอมออกจากท้อง 

ยิ่งมีโรงทึมเก็บศพ อยู่ใกล้ๆ กุฎิ หลวงพี่เราก็ยิ่งมีโอกาสใช้แมวมองไปสืบข่าวแถวๆโรงทึมได้ว่า วันไหนเขามีผีตายทั้งกลม หรือตายท้องกลม มาเข้าโรงทึม

หลวงพี่นะมีขี้ผึ้งจากการทำพิธีครั้งก่อนไว้กับตัวบ้างแล้วและจะเอาออกมาแจกจ่ายลูกศิษย์ที่เห็นสมควร พร้อมกับสั่งสอนว่า อย่าเอาไปใช้กับคนที่เขาไม่ได้ทำอะไรให้ หรือใช้กับคนที่มีลูกมีผัวเป็นตัวเป็นตนแล้ว บาปจะเข้าตัว

ไอ้เพื่อนผมคนหนึ่งพาพวกไปนั่งเล่นอยู่บนราวสะพานโค้ง ซึ่งพวกเราชอบปฏิบัติกันแทบทุกเย็น มันควักขี้ผึ้งของอาจารย์ที่ให้มาติดอุ้งเล็บนิ่วชี้ เห็นผู้หญิงเดินมาคนเดียว ผ่านหน้ามา มันก็ใช้นิ้วนั้นสะกิดลองของ

ปรากฎว่าโดนตบ

มันไปบอกหลวงพี่ หลวงพี่ก็บอกว่า เอ็งรู้จักเขาหรือเปล่า มันว่าไม่เคยรู้จัก มันอยากลองของดูว่าจะขลังไหม เลยโดนหลวงพี่เขกหัว บอกว่าเขาคงเป็นผู้หญิงที่มีลูกมีผัวอยู่ มึงจึงโดนตบ ห้ามแล้วไม่ฟัง ว่าไปโน้น





Create Date : 23 กุมภาพันธ์ 2560
Last Update : 23 กุมภาพันธ์ 2560 3:04:05 น. 1 comments
Counter : 186 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 


โดย: ก้นกะลา วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา:16:43:54 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ธารน้อย
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 17 คน [?]




แสดงภาพคุณพ่อ
ส่วนตัว จขบ นี้ เคยทำงานส่งเสริมการขาย และโฆษณา / ประชาสัมพันธ์ และกิจกรรมสังคม มาตลอดชีวิต

ใช้ชีวิตอยู่ที่ Geneva, Switzerland นานถึง 8 ปีกับคุณพ่อ-คุณแม่ ตามที่ทางราชการเชิญให้ไปอยู่ที่นั่น และผ่านการสอบ Bacc. ฝรั่งเศส

แหยมไปเรียนสถาปัตย์ฯ ที่ Grenoble, ฝรั่งเศส ตามที่ชอบ แต่คุณพ่อให้กลับมาเรียนต่อที่กรุงเทพ ฯ

ภาษาไทยอ่อนแอ เลยเข้าทำงานกับสายการบินฝรั่งเศสแทน ได้ท่องเที่ยวมาแล้วหลายประเทศ

เคยได้กระทบไหล่กับผู้นำระดับโลกมาแล้ว สมัยที่ทำงานกับองค์กรต่างประเทศที่เกี่ยวกับ U.N. ที่ New York City

เคยทำงานกับธนาคารใหญ่ของไทยมาด้วย (ไม่ทราบไป ๆ มา ๆ ได้ไง)

และเคยได้ลิ้มรสรับใช้ชาติที่กระทรวงคมนาคม สมัยที่นายเป็นรมว. ที่นั่น (ถูกนายตามตัวให้ไปทำงานหน้าห้องอยู่ 7 เดือน ตามอายุของรัฐบาลชวน 2)

ชีวิตมีหลากรส และโชคดีสุด ๆ ที่ได้นายดีทุกคน ได้เรียนรู้สิ่งดี ๆ จากนายทุกคนมากมาย

มีลูก 2 คนที่ดีมาก ๆ ไม่ทำให้พ่อ-แม่ผิดหวัง แต่คนเราไม่มีอะไรเต็มร้อย ชีวิตคู่กลับเจอมือที่สามอย่างไม่เคยคิดมาก่อน

มีความสุขกับการเรียนรู้การใช้ชีวิตที่เป็นอิสระ มากว่า 15 ปี โดยไม่ต้องเกรงใจคนที่บ้านอีกต่อไป

กว่าจะรู้สึกตัวว่า มัวแต่ปลูกต้นไม้ในแปลงของคนอื่น ก็นานไปหน่อย

กำลังปลูกต้นไม้ในแปลงของตัวเอง เพื่อเก็บเกี่ยวดอกผล พร้อมแบ่งปันให้ผู้ที่เห็นคุณค่า

ตอนนี้มีเวลาให้ตัวเองมากขึ้น เลยไปค้นเอาบทประพันธ์ของคุณพ่อออกมาปัดฝุ่น แล้วทำ Blog ให้ผู้สนใจในงานเขียนเก่า ๆ ลองอ่านดู

ลองไปอ่านนะคะ แล้ว comment มาบ้าง

ขอบคุณมากค่ะ

ยินดีต้อนรับเพื่อนใหม่ ที่นิสัยดี ไม่เห็นแก่ตัว ทุกคนค่ะ

E.Mail: tha.rinee@yahoo.com

ห้ามนำงานประพันธ์โดย พ.ต.อ. พุฒ บูรณสมภพ หรือ 4411 ไปดัดแปลง ลอกเลียน หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต ขอสงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
นาฬิกาและปฏิทิน ขอบคุณ คุณ konseo สำหรับนาฬืกานี้
New Comments
Friends' blogs
[Add ธารน้อย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.