จงให้ความสำคัญต่อสิ่งที่ถูกต้อง มากกว่าสิ่งที่ถูกใจ
Group Blog
 
 
มีนาคม 2560
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
11 มีนาคม 2560
 
All Blogs
 
เส้นทางชีวิต .... กว่าจะถึงพันตำรวจเอก ตอนที่ ๔๙



เรื่องค่าคุ้มครองที่เก็บมานั้นจะไปเข้ากระเป๋าใครบ้าง ผมไม่อยากเอ่ย แต่ที่ผมนั้น ไม่มีแน่ และที่อรรณพก็ไม่มีถ้ามี ผมต้องรู้ เพราะนอนห้องเดียวกัน กินข้าวด้วยกัน เที่ยวด้วยกันทุกวันจะไปตกอยู่ที่ใคร ผมไม่บอก ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอก

มันก็ต้องเป็นเจ้าของท้องที่นั่นแหละครับเขาเรียกว่า พระภูมิเจ้าที่

ผมเคยส่งตำรวจของผมออกไปเฝ้าดูพฤติการณ์เพื่อสืบสวนดูให้แน่ชัดว่า มันเป็นยังไงกัน ผลก็คือ ตำรวจที่ผมส่งออกไป ถูกตีหัวแบะกลับมา หาพยานในที่เกิดเหตุไม่ได้สักคนพวกที่โดนกรีดยาง เจาะยางนั่นน่ะหรือ ไม่มีใครกล้าแอะหรอกก้มหน้าจ่ายค่าคุ้มครองไป พอหาเลี้ยงตัวได้ก็บุญแล้ว

ผมปรึกษากับ อรรณพถึงเรื่องนี้ เราจะยอมให้เหตุการณ์มันเป็นอย่างนี้ไม่ได้

คนที่จะเป็นนักเลงในท้องที่ของผมจะต้องเป็นตำรวจ ไม่ใช่นักเลงรีดไถพวกนั้น

อรรณพ เห็นด้วยและปรึกษากันว่า เราจะต้องทำอะไรสักอย่างหนึ่งที่กำจัดไอ้พวกนั้น เราจะเป็นนักเลงเสียเอง

เรื่องอย่างนี้จะไปปรึกษาตำรวจคนอื่นไม่ได้ เขามีลูกมีเมีย เขาต้องกลัวอนาคตของลูกเมียและตัวเขาด้วย

เรามันโสดด้วยกัน เราต้องนึกถึงหน้าที่ของเราเป็นใหญ่ถ้ามันจะพังเพราะเราทำหน้าที่ ก็ให้มันรู้ไป

หลังจากที่ออกสืบสวนจนรู้จักตัวหัวหน้าใหญ่และลูกน้องของมันทั้งหมด ที่ก่อกรรมลำเข็ญให้กับประชาชน และเจ้าของรถในแถบนั้นจนได้ชื่อและที่อยู่ครบ ผมสองคนก็นำกำลังตำรวจออกไปคว้าตัว ได้พวกนั้นมาจากแหล่งของมันตามที่ต่างๆเกือบจะครบถ้วน ยี่สิบคนแต่ละคนมีประวัติร้ายๆ ทั้งนั้น ได้อาวุธมากองพะเรอ

ผมก็เอามาขังไว้ตั้งข้อหาอั้งยี่และซ่องโจร

พอตกดึกทุกคืน หลังจากตรวจท้องที่ดึกแล้ว ผมก็ให้นายสิบเวรไขตัวออกมาทีละคน

ไอ้หัวหน้าตัวเล็กนิดเดียวอายุมันมาก แต่ตัวมันเล็ก เพราะติดฝิ่นงอมแงม แต่ทำไมลูกน้องของมันแค่ละคนซึ่งตัวใหญ่ๆ ถึงได้กลัวมันนัก

ผมอยากรู้ผมก็เปิดมหกรรมการแสดงของผม

ผมให้ลูกน้องของมันเตะหัวหน้าถามมันว่า ไอ้หัวหน้ามึง ตัวมันเท่าลูกหมาแค่นี้ มึงกลัวอะไรมัน เตะมันต่อหน้ากูเดี๋ยวนี้ ถ้ามึงไม่เตะมันกูจะเตะมึง

ไอ้ลูกน้องไม่กล้าเตะหัวหน้าผมก็ซัดมันเข้าให้ แล้วบังคับมันอีก สั่งไอ้ตัวหัวหน้าด้วยว่า ไม่ให้ทำอะไรลูกน้องห้ามสู้

ไอ้ลูกน้องทนมือทนเท้าผมกับอรรณพไม่ได้ ก็ต้องยอมลงมือ

ไอ้หัวหน้าก็ต้องนั่งเฉยๆให้ลูกน้องเตะ

ทีแรกมันก็ไม่กล้าเตะแรงๆ ของมันเคยกลัวกัน ผมก็ต้องเติมกำลังให้มัน ด้วยลูกเตะของผม

ทีนี้ก็เข้าตามโปรแกรมมันจะได้รู้รสเสียบ้างว่า ตอนที่มันรังแกเขานั้น คนอื่นเขาเจ็บยังไง

คืนหนึ่งผมกับอรรณพ บรรเลงเพลงเตะกับมันเพลินไปเลยเข้าไปอยู่ในเวรของนายตำรวจคนที่มีลูกเมียคนนั้นเข้า เขามาเข้าเวรดึก เกิดมารับเวรเร็ว

