จงให้ความสำคัญต่อสิ่งที่ถูกต้อง มากกว่าสิ่งที่ถูกใจ
Group Blog
 
 
มกราคม 2560
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
4 มกราคม 2560
 
All Blogs
 
เส้นทางชีวิต... กว่าจะถึง พันตำรวจเอก ตอนที่ ๑







คนที่มีแม่เขารู้สึกกันอย่างไรผมไม่รู้ และแม่กับลูก รักกันอย่างไร ผมก็ไม่รู้ เพราะผมไม่เคยเรียกใครว่า “คุณแม่”

แม่คุณละก็พอมีให้เรียกได้บ้าง

คำว่า“คุณแม่” นี่ ไม่เคยเรียกใครในชีวิต เพราะแม่ผมตายตั้งแต่ผมยังแบเบาะสักหกเดือนเห็นจะได้ – อายุผมตอนนั้น ยายผมบอก

พ่อเลยเกลียดผมหาว่า ผมเกิดมาฆ่าแม่ ผมเลยไม่ได้อยู่กับพ่อตั้งแต่เด็กพ่อส่งผมมาให้ยายเลี้ยง ผมโตขึ้นมาด้วยน้ำเลี้ยงของคุณยาย

ผมควรจะตายตั้งแต่อายุ๓ - ๔ ขวบ แต่ก็ไม่ตาย

บ้านยายผมอยู่ในคลองบางกอกน้อยและอยู่ริมคลอง วันหนึ่งเด็กคนเลี้ยงมันพาผมไปที่ท่าน้ำ ไปล้างชาม มันต้องกะเตงผมไปด้วย เพราะไม่มีคนอื่นที่จะดูแทนมัน มันปล่อยผมไว้ที่ท่าน้ำนั้นเพราะมันลืมเอาสบู่มา ผมนั่งอยู่ที่บันไดท่าน้ำคอยมันกลับขึ้นไปเอาสบู่

ผมนั่งอยู่ยังไงไม่รู้ตกป๋อมลงไปในน้ำ

ผมจำได้ว่าผมลอยกลับหัวกลับตีนอยู่ใต้น้ำตั้งนาน เห็นน้ำเขียวๆ เหลืองๆ หมุนคว้างอยู่ยังงั้น

ผมลอยอยู่สักครู่ก็มีมือมาควานเอาตัวผมขึ้นไป

นังเด็กคนเลี้ยงผมนั่นเองที่เป็นคนควานเอาผมขึ้นมา

ผมคงจะลอยอยู่ผิวๆน้ำ พอที่มันจะมองเห็นได้มันจึงคว้าควานได้ทัน

ผมไม่สำลักน้ำและไม่เป็นอะไรเลย

ไม่ยักกะจมน้ำตายรอดมาได้ยังไงก็ไม่รู้

เทวดาฟ้าดินคงจะยังไม่ต้องการให้ผมตายเพราะท่านจะให้ผมแหวกว่ายต่อไปในกระแสธารของชีวิต แล้วท่านก็จะได้เล่นกับชีวิตของผมให้สนุกมือ

เรียกว่าผจญภัยกันตั้งแต่อายุสามขวบเลยทีเดียว

บ้านยายผมอยู่ใกล้วัด และที่วัดที่โรงเรียน

ผมเริ่มชีวิตการเรียนหนังสือที่โรงเรียนวัดนั้นเมื่ออายุได้สักหกขวบเศษ

หลวงลุงพี่ของแม่ ท่านบวชอยู่ที่วัดนั้น ท่านสอน ก.ไก่ ให้ผมก่อนที่ผมจะไปโรงเรียนจริงๆ

พอผมอ่านก.ไก่ ได้จนถึง ฮ. นกฮูก และผสมสระ ก-อะ-กะ ก-อา-กา ได้ หลวงลุงก็ส่งผมเข้าโรงเรียนที่วัดนั้น ซึ่งมีนักเรียนสักยี่สิบคนเห็นจะได้เป็นพวกลูกศิษย์วัดเสียส่วนมาก และครูก็คือ พระที่วัดนั่นเอง ผลัดกันมาสอน

ผมยังไม่มีชื่อจนอายุถึงขนาดนั้น

ยายผมเรียกผมว่าไอ้หนู ตั้งแต่เล็กมาเรื่อย จนลืมตั้งชื่อ พอเข้าโรงเรียนก็ต้องมีชื่อ

ยายให้หลวงลุงตั้งชื่อให้หลวงลุงให้ชื่อผมว่า สมชาย

ผมตัวเล็กนิดเดียวเมื่อเด็กๆ ก็ผอมกร๋อง ไม่มีท่าว่าจะ สมชาย อย่างชื่อสักนิดเดียว

ไอ้แกละเพื่อนร่วมโรงเรียน มันแก่กว่าผมสองปี มันเป็นหัวหน้าห้อง และมันเป็นหัวโจกของห้องมันมีความเกเรมากกว่าคนอื่น และมันต่อยเก่ง คู่ซ้อมของมันชื่อ ไอ้จุ่นอายุไล่เลี่ยกัน และเรื่องที่มันจะต่อยกันบ่อยๆ ก็คือ เรื่องแย่งข้าวพระหลังเพล

ไอ้แกละต่อยชนะไอ้จุ่นทุกครั้งจนไอ้จุ่นต้องยอมเป็นลูกน้องให้ไอ้แกละแบ่งข้าวให้กิน ตามแต่มันจะเห็นสมควร

ผม –ไม่มีไอ้เพื่อนคนไหนมันเรียกผมว่า สมชาย สักคน

มันเรียกผมว่าไอ้กุ้ง ย่อมาจาก กุ้งแห้ง

ผมกลัวไอ้แกละ

  ผมกลัวแทบจะทุกคน เพราะต่อยไม่เป็น

ผมได้ค่าขนมจากยายวันละห้าสตางค์ สำหรับซื้อขนมกลางวันกินที่โรงเรียน

ข้าวกลางวันผมกลับมากินที่บ้าน เพราะเดินมาใกล้นิดเดียว

ไอ้ห้าสตางค์ที่ผมได้ผมต้องแบ่งให้ไอ้แกละมัน วันละสตางค์บ้าง สองสตางค์บ้าง ตามความต้องการของมัน

บางวันมันก็เอาไปหมดเลยทั้งห้าสตางค์ ผมก็ต้องยอม – กลัวมัน





Create Date : 04 มกราคม 2560
Last Update : 17 มกราคม 2560 1:44:47 น. 0 comments
Counter : 186 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ธารน้อย
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 17 คน [?]




แสดงภาพคุณพ่อ
ส่วนตัว จขบ นี้ เคยทำงานส่งเสริมการขาย และโฆษณา / ประชาสัมพันธ์ และกิจกรรมสังคม มาตลอดชีวิต

ใช้ชีวิตอยู่ที่ Geneva, Switzerland นานถึง 8 ปีกับคุณพ่อ-คุณแม่ ตามที่ทางราชการเชิญให้ไปอยู่ที่นั่น และผ่านการสอบ Bacc. ฝรั่งเศส

แหยมไปเรียนสถาปัตย์ฯ ที่ Grenoble, ฝรั่งเศส ตามที่ชอบ แต่คุณพ่อให้กลับมาเรียนต่อที่กรุงเทพ ฯ

ภาษาไทยอ่อนแอ เลยเข้าทำงานกับสายการบินฝรั่งเศสแทน ได้ท่องเที่ยวมาแล้วหลายประเทศ

เคยได้กระทบไหล่กับผู้นำระดับโลกมาแล้ว สมัยที่ทำงานกับองค์กรต่างประเทศที่เกี่ยวกับ U.N. ที่ New York City

เคยทำงานกับธนาคารใหญ่ของไทยมาด้วย (ไม่ทราบไป ๆ มา ๆ ได้ไง)

และเคยได้ลิ้มรสรับใช้ชาติที่กระทรวงคมนาคม สมัยที่นายเป็นรมว. ที่นั่น (ถูกนายตามตัวให้ไปทำงานหน้าห้องอยู่ 7 เดือน ตามอายุของรัฐบาลชวน 2)

ชีวิตมีหลากรส และโชคดีสุด ๆ ที่ได้นายดีทุกคน ได้เรียนรู้สิ่งดี ๆ จากนายทุกคนมากมาย

มีลูก 2 คนที่ดีมาก ๆ ไม่ทำให้พ่อ-แม่ผิดหวัง แต่คนเราไม่มีอะไรเต็มร้อย ชีวิตคู่กลับเจอมือที่สามอย่างไม่เคยคิดมาก่อน

มีความสุขกับการเรียนรู้การใช้ชีวิตที่เป็นอิสระ มากว่า 15 ปี โดยไม่ต้องเกรงใจคนที่บ้านอีกต่อไป

กว่าจะรู้สึกตัวว่า มัวแต่ปลูกต้นไม้ในแปลงของคนอื่น ก็นานไปหน่อย

กำลังปลูกต้นไม้ในแปลงของตัวเอง เพื่อเก็บเกี่ยวดอกผล พร้อมแบ่งปันให้ผู้ที่เห็นคุณค่า

ตอนนี้มีเวลาให้ตัวเองมากขึ้น เลยไปค้นเอาบทประพันธ์ของคุณพ่อออกมาปัดฝุ่น แล้วทำ Blog ให้ผู้สนใจในงานเขียนเก่า ๆ ลองอ่านดู

ลองไปอ่านนะคะ แล้ว comment มาบ้าง

ขอบคุณมากค่ะ

ยินดีต้อนรับเพื่อนใหม่ ที่นิสัยดี ไม่เห็นแก่ตัว ทุกคนค่ะ

E.Mail: tha.rinee@yahoo.com

ห้ามนำงานประพันธ์โดย พ.ต.อ. พุฒ บูรณสมภพ หรือ 4411 ไปดัดแปลง ลอกเลียน หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต ขอสงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
นาฬิกาและปฏิทิน ขอบคุณ คุณ konseo สำหรับนาฬืกานี้
New Comments
Friends' blogs
[Add ธารน้อย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.