ผมกำลังเล่นมหกรรมทำลายขวัญไอ้พวกนั้นอยู่ เขาขึ้นมารับเวร เห็นการแสดงที่เขาไม่เคยทำซึ่งผมกำลังปฎิบัติอยู่ เขาก็เอ็ดตะโรเอา

“เฮ้ย.. ทำอะไรกัน ก็อย่ามาทำในเวรอั๊วโว้ย อั๊วต้องรับผิดชอบ ”

ผมชะงักนึกไม่ถึงว่าจะโดนไม้นี้ ผมก็ต้องหยุดการแสดง เอาตัวพวกนั้นเข้าห้องขังไป

อรรณพกลับลงมาที่ห้องพัก คว้าปืนออกมาขึ้นลำ พอดีผมกลับลงมาเจอเข้า ถามว่าจะไปไหน เขาว่า

“ผมจะไปยิง ไอ้.. (ชื่อนายตำรวจคนนั้น) ”

ผมดึงตัวเขาเข้าห้อง

“อย่าไปยุ่งกับมัน มันพูดของมันถูก เราเสียเปรียบเดี๋ยวออกไปตรวจท้องที่ด้วยกันดีกว่า แล้วค่อยปรึกษากันว่า เอายังไง ”

อรรณพสงบสติอารมณ์ลงไปได้ แต่เขายังนอนลืมตาดูเพดานห้องด้วยความแค้น





Create Date : 11 มีนาคม 2560
Last Update : 11 มีนาคม 2560 5:28:30 น. 1 comments
Counter : 250 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 


โดย: ก้นกะลา วันที่: 14 มีนาคม 2560 เวลา:19:53:07 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ธารน้อย
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 18 คน [?]




แสดงภาพคุณพ่อ
ส่วนตัว จขบ นี้ เคยทำงานส่งเสริมการขาย และโฆษณา / ประชาสัมพันธ์ และกิจกรรมสังคม มาตลอดชีวิต

ใช้ชีวิตอยู่ที่ Geneva, Switzerland นานถึง 8 ปีกับคุณพ่อ-คุณแม่ ตามที่ทางราชการเชิญให้ไปอยู่ที่นั่น และผ่านการสอบ Bacc. ฝรั่งเศส

แหยมไปเรียนสถาปัตย์ฯ ที่ Grenoble, ฝรั่งเศส ตามที่ชอบ แต่คุณพ่อให้กลับมาเรียนต่อที่กรุงเทพ ฯ

ภาษาไทยอ่อนแอ เลยเข้าทำงานกับสายการบินฝรั่งเศสแทน ได้ท่องเที่ยวมาแล้วหลายประเทศ

เคยได้กระทบไหล่กับผู้นำระดับโลกมาแล้ว สมัยที่ทำงานกับองค์กรต่างประเทศที่เกี่ยวกับ U.N. ที่ New York City

เคยทำงานกับธนาคารใหญ่ของไทยมาด้วย (ไม่ทราบไป ๆ มา ๆ ได้ไง)

และเคยได้ลิ้มรสรับใช้ชาติที่กระทรวงคมนาคม สมัยที่นายเป็นรมว. ที่นั่น (ถูกนายตามตัวให้ไปทำงานหน้าห้องอยู่ 7 เดือน ตามอายุของรัฐบาลชวน 2)

ชีวิตมีหลากรส และโชคดีสุด ๆ ที่ได้นายดีทุกคน ได้เรียนรู้สิ่งดี ๆ จากนายทุกคนมากมาย

มีลูก 2 คนที่ดีมาก ๆ ไม่ทำให้พ่อ-แม่ผิดหวัง แต่คนเราไม่มีอะไรเต็มร้อย ชีวิตคู่กลับเจอมือที่สามอย่างไม่เคยคิดมาก่อน

มีความสุขกับการเรียนรู้การใช้ชีวิตที่เป็นอิสระ มากว่า 15 ปี โดยไม่ต้องเกรงใจคนที่บ้านอีกต่อไป

กว่าจะรู้สึกตัวว่า มัวแต่ปลูกต้นไม้ในแปลงของคนอื่น ก็นานไปหน่อย

กำลังปลูกต้นไม้ในแปลงของตัวเอง เพื่อเก็บเกี่ยวดอกผล พร้อมแบ่งปันให้ผู้ที่เห็นคุณค่า

ตอนนี้มีเวลาให้ตัวเองมากขึ้น เลยไปค้นเอาบทประพันธ์ของคุณพ่อออกมาปัดฝุ่น แล้วทำ Blog ให้ผู้สนใจในงานเขียนเก่า ๆ ลองอ่านดู

ลองไปอ่านนะคะ แล้ว comment มาบ้าง

ขอบคุณมากค่ะ

ยินดีต้อนรับเพื่อนใหม่ ที่นิสัยดี ไม่เห็นแก่ตัว ทุกคนค่ะ

E.Mail: tha.rinee@yahoo.com


ห้ามนำงานประพันธ์โดย พ.ต.อ. พุฒ บูรณสมภพ หรือ 4411 ไปดัดแปลง ลอกเลียน หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต ขอสงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
New Comments
Friends' blogs
[Add ธารน้อย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.